VII SA/Wa 1940/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...][...] po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego wskazując następujący stan faktyczny wynikający z akt sprawy: Rozpatrujący wniosek J. K. z dnia 7 kwietnia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] Nr [...], odmawiającą stwierdzenia na wniosek Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej K. nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynków mieszkalnych wielorodzinnych (A, B, C), wchodzących w skład osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...],[...],[...] i [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu w/w decyzji [...] WINB stwierdził, iż J. K. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją ostateczną z dnia [...] Nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r., Sygn. akt VII SA/Wa 1922/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi J. K., uchylił w/w decyzję GINB z dnia [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję [...] WINB z dnia [...] Nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania. W uzasadnieniu w/w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż J. K. bez wątpienia służy przymiot strony w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] WINB z dnia [...] Nr[...], albowiem z mocy zawartej w dniu 27 grudnia 2000 r., Repertorium A – Nr [...] z D. umowy sprzedaży i wspólnej inwestycji, J. K. stał się nie tylko współwłaścicielem działek nr ewid.[...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] w W., ale też inwestorem budowy, której dotyczyło postępowanie administracyjne. Sąd zwrócił ponadto uwagę na konieczność zbadania czy wniosek o wznowienie postępowania, niewątpliwie pochodzący od strony, został złożony z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia oraz konieczność uprzedniego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...],[...] WINB odmówił J. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] WINB z dnia [...] Nr [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem GINB z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...][...] WINB odmówił wznowienia na wniosek J. K. postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia [...] Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (A, B i C), wchodzących w skład osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego na terenie działek nr ewid.[...], [...],[...] , [...],[...] i [...] przy ul. [...] w W. Powyższa decyzja Nr [...] została utrzymana w mocy wspomnianą na wstępie decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Organ odwoławczy powołując zapis art. 148 § 1 kpa wskazał, iż zainteresowany swój wniosek oparł na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 i 8 kpa, a następnie po sprecyzowaniu okoliczności przez wnioskującego, organ stwierdził, iż wyczerpują one znamiona pkt 1 i 5 art. 145 § 1 kpa. Analizując materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność niedopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym inwestycji wchodzących w skład osiedla przy ul. [...] była powoływana przez wnioskującego już w skargach sądowych z dnia 15 października 2007 r. na postanowienia GINB z [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołań od decyzji [...] WINB Nr [...],[...] i [...]. Z kolei do wniosku o wznowienie dołączona została umowa sprzedaży i wspólnej inwestycji z D. z dnia 27 grudnia 2000 r., mocą której J. K. stał się współwłaścicielem działek nr ew.[...], [...] i [...] przy ul. [...] w W. Ustalenia te pozwoliły organowi stwierdzić, iż określony w art. 148 § 1 kpa termin do złożenia wniosku o wznowienie został przekroczony, albowiem wiedzę o tych przesłankach J. K. posiadł co najmniej od 15 października 2007 r. (sam zainteresowany w skargach wskazywał, że o decyzjach nr [...], [...],[...] wydanych [...] dowiedział się przeszło rok później przypadkowo). Co do przesłanki z pkt 8 art. 145 § 1 kpa to wnioskujący o wznowienie wskazał, iż uchylenie wyrokiem sądowym z dnia 2 lipca 2004 r. decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego, o czym wiadomość powziął z korespondencji z GINB z 2007 r., a zatem - jak wskazał organ - wiedzę o tej okoliczności posiadał od 2007 r., co powoduje, iż wniosek o wznowienie z 8 kwietnia 2008 r. został złożony z uchybieniem terminu. Wskazując powyższe, a także fakt, że postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] odmawiające J. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tegoż organu Nr [...] zostało utrzymane w mocy postanowieniem GINB z [...] organ ten stwierdził, iż należało odmówić wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] WINB nr [...] z dnia [...]. Skargę sądową na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. K. domagając się jej uchylenia, gdyż narusza jego prawa jako współwłaściciela i współinwestora przedmiotowej nieruchomości. Skarżący zarzucił, że nie powoływał się na okoliczności zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa oraz że nie są one tożsame z niedopuszczeniem do udziału w sprawie. Natomiast za kuriozalne uważa fakt, iż nieprawomocne postanowienie z dnia [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie stało się główną przesłanką wydania przez ten sam organ decyzji o odmowie wznowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęte jest rozstrzygnięciem które zapadło w wyniku zgłoszonego żądania wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania administracyjnego należy do nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, a jego podstawy zostały wskazane w art. 145 § 1 kpa. Jest to instytucja procesowa stwarzająca prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a także określonymi postanowieniami, jeżeli postępowanie, w których one zapadły, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub art. 145 a § 1 kpa. Warunkiem niezbędnym do wznowienia postępowania jest zakończenie sprawy ostateczną decyzją lub ostatecznym postanowieniem (wyczerpany tok instancyjny). Postępowanie wznowieniowe w administracji dzieli się na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu podstaw formalnych wznowienia, a w efekcie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub decyzji o odmowie wznowienia wznowienia (art. 149 § 3 kpa). W drugiej fazie prowadzone jest postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 kpa). Jeżeli zatem organ I instancji ustali, że nie ma podstaw formalnych do wznowienia (niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych) to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Przesłanką odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa) nie może natomiast być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia. W myśl art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 tegoż przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Gdy podanie o wznowienie złożono z uchybieniem powyższego terminu, strona może w oparciu o art. 58 § 1 i 2 kpa wnosić o jego przywrócenie, oczywiście z zachowaniem warunków wskazanych tym przepisem. Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mająca na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. W świetle art. 58 § 1 i 2 kpa warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest łączne spełnienie przesłanek z w/w przepisu. Osoba zainteresowana musi złożyć do właściwego organu prośbę (wniosek) o przywrócenie terminu, w którym winna uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu, zaś wniosek ten musi być złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i dopełniona czynność procesowa dla której określony był termin. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w wypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia tzn. przeszkody, której strona zainteresowana nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku własnej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (A, B i C) wchodzących w skład osiedla mieszkaniowego na terenie działek nr ewid. [...], [...],[...],[...],[...] i [...] przy ul. [...] w W. Jak wynika z akt administracyjnych we wniosku z dnia 7 kwietnia 2008 r. o wznowienie postępowania zainteresowany wskazał kodeksowe przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 i 8 kpa, wnosząc też o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Wypowiadając się merytorycznie co do kwestionowanych decyzji wnioskujący stwierdził, że po przeczytaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie VII SA/Wa 1886/07 stało się dla niego jasne, iż właściwym będzie wznowienie postępowania. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2009 r. precyzującym (na żądanie organu) okoliczności stanowiące przesłanki wznowienia oraz termin w jakim wnioskodawca dowiedział się o każdej z nich, skarżący wskazał, iż składając wniosek kierował się jedynie przypuszczeniami co do nieprawdziwego dokumentu lub niewyegzekwowania niezbędnych dokumentów co wyczerpuje przesłanki z pkt 1 i 5. Odnośnie przesłanki z pkt 8 art. 145 § 1 kpa skarżący w swoim piśmie wskazał, iż wiadomość o niej powziął na podstawie decyzji GINB z dnia [...] w której podano, że zwalczana przez niego decyzja o pozwoleniu zamiennym została wyeliminowana z obrotu wyrokiem sądowym z 2004 r. Powyższe świadczy więc o tym - co słusznie podniósł organ odwoławczy - iż wiedzę o tej okoliczności J. K. posiadł już w 2007 r., a zatem wniosek o wznowienie został zgłoszony z uchybieniem terminu do jego złożenia. W zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to jak wynika z materiału sprawy, J. K. powoływał tę okoliczność już w skargach sądowych z dnia 15 października 2007 r., dotyczących postanowień stwierdzających uchybienie terminu do wniesienia odwołań właśnie od decyzji organu wojewódzkiego Nr [...], Nr [...] i Nr [...]. Zainteresowany wskazał wtedy, iż o powyższych decyzjach wydanych w dniu [...] dowiedział się przeszło rok później przypadkowo. W świetle powyższego należy zgodzić się z organem, iż wiedzę o powyższych decyzjach skarżący posiadał co najmniej od 15 października 2007 r., a zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] WINB z [...] Nr [...], został uchybiony. Tak więc - skoro o okolicznościach stanowiących kodeksową podstawę wznowienia zainteresowany wiedział od jesieni 2007 r., zaś wniosek o wznowienie złożył 7 kwietnia 2008 r. - trafnie przyjął organ administracji, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 i 2 kpa, co stanowiło podstawę odmowy wznowienia postępowania. Wskazać tu należy, iż organ postanowieniem Nr [...] odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.