II SA/Po 587/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lutego 2010r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami i zatrzymania prawa jazdy; oddala skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ E.Brychcy Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]o skierowaniu M. C. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B oraz o zatrzymaniu prawa jazdy. Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2009 r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w P., działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), wystąpił do Starosty G. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień w stosunku do M. C . Wskazał jednocześnie, że otrzymał on 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Starosta G., działając m.in. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym postanowił skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pojazdami w zakresie kategorii B. Jednocześnie postanowił o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B nr [...]wydanego w dniu [...] kwietnia 2006 r. i w tej części decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku, M. C. w okresie od 15 czerwca 2008 r. do 2 kwietnia 2009 r. dopuścił się następujących naruszeń przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów: 1. dnia 15 czerwca 2008 r. naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem (H09), za co otrzymał 2 punkty; 2. dnia 31 lipca 2008 r. przekroczył dozwoloną prędkość w granicach od 21 do 30 km/h (E04), za co otrzymał 4 punkty; 3. dnia 14 września 2008 r. naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem (H09), za co otrzymał 2 punkty; 4. dnia 10 listopada 2008 r. przekroczył dozwoloną prędkość w granicach od 41 do 50 km/h (E02), za co otrzymał 8 punktów; 5. dnia 9 stycznia 2009 r. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego przez spowodowanie kolizji drogowej (A02), za co otrzymał 6 punktów; 6. dnia 1 kwietnia 2009 r. przekroczył dozwoloną prędkość w granicach od 21 do 30 km/h (E04), za co otrzymał 4 punkty. Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 87. ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierującym może być osoba, która posiada wymagane umiejętności do kierowania pojazdami w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nie narażający kogokolwiek na szkodę. W okresie 1 roku M. C. przekroczył limit punktów karnych za naruszenie przepisów bezpieczeństwa ruchu drogowego, stąd wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji jest uzasadniony. Odwołanie od decyzji złożył M. C. zarzucając naruszenie: art. 10 K.p.a. poprzez nieumożliwienie zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i złożenia stosownych wyjaśnień na etapie prowadzonego postępowania; art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 108 K.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 138 ust 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wskazało, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 130 ustawy Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Na podstawie art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał 20 grudnia 2002 r. rozporządzenie wykonawcze w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). W myśl zawartych tam przepisów Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek ten sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych (§ 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo nakazami lub mandatami karnymi (§ 4 rozporządzenia). Kolegium podkreśliło też, że zgodnie z art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy). Zdaniem organu odwoławczego materiał sprawy był wystarczający do ustalenia, że w okresie od 15 czerwca 2008 r. do 2 kwietnia 2009 r. skarżący otrzymał 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co jest przesłanką do zastosowania przepisów wymienionych w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że Starosta G. nie naruszył art. 7 i 77 K.p.a. Ponadto decyzja zawierała wszystkie elementy wymienione w art. 107 K.p.a. Nie naruszono także art. 10 K.p.a. zważywszy, że skarżący był poinformowany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o przesłaniu do Starostwa Powiatowego w G. wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Odnosząc się do kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Kolegium stwierdziło, że art. 108 K.p.a. pozwala na nadanie decyzji, od której służy odwołanie, rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego. Skoro na kierowcę nałożono w ciągu niespełna 10 miesięcy aż 26 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a wśród których są między innymi kolizja drogowa oraz przekroczenie prędkości od 41-50 km/h samochodem ciężarowym, to oznacza, że stwarza on zagrożenie dla zdrowia i życia innych uczestników tego ruchu. W skardze M. C. zarzucił naruszenie: – art. 76 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i właściwego rozpatrzenia materiału dowodowego; – art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na zawarciu w zaskarżonej decyzji błędnego i niepełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego; – art. 10 w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie postępowania możliwości aktywnego wpływania na przebieg postępowania oraz wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie; – art. 138 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, iż zastosowanie wskazanego przepisu uzasadnia wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa bez uprzedniego jego faktycznego zatrzymania za pokwitowaniem. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji (ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji) oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi M. C. wskazał, że Starosta G. wydając decyzję, ograniczył postępowanie dowodowe do zsumowania punktów karnych przedstawionych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Jego zdaniem tak przeprowadzone postępowanie nie spełnia wymogów wyznaczonych treścią zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. W szczególności wątpliwości skarżącego wzbudził fakt, że dane dotyczące otrzymanych przez niego punktów przedstawione zostały w "informacji" załączonej do wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w P . Dokument tego rodzaju - pochodzący z jednostki Policji - nie ma waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. Nie jest też decyzją administracyjną ani zaświadczeniem. Z tych przyczyn - zdaniem skarżącego - organ administracji publicznej otrzymujący wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy powinien dokonać jego oceny i samodzielnie przeprowadzić analizę stanu faktycznego i prawnego sprawy. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy M. C. stwierdził, że organy: Starosta G. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane były do powołania dowodu z przesłuchań świadków - funkcjonariuszy Policji na okoliczność tego czy strona faktycznie została obciążona punktami karnymi uzasadniającymi odebranie prawa jazdy. Bierność organów w tym zakresie stanowi naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 7 K.p.a. Niezależnie skarżący zwrócił też uwagę na naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. W sprawie nie wyznaczono stronie terminu do zapoznania się materiałem dowodowym. Skutkiem tego oparto decyzję na dokumencie nie posiadającym wartości dowodowej. Tym samym naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. wpłynęło na dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie powodując wydanie wadliwej decyzji administracyjnej. Co więcej, decyzja ta naruszała również art. 107 § 1 i 3 K.p.a. bowiem nie zawierała wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Odnosząc się do kwestii uchybienia przepisom ustawy o ruchu drogowym M. C. wyjaśnił, że w myśl art. 138 ust. 1 tej ustawy decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku określonym w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g, wydaje starosta. Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g funkcjonariusz Policji zobligowany jest do zatrzymania za pokwitowaniem prawa jazdy w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W oparciu o treść powołanych przepisów skarżący doszedł do przekonania, iż fizyczne zatrzymanie przez funkcjonariusza policji dokumentu prawa jazdy warunkuje wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przez Starostę. W stanie faktycznym sprawy do zatrzymania dokumentu nie doszło, w konsekwencji wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy było niedopuszczalne z uwagi na niespełnienie przesłanek materialnych określonych przepisem art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło, że z treści pism M. C. nie wynika, iżby wnosił on zastrzeżenia co do ilości zebranych punktów. W ocenie organu ich ilość jest pochodną stwierdzonych naruszeń przepisów ruchu drogowego a organ administracji, jak też sąd administracyjny, nie są uprawnione do badania czy takie naruszenia miały miejsce i czy zostały prawidłowo zakwalifikowane. Odnosząc się do wątpliwości skarżącego dotyczących formy wniosku Kolegium wyjaśniło, że lista naruszeń przepisów ruchu drogowego stanowi uzasadnienie wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Wniosek ten odpowiada wymogom określonym w Załączniku Nr 6 do rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Organ odwoławczy zaznaczył także, że wszystkie wpisy zawarte w takim wniosku są ostateczne, to jest opierają się na naruszeniach stwierdzonych prawomocnymi wyrokami sadów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo nakazami lub mandatami karnymi. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu Kolegium przypomniało, że skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Co więcej, jeszcze przed wszczęciem, postępowania został stronie doręczony wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organ odwoławczy nadmienił też, że w jego opinii orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest uzależnione do tego czy na etapie kontroli policyjnej dokument ten zatrzymano za pokwitowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzaniu kwalifikacji kierowców podlega między innymi osoba skierowana decyzją starosty, wydaną na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, a więc za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W myśl art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punków w skali od 0-10 i wpisuje się do tej ewidencji. Kwestie sposobu punktowania, liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców, a także tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zostały określone w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998) wydanym na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym rozporządzeniem ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). W razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych w okresie jednego roku Komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy (§ 7 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 130 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Wniosek taki sporządza się wyłączenie na podstawie wpisów ostatecznych, a więc wpisów stwierdzonych prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, nakazem albo mandatem karnym (§ 7 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia - w brzmieniu z daty wydania decyzji). Dane z ewidencji kierowców mogą posłużyć za podstawę wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, tylko wtedy gdy znajdują odzwierciedlenie w stwierdzonych już prawomocnie bądź przyjętych przez kierowcę (mandaty karne) naruszeniach przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że kwestionowanie wpisów w ewidencji - jako pochodnych zdarzeń prawomocnie ustalonych w innych postępowaniach - jest możliwe jedynie poprzez wzruszenie tych postępowań. Opisana konstrukcja ewidencji, a w szczególności oparcie jej na wpisach ostatecznych, nie daje pola manewru organom Policji, które na jej podstawie obowiązane są wystąpić o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem (w razie przekroczenia 24 punktów) ani organom właściwym w sprawach wydania prawa jazdy, które na podstawie wniosku Komendanta wojewódzkiego Policji kierują wskazaną osobę do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji (tak: wyrok z dnia 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1148/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyżej opisanych regulacji prawnych zarzuty M. C. należy uznać za całkowicie bezzasadne. W pierwszej kolejności podnieść należy, że wniosek o sprawdzenie kwalifikacji złożony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji został sporządzony zgodnie z Załącznikiem Nr 6 do rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W treści tego wniosku, a nie w odrębnej "informacji" - jak sugeruje skarżący, wymieniono czas, miejsce i kwalifikację stwierdzonych naruszeń przepisów ruchu drogowego wraz ze wskazaniem ilości przypisanych im punktów (zob. k. 1 akt adm.). Poniżej znalazł się podpis osoby upoważnionej do złożenia wniosku (podinsp. S. M.). Nie sposób zatem odmówić wnioskowi Komendanta wiarygodności, tym bardziej, że został on złożony przez upoważniony prawem organ w przepisanym trybie i formie. Starosta G. nie miał też obowiązku badać czy stwierdzone naruszenia przepisów ruchu drogowego rzeczywiście miały miejsce skoro oświadczenie w tej kwestii złożył właściwy organ Policji, prowadzący ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W szczególności Starosta nie miał obowiązku, a nawet nie mógł, przesłuchiwać funkcjonariuszy Policji na okoliczność popełnionych przez skarżącego naruszeń przepisów ruchu drogowego (zostały one ustalone w odrębnych, prawomocnie zakończonych postępowaniach). Z tych przyczyn nie zasługują na uwzględnienie podniesione zarzuty naruszenia art. 76 § 1 w zw. z art. 77 i 7 K.p.a. Nietrafny jest również zarzut dotyczący art. 107 § 3 K.p.a. Trafnie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że M. C., oprócz przywołania treści tego przepisu, nie uzasadnił na czym polegało jego naruszenie. Nie budzi wątpliwości, że decyzje obu instancji zawierały wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne zawartych w nich rozstrzygnięć. Zastrzeżenia można mieć jedynie do treści uzasadnienia decyzji Starosty G. (nie wyjaśniono w niej dokładnie podstawy prawnej rozstrzygnięcia), jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy tym bardziej, że zagadnienia prawne i faktyczne zostały wyczerpująco opisane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. W ocenie Sądu prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie doznało uszczerbku, tym bardziej, że został on zawiadomiony o wszczęciu postępowania i o możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi w sprawie (k. 2 i 3 akt adm.). Nadmienić należy, co całkowicie przeczy twierdzeniom skargi, że skarżący dnia 7 maja 2009 r. zapoznał się z aktami sprawy, został poinformowany o jej stanie i nie wniósł do niej żadnych uwag. Jeśli natomiast chodzi o naruszenie art. 10 w zw. z art. 140 K.p.a. w postępowaniu odwoławczym, to również na tym etapie nie można dopatrzyć się uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Co prawda, w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]czerwca 2009 r. informującego o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy, jednakże na tym etapie postępowania nie zebrano żadnego innego materiału aniżeli pisma (odwołanie) złożone przez skarżącego. Zresztą skarżący nie wskazuje w skardze, jakich zarzutów bądź oświadczeń nie złożył na skutek nie powiadomienia go o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy przed organem odwoławczym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym należy stwierdzić, iż oparty jest on na błędnej wykładni prawa. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Oznacza to, że w przypadku "przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego" (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) Starosta obowiązany jest wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Wydanie takie decyzji nie jest uzależnione od wcześniejszego zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji w ramach prowadzonych czynności. Sąd nie miał także wątpliwości, co do prawidłowości decyzji w części dotyczącej nadania rygory natychmiastowej wykonalności (pkt 3) rozstrzygnięciu o zatrzymaniu zatrzymania prawa jazdy (pkt 2). Zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a. rygor taki może być nadany, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Działanie osoby, która w stosunkowo krótkim okresie czasu dopuszcza się wielu poważnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, w tym powoduje kolizję drogową, nie daje rękojmi co do jej umiejętności prawidłowego kierowania pojazdem, a w każdym razie co do znajomości przez nią reguł ruchu drogowego i ich znaczenia (chociażby nawet taka osoba miała faktycznie doświadczenie w zakresie prowadzenia pojazdów). Z tych przyczyn zatrzymanie prawa jazdy - jak trafnie zauważył organ - jest konieczne ze względu na ochronę życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ E.Brychcy MK