II SA/Bk 741/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej A.W. kwotę 200,00 (słownie: dwustu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] Wójt Gminy B., po rozpatrzeniu wniosku A. i A.B. z dnia 4 lutego 2007 r., w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odmówił wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siedliska rolniczego składającego się z budynku mieszkalnego jednorodzinnego murowanego oraz dwóch budynków gospodarczych murowanych wraz z towarzyszącą infrastrukturą na działce nr geod. [...], przy ul. Ż. w B. W uzasadnieniu jako powód odmowy, organ wskazał na nie uzgodnienie ww. inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., co wynikało z postanowienia tego organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. (Nr [...]). Na niniejszą decyzję Wójta B. odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosły Anna B. i A.B. (obecnie W.) kwestionując jej zasadność oraz wskazując naruszenie przepisów prawa, tj. art. 12 § 1, 107 § 1 i 3, art. 7, 10, 77, 80, 81 kpa oraz art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. Nr 199, poz. 1227. Opisując szeroko stan faktyczny, odwołujące wskazały m.in., że "na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (decyzja Burmistrza Miasta H. z dnia [...] października 2005 r. Nr [....]) było prowadzone postępowanie dotyczące oddziaływania na środowisko inwestycji. Wojewódzki Konserwator Przyrody wydał postanowienie stwierdzające, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszar "Natura 2000". Minister Środowiska uchylił postanowienie Wojewody, stwierdzając, że wszystkie opinie zgromadzone w sprawie nie mają żadnego znaczenia – negatywne oddziaływanie inwestycji trzeba udowodnić". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania wydało decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., (Nr [...]), uznając co do zasady stanowisko organu I instancji za prawidłowe, jednakże reformując jednocześnie treść rozstrzygnięcia, przez co ma być dostosowane do mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji uznał, że brak jest możliwości do wydania pozytywnej dla inwestorów decyzji, albowiem postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. (Nr [...]) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. nie uzgodnił warunków realizacji wyżej wskazanej inwestycji. Nie wdając się bowiem w merytoryczne rozważania na temat ewentualnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar "Natura 2000", sam fakt nieuzgodnienia warunków realizacji inwestycji przesądza o treści rozstrzygnięcia. SKO podkreśliło, że powyższe postanowienie RDOŚ w B. jest ostateczne, gdyż w myśl art. 153 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie przysługuje na nie zażalenie. Kolegium wskazując na utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądowe, stwierdziło, że brak uzgodnienia organu współdziałającego w podejmowaniu decyzji w trybie art. 106 kpa uniemożliwia pozytywne załatwienie sprawy, gdyż wynik postępowania akcesoryjnego jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne, czyli w tym wypadku Wójta Gminy B. Na powyższą decyzję SKO, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła A.W. (poprzednio B.), zarzucając decyzji naruszenie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 15 i 7 kpa; art. 32 ust. 2 Konstytucji; art. 85 ust. 1 i 2 pkt b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; a także art. 77 i 80 kpa. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że zarówno organ I jak i II instancji nie poddał szczegółowej analizie sprawy. Jej zdaniem, nastąpiło naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnych i prawnych, a także praw strony określonych w petitum skargi (zasada równości wobec prawa i równego traktowania). Autorka skargi wniosła zatem o zgodne z zasadami prawnymi rozpoznanie sprawy i uchylenie decyzji obu instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 16 stycznia 2010 r. skarżąca rozszerzyła argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi, wskazując na "prawomocną decyzję w formie postanowienia z dnia [...] października 2005 r. wydanego przez Wojewodę P. o uzgodnieniu w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji". Na tej podstawie Burmistrz Miasta H., w dniu [...] października 2005 r. wydał prawomocną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przy czym Burmistrz H. został wyznaczony, jako organ właściwy do załatwienia niniejszej sprawy, ze względu na wyłączenie organu miejscowo i rzeczowo właściwego do załatwienia tej sprawy. W ocenie skarżącej, organ wiedząc, że sprawa dotyczy byłego wieloletniego Wójta Gminy B., powinien bezwzględnie wyłączyć się z tej sprawy, gdyż nie ustały przyczyny, dla których został on wyłączony, a ponadto w swoim postępowaniu, organ powinien z urzędu unikać jakichkolwiek zarzutów o stronniczość. Nadto zasadny wydaje się wniosek strony o rozważenie umorzenia postępowania prowadzonego przez organ I instancji, z uwagi na jego bezprzedmiotowość wyrażającą się w powtórnym procedowaniu w tej samej sprawie, co wynika z art. 46 ust. 3 Prawa Ochrony Środowiska. Skarżąca podkreśliła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien rozważyć zgodność z Konstytucją przepisów prawa ochrony środowiska w zakresie uzyskiwania stanowiska innego - drugiego - organu, tj. decyzji incydentalnej, dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż de facto decyzją incydentalną organ ten rozstrzyga sprawę, co do istoty. Autorka zwróciła uwagę na fakt, że główny ciężar związany z rozstrzygnięciem sprawy zostaje w takim wypadku przeniesiony na postępowanie incydentalne, w którym wyrażana jest przedmiotowa zgoda. To rozstrzygnięcia wydane w postępowaniu incydentalnym determinują kształt ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, pomimo że podejmowane są w postępowaniu pomocniczym i nie kończą postępowania w sprawie. Decyzja, jaka zapada w postępowaniu głównym, ma charakter związany. Z materialnoprawnego punktu widzenia takie rozstrzygnięcie incydentalne jest decyzją administracyjną. Ustawodawca zwie jednak takie rozstrzygnięcia postanowieniami (art. 106 kpa). Takie rozwiązanie oznacza, że w postępowaniu incydentalnym, do którego przeniesiony został ciężar załatwienia sprawy, nie udzielono stronie należytej ochrony. Nie ulega wątpliwości, że taki brak uprawnień strony, co do sposobu przeprowadzenia postępowania incydentalnego jest niedoskonały i budzi wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją. Niedoskonałość ta przejawia się tym, że niezaskarżalna decyzja incydentalna determinuje wydanie negatywnej decyzji rozstrzygającej w głównej sprawie. Organ rozstrzygający w zaskarżalnej decyzji głównej, w żadnym stopniu merytorycznie do jej treści się nie odnosi, ani w żadnym innym stopniu nie przejawia swojego merytorycznego stanowiska w tym zakresie. Tak więc, decyzja incydentalna de facto jest pozostającą poza jakakolwiek kontrolą decyzją główną, która tylko z nazwy jest decyzją incydentalną. Z tych względów dochodzi także do oczywistego naruszenia, określonej w art. 2 Konstytucji, konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Skarżąca podniosła też, że organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do zasadniczych zarzutów strony zawartych w odwołaniu. Wskazała przy tym na inne przypadki, gdzie w stosunku do innych podmiotów wydawane były decyzje pozytywne. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Ponownie podkreślono, iż negatywna decyzja została wydana w wyniku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, stąd też zarzut naruszenia przepisów kpa jest chybiony, bowiem niezależnie od prawidłowości prowadzonego postępowania o treści rozstrzygnięcia przesądził Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydając negatywne postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skardze nie można było odmówić słuszności, albowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa procesowego, które to naruszenia miały wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 ust. 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie proceduralne, co w zasadzie czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Ta, bowiem narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu mianowicie o naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 106, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 kpa. Na wstępie należy zauważyć, że co prawda w dacie orzekania przez organy administracyjne obydwu instancji w zakresie rozstrzygnięć organów, co do środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięć obowiązywała nowa ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), to jednak zastosowanie w tej sprawie mają przepisy poprzednio obowiązujące, tj. ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Na mocy bowiem art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ... w sprawie niniejszej miały zastosowanie dotychczasowe przepisy (Prawo ochrony środowiska), bowiem postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie nowej regulacji prawnej (wniosek złożono w dniu 4 lutego 2007 r., a więc przed datą 15 listopada 2008 r.). Rozwiązania prawne zawarte w nowej ustawie zastąpiły z dniem 15 listopada 2008 r. unormowania wynikające z ustawy Prawo ochrony środowiska. Regulacja obowiązująca do 15 listopada 2008 r., w zakresie wydania tzw. decyzji środowiskowej, zamiast procedury w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przewidywała tzw. postępowanie w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Procedura dotycząca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została określona przepisami art. 48 ust. 1 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w tym przypadku Wójt Gminy B.). Ustęp drugi ww. przepisu stanowi natomiast, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ ten uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z innym właściwym organem, w zależności od sytuacji. Chodzi mianowicie np. o organ ochrony środowiska, czy też – tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska (art. 48 ust. 2 pkt 3 lit b ustawy Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 153 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku ...). Wójt Gminy B. jako organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej, przeprowadzając badanie i zakres oddziaływania zgłoszonego przez wnioskodawczynie przedsięwzięcia na środowisko wystąpił w dniu 9 lutego 2007 r. (znak: [...]) z pismem do Wojewody P. o opinię, co do konieczności sporządzenia raportu oraz jego zakresu dla ww. przedsięwzięcia. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r., stwierdził potrzebę sporządzenia raportu proponując jego zakres. W związku z powyższym Urząd Gminy B. pismem z dnia 11 kwietnia 2007 r. zwrócił się do Wojewody P. (jako organu właściwego) z prośbą o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Po licznych rozstrzygnięciach wydawanych w sprawie ostatecznie doszło do wydania przez Regionalną Dyrekcje Ochrony Środowiska w B. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. (Nr [...]), na mocy którego organ postanowił nie uzgodnić warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie wyżej opisanego siedliska rolniczego. Postanowienie to zostało szeroko uzasadnione, w części końcowej pouczono o jego niezaskarżalności, wobec czego nie było ono zaskarżone. Dopiero decyzja odmowna o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana przez Wójta Gminy B. w dniu [...] czerwca 2009 r., została skutecznie przez wnioskodawczynie zaskarżona. Mając na uwadze treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r., oraz zarzuty podniesione w skardze Sąd administracyjny doszedł do przekonania, że słuszność ma skarżąca w kwestii naruszenia przez ten organ przepisów procedury administracyjnej. Przypomnieć przede wszystkim należy, iż organ odwoławczy w ramach rozpoznania odwołania, bada sprawę na nowo, a nie ocenia tylko czynności podejmowane przez organ I instancji. Powyższe wynika z podstawowej zasady wyrażonej w art. 15 kpa – zasady dwuinstancyjności. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę nie odniosło się do zarzutów przytoczonych w odwołaniach wnioskodawczyń, a tylko ogólnikowo uznało rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne za prawidłowe (co do zasady). W tym miejscu przyznać należy rację SKO, iż prawidłowo spostrzegł uchybienie w postaci nieprawidłowego zapisu w sentencji postanowienia Wójta B. Zasadnie zatem wskazano, iż sentencja rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego winna być zgodna z przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska, a zatem należało odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a nie –"nie wyrazić zgody na realizację przedsięwzięcia". Co jednak najistotniejsze w sprawie, oceniając sprawę Kolegium zupełnie pominęło kwestię sprawdzenia zgodności z prawem postanowienia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r. Niezasadnie SKO uznało, że skoro postanowienie to jest niezaskarżalne, to nie może być przez organ odwoławczy oceniane. Niewłaściwe zatem było rozumowanie SKO co do bezwzględnego związania postanowieniem wydanym w trybie uzgodnieniowym. O ile bowiem Wójt Gminy B. był związany tym postanowieniem (art. 106 kpa), o tyle organ odwoławczy winien sprawdzić jego zgodność z prawem, tym bardziej, że kwestia ta została podniesiona w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Główne postępowanie toczące się w niniejszej sprawie jest postępowaniem zmierzającym do uzyskania przez skarżącą decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawa administracyjna w niniejszym postępowaniu obejmuje swoim zakresem środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a uzgodnienie w tym przedmiocie nie jest odrębną sprawą, lecz elementem procedury, do której przeprowadzenia zobowiązane są właściwe organy administracji publicznej. Do sprawdzenia zgodności z prawem przedmiotowego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. winno dojść na etapie kontroli decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – czego ewidentnie SKO nie zrealizowało. Po pierwsze, stosownie do dyspozycji art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku, gdy Wójt Gminy B. wydał przedmiotową decyzję, to odwołując się od powyższej decyzji skarżąca miała możliwość podniesienia zarzutów również w odniesieniu do postanowienia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r. Należy zatem przyznać rację skarżącej, że rozstrzygnięcie incydentalne w przedmiotowej sprawie pozostawało poza jakąkolwiek kontrolą, co uchybia standardom postępowania administracyjnego. Niezaskarżalne postanowienie incydentalne, niepodlegające jakiejkolwiek kontroli nie może bezwzględnie decydować o wyniku postępowania głównego. W ocenie Sądu, wynik postępowania akcesoryjnego nie może bezwzględnie determinować rozstrzygnięcia wydawanego w postępowaniu głównym, bez możliwości skontrolowania tego pierwszego. Przekładając to na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia jest uzależniona od niezaskarżalnego postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, to jednak nie przesądza to faktu, że i ono winno podlegać kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawionym będzie organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. W kwestii możliwości oceny postanowień uzgodnieniowych w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przez organy odwoławcze, podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2009 r. II OSK 1886/09 (niepubl.) stwierdzając, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji i organy odwoławcze winny swoją kontrolą objąć także postanowienie uzgodnieniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. opierając się wyłącznie na treści art. 106 kpa w sposób nieprawidłowy oceniło postępowanie administracyjne prowadzone przed organem I instancji. O ile bowiem organ prowadzący postępowanie główne związany jest wydanym wcześniej postanowieniem o braku uzgodnienia w danej kwestii, to jednak organ odwoławczy winien skontrolować także prawidłowość tegoż postanowienia pod kątem merytorycznym, jak i formalnym. Tego natomiast zabrakło w procedowaniu Kolegium. Przesądzając o bezwzględnym związaniu Wójta postanowieniem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska SKO oceniło materiał dowodowy w sposób nierzetelny, nieobiektywny i dowolny, naruszając przy tym art. 7 art. 77 § 1 i 80 kpa. W toku postępowania odwoławczego organ winien odnieść się do wszelkich zarzutów wskazanych przez stronę w odwołaniu, a nie tylko ogólnikowo stwierdzać, czy organ I instancji nie naruszył przepisów prawa. W procedowaniu Kolegium, zabrakło zatem szerszego odniesienia się do sformułowanych przez odwołujące zarzutów, a przede wszystkim - dogłębnej analizy całości sprawy (jej istoty). Na marginesie wskazać tylko należy, że skarżąca pozostaje w błędnym przekonaniu, iż sprawa uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia została już przesądzona w postępowaniu toczącym się w przedmiocie warunków zabudowy. Otóż postępowanie w przedmiocie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji jest postępowaniem odrębnym od postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Oba te postępowania są niezależne od siebie i wydane rozstrzygnięcia w sprawie o warunki zabudowy nie mają znaczenia przy rozstrzyganiu kwestii związanych z uwarunkowaniami środowiskowymi. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego uchybienia ww. przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien mieć na uwadze przedstawione powyżej naruszenia, przede wszystkim zasadę dwuinstancyjności, nakazującą rozpoznanie sprawy na nowo, a także inne, wytknięte przez Sąd uchybienia. Nowe rozstrzygnięcie winno zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Z treści uzasadnienia decyzji musi wynikać, dlaczego podjęto takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Umożliwia to zarówno kontrolę jej legalności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ale - co nie mniej istotne - pozwala na ochronę interesu prawnego strony, poprzez stawianie zarzutów pod adresem decyzji i podjęcie próby wykazania jej nielegalności. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 w zw. z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.