I OSK 723/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia WSA del. Marian Wolanin Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 1083/09 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia (...) października 2009r. nr PR(...) w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 1083/09 oddalił skargę A.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] października 2009 r., Nr [...]w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pismem z dnia [...]października 2009r. Komendant Miejski Policji w Olsztynie działając poprzez Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Olsztynie na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym skierował A.M. na badania psychologiczne. Wskazał przy tym, że osoba ta od dnia 11 listopada 2008r. do dnia 15 września 2009r. dopuściła się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, przekraczając liczbę 24 punktów przypisanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Od wspomnianego skierowania odwołanie wniósł A.M.. Odwołujący podniósł, że dnia 19 września 2009r. wziął udział w szkoleniu organizowanym przez Wojewódzki Ośrodek Szkolenia Kierowców w Olsztynie w celu zmniejszenia liczby punktów ujętych w ewidencji kierowców, którzy naruszają przepisy ruchu drogowego, tj. na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Odwołujący zwrócił uwagę, iż zgodnie z treścią § 7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, właściwy organ zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów. Zdaniem strony odwołującej nie zastosowano wobec niej opisanego trybu. W odwołaniu wskazano, że mając na uwadze te okoliczności, trzeba stwierdzić, że w sprawie w stosunku do A.M. nie miał zastosowania art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, ponieważ po uwzględnieniu zmniejszenia liczby punktów karnych o 6 decyzja wydana przez Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie w przedmiocie skierowania A.M. na badania psychologiczne jest bezpodstawna. Decyzją z dnia [...] października 2009r. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę liczbę 26 punktów karnych, które obciążają A.M., szkolenie w którym on uczestniczył w dniu 19 września 2009r. nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów. Stosownie bowiem do § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego odbycie szkolenia nie spowoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Odwołujący zaś w trakcie uczestniczenia w szkoleniu miał 26 punktów karnych. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, Komendant Miejski Policji w Olsztynie był zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu na przedmiotowe badanie wobec osoby, która przekroczyła liczbę 24 punktów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję ostateczną A.M. zarzucił naruszenie art. 130 i art. 124 ust. 1 pkt 2 b/ ustawy Prawo o ruchu drogowym i wniósł o jej o uchylenie w całości, z uwagi na to, że w jego ocenie nie było podstaw do wydania decyzji o skierowaniu go na badania psychologiczne, gdyż odbył szkolenie organizowane przez Wojewódzki Ośrodek Szkolenia Kierowców w Olsztynie w celu zmniejszenia liczby punktów ujętych w ewidencji kierowców, którzy naruszają przepisy ruchu drogowego. Oddalając skargę Wojewódzki Sad Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa. Sąd wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że A.M. w okresie od 11 listopada 2008 r. do 15 września 2009 r. dopuścił się wykroczeń, które skutkowały naliczeniem jemu 26 punktów określonych w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 05r., Nr 108, poz. 908). Stosownie do wspomnianego art. 130 ust. 1 policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Stosownie do ust. 2 art. 130 ustawy punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Bezspornym jest, że w przypadku skarżącego rok określony w powoływanym przepisie nie upłynął, bowiem pierwszego liczonego w tym cyklu wykroczenia A.M. dopuścił się dnia 11 listopada 2008 r., a ostatniego 15 września 2009 r. Zgodnie zaś z ust. 3 wspomnianego przepisu kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Z ust. 4 art. 130 wynika natomiast, że Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji swoim rozporządzeniem dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 02r., Nr 236, poz. 1998) uregulował wspomniane kwestie. Stosownie do regulacji § 8 ust. 4 – 6 tego rozporządzenia kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, organ, o którym mowa w § 3, zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Liczba punktów odjętych z tytułu odbytego szkolenia nie może być większa od liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed jego odbyciem. Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Zdaniem Sądu I instancji, art. 130 ustawy o ruchu drogowym jest ogólnym przepisem stanowiącym o ewidencji kierowców naruszających przepisy drogowe oraz dotyczącym spraw z zakresu punktacji za przekroczenie takich przepisów. Jednocześnie wspomniany artykuł zawiera w ust. 4 jednoznaczną delegację ustawową pozwalającą m.in. określić w rozporządzeniu liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Podkreślił, że wspomniana delegacja ustawowa zawiera dyspozycję, że w rozporządzeniu zostanie uregulowana zakreślona materia, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ten zapis w ocenie Sądu upoważniał w wystarczającym stopniu ministra do stworzenia regulacji zawartej w ust. 6 rozporządzenia. Sąd wojewódzki podkreślił, iż odbycie szkolenia określonego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z § 8 ust. 6 Rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie powoduje zmniejszenia liczby punktów wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.M., zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. 1) art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez niezastosowanie tego przepisu a tym samym błędne obliczenie liczby punktów karnych posiadanych przez A.M. w momencie wydania decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne, co skutkowało naruszeniem art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy przez uznanie, iż zachodzą przesłanki do skierowania na badania psychologiczne; 2) art. 130 ust. 4 ustawy przez dokonanie jego błędnej wykładni a tym samym uznanie, iż § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie przekracza delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 ustawy, a tym samym na jego podstawie może być wydana, zgodna z prawem, decyzja administracyjna. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skoro przepis ustawy określa kategorycznie jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia spowoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego i wskazuje jeden wyjątek - dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż rok, to uznać należy, że wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od powyższej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, ewentualnie przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej. W innym wypadku, jeden wyjątek z art. 130 ust 3 ustawy należy traktować jako numerus clausus odstępstw od zasady odliczania punktów w wyniku odbytego szkolenia. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę na fakt, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy upoważnia właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie do określania osób, wobec których odjecie punktów z tytułu odbytego szkolenia nie byłoby dopuszczalne. Skoro takiego upoważnienia w istocie brak, zaś § 8 ust. 6 rozporządzenia pozbawia kierowcę który przekroczył sumę 24 punktów, możliwości zmniejszenia liczby posiadanych punktów w związku z odbytym szkoleniem - to uznać należy, że przepis ten został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a ponadto pozostaje w sprzeczności z przepisem rangi ustawowej - a mianowicie art. 130 ust. 3 ustawy. Jeżeli zatem przepisy ustawy nie zawierają ograniczenia uprawnienia kierowcy do zmniejszenia liczby posiadanych punktów w związku z odbytym szkoleniem z tego powodu, że przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, zaś delegacja ustawowa zawarta w przepisie art. 130 ust. 4 ustawy nie pozwala ministrowi na wprowadzenie takiego ograniczenia, to należy uznać, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie, odwołująca się przy ustalaniu ilości punków posiadanych przez skarżącego do niezgodnego z ustawą przepisu § 8 rozporządzenia oraz decyzja organu II instancji oraz wyrok Sądu Administracyjnego I instancji utrzymujący decyzję organu I instancji w mocy, naruszały prawo materialne w postaci wymienionego wyżej art. 130 ust. 3 ustawy. Niezgodne z prawem obliczenie ilości posiadanych przez A.M. punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego skutkowało z kolei naruszeniem art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, przez uznanie, że skarżący przekroczył 24 punkty i zachodziła bezwzględna przesłanka do skierowania go na badania psychologiczne Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy na jakich skarga została oparta. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. Powołany jako naruszony przepis art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, iż badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cyt. ustawy. Z uwagi na użyte w tym przepisie sformułowanie "podlega", nie powinno budzić wątpliwości, że ma on charakter bezwzględnie obowiązującego i nie daje organom kontroli ruchu drogowego uprawnień do uznaniowego traktowania i rozstrzygania o problematyce dotyczącej naruszania przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Oznacza to, że obligatoryjnemu badaniu psychologicznemu podlega osoba kierująca pojazdem silnikowym, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych zgodnie z art. 130 ust. 1 cytowanej ustawy. Przepis ten upoważnia Policję do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. Warunki i sposób prowadzenia przedmiotowej ewidencji oraz tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U. Nr.236, poz. 1998 ze zm. ). W sprawie bezsporne jest, że wobec przekroczenia przez A.M. liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, podlegał on obligatoryjnemu badaniu psychologicznemu. Kwestią sporną pozostaje natomiast zagadnienie związane z możliwością zastosowania w takiej sytuacji dobrodziejstwa przewidzianego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Innymi słowy rozważenia wymaga problem dopuszczalności zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedz na tak postawione pytanie możliwa jest poprzez zastosowanie wykładni celowościowej i funkcjonalnej art. 124 ust. 1pkt. 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, bez potrzeby sięgania w tej mierze do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Niewątpliwie celem uregulowania zawartego w w/wym przepisie jest dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Błędy w prowadzeniu pojazdu, w związku z popełnieniem których przyznaje się punkty mogą być spowodowane trudnymi warunkami na drodze, ale tez mogą wynikać z psychiki kierowcy. Osobowość kierowcy , a zwłaszcza szybkość reakcji, możliwość właściwej oceny sytuacji, ma wpływ na jego zachowanie na drodze. Z tych względów w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego określona grupa kierowców podlega badaniom psychologicznym. Do grupy tej zaliczeni zostali kierowcy , którzy za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymali więcej niż 24 punkty. Ilość przyznanych punktów świadczy bowiem o wielokrotnym i uporczywym naruszaniu zasad ruchu drogowego i może uzasadniać wątpliwości co do psychofizycznej zdolności do kierowania pojazdami. W takich przypadkach badania psychologiczne mają na celu ustalenie, czy sprawność psychomotoryczna oraz cechy osobowości nie ograniczają możliwości bezpiecznego kierowania pojazdem. W takim też znaczeniu art. 124 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym powinien być rozumiany, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Stosownie do wymienionego przepisu kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dobrodziejstwa przewidzianego w cytowanym przepisie mogą korzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia opisanego w art. 130 ust. 3 ustawy, za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która nie rodzi po ich stronie obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu ( mniej niż 24 ). Przepis art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wywołuje określonych w nim skutków w odniesieniu do kierowców o jakich mowa w art. 124 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy. Dokonana wykładnia art. 124 ust. 1 pkt.2 lit. b w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, iż § 8 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. , w myśl którego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 realizuje cel ustawy. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999r. K 6/99 zwrócił uwagę , że treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. W innym wyroku z 16 lutego 1999 r. SK 11/98 Trybunał Konstytucyjny podkreślił konieczność uwzględniania zależności o charakterze funkcjonalnym zwłaszcza w sytuacjach kiedy zakres delegacji może wywoływać wątpliwości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Zaakceptowanie stanowiska przedstawionego w skardze kasacyjnej pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami. Stwierdzenie, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby też w ogóle możliwość stosowania środka z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.