I SAB/Kr 6/09

Sygn. akt I SAB/Kr 6/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.), WSA Inga Gołowska, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2010r., sprawy ze skargi "K" S.A. w K., na bezczynność Burmistrza Gminy, w przedmiocie zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 1996r., I. zobowiązuje Burmistrza Gminy do wydania aktu administracyjnego w terminie jednego miesiąca w sprawie zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 1996 zainicjowanej wnioskiem z dnia 27 czerwca 1997 roku, II. zasądza od Burmistrza Gminy na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych). Pismem z dnia 7 lipca 2009r. strona skarżąca – "K" S.A. z siedzibą w K. złożyła skargę na bezczynność organu administracji – Burmistrza B. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości należnego od [...] Spółki "W" S.A. za 1996 r. Stawiając zarzut bezczynności organu wniesiono o uwzględnienie skargi, poprzez zobowiązanie Burmistrza B. do wydania decyzji w powyższej sprawie w określonym przez Sąd terminie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismem z dnia 27 czerwca 1997 r. pełnomocnik [...] Spółki "W" S.A. wystąpił do Burmistrza B. odnośnie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości należnego za 1992 – 1997 rok. Skomplikowany charakter sprawy spowodował, że kwestia nadpłaty była wielokrotnie rozpatrywana przez organ podatkowy I instancji, gdyż zapadające w sprawie decyzje były uchylane przez organ odwoławczy i przekazywane do ponownego rozpatrzenia. Ostatni raz decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 5 czerwca 2007 r. Uchylono nią decyzję Burmistrza B. z dnia 31 października 2006 r. oraz przekazano temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Adresatem tej decyzji stała się "K" S.A., dalej zwana "Spółką", która na mocy art. 93§2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p.") stała się stroną prowadzonego postępowania. W dniu 22 listopada 2007 r. Spółka wystosowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na niezałatwienie we właściwym terminie przez organ I instancji sprawy dotyczącej stwierdzenia nadpłaty. W związku z tym, postanowieniem z dnia 11 lutego 2008 r. SKO, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznaczyło organowi I instancji dodatkowy, dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy licząc od dnia otrzymania akt. Termin ten upływał w dniu 12 maja 2008 r. (organ I instancji otrzymał akta w dniu 12 marca 2008 r.). W dniu 21 maja 2008 r. Burmistrz B. wydał cztery decyzje, którymi odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992 – 1995 r. Odnośnie roku 1996 decyzja nie została wydana, a organ I instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie podatkowe, żądając dostarczenia szeregu nowych dokumentów. Ostatnie pismo do Spółki została wystosowane w dniu 17 października 2008 r., w którym zwrócono się "o przedstawienie wszelkich dokumentów świadczących o wnioskowanej nadpłacie pod rygorem pominięcia ich w postępowaniu dowodowym". Od tego czasu w sprawie nie zostały podjęte żadne działania, w szczególności do Spółki nie wpłynęło żadne pismo dotyczące zakończenia sprawy. Przedstawione wyżej okoliczności świadczą o niezachowaniu dodatkowego terminu załatwienia sprawy, a powstała zwłoka – w opinii strony skarżącej – nie jest niczym usprawiedliwiona. W sprawie doszło więc do naruszenia art. 141§2 O.p. W odpowiedzi na skargę Burmistrz B. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że poprzednik prawny strony skarżącej – Nadwiślańska Spółka Węglowa S.A. w T. wystąpiła w dniu 8 października 2001 r. do Urzędu Gminy B. (data wpływu do organu 12 października 2001 r.) o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992 – 1996. Jako powód niezałatwienia sprawy odnośnie roku 1996 wskazano nieprzedłożenie przez podatnika dokumentów potwierdzających istnienie i wysokość nadpłaty za ten rok. Dowodem powyższego są pisma (z dnia: 2 kwietnia 2008 r., 9 czerwca 2008 r., 18 lipca 2008 r., 18 sierpnia 2008 r., 15 września 2008 r. i 17 października 2008 r.) wzywające o dostarczenie wskazanych w nich dokumentów. Pomimo to stosowne dokumenty nie zostały przedłożone. Burmistrz B. wskazał na bierną postawę podatnika w toku postępowania. Organ podkreślił także, że wezwał pełnomocnika Spółki do zapoznania się z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia wynika, że zapoznanie z aktami sprawy miało miejsce w dniu 7 sierpnia 2009 r. Z uwagi na fakt, że na inny termin złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty powołuje się strona, a na inny organ, tut. Sąd wezwał Burmistrza B. o wyjaśnienie – w terminie 7 dni – kiedy wpłynął do organu wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 1996 rok. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 30 listopada 2009 r. (data nadania 3 grudzień 2009 r.), Burmistrz B. podał, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony w dniu 12 października 2001 r. Natomiast wniosek, na który powołuje się strona skarżąca jest wnioskiem o zwrot nadpłaty, zgodnie z oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, zawartą w wyroku z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt I SA/Ka 1199/02. Wnioskiem tym [...] Spółka "W." S.A. wystąpiła do wszystkich organów podatkowych na obszarze działania, których były usytuowane zakłady górnicze wchodzące w jej skład. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej istotne znaczenie z punktu widzenia kognicji do rozpoznania skargi ma treść art. 3 §1 pkt 1 i 8 p.p.s.a., które odnoszą się do bezczynności w sprawach, wymagających wydania decyzji administracyjnych. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd przyjął, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte dnia 30 czerwca 1997 roku pismem pełnomocnika strony skarżącej datowanym na 27 czerwca 1997 roku złożonym do Urzędu Gminy B. z korektami deklaracji podatku od nieruchomości za lata 1992-1997- a zatem pismo to obejmowało również swoim zakresem nadpłatę podatku od nieruchomości za rok 1996. Pismo strony skarżącej z dnia 8 października 2001 roku było kolejnym pismem, we wszczętym już postępowaniu, co zostało nadto potwierdzone późniejszymi dodatkowymi wyjaśnieniami samej strony. Kwestia tożsamości wniosków strony skarżącej była już wcześniej przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w wyroku z dnia 12 stycznia 2010 roku, sygn. akt I SA/Kr 1523/09 przyjął, że pismo z dnia 8 października 2001 roku zostało złożone w ramach postępowania, wszczętego na skutek wniosku, datowanego na 27 czerwca 1997 roku. Bezspornym w niniejszej sprawie było to, że w dniu 21 maja 2008 r. Burmistrz B. wydał cztery decyzje, którymi odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992 – 1995 r., natomiast postępowanie w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 1996 nadal nie zostało zakończone decyzją administracyjną. Wypada przypomnieć, że w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 139 § 1 o.p., załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W sprawie administracyjnej, której przedmiotem był zwrot nadpłaty za rok 1996, wcześniejsze rozstrzygniecie organu pierwszej instancji zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 czerwca 2007 roku, znak [...]. Od momentu otrzymania akt sprawy wraz z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, przekazującym ją do ponownego rozpatrzenia, Burmistrz B. był obowiązany do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej w terminie, o jakim mowa w przytoczonym wyżej art. 139 § 1 o.p. Obowiązku tego nie dopełnił, i to pomimo że postanowieniem z dnia 11 lutego 2008 r. SKO, uznając ponaglenie Kompanii ‘W" S.A. za uzasadnione, wyznaczyło dodatkowy, dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy licząc od dnia otrzymania akt, przy czym organ pierwszej instancji otrzymał akta w dniu 12 marca 2008 r. Oznacza to, że Burmistrz B. w niniejszej sprawie pozostawał w bezczynności, a zatem skarga okazała się uzasadniona. Należy przy tym zwrócić uwagę, że nie mogą stanowić skutecznego usprawiedliwienia okoliczności sprawy, związane z zachowaniem się strony w toku postępowania. Obowiązek podejmowania działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia istoty sprawy co do zasady spoczywa- na mocy art. 122 o.p.- na organach podatkowych. Jeżeli nie są one w stanie pozyskać żądanych dowodów z uwagi na brak współpracy strony postępowania, w żadnym wypadku nie może to uzasadniać zaniechania załatwienia sprawy. Orzecznictwo sądowe wskazuje na obowiązek współpracy podatnika z organami podatkowymi, twierdząc wręcz, że ciężar dowodu rozumiany jako powinność przedstawienia wskazania środków lub źródeł dowodowych dotyczących okoliczności na które powołuje się wnioskodawca w swoim wniosku spoczywa na stronie postępowania podatkowego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 grudnia 2008 roku, sygn. akt II FSK 1327/07, Lex Omega nr 515351; podobnie Naczelny Sąd Administracyjny- Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w wyroku z dnia 3 lipca 2002 roku, sygn. akt I SA/Gd 1947/00, Lex Omega nr 82006). Oznacza to, że organ podatkowy, w wypadku braku niezbędnej współpracy ze strony podatnika, jest obowiązany załatwić sprawę, wydając decyzję co do istoty, ustalając wszelkie okoliczności faktyczne na podstawie takiego materiału dowodowego, jaki zdołał zgromadzić przy dołożeniu należytej staranności. W przeciwnym bowiem razie organ naraża się na uzasadniony zarzut bezczynności, tak jak się to stało w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 149 p.p.s.a , a o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.