I OZ 212/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. D. i K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2010 r. sygn. akt. IV SA/Wa 2097/09 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia przebiegu granicy ustalonej w postępowaniu rozgraniczeniowym w sprawie ze skargi B. D. i K. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] listopada 2009 r., nr SKO. [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce postanowieniem z dnia 6 listopada 2009 nr SKO.GP/4000/928/09, na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia przebiegu granicy ustalonej w postępowaniu rozgraniczeniowym. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi B. D. i K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przy czym, w przedmiotowej skardze skarżący zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września r. nr [...] podnosząc, że jej wykonanie mogłoby spowodować znaczne szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. sygn. akt. IV SA/Wa 2097/09 odmówił wstrzymania wykonania w/w decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wstrzymanie wykonania może dotyczyć także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. A zatem co do zasady możliwe jest wstrzymanie wykonania innego aktu niż akt zaskarżony, o ile akt ten został podjęty w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący domagali się wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września 2009 r. nr [...], wydanej na podstawie art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Natomiast zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce zostało wydane w trybie art. 134 K.p.a. W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji wskazując na treść art. 153 P.p.s.a. (błędnie powołanego artykułu – powinno być art. 135 P.p.s.a.) stwierdził, że kontrolując legalność postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, nie można uchylić decyzji objętej tym odwołaniem, albowiem przedmioty tych spraw w znaczeniu materialnoprawnym nie są tożsame. A zatem ocena prawidłowości postanowienia wydanego w trybie art. 134 K.p.a. ogranicza się wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przepisów dotyczących podstaw stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września 2009 r. nr [...] nie mieści się w granicach sprawy, o jakich mowa w art. 135 P.p.s.a. oraz art. 61 § 3 P.p.s.a. A zatem skoro charakter zaskarżonego postanowienia wyklucza możliwość badania prawidłowości w/w decyzji, to brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia B. D. i K. D. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września 2009 r. nr [...], gdyż w ich ocenie zarówno w/w decyzja, jaki i zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce dotyczą tej samej sprawy. W związku z powyższym, skarżący wskazując, że decyzja Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września 2009 r. nr [...] narusza prawo, gdyż art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) nie ma zastosowania do dróg publicznych, podnieśli, iż dokonane na jej podstawie rozgraniczenie nieruchomości prowadzi do zwężenia drogi gminnej do szerokości 4,8 m. Przy czym, ich zdaniem droga ta powinna mieć szerokość co najmniej 5 metrów. W związku z tym, skarżący wskazali, że wykonanie w/w decyzji narazi ich na straty, gdyż uniemożliwi dojazd pojazdów samochodowych do ich działki i prowadzonego tam składu z materiałami budowlanymi. Ponadto stwierdzili, że posadowienie nowych ogrodzeń przez sąsiadów i ewentualna konieczność ich późniejszej rozbiórki, prowadzi do niepotrzebnych kosztów. W konkluzji skarżący podnosząc, że pozbawieni zostali zgodnego z prawem dojazdu, przy czym inni uczestniczy postępowania taki dojazd zachowali, stwierdzili, że żądanie wstrzymania wykonania tej decyzji jest uzasadnione. Poza tym, skarżący wskazali, że art. 153 P.p.s.a nie odpowiada treści tego przepisu w wersji przywołanej przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. A. K. i W. D. K. – uczestnicy postępowania w odpowiedzi na powyższe zażalenie wnieśli o jego uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że przyznanie stronie uprawnienia do żądania przekazania sprawy o rozgraniczenie nieruchomości sądowi, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) wyłącza możliwość wniesienia odwołania w trybie postępowania administracyjnego (art. 127 i nast. K.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 1998 r. II SA 497/98 LEX nr 41762 wskazał, że szczególny przepis art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2003 r. sygn. akt. II SA 2678/01 LEX nr 148847). Stosowanie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej jedynie w odniesieniu do takich aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Oznacza to zatem, że sąd administracyjny nie może podjąć orzeczenie o wstrzymaniu wykonania w odniesieniu do decyzji, które jego kontroli nie podlegają (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, str. 185). W związku z powyższym, zauważyć należy, że przedmiotem skargi nie jest w/w decyzja o zatwierdzeniu przebiegu granicy ustalonej w postępowaniu rozgraniczeniowym, lecz postanowienie dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od tej decyzji. Stosunek prawny wynikający z zaskarżonego postanowienia (opierający się na treści art. 134 K.p.a.) nie jest zaś tym samym, co stosunek prawny określony decyzją wydaną na podstawie art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), albowiem zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem wyłącznie formalnym. A zatem jakkolwiek pośrednio związane ze sobą, są to sprawy odrębne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08 LEX nr 551927). W związku z powyższym, skoro postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] oraz decyzja Wójta Gminy Lelis z dnia [...] września 2009 r. nr [...] nie należą do aktów wydanych w granicach tej samej sprawy, a ponadto jak wskazano powyżej omawiana decyzja nie jest objęta zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, to uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania jej wykonania. Poza tym, wyjaśnić należy, że skarżący wprawdzie trafnie wskazał, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędne powołał art. 153 P.p.s.a., to jednak jego treść była prawidłowa, gdyż dotyczyła art. 135 P.p.s.a. To uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2, art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.