II SAB/Ol 79/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej przyznania nagród rocznych za rok "[...]""[...]" i "[...]" oddala skargę. Wnioskiem z dnia "[...]" A. Z. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie prawa do uprawnień w postaci nagrody rocznej za rok "[...]","[...]" i "[...]". Pismem z dnia "[...]" Dyrektor Aresztu Śledczego wyjaśnił, że nagrody roczne za wskazane lata zostały przyznane funkcjonariuszom aresztu na podstawie decyzji zbiorczych i decyzje te zostały wykonane, zatem brak jest podstaw prawnych do wydania kolejnych decyzji. Ponieważ wnioskodawca zwrócił się ze skargą na niedziałanie organu do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, organ ten pismem z dnia "[...]" poinformował A. Z., że nagrody roczne za lata "[...]" przysługujące funkcjonariuszom w pełnej wysokości, czyli 100% uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, przyznano w formie zbiorczych decyzji personalnych nr "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" z dnia "[...]" i nr "[...]" z dnia "[...]". Wobec tego, w ocenie organu, żądanie wydania kolejnych decyzji w powyższych sprawach należy uznać za nieuzasadnione. Wskazano także, że w trakcie rozpoznawania wniosku skarżącego Dyrektor Aresztu Śledczego winien sporządzić stosowne wyciągi z w/w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. Z. zarzucił Dyrektorowi Aresztu Śledczego bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej w sprawie przyznania prawa do uprawnień w postaci nagrody rocznej za rok "[...]","[...]" i "[...]" i wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnych bądź aktu o odmowie ich wydania w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przed wniesieniem skargi do sądu A. Z. wyczerpał tryb przewidziany w powołanym wyżej przepisie, gdyż złożył zażalenie (skargę) do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w wydaniu decyzji w sprawie przyznania uprawnień do nagrody rocznej . Wskazać należy, iż zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego wyznacza art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym unormowaniem sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga, na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy, decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zasadnym jest zauważyć, że bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy mimo wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej, w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął innej nakazanej prawem czynności. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu czy dokonania czynności. Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że nie jest możliwe skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu w sprawie, w której przepis prawa administracyjnego nie zobowiązuje organu administracji publicznej do wydania któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Dokonując oceny wniesionej skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. W myśl art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej ( tekst. jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz.1761 ze zm.) funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi, przy czym nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym (art.106 ust.2). Warunki i tryb przyznawania nagród rocznych regulowane są rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz.145), wydanym na podstawie art. 106 § 3 powołanej wyżej ustawy. Rozporządzenie to było podstawą wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za "[...]". Natomiast nagroda roczna za "[...]" wypłacona została w oparciu o powyższe rozporządzenie w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2000r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 119, poz.1266), a nagroda za "[...]" na mocy tego ostatniego rozporządzenia w związku z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urz. MS Nr 4, poz.37 ze zm.). W myśl tych przepisów nagrodę roczną przyznaje się nie później niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda. W oparciu o powołane wyżej regulacje Dyrektor Aresztu Śledczego wydał decyzje personalne: nr "[...]" przyznającą A. Z. nagrodę roczną za "[...]"; nr "[...]" przyznającą nagrodę za "[...]" i nr "[...]" i "[...]" przyznające nagrodę roczną za "[...]". Kwoty przyznane tymi decyzjami zostały skarżącemu wypłacone i nie zakwestionował on ich wysokości. A. Z. podnosił w toku postępowania, że decyzje te, mimo ich wykonania, nie weszły do obrotu prawnego, ponieważ nie zostały mu doręczone. Stwierdził także, że doręczone mu wyciągi z tych decyzji nie spełniają wymogów przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego dla decyzji administracyjnej, zatem domagał się wydania kolejnych decyzji. Ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić , bowiem żaden przepis prawa nie obliguje organu do wydania ponownej decyzji w tym samym przedmiocie, nawet jeśli wcześniejsze rozstrzygnięcie nie spełnia wszystkich wymagań formalnych. Za skuteczne doręczenie należy więc uznać doręczenie wyciągu z decyzji zbiorczej przyznającej nagrody roczne większej liczbie funkcjonariuszy. Podnieść należy, że decyzja wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie, co nie oznacza by wcześniej decyzja ta nie istniała. Już z chwilą podpisania decyzji mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2008r., sygn. akt I OSK 294/07) W rozpoznawanej sprawie doręczenie decyzji (wyciągu z decyzji personalnej) nastąpiło jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu zatem organ już w dniu wniesieni skargi nie pozostawał w bezczynności. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy. Nawet jeżeli dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ale przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ ten nie pozostaje w bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały już podjęte. (por. powołany wyżej wyrok NSA). Mając na uwadze powyższe rozważanie Sąd z mocy art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako niezasadną. .