II OSK 1247/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. WSA Wojciech Mazur ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1787/09 w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1787/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku po rozpoznaniu wniosku R. Z. odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową dla celów sportowych. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. - zwanej dalej ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104, art. 107, art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej Kpa). W uzasadnieniu organ podał, że argumentacja wnioskodawcy o uczestnictwie w zawodach sportowych oraz treningach strzeleckich dostatecznie nie uzasadnia potrzeby posiadania pozwolenia na broń palną sportową. Zdaniem organu wydanie takiego pozwolenia może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych i uzależnione jest od wystąpienia po stronie ubiegającego się ponadprzeciętnej potrzeby posiadania broni palnej np. znaczących wyników w rywalizacji sportowej, zaś udział strony we współzawodnictwie sportowym nie wskazuje na wybitnie zawodnicze uprawnianie tej dyscypliny sportu. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania R. Z. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. Organ odwoławczy stwierdził, że przedstawione przez wnioskującego okoliczności nie spełniają przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że zaangażowanie ubiegającego się o zezwolenie na broń sportową w uprawianie sportu strzeleckiego nie jest na tyle duże, by wyróżniało go na tle innych osób uprawiających ten sport. Jego aktywność sportowa ogranicza się wyłącznie do zawodów klubowych, nie podejmował on profesjonalnej rywalizacji na zawodach międzyklubowych, czy też okręgowych. Samo aktywne uczestnictwo w zawodach klubowych o najniższej randze nie świadczy o wysokim zaangażowaniu, ponieważ osiągane w tych zawodach wyniki sportowe nie są konfrontowane z wynikami zawodników z innych klubów strzeleckich, powszechnie startujących w zawodach rangi międzyklubowej. Przyznano, że istotnie broń dopasowywana do indywidualnych potrzeb strzelca może przyczynić się do uzyskiwania lepszych wyników w zawodach, jednakże ten argument może mieć dodatkowe znaczenie w przypadku osób wykazujących się dużym zaangażowaniem w sport strzelecki. W przeciwnym razie broń sportową należałoby wydać każdemu zainteresowanemu jej posiadaniem, co byłoby sprzeczne z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Z. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji w całości oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. decyzji organu I instancji, na okoliczność braku daty wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono błędną interpretacje przez organy administracyjne art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wprowadzenie dodatkowych kryteriów nieprzewidzianych przepisami a mianowicie "uzyskiwanie wybitnych osiągnięć sportowych". Według skarżącego spełnia on ustawowe przesłanki przyznania pozwolenia na broń sportową gdyż jest członkiem sekcji strzeleckiej klubu WKS "[...]" G. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że prawo do posiadania broni reguluje jedynie ustawa o broni i amunicji i dlatego prawidłowość wydanych decyzji w tym przedmiocie musi być oceniana z punktu widzenia przepisów tej właśnie ustawy, ona zaś nie zwalnia członków klubów strzeleckich czynnie uprawiających strzelectwo z obowiązku wykazania istnienia okoliczności uzasadniających uzyskanie pozwolenia na własną broń sportową. Skoro więc czynne uprawianie sportu nie zależy (co do zasady) zdaniem Sądu od posiadania indywidualnego pozwolenia na broń sportową, to samo wykazanie się uprawianiem czynnego sportu nie jest okolicznością uzasadniającą wydanie zezwolenia na broń do celów sportowych, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu "uzasadniona okoliczność" z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zachodzi względem wnioskodawcy, gdy legitymuje się on taką cechą, odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Zdaniem Sądu mając na uwadze ustawową reglamentację pozwoleń na broń, przyjętą w art. 9 ustawy o broni i amunicji, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach, nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawniania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że posiadanie indywidualnego pozwolenia na broń sportową nie jest konstytucyjnym prawem obywatela. To raczej szczególny przywilej, jaki przysługuje tym osobom, które uzasadnią organowi Policji potrzebę jej posiadania. W konsekwencji nie jest zasadne stanowisko skarżącego, że dla uzyskania pozwolenia na broń sportową nie są potrzebne żadne wyjątkowe, wyróżniające okoliczności lecz sam fakt posiadania odpowiednich kwalifikacji, niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów, że skarżący nie wykazał, iż brak własnej broni uniemożliwia mu realizację uprawiania strzelectwa sportowego. Odnosząc się do zarzutu doręczenia skarżącemu decyzji nieopatrzonej datą wydania Sąd stwierdził, że okoliczność ta nie miała wpływu na ustalenie stanu prawnego i faktycznego, który stanowił podstawę jej wydania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. Z. Zaskarżając wyrok w całości podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 145 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako p.p.s.a ) w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, - art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a w zw. z art. 8 i art. 107 § 1 Kpa. Z tej przyczyny wniósł o jego "zmianę w całości i orzeczenie zgodnie z żądaniem skarżącego" ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji błędnie zinterpretował treść art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, bowiem nie wprowadzają one żadnych innych kryteriów, które należałoby wypełniać, aby otrzymać pozwolenia na broń. Nie wynika z nich konieczność uzyskiwania przez osobę uprawiającą strzelectwo wybitnych osiągnięć, ani obowiązek przynależności do klubu sportowego lub tez innej struktury o tym charakterze. Ponadto Sąd I instancji pominął uchybienie organów administracji, które nie zbadały, czy podnoszone przez skarżącego argumenty o złej jakości klubowej broni mają rzeczywiście miejsce, czym naruszyły art. 7 i art. 8 Kpa. Natomiast nieuchylenie przez organ odwoławczy nieopatrzonej datą decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku i zaaprobowanie tego przez Sąd i instancji narusza art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 107 § 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi podniósł, że z będących materialnoprawną podstawą decyzji przepisów ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, tylko wówczas gdy okoliczności faktyczne, na które powołuje się wnioskodawca uzasadniają jego wydanie, przy czym z przepisów tych nie można wywodzić prawa obywateli do posiadania broni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty określone w skardze kasacyjnej oparte zostały na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., chociaż zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji należy potraktować jako zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, gdyż taka argumentacja znajduje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się w zasadzie do braku odniesienia się przez organy administracyjne do podnoszonej przez skarżącego kasacyjnie okoliczności złej jakości klubowej broni co uniemożliwia mu uzyskiwanie lepszych wyników. Okoliczność ta została przez skarżącego kasacyjnie wymieniona tylko w składanym wniosku, nie wspomina o niej w trakcie przesłuchania go w charakterze świadka jak i również we wniesionym odwołaniu a także w tym zakresie nie przedstawił żadnych wniosków dowodowych. Faktycznie na organie administracyjnym spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, jednakże nie zwalnia to strony a w tym przypadku wnioskodawcy do współdziałania z organem w zakresie wyjaśnienia okoliczności, które według strony mają istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, tym bardziej, iż organ zgodnie z treścią art. 78 § 1 Kpa ma obowiązek uwzględniać dowody jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Skarżący kasacyjnie poza jednym zdaniem zawartym we wniosku odnośnie w/w okoliczności nie przejawiał żadnej aktywności aby ta okoliczność została wyjaśniona i dlatego też nie można w takiej sytuacji stawiać zarzutu organowi administracji niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Szczególnie w sprawie o takim charakterze jak przedmiotowe postępowanie to wnioskodawca powinien wykorzystać wszystkie możliwe środki dowodowe ażeby przekonać organ administracyjny o zaistnieniu szczególnych okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia na broń sportową, które to podlega ścisłej reglamentacji. Co do zasady uprawianie strzelectwa sportowego powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Także drugi zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania w postaci braku daty na decyzji organu I instancji nie jest zarzutem, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jak to słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny ten brak może zostać naprawiony w trybie art. 113 Kpa. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej wykładni art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 to Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tegoż zarzutu. Przede wszystkim błędny jest pogląd przedstawiony w skardze kasacyjnej, iż skarżący spełnia wymogi przewidziane dla uzyskania pozwolenia na broń sportową ponieważ udowodnił fakt uprawiania strzelectwa sportowego. Faktycznie użyte przez ustawodawcę sformułowanie "okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń" może nastręczać problemy interpretacyjne a jednocześnie pozostawia organom administracyjnym pewien luz decyzyjny w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń. Zwracał już na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia 7 sędziów z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OPS 6/09 (publik. LEX nr 57757) w którym stwierdzono, iż powyższego zagadnienia nie da się rozstrzygnąć stosując wykładnię abstrakcyjną. Prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 wymaga nadania mu konkretnej treści a do tego wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w konkretnej sprawie. Przekładając powyższe na ustalenia poczynione w niniejszym postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż posiadanie indywidualnego pozwolenia na broń sportową nie jest konstytucyjnym prawem obywatela Rzeczpospolitej Polskiej a jego uzyskanie stanowi szczególny przywilej, który będzie przysługiwał osobom, które uzasadnią organowi administracyjnemu potrzebę jego posiadania. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, iż brak własnej broni sportowej uniemożliwia mu uprawianie strzelectwa sportowego. Klub sportowy do którego należy zabezpiecza jego potrzeby w tym zakresie co wynika między innymi z udziału skarżącego kasacyjnie w organizowanych przez klub zawodach sportowych. Odnosząc się do kwestii restrykcyjności polskiego ustawodawstwa w zakresie udzielania pozwolenia na broń przedstawionej w ostatnim akapicie uzasadnienia skargi kasacyjnej to Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż z dniem 10 marca 20011 r. nastąpiła zmiana art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195) i skarżący kasacyjnie może zainicjować nowe postępowanie w tym zakresie Z wymienionych wyżej względów na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę kasacyjną.