II GSK 1221/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1535/09 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Referując stan sprawy, Sąd I instancji wskazał, że skarżący posiadał licencję pracownika ochrony II stopnia od 2000 r. W związku z uzyskaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. informacji o wyroku Sądu Okręgowego w K. V Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt V Ka 317/07, uznającym skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. nr 88 poz. 553; dalej Kk.) i skazującym na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności, organ decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. cofnął opisaną wyżej licencję. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uznał, że skarżący nie spełnia wymogu niekaralności postawionego przez przepis art. 27 ust 2. pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób oraz mienia (Dz. U. nr 145 poz. 1221 z 2005 r.; dalej ustawa o ochronie) z uwagi na fakt skazania go za przestępstwo umyślne. Zdaniem organu na zmianę tego stanowiska nie może mieć wpływu wniosek do Prezydenta RP o ułaskawienie skarżącego. Na powyższą decyzję skargę złożył M. B. wskazując, że decyzja ta narusza jego prawo do wykonywania pracy zagwarantowanej mu przez Konstytucję RP. Skarżący wyjaśnił, że odbył już karę, na którą został skazany, a ponadto jego wniosek o ułaskawienie został przesłany do Ministerstwa Sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę uznając, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Sąd wskazał, że stosownie do przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie organ zobowiązany jest do cofnięcia wskazanej licencji, w sytuacji gdy pracownik ochrony nie spełnia (przestał spełniać) warunku niekaralności za przestępstwo umyśle, określonego w przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy. Następnie WSA podkreślił, że wskazana decyzja ma charakter decyzji związanej. Powołując się na powyższe, Sąd stwierdził, że skoro skarżący, co jest bezsporne, został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, organy administracyjne słusznie cofnęły licencję pracownika ochrony. WSA podzielił pogląd Komendanta Głównego Policji, który w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sytuacji wydania takiego wyroku przeciwko pracownikowi ochrony, nie została przewidziana możliwość zachowania skazanemu licencji, o czym świadczą: obligatoryjny charakter przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkr 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie. Zarzut skargi w postaci ograniczenia skarżącemu wykonywania konstytucyjnego prawa do pracy nie został podzielony przez Sąd, z uwagi na fakt, że to nie rozstrzygnięcie organu ogranicza skarżącemu możliwość wykonywania pracy pracownika ochrony, lecz popełniony przez niego czyn karalny. Za niezasadny uznał Sąd zarzut niezbadania wszechstronnie sprawy, bowiem podnoszona przez stronę okoliczność złożenia wniosku o ułaskawienie została zbadana przez organy obu instancji. Zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi kasacyjnej na podstawie przepisu art. 176 w związku z art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) oraz o zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie wcześniejszego zatarcia skazania i podjęcia decyzji przez Prezydenta RP w przedmiocie prośby o ułaskawienie. Kasator podniósł, że M. B. został skazany na karę ograniczenia wolności, która nie jest karą izolacyjną i w założeniu ustawodawcy ma być orzekana w odniesieniu do występków, których stopień społecznej szkodliwości nie jest znaczny. Ponadto, podkreślił, że Sąd Rejonowy w B. XI Wydział Karny w sprawie o sygn. akt IX Ko 316/08 pozytywnie ocenił postępowanie skazanego przy wykonaniu orzeczonej kary i, postanowieniem z dnia 11 września 2008 r., postanowił zwolnić go z odbywania reszty kary, uznając ją za wykonaną w całości. Następnie podkreślone zostało, że skarżący złożył wcześniejszy wniosek o zatarcie skazania, który nie został jeszcze rozpoznany, oraz prośbę o ułaskawienie, co do której nie zapadła jeszcze decyzja, zaś w momencie wydania orzeczenia uwzględniającego wcześniejsze zatarcie kary albo ułaskawienia, bezprzedmiotowym stanie się postępowanie administracyjne, co uzasadnia złożony wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania opisanych powyżej spraw. W ocenie kasatora decyzja w sprawie została wydana przedwcześnie, bez uwzględnienia złożonych przez skarżącego wniosków, a materiał dowodowy sprawy powinien zostać uzupełniony o orzeczenie, które zapadnie w sprawie o zatarcie skazania oraz o decyzję w sprawie ułaskawienia. Podkreślono, że sytuacja prawna skarżącego ulegnie zmianie w momencie rozpoznania złożonych przez M. B. wniosków. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zwiera uzasadnionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej, opierając ją na wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podstawie, zarzucił że Sąd I instancji naruszył przepisy art. 31 ust. 2 oraz art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie, bowiem sytuacja prawna skarżącego uzależniona jest od rozpatrzenia złożonej przez niego prośby o ułaskawienie i wniosku o zatarcie skazania, czego organy Policji nie uwzględniły, wydając decyzję przedwcześnie, a co zaakceptował WSA. Skarga kasacyjna w świetle stwierdzonego i niespornego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie, dla wydania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia niezbędne jest, aby osoba o nią wnioskująca nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Taki sam wymóg dotyczy osób ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia ( art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie ). Wymóg niekaralności za przestępstwo umyślne obowiązuje tak na etapie ubiegania się o licencję, jak też trwa po jej uzyskaniu. Co istotne, brak jest w cyt. przepisie przesłanki stanowiącej, iż przestępstwo popełnione przez pracownika ochrony powinno być skierowane przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu ( tak samo: wyrok NSA z dnia 24 października 2007, sygn. akt II GSK 181/07 ). Ustawodawca, uznając że obowiązków pracownika ochrony nie może wykonywać osoba karana za przestępstwo umyślne, w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie nałożył na komendanta wojewódzkiego Policji obowiązek cofnięcia licencji osobie, która nie spełnia warunku m.in. z art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Przepis, jak to trafnie podkreślał Sąd I instancji, skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przepisu w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego. Należy zauważyć, iż stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany, ustalony został prawidłowo i nie jest przez skarżącego kwestionowany. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku skonfrontowanego z aktami administracyjnymi sprawy, skarżący posiadający licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wskazane w art. 209 § 1 Kk., które można popełnić jedynie umyślnie. Stwierdzenie powyższego faktu przez organ licencyjny skutkować zatem musiało wszczęciem postępowania w sprawie o cofnięcie przyznanej skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, co ostatecznie dokonało się zaskarżoną decyzją z dnia 1 lipca 2009 r. Sąd I instancji zasadnie uznał, że decyzja była zgodna z prawem i prawidłowo stwierdził, iż z faktu legalnego zastosowania przewidzianej prawem instytucji cofnięcia wcześniej przyznanego uprawnienia nie można wywodzić naruszenia konstytucyjnego prawa do wykonywania pracy osoby, która to prawo utraciła. W przypadku, gdy wykonywanie licencjonowanej pracy wymaga spełnienia warunku nałożonego ustawą, tak jak ma to miejsce na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 5 i art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia w odniesieniu do pracowników ochrony fizycznej, cofnięcie licencji z tego powodu, że zainteresowany przestał warunek ten spełniać, nie może być uznane za naruszające prawo. Skarżący podnosi fakt nieuwzględnienia przez organ, a następnie przez Sąd I instancji, faktu złożenia przez niego prośby o ułaskawienie oraz wniosku o zatarcie skazania, co w jego ocenie miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Jak wywodzi w skardze kasacyjnej, decyzja ze względu na przywołane okoliczności wydana została przedwcześnie. Z tym twierdzeniem kasatora zgodzić się nie sposób. Należy bowiem zauważyć, iż sąd administracyjny, dokonując w oparciu o istniejący stan prawny kontroli decyzji administracyjnej, obowiązany jest wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności istniejące w dacie wydawania decyzji. Dotyczy to zarówno okoliczności dostrzeżonych przez organ administracyjny, jak i tych, na które wskazuje strona, a które istniały, lecz zostały przez organ pominięte. Decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia wydana została dnia 5 listopada 2008 r., zaś decyzja utrzymująca to rozstrzygnięcie w mocy zapadła dnia 1 lipca 2009 r. i jak wynika z akt administracyjnych oraz z samej skargi kasacyjnej, w toku trwającego postępowania administracyjnego nie istniał żaden wniosek skarżącego o ułaskawienie czy zatarcie skazania. Tym samym stawianie organowi zarzutu, że wydał decyzję przedwcześnie, zaś Sądowi I instancji, że akceptując wadliwe działanie organu naruszył wskazane przepisy ustawy o ochronie osób i mienia stosując je, należy uznać za niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził podstawy do zawieszenia postępowania przed tym Sądem ze względu na toczące się postępowanie w przedmiocie ułaskawienia oraz zatarcia skazania, bowiem ich wynik nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę trudną sytuację finansową skarżącego znajdującą swoje udokumentowanie w aktach sprawy, na zasadzie art. 207 § 2 p.p.s.a odstąpił od zasądzenia od składającego skargę kasacyjną na rzecz organu kosztów postępowania w całości.