II GSK 759/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Paulina Piasecka po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1927/09 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od C. Spółki z o.o. w W. na rzecz Ministra Finansów 4180 (cztery tysiące sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu i zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania, z następującym uzasadnieniem. W dniu 9 grudnia 2008 r. Minister Finansów, z uwagi na wpłynięcie kilku wniosków o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie salonu gier na automatach w W., ogłosił przetarg na prowadzenie jednego salonu gier na automatach w W. W zawiadomieniu o przetargu – ogłoszonym zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 948 ze zm.) – określono, m.in. wymaganą treść ofert, kryteria i sposób oceny ofert przetargowych. Kierując się spełnieniem przez oferty określonych wymogów, komisja przetargowa dokonała oceny złożonych ofert i stwierdziła, że suma punktów uzyskanych przez ofertę: B. Sp. z o.o. - wyniosła 22, C. Sp. z o.o. - wyniosła 21, C. Sp. z o.o. - wyniosła 24, O. Sp. z o.o. - wyniosła 22, P. Sp. z o.o. - wyniosła 23, C. Sp. z o.o. - wyniosła 20, E. Sp. z o.o. - wyniosła 19, F. Sp. z o.o. - wyniosła 19. Zgodnie z załącznikiem do zawiadomienia o przetargu oferta najkorzystniejsza jest wybierana na podstawie sumy punktów uzyskanych przez daną ofertę według kryteriów oceny ofert określonych w załączniku do zawiadomienia o przetargu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Minister Finansów postanowił udzielić C. Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenia salonu gier na automatach w W. i jednocześnie odmówił pozostałym Spółkom udzielenia takiego zezwolenia. Następnie Spółki: C., F., O. oraz E. złożyły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosków wszystkie Spółki wskazywały, że zadeklarowany przez C. Sp. z o.o. termin do rozpoczęcia działalności wynoszący "7 dnia o dnia odebrania zezwolenia" nie jest możliwy do wykonania bez naruszenia obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Spółek komisja przetargowa w sposób nieuprawniony przyznała C. Sp. z o.o. maksymalną ilość punktów (tj. 3 pkt) w przypadku tego właśnie kryterium, tymczasem zasadnym byłoby raczej przyznanie w tej sytuacji 0 pkt za zadeklarowany termin rozpoczęcia działalności. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Finansów przychylił się do stanowiska stron, zaprezentowanego we wnioskach o ponowne rozpoznanie sprawy i uchylił w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r., oraz odmówił udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W.: 1) B. Sp. z o.o. z siedzibą w K.; 2) C. Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 3) C. Sp. z o.o. z siedzibą w U.; 4) C. Sp. z o.o. z siedzibą we W.; 5) E. Sp. z o.o. z siedzibą w O.; 6) P. Sp. z o.o. z siedzibą w Za.; 7) O. Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 8) F. Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 9) C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), przed upływem terminu do wniesienia odwołania wynoszącego zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. – 14 dni, decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołań od decyzji w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Biorąc pod uwagę treść ww. przepisu organ uznał, że deklaracja C. Sp. z o.o. co do terminu uruchomienia działalności w salonie gier w W. w terminie siedmiu dni od dnia odebrania zezwolenia, pozostaje w sprzeczności z w art. 130 k.p.a. co uniemożliwia wykonanie decyzji przed czternastodniowym terminem przewidzianym na wniesienie od niej odwołań (art. 129 § 2 k.p.a.). W ocenie organu istotnym jest również, że przedmiotowej decyzji nie można uznać za zgodną z żądaniem wszystkich stron (9 podmiotów ubiegało się o udzielenie przedmiotowego zezwolenia). Z uwagi na zaistnienie konfliktu interesów wielu podmiotów, nie można też mówić o zastosowaniu w przedmiotowej sprawie treści art. 130 § 4 k.p.a., dopuszczającej wykonanie decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest ona zgodna z żądaniem wszystkich stron. W sprawie, opierając się na ustaleniach dokonanych przez komisję przetargową oraz kierując się treścią oferty przetargowej C. Sp. z o.o., w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Minister Finansów udzielając Spółce zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. zobowiązał ją do rozpoczęcia działalności w terminie 7 dni od dnia odebrania zezwolenia. Biorąc pod uwagę powyższy termin do rozpoczęcia działalności, określony w decyzji, organ uznał, że decyzja ta w momencie wydania była niewykonalna, z uwagi na powołane wyżej brzmienie art. 130 k.p.a. Orzekając w sprawie Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując art. 24 i następne rozdziału 3 "Udzielanie zezwoleń" zawartych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych Minister Finansów nie jest związany wynikami przetargu na udzielenie zezwolenia – w tej kwestii uznanie Ministra nie jest ograniczone żadnymi przesłankami i warunkami. Minister ma obowiązek unieważnienia przetargu, jeżeli zostały rażąco naruszone przepisy prawa. Według Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie Minister stwierdził, że w przetargu doszło do rażącego naruszenia prawa, tzn. art. 130 k.p.a., i z tego powodu unieważnił wyniki przetargu. Sąd uznał, że w kontekście możliwości złożenia odwołania od wydanej decyzji i jego rozpatrzenia, deklarowany termin 7, 14, 21, czy 30 dni nie ma w istocie żadnego praktycznego znaczenia, gdyż termin ten powinien być liczony od dnia otrzymania prawomocniej decyzji Ministra Finansów, zakładającym również ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne (z możliwością wstrzymania wykonalności decyzji). Znaczenie dla ustalenia terminu rozpoczęcia działalności ma wyłącznie data decyzji ostatecznej, pozwalającej w sposób pewny na rozpoczęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia salonu gier na automatach. W tym sensie deklaracja terminu rozpoczęcia działalności jest ze strony podmiotów uczestniczących w przetargu przede wszystkim deklaracją gotowości do rozpoczęcia tej działalności, deklaracją posiadania (lub przygotowania) bazy lokalowej (materialnej) do jej rozpoczęcia i prowadzenia. Jak wynika z materiałów postępowania, C. Sp. z o.o. już w momencie przedstawienia swojej oferty w przetargu posiadała przygotowaną salę z przeznaczeniem na salon gry na automatach, a co za tym idzie – mogła odpowiedzialnie zadeklarować 7 dniowy termin na rozpoczęcie tej działalności (od dnia odebrania zezwolenia). Sąd w pełni podzielił argumentację skarżącej Spółki, iż w gronie podmiotów, które przystąpiły do przetargu, wykładnia art. 130 k.p.a., nie powinna sprawiać szczególnych trudności. Sąd przychylił się w związku z tym do oceny skarżącej Spółki, iż oczywistym jest, że do wykonania przedmiotowej decyzji Ministra Finansów miały zastosowanie przepisy art. 130 k.p.a., co oznacza, że decyzję można było wykonywać tylko po upływie terminu do wniesienia odwołania, w przypadku gdy żadna ze stron nie wniosła odwołania (art. 130 § 1 i 2 k.p.a.) lub po utrzymaniu w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo też gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 130 § 3 k.p.a.), co nie miało miejsca w tym wypadku. Z mocy ustawy skarżący mógł więc rozpocząć wykonywanie decyzji w ww. terminach. W ocenie Sądu wszystkie podmioty przystępujące do przetargu z góry, na podstawie znajomości rudymentarnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego zakładały, że deklarowany termin rozpoczęcia działalności, liczony w dniach (tygodniach) "od dnia odebrania zezwolenia" dotyczy w istocie zezwolenia mającego kształt prawomocnej decyzji Ministra Finansów. W tej sytuacji żądanie by Spółce, która zwyciężyła w przetargu przyznać 0 pkt za zadeklarowany termin rozpoczęcia działalności (zamiast 3 pkt, które przesądziły o jej wygranej), jest nieporozumieniem, które nie znajduje oparcia w przepisach dotyczących przetargów. Według Sądu nieporozumieniem jest – przy powszechnej znajomości podstawowych zasad k.p.a. – stwierdzenie organu, że w rozpatrywanej sprawie miało miejsce nie tylko naruszenie art. 130 k.p.a., lecz że naruszenie to miało charakter rażący i wiązało się z oczywistą niewykonalnością decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu wyroku wskazał, że na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku. Minister Finansów skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi Spółki, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, co doprowadziło Sąd do niezasadnego przyjęcia, iż Minister Finansów nie mógł uchylić swojej poprzedniej decyzji i orzec zgodnie z ww. przepisem, który stanowi, że wynik przetargu nie jest dla niego wiążący, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ tej ustawy, poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów art. 130 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że – wbrew stanowisku WSA – w sprawie nie doszło do unieważnienia przetargu, lecz Minister skorzystał z uprawnienia, jakie daje mu art. 24 ust. 4 ustawy. Według Ministra Finansów zaproponowany w ofercie przez Spółkę C. siedmiodniowy termin rozpoczęcia działalności od dnia odebrania zezwolenia, nie powodował wady oferty skutkującej jej odrzuceniem przez komisję przetargową, ewentualną konsekwencją zaproponowanego terminu, jako niewykonalnego, mogło być nieprzyznanie najwyższej ilości punktów za najkrótszy termin rozpoczęcia działalności. W konsekwencji dopuszczalne było, po ponownym rozpatrzeniu na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, biorąc pod uwagę brzmienie art. 24 ust. 4 ustawy, iż wynik przetargu nie jest dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych wiążący. Uzasadniając zarzut niewłaściwej wykładni i błędnego zastosowania art. 130 k.p.a. organ podniósł, że decyzje w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier mają walor ostatecznych (art. 16 k.p.a.) a to, że od tych decyzji służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniu, nie może stanowić podstawy do nadania tym decyzjom charakteru nieostatecznych. Zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy znajduje wprost art. 130 § 2 k.p.a. stanowiący, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Minister za nieuzasadnione uznał założenie C. Sp. z o.o., podzielone przez Sąd, że zadeklarowaną datę rozpoczęcia działalności liczy się od dnia decyzji prawomocnej, która nie może być już wzruszona przez konkurentów. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożone w trakcie przedmiotowego postępowania, świadczą bezspornie, że pozostali uczestnicy przetargu interpretowali powyższy przepis dokładnie tak jak Minister Finansów, tj. od daty odebrania zezwolenia – ostatecznej decyzji organu, tj. takiej, od której przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną C. Sp. z o.o. w W. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie konieczne jest zwrócenie uwagi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny – uchylając zaskarżonym wyrokiem kontrolowaną decyzję – w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 151 p.p.s.a. – zgodnie z którym "W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala". Jednocześnie jednak Sąd ten za wadliwe uznał stwierdzenie przez organ w zaskarżonej decyzji, że miało miejsce naruszenie – w szczególności rażące naruszenie – art. 130 k.p.a. Według Sądu niezasadne było żądania odwołujących się konkurentów skarżącej spółki, by – z uwzględnieniem ww. przepisu – za deklarowany termin rozpoczęcia działalności przyznać 0 punktów, zamiast 3 punktów – które przesądziły o wygranej w przetargu. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej organ dostrzegł wskazaną rozbieżność między sentencją i uzasadnieniem wyroku – nie sformułował jednak w tym zakresie żadnych zarzutów. Skargę kasacyjną – granicami której Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 § 1 p.p.s.a.) – oparto na podstawie naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz na podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie przez Sąd I instancji przepisów art. 130 k.p.a. Ocena zasadności tak sformułowanych podstaw kasacyjnych wymaga wskazania, że błędna wykładnia oznacza niewłaściwe odczytanie treści przepisu, niewłaściwe zastosowanie zaś to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Za niewłaściwe zastosowanie przepisu uważa się też jego niezastosowanie w sprawie. Odnosząc się do zarzutów niewłaściwej interpretacji i błędnego zastosowania art. 24 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przypomnieć trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z treści ww. przepisu – zgodnie z którym "Wynik przetargu nie jest dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych wiążący" – WSA wywiódł, iż w tej kwestii uznanie Ministra nie jest ograniczone żadnymi przesłankami i warunkami. Jednocześnie Sąd ten uznał jednak, że taka sytuacja (uregulowana przytoczonym przepisem) nie miała w sprawie miejsca, gdyż Minister nie uznał, że nie jest związany wynikami przetargu, lecz stwierdził, że w przetargu doszło do rażącego naruszenia prawa, tzn. art. 130 k.p.a. i z tego powodu unieważnił przetarg. Z powyższego wynika zatem, że w ocenie WSA zastosowanie w sprawie znajdował art. 24 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z którym "Minister właściwy do spraw finansów publicznych unieważnia przetarg w drodze decyzji, jeżeli zostały rażąco naruszone przepisy prawa". Kontrolując legalności wyroku w świetle przytoczonych uregulowań należy podkreślić, że art. 24 ww. ustawy był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań w orzecznictwie NSA. Skład orzekający w tej sprawie podziela pogląd, że skoro zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy "Zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych" to znaczy, że postępowanie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach jest administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym, a jedynym organem administracji publicznej właściwym do merytorycznego rozpoznania i załatwienia sprawy w tym zakresie jest Minister Finansów. Powyższego nie zmienia fakt, że w myśl regulacji zawartej w art. 24 ust. 2 "Jeżeli o jedno zezwolenie ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza i przeprowadza przetarg" (szczegółowe warunki którego – stosownie do ust. 3 – ustalił w drodze rozporządzenia Minister właściwy do spraw finansów publicznych). Z treści przywołanego wyżej art. 24 ust. 1, 2 i 4 wywieść należy bowiem, że postępowanie jurysdykcyjne prowadzone przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest – w określonych okolicznościach – jedynie poprzedzone postępowaniem przetargowym (vide wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r. sygn. akt II GSK 396/05). Przetarg, a po jego przeprowadzeniu, wybór przez komisję przetargową najlepszej oferty nie zmienia zasady, że to Minister Finansów, jako organ właściwy do merytorycznego załatwienia sprawy ma obowiązek przeprowadzić wyczerpujące postępowanie wyjaśniające i dowodowe. Rzeczą właściwego organu – przy uwzględnieniu całokształtu regulacji prawnych dotyczących udzielania tych zezwoleń – jest ocena czy któryś z wniosków podmiotów ubiegających się o takie zezwolenie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie to winno zakończyć się merytorycznym rozstrzygnięciem po rozważeniu wszystkich przesłanek, wymóg spełnienia których przewiduje ustawa o grach i zakładach wzajemnych w przepisach rozdziału 3 ("Udzielanie zezwoleń") jak i rozporządzenie wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 24 ust. 3 tej ustawy. Ustalenia komisji przetargowej w tym zakresie nie mogą być dla organu bezwzględnie wiążące, mogą podlegać ocenie. Wprawdzie art. 24 ust. 4 ustawy stanowi jednoznacznie, że wynik przetargu nie jest dla organu wiążący. W ocenie składu orzekającego skoro jednak ustawa w określonych sytuacjach obliguje organ do ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu to przyjąć należy, iż uznanie tych wyników za niewiążące nie może być całkowicie dowolnie; przyczyna pominięcia tych wyników przy merytorycznym rozstrzyganiu sprawy podlega kontroli. Konieczność przeprowadzenia kompleksowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego oznacza także i to, że organ merytorycznie rozstrzygając sprawę nie może ograniczyć się do "skontrolowania" wyniku przetargu (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 587/09). Nie na tym bowiem polega merytoryczne załatwienie sprawy w przedmiocie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach – czego WSA nie dostrzegł. W rozpoznawanym przypadku – jak już wyżej powiedziano – Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję opierając się na założeniu, iż w sprawie nie znajdował zastosowania art. 24 ust. 4 ustawy gdyż organ unieważnił wynik przetargu. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych w art. 24 ust. 5 przewiduje możliwość unieważnienia przetargu. Zgodnie z tym przepisem "Minister właściwy do spraw finansów publicznych unieważnia przetarg w drodze decyzji, jeżeli zostały rażąco naruszone przepisy prawa". Jednakże zarówno treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i całokształt materiałów zgromadzonych w aktach przeczą by w sprawie doszło do unieważnienia przetargu i aby organ wydał w tym przedmiocie stosowną decyzję. W ocenie NSA zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że treść zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do zajęcia takiego stanowiska. Trafny jest zarzut, że Minister rozważając ocenę oferty w kontekście art. 130 k.p.a. nie stwierdził rażącego naruszenia tego przepisu. Z akt sprawy nie wynika by doszło do wydania decyzji na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy. Tym samym WSA wadliwie przyjął, że objęty zarzutami skargi kasacyjnej art. 24 ust. 4 ustawy nie znajdował zastosowania w sprawie. Już z tych względów skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie przez Sąd I instancji przepisów art. 130 k.p.a. należy wskazać, że treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazują, że w istocie nie jest sporne, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowania art. 130 § 2 tej ustawy, na mocy tego przepisu zaś złożony w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wstrzymuje wykonanie decyzji. Przedstawiony zarzut błędnej wykładni art. 130 k.p.a. nie usprawiedliwia zatem skargi kasacyjnej. Odrębną kwestia jest zaś ocena jak rozumieć deklarację rozpoczęcia działalności w "7 dnia od odebrania zezwolenia", w szczególności czy jest to deklaracja terminu niewykonalnego – z uwagi na treść art. 130 § 2 k.p.a. czy też – jak uczynił to WSA – wobec treści art. 130 § 2 k.p.a. termin ten liczyć należy dnia, w którym zezwolenie nie może być wzruszone przez konkurentów. Ponownie rozpoznając sprawę WSA skontroluje legalność zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 24 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych i uwag, przedstawionych w dotychczasowych rozważaniach, co do zasad postępowania w sprawach o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach. W tym zakresie rzeczą Sądu będzie też ocena czy nie ma cech dowolności pominięcie przez organ wyników przetargu – jako niewiążących (art. 24 ust. 4 ustawy) – z uwagi na stwierdzenie – w oparciu o art. 130 k.p.a. przez organ "niewykonalności" decyzji zobowiązującej do rozpoczęcia działalności w zadeklarowanym terminie. Sąd winien mieć przy tym na uwadze, że z akt sprawy wynika, iż także inne podmioty w swych ofertach deklarowały termin rozpoczęcia działalności – liczony od odebrania zezwolenia. W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, skargę kasacyjną uznać należało za zasadną. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.