II OSK 1145/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 1193/09 ze skargi R. J. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1193/09, po rozpoznaniu skargi R. J. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po rozpoznaniu skarg A. i R. S. i R. J. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] – uwzględnił obie skargi i uchylił w całości wyżej wskazane decyzje organu I i II instancji oraz na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się w Szczecinie przy ul. [...] i udzielił A. i R. S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie w którym Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], uchylił w całości decyzję PINB w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], zatwierdzającą A. i R. S. projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku jednorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w S. oraz nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Organ odwoławczy wskazał, że z przedłożonego projektu zamiennego wynika, iż jedna ze ścian z otworami okiennymi budynku mieszkalnego budowanego na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w S. znajduje się w odległości od 3,65 m do 3,75 m od granicy z działką skarżącego, R. J., a zatem w odległości niezgodnej z przepisem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), według którego odległość ta powinna wynosić, nie mniej niż 4 m, bowiem przedmiotowy budynek zwrócony jest w kierunku działki R. J. ścianą z otworami okiennymi. W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy projekt budowlany nie jest zgodny z przepisami powołanego rozporządzenia. W celu doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, zdaniem organu odwoławczego, inwestor powinien, zgodnie z przepisem § 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., przedłożyć ekspertyzę, z której wskazań będzie wynikało, że wymagania określone w § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, mogą być spełnione w inny sposób, niż podany w tym przepisie, albo uzupełnić przedłożony projekt zamienny o rozwiązania projektowe doprowadzające obiekt do zgodności z wyżej wymienionymi przepisami. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin, w wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wydał decyzję z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] nakazującą A. i R. S. likwidację, poprzez zamurowanie otworów okiennych np. kształtkami szklanymi (tzw. luksferami) uzyskując wymaganą odporność ogniową ściany budynku przy ul. [...] w S., zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał między innymi, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., nałożył na inwestorów A. i R. S. obowiązek usunięcia w terminie do dnia [...] lutego 2008 r. stwierdzonych nieprawidłowości w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie zamiennym, poprzez wskazanie rozwiązań umożliwiających doprowadzenie budynku do zgodności z przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym, że inwestorzy w wyznaczonym terminie nie wykonali powyższego obowiązku, organ powiatowy wydał decyzję, nie uwzględniając argumentu zobowiązanych, iż działka nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] jest działką rolną, w związku z czym nie ma w tym przypadku zastosowania przepis § 12 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Od powyższej decyzji inwestorzy – A. i R. S. złożyli odwołanie, wnosząc o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Odwołujący się podnieśli, że nakaz zamurowania otworów okiennych jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego i przepisami o wentylacji w budynkach mieszkalnych. A. i R. S. wskazali również, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem działka sąsiednia, od granicy z którą nie jest zachowana wymagana odległość, jest działką rolną. Zdaniem odwołujących się powyższy przepis stanowi o zachowaniu odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Wobec powyższego organ odwoławczy, pismem z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], wystąpił do Urzędu Miejskiego w Szczecinie o podanie rodzaju użytku gruntowego dla działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym D., tj. działki sąsiadującej z działką, na której budowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny oraz o udzielenie informacji, czy działka nr [...] jest działką budowlaną. W odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2009 r., podano, że działka nr [...] to użytki: RV, B-RV i N oraz, że w ewidencji gruntów i budynków nie funkcjonuje jako działka budowlana. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, po rozpatrzeniu odwołania A. i R. S., w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] wskazał, że z pisma z Urzędu Miejskiego w Szczecinie z dnia [...] marca 2009 r., wynika, iż działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] (poprzednio Dąbie), będąca własnością R. J., jako sąsiadująca z działką, na której budowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny nie jest działką budowlaną. Tym samym nie znajduje zastosowania przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy mając na uwadze fakt, że inwestorzy przedłożyli projekt budowlany zamienny, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, znajdującego się w Szczecinie przy ul. [...] i nałożył na A. i R. S. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Na decyzję Zachodniopomorskiego WINB w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...], skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyli A. i R. S. i R. J. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w dniu 29 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę A. i R. S. (sygn. akt II SA/Sz 970/09) oraz skargę R. J. (sygn. akt II SA/Sz 969/09) z uwagi na nieuiszczenie przez skarżących wpisu sądowego. Zachodniopomorski WINB w Szczecinie decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 r. Nr WOA.KM-7144/96-33/02/09, działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., po rozpoznaniu skarg A. i R. S. i R. J. – uwzględnił obie skargi w całości. Organ odwoławczy wskazał, że uprzednio dokonane przez niego ustalenia, iż roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego oraz związanych z nim urządzeń budowlanych zostały zakończone, a sprawa wybudowania muru oporowego pomiędzy posesjami obu skarżących stron została załatwiona w odrębnym postępowaniu - są niezgodne ze stanem faktycznym. Nie został bowiem wybudowany mur oporowy, a jego budowa objęta jest przedłożonym przez inwestorów projektem budowlanym zamiennym. Tym samym decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r., którą zatwierdzono przedłożony projekt budowlany zamienny i zobowiązano inwestorów do uzyskania pozwolenia na użytkowanie - jest niezasadna. Zdaniem organu z przepisu art. 51 ust. 4 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane, na podstawie którego wydano decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. wynika, iż w przypadku niezakończenia budowy, właściwy organ nadzoru budowlanego, w sytuacji, gdy ustali, przedłożony projekt budowlany zamienny odpowiada prawu, powinien wydać decyzję zatwierdzającą przedłożony projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nakładającą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Biorąc pod uwagę powyższe oraz zakres żądań podniesionych w obu skargach, a w szczególności to, że R. J. domaga się uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. w całości oraz nakazania "podległym urzędom budowlanym rzetelnego ustalenia faktów oraz zrealizowanie w danej sprawie wyroków WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., NSA z dnia 17 lutego 2006 r. oraz wcześniejszych decyzji urzędów", organ odwoławczy mając na względzie uwzględnienie wszystkich wskazań wynikających z zapadłych w przedmiotowej sprawie prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych - uwzględnił w całości obie skargi. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył R. J. . Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem skarżącego zasadniczą kwestią, która powoduje, że przedstawiany projekt budowlany zamienny jest sprzeczny z przepisami prawa budowlanego jest odległość nowo budowanego budynku od granicy jego działki. W opinii R. J., stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość ta nie może być mniejsza niż 4 m dla ściany z otworami. Skarżący podniósł nadto, że argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji nie jest zgodna ze stanem prawnym. Wskazanie, iż w przypadku działek rolnych nie stosuje się przepisów dotyczących odległości od granicy działki, zdaniem skarżącego, jest nieporozumieniem. Skarżący zarzucił, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ odwoławczy nie poinformował go o możliwości zapoznania się projektem dotyczącym murku oporowego i zabezpieczenia nasypu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Organ wyjaśnił, że skarżący był poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. i z tego uprawnienia skorzystał. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. pełnomocnik uczestnika postępowania R. S. wniósł o oddalenie skargi. Nadto wskazał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Uczestnik postępowania R. S. wyjaśnił, że budynek wybudowany został zgodnie z pozwoleniem na budowę, a fakt przybliżenia budynku do granicy działki jest następstwem korekty przebiegu granicy dokonanej po rozpoczęciu budowy. Skarżący podniósł, że geodeta wytyczający położenie budynku popełnił błąd, do czego przyznał się przed sądem. W tych okolicznościach Sąd postanowił przeprowadzić dowód z akt sądowych o sygnaturach SA/Sz 1932/2000, SA/Sz 372/03, II SA/Sz 969/09, II SA/Sz 970/09. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił . Sąd podkreślił, że podstawową kwestią, która wymaga rozważenia i oceny w niniejszej sprawie jest podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów określających warunki techniczne, dotyczące usytuowania budynków, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Skarżący kwestionuje bowiem ustalenia organu, iż działka będąca jego własnością, jako działka sąsiadująca z działką, na której budowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny, nie jest działką budowlaną, a tym samym nie znajduje tu zastosowania przywołany powyżej przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że normuje on sposób usytuowania budynków na działce budowlanej względem granicy z sąsiednią działką budowlaną. Sąd wskazał jednak, że rozporządzenie to nie zawiera definicji legalnej użytego w § 12 pojęcia "działka budowlana", podobnie zresztą jak ustawa Prawo budowlane. Pojęcie to zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Mając na uwadze przyjęty na gruncie tych aktów prawnych zakres znaczenia tego pojęcia, Sąd pierwszej instancji przyjął, że "działka budowlana" w rozumieniu § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W niniejszej sprawie organ ustalił, że działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] (arkusz mapy [...]), której właścicielem jest R. J. nie jest działką budowlaną, gdyż nieruchomość ta przeznaczona jest pod grunty rolne - oznaczone symbolem RV, użytki rolne zabudowane – oznaczone symbolem B-RV i nieużytki – oznaczone symbolem N. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy pismo Dyrektora Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...] marca 2009 r., oraz informacja uzyskana przez organ odwoławczy poprzez bezpośredni dostęp do bazy ewidencji gruntów i budynków wg stanu na dzień [...] lutego 2009 r. Zasadnie zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowanie przywołany powyżej przepis § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., tj. braku możliwości zapoznania się z projektem dotyczącym muru oporowego wskazać trzeba, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o możliwości zapoznania się strony ze gromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżący stawiając powyższy zarzut nie wykazał jednak, że został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie powyższemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy, jak wskazał organ sprawa muru oporowego pomiędzy posesjami A. i R. S. oraz R. J. objęta jest przedłożonym przez inwestorów projektem budowlanym zamiennym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. J. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegająca na przyjęciu, że "Dziaką budowlaną", o której mowa w powołanym przepisie nie może być nieruchomość przeznaczona pod grunty rolne, podczas gdy "działką budowlaną" w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia jest każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego w tym także działka należąca do skarżącego oznaczona nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], a tym samym przyjęcie, iż odległość pomiędzy budynkiem zwróconym ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi (usytuowanymi na nieruchomości [...] przy ul. [...]) w stronę granicy działki sąsiedniej (należącej do skarżącego R. J. oznaczonej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]) od tej granicy może być mniejsza niż 4 metry. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajdowała uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Jedynym zarzutem skargi kasacyjnej był zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegająca na przyjęciu, że "Dziaką budowlaną", o której mowa w powołanym przepisie nie może być nieruchomość przeznaczona pod grunty rolne, podczas gdy "działką budowlaną" w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia jest każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tym samym skarżący kasacyjnie określił granice skargi kasacyjnej, a zarazem granice kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga bowiem fakt, że naruszenie prawa materialnego może polegać bądź to na błędnej wykładni normy prawnej bądź na niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia, a na taką wskazuje skarżący kasacyjnie, oznacza mylne zrozumienie treści przepisu. Tymczasem wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał niewadliwej wykładni § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż w przypadku braku odrębnych uregulowań budynek na działce budowlanej należy sytuować w określonej tym przepisem odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Wskazanie zatem, że odległość od granicy dotyczy jedynie sytuacji graniczenia z działką budowlaną jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości. Ocena natomiast tego, czy działka sąsiednia jest działką budowlaną jest kwestią ustaleń faktycznych, a tych skarżący kasacyjnie nie kwestionował. Tym samym, skoro skutecznie nie podważono ustaleń sądu pierwszej instancji, że działka sąsiadująca z działką objętą inwestycją nie jest działką budowlaną, to zasadnym było przyjęcie, iż w sprawie nie znajduje zastosowania przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzut skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwiony, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.