VI SO/Wa 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wymierzenie Ministrowi Zdrowia grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanawia: 1. wymierzyć Ministrowi Zdrowia grzywnę w wysokości 9.308,88 złotych (słownie: dziewięć tysięcy trzysta osiem złotych i osiemdziesiąt osiem groszy), 2. zasądzić od Ministra Zdrowia na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 117 (słownie: stosiedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 8 stycznia 2010 r. wnioskodawczyni – M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Ministrowi Zdrowia grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r., 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a., w związku z nie przekazaniem przez Ministra Zdrowia jej skargi (pismo z 15 lipca 2009 r.) na bezczynność tego organu po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 2007 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1530/07. W odpowiedzi na ww. wniosek Minister Zdrowia wyjaśnił, że postanowieniem z 14 lipca 2009 r. nr [...] zwrócił wniosek M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wydanie jej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, co jego zdaniem stanowiło wykonanie ww. wyroku Sądu z 26 listopada 2007 r. Wobec tego organ uznał, że wniesienie skargi na jego bezczynność w dniu 20 lipca 2009 r.- po wydaniu ww. postanowienia z 14 lipca 2009 r., spowodowało bezprzedmiotowość postępowania w zakresie zarzucanej bezczynności, bowiem skarga ta została wniesiona już po wydaniu tego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2 cyt. przepisu). Jak wynika z treści rozpoznawanego wniosku oraz odpowiedzi na niego udzielonej przez Ministra Zdrowia w dniu 20 lipca 2009 r. do Ministra Zdrowia wpłynęła wskazana na wstępie skarga na bezczynność. Zatem od dnia następnego – 21 lipca 2009 r., rozpoczął bieg ustawowy termin trzydziestu dni do przekazania tej skargi do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ostatnim dniem terminu był 19 sierpnia 2009 r. Do dnia dzisiejszego dokumenty te nie zostały przekazane do Sądu. Wobec tego bezspornym pozostaje fakt, iż organ uchybił obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie zauważenia wymaga, że ww. postanowieniem z 14 lipca 2009 r. Minister Zdrowia zwrócił wnioskodawczyni jej wniosek dotyczący wydanie jej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, co zdaniem Ministra stanowiło wykonanie ww. wyroku Sądu z 26 listopada 2007 r. i spowodowało, że skarga na bezczynność - wniesiona w dniu 20 lipca 2009 r., stała się bezprzedmiotowa. W ocenie Sądu sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany - dyscyplinująco-restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" - oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 259; tak również: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA z 2006 r., nr 6 poz. 156). Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, iż organ bezwzględnie zobligowany był przekazać przedmiotową skargę na bezczynność do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy uznał jej zarzuty za bezzasadne. Z istoty sądowej kontroli administracji publicznej wynika bowiem, że to do właściwego Sądu ostatecznie należy ocena dopuszczalności skargi, a następnie ocena zasadności zarzutów w niej zawartych, gdy organ nie korzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. z możliwości uwzględnienia skargi w całości lub w części do dnia rozpoczęcia rozprawy. Minister Zdrowia nie miał prawa uznając, że skarga na bezczynność jest bezprzedmiotowa (w związku z wydaniem postanowienia z 14 lipca 2009 r.) nieprzekazać jej do Sądu. Minister Zdrowia nie przekazując ww. skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Sądowi uniemożliwił wnioskodawczyni skorzystanie z drogi sądowej, tj. z jednego z podstawowych praw obywatelskich zapisanych w Konstytucji RP. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wyniosło 3.102,96 złotych. Sąd wymierzył Ministrowi Zdrowia grzywnę w wysokości trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r., tj. w wysokości 9.308.88 złotych. W rozpoznawanej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny miało wpływ to, że przed rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku organ ostatecznie nie wypełnił ustawowego obowiązku przekazania akt sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na nią do Sądu, mimo, że jest w ich posiadaniu. Nadto Sąd uwzględnił czas, jaki upłynął od dnia 19 sierpnia 2009 r. (ostatni dzień terminu na przekazanie skargi na bezczynność według właściwości do Sądu) do dnia orzeczenia o wymierzeniu grzywny - 9 lutego 2009 r. (sześć miesięcy) oraz to, że organ nie uzasadnił dostatecznie powodów niedotrzymania zarówno ww. terminu, jak i powodów, dla których nie przekazał Sądowi ww. dokumentów. W ocenie Sądu nie uzasadniało tego fakt, że organ uznał skargę na bezczynność - wniesioną 20 lipca 2009 r., za bezprzedmiotową w związku z wydaniem ww. postanowienia z 14 lipca 2009 r. Nadto Sąd zauważa, że orzeczona grzywna stanowić powinna należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisu art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Zasądzając od Ministra Zdrowia na rzecz wnioskodawczyni zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd działał na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).