IV SA/Wa 2020/09

Dnia 5 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec(spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2010 roku sprawy ze skargi U. S. i E. S. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – oddala skargę – Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] kwietnia 2009 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w obrębie siedliska rolniczego, na działce nr ew. [...] położonej we wsi K., gm. L. - na terenie [...] Parku Narodowego, określanego dalej Parkiem. W uzasadnieniu postanowienia Minister podniósł, iż działka o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się na terenie obowiązywania "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L.", wedle którego obszar ten jest przeznaczony pod działalność rolniczą z uwzględnieniem szeregu uwarunkowań. Ponadto przedmiotowa działka usytuowana jest na terenie [...] Parku Narodowego, co czyni koniecznym uzgodnienie zamierzonej inwestycji z organami ochrony środowiska. Minister zaznaczył, iż w [...] Parku Narodowym w wielu miejscach zachował się tradycyjny mazowiecki krajobraz, z mozaiką pól i pastwisk, z głowiastymi wierzbami i stawianymi na zimę stogami siana. W celu ochrony tego krajobrazu, należy podejmować wszelkie możliwe kroki, by zachować go dla przyszłych pokoleń. Z tego względu w Parku, w celu ochrony walorów krajobrazu kulturowego M., wyodrębniono strefy ochrony krajobrazowej, Na terenach tych nie prowadzi się wykupów gruntów, ani nie odtwarza zniszczonych siedlisk przyrodniczych (stosowanie ochrony czynnej), bowiem warunkiem zachowania rolniczego pejzażu kulturowego o znacznym stopniu naturalności jest prowadzenie tradycyjnej gospodarki rolnej. W przypadku inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego, czynnikiem mogącym wywołać niekorzystne zmiany w środowisku przyrodniczym, w szczególności wpływającym na walory krajobrazowe Parku jest, zdaniem Ministra, budowa nowych obiektów, prowadząca do niekorzystnych, z punktu widzenia ochrony krajobrazu, zmian w zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpatrywanej sprawie będzie to nadmierne zagęszczenie zabudowy, powodujące zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej oraz zaburzenie jednorodności dotychczasowego charakteru wsi K.. Wieś ta, wraz z położoną w sąsiedztwie wsią L. stanowią enklawę, wewnątrz obszaru Parku, która ze względu na swe położenie oraz bardzo dobrze zachowany mozaikowy, rolniczy charakter wsi ulicowej, z rozproszoną zabudową zlokalizowaną wzdłuż głównej ulicy, zyskała status obszaru ochrony krajobrazowej. Minister podał, iż działka, na której planuje się realizację tej inwestycji jest już obecnie zabudowana jednym budynkiem mieszkalnym, jednym budynkiem gospodarczym i drewnianą szopą służącą jako garaż. Zdaniem Ministra, wypełnienie tej przestrzeni kolejną zabudową w postaci drugiego budynku mieszkalnego (o pow. 120 m2), nawet w razie ewentualnej rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego (o pow. 45 m2) nie tylko spowoduje zagęszczenie zabudowy, lecz także wprowadzi dysharmonię w istniejącym i chronionym krajobrazie tego obszaru. W ocenie Ministra, przedmiotowe przedsięwzięcie spowoduje w konsekwencji utratę cech charakterystycznych tego obszaru i przyczyni się do zniekształcenia walorów chronionego krajobrazu, co będzie pozostawało w sprzeczności z jednym z podstawowych celów powołania Parku, określonym w art. 8 ust. 2 ustawy. Każdy pojedynczy obiekt, jako składnik całego procesu, nie tylko może, ale wręcz wywołuje niekorzystne zmiany w środowisku przyrodniczym Parku, poprzez m.in. przekształcenia terenu, a w efekcie zniekształcenie istniejących obecnie walorów krajobrazowych, ograniczenie przemieszczania się, przestrzeni życiowej zwierząt (bariera antropogeniczna), które podlegają w nim prawnej ochronie. Nadmierny rozwój zabudowy i związane z tym przebywanie ludzi spowoduje, zdaniem Ministra, wzrost negatywnych oddziaływań. Konieczne jest zatem zachowanie pewnych warunków rozwoju osadnictwa na tym terenie zwłaszcza, iż jest on miejscem bytowania ptaków objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r., w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. Nr 220, poz. 2237). Zabudowa tego terenu będzie więc niewątpliwie stanowić zagrożenie dla występowania gatunków chronionych, gdyż poprzez stałe bytowanie wielu ludzi, nasilą się niekorzystne oddziaływania związane z urbanizacją, jak np. hałas powodujący płoszenie chronionych gatunków czy też zmniejszenie ich przestrzeni życiowej. Minister stwierdził ponadto, iż poza zakresem jego kompetencji pozostaje ocena możliwości realizacji tej zabudowy, z uwagi na wielkość posiadanego przez inwestora gospodarstwa. W ocenie Ministra, przedmiotowa inwestycja w zaproponowanym kształcie, poprzez zniekształcenie walorów krajobrazowych, istotnie wpłynie na możliwość ich ochrony w Parku, a tworząc barierę antropogeniczną z jej negatywnymi konsekwencjami (hałasem powodującym płoszenie zwierząt, powstawaniem większej ilości odpadów, wzmożonym ruchem pojazdów mechanicznych, zmniejszeniem powierzchni biologicznie czynnej), wpłynie na zaburzenie procesów przyrodniczych w ekosystemach Parku, co może powodować trudności w zachowaniu różnorodności biologicznej (różnorodności genetycznej), zwierząt występujących w Parku, a tym samym będzie zagrażała zachowaniu równowagi przyrodniczej Parku. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, do organów należy ocena czy z punktu widzenia ochrony przyrody możliwe jest przeprowadzenie inwestycji, w sposób zapewniający ochronę walorów przyrodniczych Parku. Z treści art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Wskazuje to, zdaniem Ministra, iż właściciel może zagospodarować swoją nieruchomość na wiele sposobów. Do organu orzekającego w niniejszej sprawie należało jedynie sprawdzenie, czy sposób zagospodarowania zaproponowany przez inwestora mieści się w granicach wyznaczonych ustawą. Dyrektor Parku ustalenia takie przeprowadził i doszedł do przekonania, że to zamierzenie inwestycyjne zagraża realizacji ustawowego celu utworzenia Parku, Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli U. i E. S., podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj; art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, wyrażające się m, in. w nieuwzględnieniu przez organ II instancji faktu, że organ I instancji wydawał już wcześniej postanowienia uzgadniające inwestycje na nieruchomościach sąsiadujących z nieruchomością skarżących, którą to okoliczność skarżący podnosili w swoim zażaleniu; art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania przez organy obu instancji w sposób, który powoduje brak pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, wyrażający się w zachwianiu się równości wobec prawa przy wydawaniu rozstrzygnięcia, tj. innym traktowaniu w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej sąsiadów skarżących niż skarżących; - art. 9 Kpa w związku z art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, wyrażających się w niewskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa w zakresie ustalenia warunków zabudowy odnoszących się do możliwości lub braku możliwości posadowienia siedliska na gruncie rolnym, a także niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji mógł inaczej potraktować skarżących niż ich sąsiadów, w sprawach mających ten sam stan faktyczny i prawny, -art. 10 Kpa poprzez nieudostępnienie skarżącym wglądu do akt sprawy i uniemożliwienie zarówno wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w toku postępowania zażaleniowego, jak i zgłoszenia żądań przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, co miało wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r, o ochronie terenów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 ze zmianami) poprzez błędne przyjęcie, iż inwestycja będąca przedmiotem uzgodnienia warunków zabudowy polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w obrębie siedliska rolniczego na działce o nr ew. [...], położonej we wsi K., gm. L. jest niezgodna z uzgodnionym wcześniej z Narodowym Parkiem [...] "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L." przyjętym do realizacji Uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] września 2001 r., jak również w sporządzonym, uzgodnionym z Dyrektorem [...] Parku Narodowego, a nieprzyjętym przez Radę Gminy L. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi K., w których określono możliwość lokalizacji na przedmiotowym terenie tylko zabudowy siedliskowej. Podnosząc powyższe naruszenia wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Dyrektora [...] Parku Narodowego oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska i poprzedzające je postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie naruszają prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, iż z uwagi na to, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w obrębie siedliska rolniczego na działce o nr ew. [...], położonej we wsi K., gm. L., położona jest w granicach [...] Parku Narodowego, w obszarze ochrony krajobrazowej, koniecznym było uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji z odpowiednim organem ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 53 ust, 4 pkt 7 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 818 ze zm., zwaną dalej ustawą o planowaniu), organem uzgadniającym decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny jest dyrektor tego parku. Ustawodawca przyznał kompetencję do dokonywania uzgodnień organom wyspecjalizowanym, zatem w ich właściwości znalazło się dokonywanie kontroli zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. Zygmunt Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 428). Uzgodnienie co do zasady, uzależnienia możliwość wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (wyrok NSA z 9 maja 2001 r., IV SA 2255/99, lex nr 55769). Zatem rolą organów uzgadniających w niniejszej sprawie było jedynie stwierdzenie, czy planowana inwestycja nie będzie sprzeczna z przepisami dotyczącym ochrony przyrody - w tym przypadku dotyczącymi parków narodowych. W kontrolowanej przez Sąd sprawie Dyrektor [...] Parku Narodowego dokonywał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przedstawionego przez Wójta Gminy L. w granicach swoich kompetencji wynikających m.in. z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880, ze zm.). W art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przyjęto, iż jedną z form ochrony przyrody są parki narodowe. Obecnie jest to najpełniejsza forma konserwatorskiej ochrony przyrody, a podstawę do tworzenia parków narodowych stanowi interes publiczny. W art. 8 ust. 1 cyt. ustawy wskazano, że park narodowy obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, o powierzchni nie mniejszej niż 1000 ha, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Należy zwrócić uwagę, że nie tylko sama przyroda podlega ochronie na terenie parku, ale także jego walory krajobrazowe, które należy rozumieć jako wartości ekologiczne, estetyczne lub kulturowe obszaru oraz związane z nim rzeźbę terenu, twory i składniki przyrody, ukształtowane przez siły przyrody lub działalność człowieka (art. 5 pkt 23 powołanej ustawy). Ponadto w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody - art. 15 ust. 1 pkt 1. Zatem organ uzgadniający ma prawo oceniać, w jaki sposób projektowana inwestycja wpłynie na wartości przyrodnicze i estetyczne, dla których wyznaczony został teren parku narodowego. W ocenie Sądu nie jest uprawniony pogląd, że organy obu instancji orzekały w sprawie w sposób dowolny, czy arbitralny. Na marginesie należy tylko zaznaczyć, że jakkolwiek działka o numerze ewidencyjnym [...], znajduje się na terenie objętym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L.", wedle którego obszar ten jest przeznaczony pod działalność rolniczą z uwzględnieniem szeregu uwarunkowań, to studium nie stanowi aktu prawa miejscowego i jego ustalenia wiążą jedynie gminę przy opracowywaniu planu, z uwagi na wymóg zgodności planu ze studium. Stąd odwołanie się w decyzji do zapisów Studium miało służyć jedynie ilustracji kierunku w którym, zdaniem organu, winno zmierzać tworzenie prawa miejscowego. Rozważania te poczyniono więc na marginesie sprawy. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż działka o powierzchni 1800 m2, na której planowana jest realizacja budynku mieszkalnego jest już zabudowana jednym budynkiem mieszkalnym, jednym budynkiem gospodarczym i drewnianą szopą służącą jako garaż. Zatem za uprawnione należy uznać twierdzenie organów, iż realizacja inwestycji spowoduje zagęszczenie zabudowy tego terenu oraz w efekcie przyczyni się do wzrostu liczby osób zamieszkałych na tej działce, podczas gdy przez ochronę krajobrazu należy rozumieć zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu, które w tym przypadku stanowi rozproszona tradycyjna zabudowa wiejska, w obszarze parku narodowego. Sąd nie znalazł podstaw, by negować twierdzenia organów uzgadniających, posiadających wiedzę specjalistyczną, że zagęszczenie zabudowy spowoduje zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej oraz zaburzy jednorodność dotychczasowego charakteru wsi K.. Wieś ta, jak wynika z ustaleń organu, wraz z położoną w sąsiedztwie wsią L. stanowią enklawę, wewnątrz obszaru Parku, która ze względu na swe położenie oraz bardzo dobrze zachowany mozaikowy, rolniczy charakter wsi ulicowej, z rozproszoną zabudową zlokalizowaną wzdłuż głównej ulicy, uzyskała status obszaru ochrony krajobrazowej. Z akt sprawy wynika, że w Parku w celu ochrony walorów krajobrazu kulturowego M., wyodrębniono strefy ochrony krajobrazowej. Na terenach tych nie prowadzi się wykupów gruntów, ani nie odtwarza zniszczonych siedlisk przyrodniczych. Stwierdzić zatem należy, iż działania podejmowane przez Park wypełniają przesłanki art. 5 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, że przez ochronę krajobrazu należy rozumieć zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu, które w tym przypadku stanowi rozproszona tradycyjna zabudowa wiejska, w obszarze parku narodowego. Z wyjaśnień organu wynika, iż w Parku powstają nowe budynki mieszkalne, jednak w zabudowie rozproszonej i nie więcej niż jeden na terenie działki. Tymczasem skarżący domagają się budowy drugiego budynku mieszkalnego na tej samej działce. Zgodzić należy się z organami, iż dopuszczenie takiej praktyki, po pewnym czasie, całkowicie zmieniłoby krajobraz Parku. Jednocześnie należy podkreślić, iż Sąd w niniejszym postępowaniu nie bada, jakie okoliczności przyczyniły się do wydania pozwolenia na budowę na działkach sąsiednich, bowiem wykracza to poza granice rozpoznawanej sprawy. Nadmienić należy jedynie, iż z załącznika graficznego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, przedłożonego do uzgodnienia wynika, iż wszystkie działki na nim uwidocznione, położone wokół działki skarżących zabudowane są jednym budynkiem mieszkalnym. Nie można wobec tego uznać, by konstytucyjna zasada równości wobec prawa naruszona została w zaskarżonym postanowieniu. Zasada ta odnosi się bowiem do równości wobec prawa a nie jego naruszeń. Z dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez skarżących wynika, że przyjętą regułą jest realizacja jednego budynku mieszkalnego na działce. Skarżący zaś ubiegają się o budowę drugiego budynku mieszkalnego na tej samej działce. Stanowisko organów orzekających w sprawie może determinować sposób korzystania z nieruchomości i tym samym wykonywania prawa własności. Jednak zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona, tylko w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Jedną z ustaw, która ogranicza prawo własności jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że właściciel nieruchomości nie może w sposób dowolny zagospodarować swej działki. Obowiązują go pewne ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w tym prawa miejscowego. W przypadku inwestycji położnej na terenie parku narodowego organ winien brać pod uwagę nie tylko słuszny interes strony, ale także interes społeczny. Parki Narodowe powołane zostały w celu zachowania dziedzictwa środowiskowego, kulturowego i krajobrazowego. W ocenie Sądu ingerencja w substancję Parku powinna być jak najmniej uciążliwa i nie powodująca istotnych zmian krajobrazowych. Wobec tego organy współdziałające (dyrektorzy parków narodowych) mogą odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, właściwie uzasadniając swe stanowisko, jeśli w ich ocenie realizacja zamierzonej inwestycji wpłynie w sposób negatywny na walory środowiskowe, architektoniczne, czy krajobrazowe parku narodowego. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, organy obu instancji stanowiska swe uzasadniły trafnie i wyczerpująco. Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż Minister Środowiska naruszył przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy wskazać, iż jest on niezasadny. Przepis ten nie był podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie, a organ nie był zobligowany do jego zastosowania. Nadto Minister, jak już wspomniano, nie wypowiadał się wiążąco o tym, czy inwestycja ta jest zgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, mając świadomość, iż nie może to być argumentem istotnym w tej sprawie. Pewne stwierdzenia w tym zakresie jak i w zakresie dotyczącym definicji działki siedliskowej poczynił organ pierwszej instancji. Zamieszczenie tych wypowiedzi stanowiło co prawda przekroczenie zakresu kompetencji organu uzgadniającego owe warunki zabudowy, jednakże uchybienie to zostało dostrzeżone i konwalidowane przez organ odwoławczy. Organ uzgadniający może wypowiadać się jedynie w kwestii należącej do zakresu jego kompetencji, a wiec w niniejszej sprawie w zakresie wpływu planowanej inwestycji na [...] Park Narodowy - z punktu widzenia ochrony przyrody - w celu ustalenia, czy możliwe jest przeprowadzenie inwestycji, w sposób zapewniający ochronę walorów przyrodniczych Parku. Bierze przy tym pod uwagę skutki i zagrożenia jakie może wywołać realizacja danej inwestycji dla chronionej w Parku przyrody, z uwzględnieniem skutków zintensyfikowania zabudowy tego obszaru w przyszłości. W ocenie Sądu, nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych - tj. art. 7, 8, 10, 77 § 1 Kpa, Organ, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zebrał i rozpatrzył w całości materiał dowodowy oraz odniósł się do niego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto organ I instancji przeprowadził wizję lokalną, o której skarżący zostali zawiadomieni. Co prawda organ odwoławczy nie pouczył stron o możliwości wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego materiału dowodowego, jednak to naruszenie w ocenie Sądu, nie miało wpływu na wynik sprawy. Minister Środowiska nie przeprowadził bowiem nowych dowodów, a swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. Natomiast materiał dowodowy zebrany przez Dyrektora [...] Parku Krajobrazowego dawał, w ocenie Sądu, podstawy do przyjęcia, iż planowana inwestycja może wpłynąć negatywnie na chronione walory Parku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.