II SA/Lu 428/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przejęcia za odszkodowaniem na własność Skarbu Państwa nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku G. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Miejskiego w Z. Wydział Gospodarki Terenowej z dnia 11 listopada 1976 r., nr [...], dotyczącej przejęcia za odszkodowaniem na własność Skarbu Państwa zabudowanej nieruchomości położonej w Z. przy ulicy P. M. [...] i ustalenia wysokości odszkodowania – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że wskazaną wyżej decyzją Urzędu Miejskiego w Z. Wydział Gospodarki Terenowej z dnia 11 listopada 1976 r., nr [...], przejęto za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość składającą się z placu o powierzchni 372 m2 wraz z domem murowanym, położoną w Z. przy ulicy P. M. [...], stanowiącą współwłasność B. P. i S. P. w 12/17 części oraz J. i H. małż. G. w 5/17 części oraz ustalono wysokość odszkodowania za nieruchomość na kwotę 453.600 zł, w tym odszkodowania za budynek w wysokości 420.000 zł , zaś za działkę w wysokości 33.600 zł. Uwzględniając wniosek G. G. z dnia 29 maja 2008 r. Kolegium wszczęło postępowanie o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Urzędu Miejskiego w Z. Decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 listopada 1976 r., podkreślając, iż w sprawie tej spełnione zostały przesłanki do przejęcia nieruchomości w myśl art. 2 i art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o remontach i odbudowie oraz wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków, a więc w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki stwierdzenia nieważności wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 6 k.p.a. Utrzymując w mocy decyzję własną z dnia 12 stycznia 2009 r. Kolegium wskazało, że decyzja z dnia 11 listopada 1976 r. wydana została w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz uchwały nr 139/74 Rady Ministrów z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie odnowienia Starego Miasta w [...]. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby uchwała ta, poprzez fakt jej nieopublikowania w Monitorze Polskim, czy w Dzienniku Ustaw, nie weszła w życie, a w związku z tym nie mogła wywoływać skutków prawnych. W dacie podjęcia tej uchwały obowiązywały bowiem przepisy ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. o wydawaniu Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", która, jak wynika z art. 2 ust. 2, nie wprowadzała obowiązku publikacji wszystkich uchwał Rady Ministrów. Kolegium podniosło również, że z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy nie wynikało, by przejęcie nieruchomości na własność Państwa uzależnione było od zgody właścicieli nieruchomości przejmowanej. Współwłaściciele nie musieli ubiegać się przejęcie ich nieruchomości za odszkodowaniem, gdyż wobec braku spłaty wierzytelności Państwa, przejęcie nieruchomości i tak by nastąpiło. Niezasadny był więc, zdaniem organu, zarzut skarżącego, że podaniem z dnia 8 listopada 1976 r. S. P. i J. G. nie ubiegali się o przejęcie przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że współwłaściciele nieruchomości, to jest W. M. oraz T. i J. B., nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 11 listopada 1976 r., Kolegium podkreśliło, iż uchybienie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Sytuacja, w której strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, może stanowić przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie organu, rażącego naruszenie prawa nie stanowi również uchybienie przepisowi art. 3 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, który zobowiązywał właściwy organ do zawiadomienia właściciela ( zarządcę) budynku o rodzaju i rozmiarze planowanych robót oraz umożliwiał właścicielowi (zarządcy) złożenie oświadczenia, że roboty te wykona we własnym zakresie, Wbrew twierdzeniom strony nie można przyjąć, iż decyzja z dnia 11 listopada 1976 r. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Stwierdzenie nieważności w oparciu o tę przesłankę dotyczy takich sytuacji, gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie zostało wykazane przez stronę, jaki czyn zagrożony karą (przestępstwo lub wykroczenie) zaistniał w związku z przystąpieniem do realizacji przedmiotowej decyzji. Niezasadne są także zarzuty wnioskodawcy dotyczące naruszenia przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, k.p.a. oraz Regulaminu Organizacyjnego SKO w [...], gdyż przepisy te nie wprowadzają zakazu zmiany składu orzekającego w tej samej sprawie. G. G. zapewniono prawo czynnego udziału w postępowaniu, zaś zarzut przewlekłości postępowania w sprawie jest bezprzedmiotowy, skoro on sam nie skorzystał z instytucji zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art. 37 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Kolegium złożył G. G., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 12 stycznia 2009 r., z uwagi na naruszenie art. art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 12 § 1, 35 § 1, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 107 § 3, 145 § 1 i 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasad wynikających z tych przepisów. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że wbrew stanowisku Kolegium S. P. ani J. G. nie składali podania o wykup nieruchomości, zaś uchwała Rady Ministrów z dnia 31 maja 1974 r. nie mogła stanowić podstawy prawnej decyzji z dnia 11 listopada 1976 r. Przejęcie przedmiotowej nieruchomości na podstawie tej decyzji nastąpiło więc z rażącym naruszeniem art. 2 i art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o remontach i odbudowie oraz wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków. Skarżący podniósł również, iż Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do jego zarzutu dotyczącego wyłączenia członka składu orzekającego Kolegium W. G. Ponadto zarzucił, że Kolegium naruszyło przepisy proceduralne, gdyż zmiana składu orzekającego nastąpiła już po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem stron. W ten sposób, jak podkreślił skarżący, strony postępowania zostały pozbawione przedstawienia bezpośrednio przed nowym składem orzekającym swojego stanowiska w sprawie, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r., wydane zostały z naruszeniem prawa. W świetle art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenia kolegium wydawane są w formie decyzji albo postanowień. Kolegium wydaje orzeczenia po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego, obejmującej dyskusję oraz głosowanie nad orzeczeniem i zasadniczymi motywami rozstrzygnięcia. Sprawę przedstawia członek kolegium wyznaczony jako jej sprawozdawca (ust. 2). W myśl art. 18 ust. 1 ustawy kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium. Zasady wyznaczania składów orzekających określa regulamin organizacyjny kolegium uchwalany przez właściwe zgromadzenie ogólne kolegium (ust. 2). W dacie wydawania decyzji z dnia 12 stycznia 2009 r. obowiązywał Regulamin Organizacyjny SKO w [...] stanowiący załącznik nr 1 do uchwały Zgromadzenia Ogólnego tegoż Kolegium z dnia 29 grudnia 2005 r. Sposób przeprowadzenia rozprawy przed Kolegium określony został w § 22 tego Regulaminu. Przepis ten stanowi, iż po wywołaniu sprawy przewodniczący składu orzekającego otwiera rozprawę, ustala prawidłowość zawiadomienia oraz uczestnictwo stron i osób wezwanych na rozprawę (ust. 1). Jeśli nie zachodzą przeszkody do rozpoznania sprawy, przewodniczący składu wzywa strony do zawarcia ugody. Jeśli strony uzgodnią formułę zawarcia ugody, przewodniczący składu zarządza wpisanie ugody do protokołu rozprawy i zawiadomienia strony o dalszym toku postępowania (wydanie postanowienia na posiedzeniu niejawnym), a następnie zamyka rozprawę (ust. 2). Po zakończeniu rozprawy z udziałem stron skład orzekający przeprowadza dyskusję nad wnioskami sprawozdawcy oraz ustala treść rozstrzygnięcia (ust. 5). Jeżeli wszystkie kwestie pojawiające się podczas rozprawy zostaną rozstrzygnięte, przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę (ust. 6). W myśl § 17 ust. 3 powołanego Regulaminu, w przypadkach uzasadnionych koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego skład orzekający odracza rozpatrzenie sprawy i podjęcie rozstrzygnięcia do czasu uzupełnienia materiału. Z przepisów tych wynika, iż rozprawa przed Kolegium musi zakończyć wydaniem rozstrzygnięcia, to jest decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia albo odroczeniem rozpatrzenia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia do czasu uzupełnienia materiału dowodowego. Również przepisy regulaminu organizacyjnego SKO w [...] obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, stanowiącego załącznik do nr 1 do uchwały Zgromadzenia Ogólnego tego Kolegium z dnia 13 maja 2009 r. przewidują analogiczne zasady rozstrzygania spraw przez Kolegium (por. §§ 21-23). W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na wniosek skarżącego G. G. z dnia 29 maja 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Miejskiego w Z. Wydziału Gospodarki Terenowej z dnia 11 listopada 1976 r., nr [...], dotyczącej przejęcia za odszkodowaniem na własność Skarbu Państwa zabudowanej nieruchomości położonej w Z. przy ulicy P. M. [...] i ustalenia wysokości odszkodowania. W toku tego postępowania w dniu 10 grudnia 2008 r. przeprowadzona została rozprawa jawna z udziałem stron postępowania, to jest skarżącego G. G., M. P., J. P. i T. P. O terminie tej rozprawy, co przyznało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie został zawiadomiony prawidłowo A. G., będący stroną tego postępowania. Tym samym Kolegium naruszyło przepis art. 10 § 1 k.p.a. obligujący organy administracji do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Z protokołu rozprawy z dnia 10 grudnia 2008 r. wynika, iż SKO w [...] rozpoznając tę sprawę orzekało w składzie: W. G. jako przewodniczący oraz W. W. i J. K. jako członkowie składu orzekającego. Po zamknięciu rozprawy Kolegium, z naruszeniem powołanych przepisów ustawy i Regulaminu Organizacyjnego, nie wydało żadnego rozstrzygnięcia. Następnie w dniu 12 stycznia 2009 r. odbyło się posiedzenie niejawne Kolegium, które zakończyło się wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Urzędu Miejskiego w Z. Wydział Gospodarki Terenowej z dnia 11 listopada 1976 r. Wydając tę decyzję Kolegium orzekało w innym składzie niż podczas rozprawy w dniu 10 grudnia 2008 r., gdyż w składzie organu kolegialnego obok W. G. zasiadali również członkowie Kolegium A. N. i M. S. Ponownie należy więc stwierdzić, iż prowadząc postępowanie w opisany wyżej sposób Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. naruszyło powołane przepisy ustawy oraz Regulaminu Organizacyjnego. Rozprawa w dniu 10 grudnia 2008 r. przed organem, wbrew określonym wyżej zasadom, nie została zakończona wydaniem żadnego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga również, iż jakkolwiek dopuszczalna jest zmiana składu orzekającego Kolegium w toku toczącego się postępowania administracyjnego, to – zgodnie z § 19 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego Kolegium z 2005 r. – zmiana taka wymagała podjęcia stosownego zarządzenia przez Prezesa Kolegium. W świetle bowiem tego przepisu wyznaczenie składu orzekającego następuje w drodze zarządzenia Prezesa Kolegium, zaś w wypadkach niecierpiących zwłoki Prezes wyznacza skład orzekający zamieszczając odpowiednią adnotację na teczce akt sprawy. W aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy brak jest pisemnego zarządzenia Prezesa SKO w [...] ani nie znajduje się w nich żadna adnotacja, potwierdzająca fakt dokonania zmiany składu orzekającego Kolegium. Tym samym Kolegium naruszyło także wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. Zasada ta nakłada bowiem na organy administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, by strony biorące udział w postępowaniu, jak i inni obywatele, mogli utwierdzać się w przekonaniu o słuszności i trafności działań podejmowanych przez ten organ. W tej sytuacji, brak było więc podstaw do utrzymania w mocy decyzji Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r. Zaskarżona decyzja narusza zatem również art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja narusza prawo także z innych powodów. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r. skarżący wskazał, iż w jego ocenie przewodniczący składu orzekającego Kolegium W. G. powinien być wyłączony od orzekania w tej sprawie. Skarżący podniósł, iż wskazany członek Kolegium, jak wynika z dokumentów znajdujących się w księdze wieczystej KW [...] dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, podpisywał z upoważnienia Wojewody L. jako p.o. Kierownika Delegatury L. Urzędu Wojewódzkiego w Z. decyzję z dnia 22 kwietnia 2002 r., nr [...], dotyczącą stwierdzenia nabycia tej nieruchomości przez Miasto Z. Na podstawie art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3, 5) w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne, 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W myśl zaś § 3 tego artykułu bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił istnienie okoliczności, nie wymienionych w art. 24 § 1 k.p.a., lecz na tyle istotnych, że w jego subiektywnym przekonaniu mogły wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności wskazanego wyżej członka składu orzekającego Kolegium. Jakkolwiek, stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. (P 57/07, Dz.U. Nr 229, poz. 1539), w postępowaniu z wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r. wyłączone było orzekanie przez opisanego członka Kolegium, to Kolegium miało prawny obowiązek odnieść się do tego rodzaju zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czego nie uczyniło. Organ naruszył w ten sposób również art. 107 § 3 k.p.a., który wskazuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd uchylił również, na podstawie art. 135 powołanej ustawy, decyzję Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r., poprzedzającą zaskarżoną decyzję, albowiem jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r. nie przesądza wyniku niniejszej sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji Urzędu Miejskiego w Z. Wydziału Gospodarki Terenowej z dnia 11 listopada 1976 r. nr [...]. Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem wszystkich wymienionych wyżej uwag. W szczególności Kolegium zwróci uwagę, by postępowanie to spełniało wymogi wynikające z zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Kolegium rozpozna wniosek skarżącego, zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r., dotyczący wyłączenia na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. od orzekania w niniejszej sprawie członka Kolegium W. G. Wydając orzeczenie w tym przedmiocie Kolegium będzie miało na względzie, iż wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. następuje w formie postanowienia (wyrok NSA z dnia 29 maja 1990 r., SA/Po 1555/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 44; OSP 1992, z. 4, poz. 90). Sąd nie odnosił się szczegółowo do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, albowiem sprawa niniejsza zostanie rozpoznana ponownie w jej całokształcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które będzie miało obowiązek wyczerpującego ustosunkowania się do wszystkich przestawionych przez skarżącego zarzutów, w tym również do tych, które zostały podniesione w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, iż wobec uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia 12 stycznia 2009 r. wyłącznie ze względu na uchybienia proceduralne sąd zwolniony jest od dokonania dalszej oceny przedstawionych w skardze zarzutów. Jak słusznie bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. (II FSK 1561/05, niepubl.) sądowa analiza stanu faktycznego sprawy ustalonego i ocenionego przez organ administracji, a następnie jego subsumcji pod przepisy prawa materialnego jest w takiej sytuacji przedwczesna. W tych okolicznościach nie można w sposób uzasadniony i na zasadzie nieuprawnionych domniemań faktycznych antycypować, w jaki sposób prowadzone byłoby postępowanie dowodowe, jakie byłyby jego wyniki i oceny. Wyrok ten zapadł wprawdzie na tle przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), znajduje jednak zastosowanie także w niniejszej sprawie, gdyż nie można domniemywać, jakie byłoby rozstrzygnięcie sprawy, gdyby Kolegium nie dopuściło się wskazanych wyżej naruszeń przepisów postępowania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.