I SA/Ol 739/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w likwidacji na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę Wnioskiem z dnia 11 lipca 2008 r. Zakład Opieki Zdrowotnej A w W. zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że do dnia 31 sierpnia 1997 r. Zakład nie opłacił faktur od kontrahentów z terenu całego kraju. Należne od tych rachunków kwoty podatku od towarów i usług oraz akcyzy stały się zobowiązaniem wnioskodawcy jako tzw. kompensaty państwowych jednostek budżetowych, wobec kilku urzędów skarbowych i Urzędu Celnego. Na gruncie opisanego stanu faktycznego podatnik zadał pytanie o treści: czy, i po jakim czasie, oraz na jakich zasadach następuje przedawnienie należności z tytułu tzw. kompensat państwowych jednostek budżetowych? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Zakład wskazał, że zgodnie z art. 70 Ordynacji podatkowej oraz pismem Ministerstwa Finansów nr SPI/648/8012-116/2184/05/ES należności z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług powstałe do końca 1997 r. należy uznać za przedawnione, gdyż w stosunku do większości tych należności nie wszczęto postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte jedynie w stosunku do jednego z tych roszczeń w dniu 26 września 2003 r. i umorzone w dniu 20 stycznia 2004 r. Należność ta przedawni się zatem z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Minister Finansów, działający przez upoważnionego do wydania interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Powyższe uzasadnił tym, że przejęte przez Skarb Państwa wierzytelności wobec byłych państwowych jednostek służby zdrowia, które zostały przekształcone w samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, mają charakter cywilnoprawny, do których nie ma zastosowania art. 70 Ordynacji podatkowej. Stąd, w ocenie organu podatkowego, zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej. Następnie, postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", organ utrzymał w mocy postanowienie z dnia "[...]". Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 578/08, uchylił to postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia "[...]" W motywach wyroku Sąd wskazał, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji zostało wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, kierujący wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wyraźnie pytał, czy art. 70 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie do należności z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, powstałych do końca 1997 r., wobec których nie wszczęto postępowania egzekucyjnego. Tymczasem, organ podatkowy dokonał bezpodstawnej zmiany stanu faktycznego sprawy, kwalifikując zobowiązania podatkowe do kategorii zobowiązań cywilnoprawnych. W konsekwencji Sąd podzielił zarzuty skargi, że organ podatkowy zignorował stan faktyczny podany przez stronę, nie dokonał dostatecznej analizy wniosku strony, w wyniku czego, odmawiając wydania interpretacji, naruszył przepis art.14b Ordynacji podatkowej. W ponownie prowadzonym postępowaniu Zakład, w odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia wniosku, w pismach z dnia 25 maja i 9 czerwca 2009 r. wskazał, iż znajduje się w stanie likwidacji od 2000 r. Część dokumentacji została zniszczona. Podatnik wyjaśnił, że nie jest w stanie określić dat zaistnienia zdarzeń opisanych we wniosku. Dodał, że wydarzenia te miały miejsce przed dniem 31 grudnia 1997 r. Z posiadanych przez wnioskodawcę dokumentów nie wynikało także, aby w sprawie należności z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, których dotyczył wniosek, prowadzone były jakiekolwiek postępowania egzekucyjne (poza jednym opisanym we wniosku), ugodowe, w sprawach o przestępstwo czy wykroczenie skarbowe lub przed sądami administracyjnymi bądź sądami powszechnymi. Brak również informacji o ustanowieniu zastawu skarbowego lub hipoteki w celu zabezpieczenia tych należności. W wydanej w dniu "[...]" interpretacji indywidualnej o nr "[...]" działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego. Organ przywołał treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Następnie organ wskazał, że zgodnie z § 2 powołanego przepisu bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1 pkt 1 i 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej, 2) od dnia nabycia prawa do ulgi podatkowej do dnia wygaśnięcia tego uprawnienia. Organ podniósł ponadto, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki (art. 70 § 3 – 6 Ordynacji podatkowej). Organ wskazał również na zmiany art. 70 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi od dnia 1 stycznia 2003 r. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, bądź wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej). W wyniku kolejnej zmiany powoływanej regulacji prawnej, z dniem 1 września 2005 r. uchylono przepis art. 70 § 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywało biegu terminu przedawnienia. Zmodyfikowano również art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, dotyczący dalszego biegu terminu przedawnienia po jego przerwaniu, który w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W ocenie organu, z powyższego wynikało, że do końca 2002 r. bieg terminu przedawnienia przerywało wyłącznie rozpoczęcie egzekucji, a zatem podjęcie pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Na jego bieg nie wpływało natomiast ani wniesienie skargi do sądu administracyjnego, ani ogłoszenie upadłości, ani też wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Z przedstawionego zaś przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynikało, iż nie jest on w stanie określić, czy wymienione zdarzenia miały miejsce, gdyż część dokumentacji została zniszczona. Jednak, zdaniem organu, przyjmując nawet, że takie zdarzenia faktycznie nie miały miejsca, konstatacja, iż należności z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług uległy przedawnieniu, gdyż nie wszczęto w stosunku do nich postępowania egzekucyjnego, jest błędna z tego względu, że w celu stwierdzenia przedawnienia przedmiotowych należności niezbędnym jest brak zaistnienia wszystkich pozostałych okoliczności określonych w art. 70 Ordynacji podatkowej, mających wpływ na przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W odpowiedzi z dnia "[...]" na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Powtarzając, co do zasady, argumentację zawartą w interpretacji indywidualnej, dodatkowo podkreślił, że wnioskodawca uzależnił przedawnienie należności wyłącznie od zaistnienia jednej z okoliczności wymienionych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Tymczasem w celu stwierdzenia przedawnienia przedmiotowych zaległości konieczne jest zbadanie wszystkich powołanych w tym przepisie przesłanek, których spełnienie powoduje przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia, m.in. odroczenie terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze strona, wnosząc o uchylenie powyższej interpretacji indywidualnej, zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową wykładnię art. 70 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podatnik podniósł, że z motywów skarżonego rozstrzygnięcia wynika, że organ podatkowy swą ocenę oparł na twierdzeniu strony, że nie jest ona w stanie wyjaśnić wszystkich okoliczności sprawy, gdyż część dokumentacji została zniszczona. W ocenie strony, organ nie zauważył jednak faktu, że twierdzenie to odnosi się głównie do określenia dat wymagalności poszczególnych należności. Zakład podkreślił ponadto, że w złożonych w toku postępowania pismach informował o braku okoliczności wymienionych w art. 70 Ordynacji podatkowej, które mogłyby mieć wpływ na przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Wskazywał bowiem, że z posiadanych przez niego dokumentów nie wynika, by w sprawie należności, których dotyczy wniosek prowadzone były jakiekolwiek postępowania egzekucyjne (poza opisanym we wniosku), ugodowe, w sprawach o przestępstwo czy wykroczenie skarbowe lub przed sądami administracyjnymi bądź sądami powszechnymi. Wskazywano również, że brak jest informacji o ustanowieniu zastawu skarbowego lub hipoteki. W ocenie strony, jedynym zdarzeniem, które mogłoby mieć wpływ na bieg przedawnienia były potwierdzenia sald za 2000 r., które Zakład przekazał do urzędów skarbowych w styczniu 2001 r. Ponadto skarżący zarzucił, że kwestię przedawnienia należności należy oceniać według stanu prawnego obowiązującego w latach 1998 – 2003. W odpowiedzi Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Poczynając od dnia 1 lipca 2007 r. art.14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, po.60 ze zm.)dalej powoływanej jako Ordynacja podatkowa, ma następujące brzmienie: § 1.Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. § 2. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. § 3. Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z art.14c § 1Ordynacji podatkowej wynika zatem jednoznacznie, że interpretacja indywidualna, o której mowa w przepisach tej ustawy, nie może być rozumiana jako wyjaśnienie przepisów prawnych wymienionych we wniosku o wydanie interpretacji. Od interpretacji indywidualnej wymaga się natomiast jedynie sformułowania oceny co do stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna nie może ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako nieprawidłowe. Należy wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. To ostatnie powinno zawierać przytoczenie stanu faktycznego i związanego z nim oraz obowiązującego w dniu wydawania interpretacji stanu prawnego. Unormowania dotyczące interpretacji indywidualnych pozwalają przyjąć tezę, że w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny, nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe. Postępowanie w przedmiocie interpretacji nie może zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę. Organ ten ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2007 r., I SA/Gd 196/07, (LEX nr w Bazie 243265), że przez ocenę prawną stanowiska wnoszącego zapytanie należy rozumieć wskazanie przez organ podatkowy, czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, znajdujących zastosowanie w indywidualnej sprawie, zaś organ podatkowy nie ma obowiązku wskazywania prawidłowego sposobu postępowania w danej sprawie. Może ograniczyć się do wykazania, że stanowisko przedstawione we wniosku jest błędne. Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy wymusza wprawdzie w pewnym sensie przedstawienie przez organ prawidłowej interpretacji przepisów, ale tylko w celu wykazania z jakich przyczyn stanowisko wnioskodawcy jest błędne. Organ podatkowy nie ma jednak obowiązku wyodrębniania i osobnego przedstawiania w udzielonej interpretacji prawidłowego sposobu postępowania w danej sprawie. Rozpatrując skargę na interpretację prawa podatkowego udzieloną przez Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów na wniosek Zakładu, należy mieć na uwadze wyżej przedstawione podstawowe reguły związane z udzielaniem tych interpretacji. Z punktu widzenia rozpatrywanej skargi, szczególnie istotne znaczenie ma przepis art.14 b § 3 Ordynacji podatkowej, stanowiący, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Analiza przedstawionego we wniosku stanu faktycznego musiała prowadzić do wniosku, że nie jest on przedstawiony w sposób precyzyjny i wyczerpujący. Wynika bowiem z niego, że wnioskodawca do 31 sierpnia 1997 r. nie realizował swych zobowiązań wobec kontrahentów z terenu całego kraju tj. nie opłacił wystawionych przez tych kontrahentów faktur. Wnioskodawca wskazał, że wynikające z tych rachunków kwoty VAT i akcyzy stały się zobowiązaniem Zakłądu jako tzw. kompensaty państwowych jednostek budżetowych wobec kilku urzędów skarbowych i Urzędu Celnego. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, wnioskodawca sformułował pytanie następującej treści :"czy i po jakim czasie oraz na jakich zasadach następuje przedawnienie należności z tytułu tzw. "kompensat państwowych jednostek budżetowych". Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego zrozumiałe było tylko jedno, a mianowicie to, że w stosunku do swoich bliżej nieokreślonych kontrahentów posiadał zobowiązania powstałe przed 31 sierpnia 1997r., które to zobowiązania nie zostały zrealizowane. Odczytywać to więc należy, że wynikające z faktur kwoty podatku VAT i podatku akcyzowego powinny były być przez wystawcę faktur odprowadzone do Skarbu Państwa, mimo braku opłacenia faktur, a po stronie wystawców faktur powstało w stosunku do Zakładu roszczenie o zapłatę kwot wynikających z faktur (obejmujących należny podatek VAT i podatek akcyzowy). Stwierdzenie natomiast w opisie stanu faktycznego, że po stronie wnioskodawcy powstało zobowiązanie jako tzw. kompensaty państwowych jednostek budżetowych było całkowicie niejasne. Zasadne było zatem domaganie się przez organ podatkowy uzupełnienia wniosku poprzez wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego tj. precyzyjne przedstawienie zaistniałych wydarzeń wraz z określeniem daty ich zaistnienia oraz jednoznaczne zajęcie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej postawionego pytania. Organ trafnie zwrócił uwagę, w skierowanym do strony wezwaniu z dnia 15 maja 2009r., że w kontekście przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i postawionego pytania, w połączeniu z używaniem pojęć nie występujących w prawie podatkowym jak "kompensata państwowych jednostek budżetowych", pojawiają się wątpliwości, o jakie zobowiązania wnioskodawcy chodzi w sprawie. Odpowiadając pismem z dnia 25 maja 2009 r. na powyższe wezwanie wnioskodawca wyjaśnił, że stan faktyczny przedstawił zgodnie ze swą wiedzą i na tyle wyczerpująco, na ile to było możliwe wobec tego, że pozostaje w likwidacji od 2000r, a część dokumentacji została zniszczona. Nie był w stanie podać "terminów wymagalności faktur", z których wywodzą się jego zobowiązania, ale jest, jego zdaniem, bezsporne, że wydarzenia te miały miejsce do 31 grudnia 1997 r., ponieważ z tą datą sporządzony został wykaz należności wobec urzędów skarbowych w całym kraju. Zdaniem wnioskodawcy, (odwołującego się w tym zakresie także do oceny WSA w Olsztynie zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lutego 2009 r. wydanego w sprawie I SA/Ol 739/09) "Zakład A w W. wyraźnie pytał czy art.70 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie do należności z tytułu podatku akcyzowego i podatku VAT, powstałych do końca 1997 r., wobec których nie wszczęto postępowania egzekucyjnego." W rezultacie, według wnioskodawcy, takie określenie dat powstania zobowiązań pozwala na odniesienie się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku z dnia 14 lipca 2009 r. Wyjaśniając kwestię związaną z użyciem we wniosku pojęcia "kompensaty państwowych jednostek budżetowych" wskazano w wyżej wskazanym piśmie, że takim określeniem zobowiązań posługiwali się pracownicy urzędów skarbowych, z którymi wnioskodawca prowadził rozmowy telefoniczne w celu ustalenia charakteru tych zobowiązań. Jednocześnie wnioskodawca stwierdził, iż we wniosku z dnia 14 lipca 2009 r. wyjaśnił, że chodzi o należności z tytułu podatku akcyzowego i VAT. Podkreślono tym piśmie, że swe stanowisko co do oceny prawnej wnioskodawca zawarł w pkt G wniosku, gdzie wskazując podstawę prawną podniósł, że "należności z tytułu podatku akcyzowego i VAT powstałe do końca 1997 r. należy uznać za przedawnione", co zdaniem wnioskodawcy brzmi całkowicie jednoznacznie i nie pozostawia żadnej wątpliwości. Dysponując wyżej wymienionymi wyjaśnieniami i uzupełnieniami, organ podatkowy ponownie wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie jakie inne przesłanki wymienione w art.70 Ordynacji podatkowej, oprócz wskazanej w § 4 tego przepisu okoliczności zastosowania środka egzekucyjnego, zaistniały w stosunku do należności z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, o których mowa we wniosku. W wezwaniu dokładnie opisano zakres niezbędnych informacji. W odpowiedzi na to kolejne wezwanie, wnioskodawca wyjaśnił, że z posiadanych przez niego dokumentów nie wynika, aby w sprawie należności z tytułu podatku akcyzowego i VAT, których dotyczy wniosek, prowadzone były jakiekolwiek postępowania egzekucyjne (poza jednym opisanym we wniosku), ugodowe, w sprawach o przestępstwo, czy wykroczenie skarbowe lub przed sądami administracyjnymi, bądź przed sądami powszechnymi. Brak również informacji o ustanowieniu zastawu skarbowego lub hipoteki w celu zabezpieczenia tych należności, zaś jedynym zdarzeniem, które mogło mieć wpływ na bieg przedawnienia w tym przypadku były potwierdzenia sald za rok 2000, które Zakład przesłał do urzędów skarbowych. W ocenie Sądu szczegółowe opisanie treści wniosku oraz wyjaśnień i uzupełnień dokonanych na wezwanie organu podatkowego było niezbędne dla ustalenia czy stan faktyczny został na tyle sprecyzowany a pytanie strony skonkretyzowane, by można było przystąpić do udzielenia interpretacji podatkowej. Oceniając działanie organu, który przystąpił do udzielenia interpretacji należy mieć na uwadze, że organ ten z mocy art.153 p.p.s.a. związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 11 lutego 2009 r. Skoro zatem Sąd ten ocenił, że pytanie strony jest jednoznaczne a w swoim piśmie z dnia 25 maja 2009 r. strona potwierdziła, że Sąd prawidłowo odczytał jej intencje, to organ zobligowany był przyjąć, że zapytanie dotyczy interpretacji art.70 Ordynacji podatkowej na tle stanu faktycznego, jaki daje się streścić w stwierdzeniu, że na wnioskodawcy ciążyły zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług oraz z tytułu podatku akcyzowego powstałe przed 31 grudnia 1997 r., które dotychczas, z wyjątkiem jednego, nie były poddane egzekucji. Na marginesie zauważyć należy, że w istocie w efekcie wyjaśnień i uzupełnień, strona radykalnie zmodyfikowała zarówno stan faktyczny jak i pytanie doprowadzając je w istocie do znacznie większego poziomu ogólności, niż wynika to z treści wniosku. Przypomnieć bowiem należy in extenso treść pytania zawartą w pkt F poz.51 wniosku "czy, kiedy i po jakim czasie oraz na jakich zasadach następuje przedawnienie należności z tytułu tzw. "kompensat państwowych jednostek budżetowych". Wyjaśnienia strony spowodowały jednocześnie to, że jej stanowisko wyrażone w pkt G wniosku zaczęło bardziej współgrać z tym zmodyfikowanym stanem faktycznym i zadanym pytaniem. W kontekście zaistniałych zmian i uzupełnień, zasadne było przedstawienie przez organ interpretujący unormowań w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz modyfikacji, jakim te unormowania podlegały z upływem czasu. Trafny jest wniosek organu, że dla oceny czy zobowiązania podatkowe powstałe przed dniem 31 grudnia 1997 r. uległy przedawnieniu i ewentualnie kiedy to nastąpiło, niezbędne jest zbadanie nie tylko tego, czy w stosunku do należności z tytułu tych zobowiązań było prowadzone postępowanie egzekucyjne, ale również przeanalizowanie okresów przerw i zawieszeń, o których mowa w art.70 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji, kategoryczne ogólne stanowisko strony, że z faktu nie prowadzenia egzekucji można wnioskować o zaistnieniu przedawnienia, nie jest prawidłowe, skoro stwierdzenie przedawnienia wymaga zbadania większej ilości czynników mających wpływ na przedawnienie zobowiązań. Organ nie mógł więc uznać za prawidłowe stanowiska wnioskodawcy, który tylko z faktu, że nie toczyło się postępowanie egzekucyjne w stosunku do większości zobowiązań, wysnuł generalny wniosek o tym, że doszło do przedawnienia. Zauważyć też należy, że strona nie dokonała we własnym zakresie oceny kiedy doszło do przedawnienia zobowiązań, chociaż zadała pytanie także o to, po jakim czasie doszło do przedawnienia. Brak jest również jakiejkolwiek wypowiedzi wnioskodawcy na temat stosowanych ulg (przedłużenie terminu zapłaty, rozłożenie na raty),chociaż w wezwaniu skierowanym do strony organ wskazywał na potrzebę uzupełnienia stanu faktycznego także o ten element. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. W sytuacji, gdy przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie jest wystarczająco jasny, a w tym znaczeniu wyczerpujący do dokonania prawidłowej oceny prawnej jego stanowiska, organ winien zażądać uzupełnienia (wyjaśnienia) opisu tegoż stanu, tak aby dawał on podstawy do prawidłowej jego oceny pod względem prawnym (art. 14h Ordynacji podatkowej. w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji).Jak już wcześniej wskazano, strona dokonała uzupełnień zaznaczając, że nie dysponuje większą ilością danych. Oceniając zaskarżoną interpretację indywidualną nią można zatem podzielić zarzutu strony, że organ dokonał nieprawidłowej interpretacji art.70 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wobec braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa, skargę należało oddalić.