II SA/Po 585/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędzia NSA Barbara Kamieńska Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2008r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę; oddala skargę. /-/ B. Kamieńska /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka Decyzją ostateczną z dnia [...] Nr [...] sprostowaną postanowieniem z dnia 16 maja 2006 r. Starosta na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A w W. pozwolenia na budowę obejmującego budowę wieży antenowej z antenami sektorowymi i mikrofalowymi, kontenera technicznego kat. XXIX i wjazdu kat. IV, na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], na działce o nr ewid. 3356/11, według dokumentacji projektowej oznaczonej numerami 1 do 5. Postanowieniem z dnia [...] Starosta na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 150 § 1 kpa, działając na wniosek S.G. i S.S. wznowił postępowanie zakończone opisaną na wstępie decyzją. Następnie, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa odmówił uchylenia decyzji Starosty z dnia [...], stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia. Decyzja Starosty z [...] utrzymana została w mocy decyzją Wojewody z dnia [...]. Na skutek skargi S.S. wniesionej od decyzji ostatecznej Wojewody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 70/07 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...], gdyż wydane one zostały w warunkach przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd między innymi wskazał, że zaistnienie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa wyłącza możliwość wydania decyzji przewidzianej w art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Natomiast ewentualne zastosowanie przesłanki z art. 146 § 2 kpa i w konsekwencji wydanie decyzji określonej w art. 151 § 2 kpa może nastąpić tylko w przypadku, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, okaże się, że są podstawy do jej rozstrzygnięcia, tak jak została ona rozstrzygnięta decyzją ostateczną z dnia 27.XII.2005 r. Dalej Sąd wywiódł, że ponieważ zarówno decyzja o lokalizacji celu publicznego, jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, to organ winien wypowiedzieć się, czy projekty budowlane spełniają wymogi obu decyzji, w tym określony w decyzji lokalizacyjnej wymóg uzgodnienia projektu budowlanego z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Rozpoznając ponownie sprawę Starosta, decyzją z dnia [...] na podstawie art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 2 kpa stwierdził, że decyzja Starosty z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży antenowej z antenami sektorowymi i mikrofalowymi oraz kontenera technicznego i wjazdu, na nieruchomości położonej w K. - działka nr 3356/11 wydana została z naruszeniem prawa oraz odstąpił od uchylenia tej decyzji z powodu okoliczności przewidzianych w art. 146 § 2 kpa tj. uznania, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając powyższą decyzję organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, przypominając między innymi, że wniosek inwestora z dnia 18.XI.2005 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę został rozpoznany decyzją ostateczną z dnia [...] udzielającą takiego pozwolenia. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, co następuje. Na wniosek S.S. i S.G. wznowiono postępowanie zakończone powyższą decyzją z powodu braku udziału wszystkich stron postępowania. W toku postępowania wznowieniowego ustalono, że inwestor uzyskał decyzję ostateczną o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] nr [...] oraz decyzję środowiskową z dnia [...], które dotychczas nie zostały wzruszone. Sprawdzenie prawidłowości sporządzenia raportu o oddziaływaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko odbywa się na etapie wydawania decyzji środowiskowej, zaś na etapie wydawania pozwolenia na budowę sprawdza się zgodność dokumentacji z zapisami decyzji środowiskowej. S.S. zarzucając, iż przedmiotowa inwestycja ogranicza go w korzystaniu z jego nieruchomości powołał się na art. 143 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, że w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Zgodnie z interpretacją Sądu Najwyższego (wyrok III CK 129/04) społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać. Dla sprawdzenia rzeczywistego ograniczenia możliwości użytkowania działki nr 3333/2, której właścicielem jest S. S. przeanalizowano zapisy planu miejscowego obejmujące wskazaną wyżej działkę. W uchwale Rady Miejskiej Kościana nr XXIV/281/04, w § 3 pkt 2 ppkt 3, określającym przepisy szczegółowe dla terenu zabudowy mieszkaniowej ustalono wysokość budynków mieszkalnych do III kondygnacji (w tym poddasze użytkowe), nie więcej niż 12 metrów od poziomu terenu. Oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, które określono w dokumentacji oraz raporcie oddziaływania na środowisko, wystąpi na znacznej wysokości (powyżej 50,3 m n.p.t.). Nie będzie więc ograniczało możliwości korzystania z działki. Z raportu wynika też, że spełnione są warunki określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30.X.2003 r. w sprawie dopuszczalnych pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. Nr 182 poz. 1883) co dowodzi, że inwestycja nie spowoduje wzrostu uciążliwości dla terenów sąsiednich, gdyż zachowane są dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. Dla przedmiotowej inwestycji nie wprowadzono obszarów ograniczonego użytkowania, a S..S. nie wykazał, by sama budowa wieży (obiektu budowlanego) wprowadzała jakieś ograniczenia na jego działce. W sprawie sprawdzono dokumentację pod względem wypełnienia przesłanek z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Ustalono, że dokumentacja złożona przez inwestora zawiera wszystkie załączniki niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. decyzję lokalizacyjną z [...], decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (...) z dnia [...] oraz raport w sprawie oddziaływania na środowisko. Dokumentacja projektowa sporządzona została przez osobę o odpowiednich uprawnieniach, zawiera wszystkie wymagane przepisami oświadczenia i uzgodnienia oraz jest zgodna z zapisami decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Lokalizacja oraz gabaryty obiektów pokrywają się z warunkami decyzji lokalizacyjnej, ponadto zachowano warunki techniczne i eksploatacyjne zawarte w decyzji środowiskowej, a w pkt. 3 tej decyzji nie ustalono szczególnych wymagań koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Z kolei w pkt. 6 tej decyzji stwierdzono, że "oddziaływanie ponadnormatywne promieniowania elektromagnetycznego występuje wyłącznie na obszarach niedostępnych dla ludzi. nie ma podstaw do ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania". W sprawie nie wzywano o uzgodnienie inwestycji z Inspektorem Sanitarnym (o czym mówią zapisy decyzji lokalizacyjnej) ze względu na zmianę przepisów dot. przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Inwestor, na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowej przedłożył raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzgodniony z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że naruszony został interes właścicieli działek nr 3333/2 (S.S.) i nr 3336, 3356/10, 3356/13 (S. G.), których organ uznał za strony postępowania. Dlatego brak było podstaw do przyjęcia, że udział wymienionych wyżej osób w pierwotnym postępowaniu spowodowałby wydanie innej decyzji niż decyzja z [...]. Dlatego na podstawie art. 146 § 2 kpa i art. 151 § 2 kpa orzeczono jak w decyzji, uwzględniając w szczególności: – brak wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania w decyzji środowiskowej, – zapisy planu miejscowego wskazujące na ograniczenie w zabudowie i brak dostępu ludzi do miejsc, w których występuje oddziaływanie pól elektromagnetycznych, – spełnienie wymagań z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik S.S. – Z.G. Zarzucając decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 3, 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 146 oraz art. 5 ust. 9 i art. 32 § 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego wnoszący odwołanie domagał się jej uchylenia. W motywach odwołania wywiedziono, że postępowanie wznowieniowe winno być przeprowadzone na podstawie aktualnie obowiązującego prawa co oznacza, że organ miał obowiązek sprawdzić, czy inwestor posiada decyzję środowiskową wydaną na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji tj. 14.II.2008 r., gdyż 31.VIII.2007 r. zmieniła się ustawa - Prawo Ochrony Środowiska i przepisy wykonawcze do tej ustawy. Podobnie, obowiązkiem inwestora było przedstawienie nowej decyzji lokalizacyjnej. Decyzje środowiskowa i lokalizacyjna, o których mowa w zaskarżonej decyzji dotyczą innej kwalifikacji przedsięwzięcia, gdyż zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji znacznie się rozszerzył. Fakt zwiększenia oddziaływania inwestycji wymagał też nowego ustalenia stron postępowania. Niedopuszczalne było też powoływanie się na raport o oddziaływaniu na środowisko, który po 31.VIII.2007 r. stracił ważność. Ponadto organ nie uwzględnił wymogów art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego wg brzmienia zawartego w Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., według których dla każdej inwestycji projekt budowlany powinien zawierać charakterystykę ekologiczną planowanego obiektu budowlanego. Wreszcie organ nie odniósł się do opinii prof. F.P., która jednoznacznie wskazuje, że stacje bazowe telefonii komórkowej powodują spadek wartości działek znajdujących się w ich otoczeniu. Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania przez właściwy organ co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Granice tego postępowania są wyznaczone zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej organ nie jest związany z ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Nie oznacza to jednak, iż organ obowiązany jest odrzucić wiarygodność wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu. Należy zwrócić uwagę, że przepisy kpa nie określają według jakich reguł należy prowadzić postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sprawa wznowienia postępowania jest sprawą administracyjną i należy prowadzić ją według przepisów o postępowaniu przed organem I instancji. Kwestią budzącą wątpliwości jest również kwestia, wedle jakich przepisów prawa materialnego organ rozstrzyga sprawę administracyjną. Ponieważ istotą wznowieniowego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego to nową decyzję rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta w związku z czym należałoby stosować przepisy prawa materialnego, które obowiązują w chwili orzekania. Odstępstwo od tej zasady dotyczy decyzji deklaratoryjnych, to jest stwierdzających wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84, ONSA 1984, nr 1, poz. 59 z glosą J.Borkowskiego; OSP 1985, z. 5, poz. 95). Decyzja pozwolenia na budowę należy do aktów konstytutywnych mających elementy deklaratoryjne jak stwierdzenie, iż zaszły przewidziane prawem przesłanki do wydania takiego aktu. Wydanie aktów konstytutywnych i deklaratoryjnych podlega tym samym rygorom proceduralnym, mającym na celu ochronę praw jednostki. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w przedmiotowym postępowaniu wznowieniowym organ pierwszej instancji słusznie przeprowadził postępowaniu w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku przez inwestora, uwzględniając złożone przez niego materiały dowodowe, takie jak między innymi decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego z [...] znak: [...], decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia z [...] znak: [...], raport oddziaływania na środowisko, projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby. W kontekście powyższego nie zasadny jest zarzut skarżącego, iż organ winien w postępowaniu wznowieniowym sprawdzić czy inwestor posiada wymagane prawem dokumenty w oparciu o obowiązujące przepisy w dniu orzekania zaskarżonej decyzji. W wyroku z 21.III.2007 r. sygn. akt II SA/Po 70/07 dotyczącym przedmiotowej sprawy, na który powołuje się skarżący sąd wskazał, iż zarówno decyzja o lokalizacji celu publicznego, jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 ustawy z dnia 23.III.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 56 ust. 9 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz.U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902). Dlatego organ wydający pozwolenie na budowę winien wypowiedzieć się czy projekty budowlane spełniają wymogi obu tych decyzji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z [...] przewidywała miedzy innymi potrzebę uzgodnienia projektu budowlanego z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Sąd wskazał, że w tej kwestii cyt. "... pomimo braku wskazanego uzgodnienia organy obu instancji nie wypowiedziały się, jakkolwiek pewne argumenty zamieszczono w piśmie organu I instancji z dnia 20 czerwca 2006 r. adresowanym do Urzędu Wojewódzkiego. Brak jednak zajęcia stanowiska tak w zaskarżonej decyzji jak i decyzji pierwszoinstancyjnej uniemożliwia Sądowi ocenę tej kwestii". W zaskarżonej decyzji z [...] organ I instancji wypowiedział się co do zgodności dokumentacji projektowej z uwarunkowaniami w/w decyzji dotyczących przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił także kwestię dotyczącą braku uzgodnienia projektu budowlanego z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, która wcześniej była poruszona w w/w piśmie z 20.VI.2006 r. Jeszcze raz należy podkreślić, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia [...] znak: [...] dla stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działka nr 3356/11) została wydana przed wejściem w życie ustawy z 18. maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113 poz. 954), która zaczęła obowiązywać od 28.VII.2005 r. W świetle obowiązującego do dnia 28 lipca 2005 r. art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) w przypadku ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko zawsze wymagającego raportu, inwestor obowiązany był do przeprowadzenia uzgodnienia z właściwymi organami ochrony środowiska oraz inspekcji sanitarnej jeszcze przed wystąpieniem z wnioskiem o w/w pozwolenie. Z uwagi na fakt, iż wskazane powyżej uzgodnienie jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wszczęcie takiego postępowania następowało już w momencie złożenia wniosku o przeprowadzenie uzgodnienia. Skoro jednak jak wynika z akt sprawy inwestor nie wystąpił o powyższe uzgodnienia przed nowelizacją ustawy a wniosek o pozwolenie na budowę z [...] uzupełnił o decyzję z [...] znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia oznacza, że uzgodnienie z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym nastąpiło co wynika z uzasadnienia tej decyzji oraz art. 57 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska zgodnie z którym organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydania opinii w sprawie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny. Reasumując należy uznać, że przedmiotowa procedura związana ze zmianą przepisów daje podstawy do uznania, że wymóg zawarty w decyzji o lokalizacji celu publicznego związany z w/w uzgodnieniem został spełniony poprzez wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Nie trafny jest zarzut skarżącego o naruszeniu art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) poprzez brak charakterystyki ekologicznej planowanego obiektu budowlanego, która winna wykazywać, że przyjęte rozwiązanie przestrzenne, funkcjonalne i techniczne ogranicza lub eliminuje wpływ obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzi, zgodnie z odrębnymi przepisami. Jak już wskazał na to sąd w w/w wyroku zgodnie z art. 47 i nast. ustawy Prawo ochrony środowiska zagadnienia dotyczące bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi, a także kwestie związane z wymogami, jakie winien spełniać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są oceniane i analizowane w odrębnym postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zakończonym ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji i co wynika z pkt. 3 decyzji z [...] środowiskowej nie ustalono szczególnych wymagań koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Ponadto wskazano, że nie ma podstaw do ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania ponieważ oddziaływanie ponadnormatywne promenowania elektromagnetycznego występuje wyłącznie na obszarach niedostępnych dla ludzi (pkt 6). Załączone do akt sprawy przez S.S. przy piśmie z 12.VIII.2007 r. ksero opinii ekonomicznej dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej w G.W. nie można uznać jako dowód w rozpatrywanej sprawie ponieważ nie dotyczy ono przedmiotowej inwestycji. Ponadto należy zwrócić uwagę, że jak już wyżej wskazano zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1. bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.S. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił jej naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 3, 145 § 1 pkt 4 i 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że we wznowionym postępowaniu organ miał obowiązek stosować przepisy prawa obowiązujące aktualnie ze szczególnym naciskiem na dostosowanie dokumentacji do prawa obowiązującego po nowelizacji w dniu 31.VIII.2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto w toku realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zmieniła się ilość anten i ich moc, wykonano nowe konstrukcje oraz nowy projekt. Zmiana przepisów oraz parametrów technicznych stacji spowodowała, że inwestor miał obowiązek przedłożyć nową decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji oraz nową decyzję środowiskową. Udział w postępowaniu sądowym zgłosiła także organizacja społeczna – Stowarzyszenie z siedzibą w R. reprezentowana przez Z.G. Postanowieniem z dnia 30 października 2008 r., na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej zw. p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd dopuścił do udziału w sprawie powołane wyżej Stowarzyszenie. Popierając zarzuty skargi przedstawiciel Stowarzyszenia dodał, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została w sposób odbiegający od pozwolenia na budowę z 2005 r., a inwestor nie uzyskał decyzji zmieniającej to pozwolenie ani zezwalającej na odstępstwa od tego pozwolenia. Tymczasem powinnością organów było ustalenie jak zrealizowano inwestycję i czy nie zmieniły się jej parametry. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd dopuścił do udziału w sprawie Stowarzyszenie uwzględniając fakt, iż sprawa dotyczy statutowej działalności tego Stowarzyszenia, obejmującej między innymi przeciwdziałanie zagrożeniom ze strony urządzeń emitujących do środowiska szkodliwe substancje i pola elektromagnetyczne (por. Statut Stowarzyszenia w aktach sądowych), a nadto że za udziałem Stowarzyszenia w postępowaniu sądowym przemawiał interes społeczny. Cele określone w statucie wskazanego wyżej Stowarzyszenia dotyczą przede wszystkim ochrony środowiska, co w ocenie Sądu mieści się w pojęciu interesu społecznego. W interesie publicznym leży bowiem ograniczenie takich przedsięwzięć, które mogą negatywnie wpływać na środowisko. Sąd miał przy tym na uwadze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.X.2008 r. sygn. II OZ 1042/08 wydane w sprawie z udziałem wskazanego wyżej Stowarzyszenia jak również to, że w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2007 r. (sygn. II SA/Po 70/07) dotyczącym przedmiotowej sprawy Stowarzyszenie to dopuszczone zostało do udziału. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł podstaw do jej wzruszenia. Organy obu instancji, stosownie do wymogów art. 153 ppsa uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 70/07. Wbrew przy tym zarzutom skargi, postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad procesowych wyrażonych w art. 7, 77 i 80 kpa. Decyzje organów obu instancji zawierają też wyczerpującą argumentację tak faktyczną jak i prawną kwestionowanych rozstrzygnięć, a tym samym nie naruszają wymogów art. 107 § 3 kpa. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżącemu S.S., w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwał przymiot strony. Z raportu oddziaływania na środowisko wynikało bowiem, że część jego działki oznaczonej numerem 3333/2 znalazła się w obszarze występowania pól elektromagnetycznych o wartości wyższej od 0,1 W/m2 (załącznik nr 015 raportu). Wobec tego istniały podstawy do wznowienia na wniosek skarżącego postępowania zakończonego powołaną wyżej decyzją ostateczną przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, granice postępowania wznowieniowego wyznacza zakres rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. Zatem przedmiotem postępowania rozpoznawczego prowadzonego w trybie wznowienia postępowania może być tylko ta sprawa, która rozstrzygnięta została decyzją dotychczasową (tożsama z decyzją ostateczną). Dlatego nietrafne są zarzuty skargi sprowadzające się do twierdzenia, że obowiązkiem organu było ustalenie, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja została zrealizowana. Przedmiotem sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną z dnia [...] było pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej. Etap realizacji tej inwestycji oczywiście wykracza poza tak oznaczony przedmiot (granice) sprawy. Ewentualne nieprawidłowości w trakcie budowy stacji mogłyby być przedmiotem oceny ze strony organów nadzoru budowlanego. Na marginesie należy jedynie nadmienić, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] (k. 1 akt adm. - teczka III) udzielono inwestorowi pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej inwestycji, a w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że inwestor zrealizował zadanie inwestycyjne zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę z [...] nr [...] udzielonego przez Starostę. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania i po zbadaniu istoty sprawy słusznie uznały, że zaistniała negatywna przesłanka uchylenia decyzji dotychczasowej, przewidziana w art. 146 § 2 kpa. Zarzut skargi zastosowania niewłaściwych przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji naruszenia powołanego wyżej przepisu jest nietrafny. Ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w trybie wznowienia postępowania, co do zasady, następuje na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania nowej decyzji. Szerokie wywody organu odwoławczego dotyczące tej kwestii nie budzą zastrzeżeń, stąd nie zachodzi konieczność ich powtarzania. W niniejszej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, bowiem wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę oceniały w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu zawartym w Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z dalszymi zmianami. Należy mieć na uwadze, że przedmiotem oceny organów był wniosek inwestora z 18.XI.2005 r. i dołączona do niego dokumentacja. Owy wniosek złożony został w okresie ważności ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia [...] jak wymaga tego art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto przedmiotowa inwestycja była przedmiotem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia z dnia [...]. Spełniony więc został wymóg art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie przy tym do art. 46 ust. 3 i ust. 4b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150), postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie, a wniosek o pozwolenie na budowę wraz z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach powinien być złożony nie później niż przed upływem 4 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Nie może budzić wątpliwości, że powołane wyżej warunki zostały przez inwestora w sprawie spełnione. Wydanie decyzji przewidzianej w art. 146 § 2 kpa jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwalają przyjąć, że nie ma podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Tej reguły organy nie naruszyły dokonując prawidłowej i wszechstronnej oceny dokumentacji projektowej złożonej przez inwestora z punktu widzenia wymogów przepisów Prawa budowlanego w tym zwłaszcza jego art. 35 ust. 1. Należy dodać, o czym była już mowa w wyroku Sądu z dnia 21 marca 2007 r. (sygn. II SA/Po 70/07, że stosownie do art. 55 ustawy z 23.III.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), a także art. 56 ust. 9 cyt. wyżej ustawy - Prawo ochrony środowiska decyzja o lokalizacji celu publicznego, jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organy wykazały, że projekt budowlany spełniał warunki obu decyzji. Należy nadmienić, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stwierdzono, że nie ustala się szczególnych wymagań dotyczących ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym, a także że nie zachodzi potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, gdyż ponadnormatywne oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego wystąpi wyłącznie na obszarach niedostępnych dla ludzi (na wysokości powyżej 50,3 m n.p.t.). Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego określającego wymogi, jakim winien odpowiadać projekt budowlany, do których między innymi należy charakterystyka ekologiczna obiektu budowlanego. Taka charakterystyka zamieszczona została w raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonym w listopadzie 2005 r. przez specjalistę do spraw ochrony środowiska A.S., a następnie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy dodać, że raport oddziaływania na środowisko stanowił jeden z załączników udzielonego [...] pozwolenia na budowę, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wprowadzała, jak już stwierdzono to wcześniej, dodatkowych warunków związanych z realizacją inwestycji. Dlatego, brak w projekcie architektoniczno-budowlanym szerszej charakterystyki ekologicznej obiektu, nie mógł stanowić podstawy do zakwestionowania tej dokumentacji. Realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2007 r. organy prawidłowo ustaliły, że wymóg decyzji o lokalizacji celu publicznego związany z potrzebą uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z właściwym organem inspekcji sanitarnej został spełniony. W aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] Nr [...] pozytywnie uzgadniające - na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - przedmiotową inwestycję. Wywody organu odwoławczego dotyczące tego zagadnienia nie budzą zastrzeżeń. Prawidłowo wreszcie organy obu instancji uznały, że przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów skarżącego, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Poza przytoczonymi w decyzjach organów obu instancji argumentami, należy dodać, że nieruchomość skarżącego nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, bowiem obie nieruchomości dzieli ulica [...] (por. załącz. nr 015 do raportu oddziaływania na środowisko). Ochrona prawna uzasadnionych interesów osób trzecich przewidziana w powołanym wyżej przepisie nie obejmuje natomiast ochrony interesów ekonomicznych, a na takie powoływał się skarżący wywodząc w odwołaniu, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje spadek wartości jego działki. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Dlatego na zasadzie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. /-/ B.Kamieńska /-/ J.Szaniecka /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak MK