I OSK 1422/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Monika Nowicka (spr.) del.WSA Bożena Popowska Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Spółka z o.o. z siedzibą w J od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2249/09 w sprawie ze skargi L. Spółka z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 maja 2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2249/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. Spółka z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2009 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działki gruntu położone w miejscowości M., oznaczone numerami geodezyjnymi [...] i [...]. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. (nr [...]) uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. - i odmówił wydania zezwolenia na wykonanie powyższego zjazdu. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 377/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność wspomnianej wyżej decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. - jako wydanej z naruszeniem zakazu reformationis in peius. Rozpatrując ponownie zatem wniosek, zgłoszony w trybie art. 127 § 3 k.p.a., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] października 2009 r. (nr [...]) uchylił swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2008r.(nr [...]) i umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe - w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Organ ustalił, że do drogi krajowej nr [...] w M. przylega działka nr [...], będąca własnością L. Spółka z o.o. z siedzibą w J. oraz działka nr [...], będąca własnością B. O. i T. O. Ponadto, L. spółka z o.o. jest właścicielem działki nr [...], dla której ustanowiona została służebność przejazdu przez działkę nr [...]. Wyjaśniono przy tym, iż prawomocną decyzją Burmistrza M. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] zatwierdzony został podział działki nr [...] na dwie działki o numerach [...] i [...] z zapisem o konieczności ustanowienia służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] na rzecz działki nr [...] a w dalszej kolejności doszło też do zmian w osobach właścicieli tych działek. W tych warunkach, w ocenie organu, decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2008 r. stała się bezprzedmiotowa, gdyż w dniu [...] czerwca 2008 r. zmienił się stan faktyczny sprawy. Z dniem tym przestała istnieć działka nr [...], która została podzielona na dwie działki o numerach [...]i [...]. W związku z powyższym aktualnie – zdaniem organu - właściciele działek [...], [...] i [...]powinni wystąpić z nowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do w/w działek. W skardze na decyzję GDDKiA z dnia [...] października 2009 r., którą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. Spółka z o.o. z siedzibą w J., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 10 § 1, art. 30 § 4 oraz art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazywano m. in., że pomimo podziału działki nr [...] nie uległo zmianie miejsce planowanej lokalizacji zjazdu, gdyż nabyte przez L. Spółka z o.o. z siedzibą w J. działki o numerach [...] oraz [...] przylegają do drogi nr [...] ( do ulicy B. ) natomiast działka numerze [...] znajduje się w głębi dawnej nieruchomości. W kontekście więc treści art. 29 ust 3 zd. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oznaczało to – zdaniem skarżącej - że nie uległ zmianie przedmiot postępowania bo nadal jest nim grunt położny w ciągu ulicy [...]. Podnoszono też, że zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a. skarżąca Spółka wstąpiła - jako strona postępowania - w miejsce dotychczasowego wnioskodawcy. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie była ona zasadna. Sąd wyjaśnił na wstępie, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach związania – w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 377/09), w którym Sąd ten stwierdził wprawdzie nieważność decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z uwagi na naruszenie zakazu reformationis in peius, ale jednocześnie zaznaczył, że tożsamość sprawy administracyjnej wyznaczają elementy podmiotowe ( ta sama strona lub strony postępowania) oraz elementy przedmiotowe tzn. ten sam stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. Wg Sądu nie można było zatem utożsamiać wniosku właścicieli działki nr [...] o wydanie zezwolenia na wykonanie zjazdu na teren tej działki, z wnioskiem właścicieli działek nr [...] i [...], gdyż ten ostatni wniosek dotyczył zgody na wykonanie wspólnego zjazdu publicznego na teren tych działek. Sąd Wojewódzki, rozpatrujący zatem obecnie sprawę, podkreślił, że wyżej przywołany fragment rozważań zawartych w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r. ( sygn. akt IV SA/Wa 377/08) był podstawą przyjętego przez organ stanowiska, iż pogląd ten przesądzał o konieczności uznania, że nieruchomość, która składała się m.in. z działki nr [...] i której dotyczył wniosek wszczynający postępowanie w sprawie, przestała - z formalnego punktu widzenia - istnieć, a tym samym uległ zmianie przedmiot postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Podział działki nr [...] na dwie działki o numerach [...] i [...] spowodował bowiem zmianę stanu faktycznego sprawy i a zatem wydanie w tej sprawie rozstrzygnięcia - w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – stanowiłoby naruszenie art. 15 k.p.a. to jest zasady dwuinstancyjności. W ocenie Sądu Wojewódzkiego powyższemu rozumowaniu organu należało przyznać rację. Niewątpliwie bowiem – jak wywodził Sąd - działka nr [...] jest nieruchomością, która nie może być utożsamiana z nieruchomością, która stanowiła działka oznaczona numerem [...]. Złożony więc wniosek o zezwolenie na wykonanie zjazdu, jako dotyczący (m. in.) działki nr [...], nie był obecnie możliwy do uwzględnienia. Nie mogła być również, wg Sądu, wykonana decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. jako, że zezwalała ona na lokalizację zjazdu na działkę nieistniejącą. Powyższe – jak wskazywał Sąd Wojewódzki - oznaczało brak podstaw prawnych i faktycznych do rozpoznania wniosku o treści wszczynającej postępowanie w sprawie, co uzasadniało umorzenie postępowania - na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że kwestionowane rozstrzygnięcie uwzględniało sugestie poczynione w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VI SA/Wa 377/09) i nie naruszało zasady reformationis in peius. W jego konsekwencji zapadłej decyzji, właściciele działek nr [...], [...] i [...] będą mogli obecnie wystąpić z nowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu do tych działek, co zresztą sugerował organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej L. Spółka z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie: 1) w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez GDDKiA w toku postępowania administracyjnego przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Podzielenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowego poglądu GDDKiA o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego skutkowało bowiem oddaleniem skargi, pozbawiając skarżącą możliwości uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, w której nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia przez GDDKiA przepisów art. 10 § 1 k.p.a., co uniemożliwiło skarżącej czynny udział w postępowaniu administracyjnym oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; c) art. 153 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez błędne uznanie, że GDDKiA w toku wydawania decyzji prawidłowo wdrożył wiążącą go ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 377/09); 2) w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) P.p.s.a., naruszenie przepisów art. 29 ust. 1 oraz ust. 3 zdanie 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 Nr 19, poz. 115 ze zm.) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się pominięciem obowiązujących przepisów, które winny być zastosowane do oceny zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwracano w szczególności uwagę na fakt, że pomimo podziału działki nr [...], nie uległo zmianie miejsce planowanej lokalizacji zjazdu, jak również projekt zjazdu, ujęty we wniosku wszczynającym postępowanie, co wynikało z tego, że działki o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] (nabyte przez skarżącą) przylegają do ulicy B., natomiast działka [...] znajduje się "w głębi" dawnej nieruchomości. W kontekście postanowień art. 29 ust. 3 zdanie drugie ustawy, według których w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, oznaczało to – wg skarżącej kasacyjnie, że nie uległ zmianie przedmiot postępowania w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, gdyż dalej był nim grunt położony w ciągu ulicy B. Z uwagi na powyższe, stanowisko GDDKiA, co do bezprzedmiotowości postępowania, było – w ocenie skarżącej kasacyjnie - bezzasadne i z tej przyczyny nie powinno było zostać zaakceptowane przez Sąd Wojewódzki. Skarżąca podnosiła też, że GDDKiA miał obowiązek z urzędu uwzględnić zmiany stanu faktycznego, zaistniałe wskutek podziału działki nr [...], to jest dokonać prawidłowej oceny znaczenia tych zmian w świetle żądania zgłoszonego we wniosku a w przypadku powzięcia jakichkolwiek wątpliwości w zakresie tego, czy skarżąca zainteresowana była udziałem i kontynuowaniem postępowania, w zmienionym stanie faktycznym, organ winien był wezwać ją do złożenia stosownych oświadczeń, a w razie potrzeby do zmodyfikowania treści rzeczonego wniosku. Tymczasem organ nie podjął stosownych działań, w tym nie wezwał skarżącej - w myśl art. 10 § 1 k.p.a. - do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, a tym samym pozbawił ją możliwości ewentualnego zmodyfikowania treści żądania sformułowanego przez jej poprzedników prawnych we wniosku wszczynającym postępowanie. Podnoszono również, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r., która zezwalała na lokalizację zjazdu na działkę nieistniejącą, nie była ostateczna i nie został jej też nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżąca kasacyjnie zwracała też uwagę, że przywołane w zaskarżonym wyroku fragmenty uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2009 r., nie miały znaczenia z punktu widzenia przedmiotowej sprawy. Przywołana wypowiedź była bowiem uczyniona przez Sąd jedynie (cyt.) "na marginesie". Uzasadniając natomiast podniesiony zarzut prawnomaterialny twierdzono, że naruszenie art. 29 ust. 1 oraz ust. 3 zdanie drugie ustawy o drogach publicznych polegało na ich niewłaściwym zastosowaniu, wyrażającym się pominięciem tych przepisów, choć winny one być w tym przypadku zastosowane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie akcentując, że na skutek podziału działki i zawarcia umowy sprzedaży, z nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] wyłączono działkę o numerze [...], co spowodowało powstanie nowej nieruchomości, mającej urządzoną nową księgę wieczystą. Z tego też względu, fakt podziału działki i powstanie dwóch odrębnych nieruchomości spowodował, iż działka nr [...] nie mogła stać się przedmiotem postępowania administracyjnego chociażby nawet, jak wskazuje skarżąca, nie zmieniło się miejsce planowanej lokalizacji zjazdu ani jego parametry techniczne. Podnoszono również, iż organ - wypełniając przepis art. 10 § 2 i 3 k.p.a. - sporządził notatkę znajdująca się w aktach sprawy administracyjnej, z której wynikały przyczyny odstąpienia w postępowaniu od czynności określonych w art. 10 § 1 k.p.a. Tym samym nie nastąpiło więc, zarzucane w skardze kasacyjnej, naruszenie przepisów proceduralnych i nie wystąpiły negatywne konsekwencja dla strony. Organ bowiem, mając świadomość, iż skarżąca jest zainteresowana zakończeniem postępowania, w uzasadnieniu odstąpienia od zasady wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a., wskazał, iż szybkie wydanie w tej sprawie decyzji, będzie korzystne dla strony i ograniczy jej koszty za użytkowanie działki nieprzynoszącej dochodów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w analizowanym stanie faktycznym nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do zbadania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Podstawy te zaś oparte zostały zarówno na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Jako zarzuty procesowe wskazano naruszenie przepisów: art. 153 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. , które to naruszenie – wg skarżącej kasacyjnie – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tym stanowiskiem nie można się jednak zgodzić. Słusznie bowiem podkreślił to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki, że decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2009 r. została wydana na skutek uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2009 r. ( sygn. akt VI SA/Wa 277/09) poprzedniej decyzji tego organu tj. decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. Zatem, obecnie orzekający organ, a także Sąd, był związany oceną prawną wyrażoną w powyższym, prawomocnym wyroku. Nie jest przy tym rzeczą istotną, w którym miejscu uzasadnienia wyroku, Sąd wyraża swój pogląd prawny. Ważne jest jedynie by ocena ta była związana z rozpatrywaną sprawą. Taka zaś sytuacja zachodzi w analizowanym stanie faktycznym, gdyż stanowisko Sądu Wojewódzkiego, zawarte w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r., traktujące jako całkowicie różne i odrębne postępowania, prowadzone raz - z wniosku dotyczącego wydania zezwolenia na dokonanie zjazdu na działkę nr [...] a następnie - z wniosku dotyczącego zjazdu na działki nr [...] i [...], bezsprzecznie miało związek z przedmiotową sprawą. Powyższy zaś pogląd skutkował obecnie koniecznością przyjęcia stanowiska, że odrębną sprawą było domaganie się wydania zezwolenia na dokonanie zjazdu z drogi publicznej nr [...] na działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...] i [....] od sprawy, w której wniosek dotyczył by wykonania tego rodzaju zjazdu na działki oznaczone numerami: [...], [...] i [...]. Z tego też powodu, zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., który miał w tej sprawie zasadnicze znaczenie, był zarzutem niezasadnym. Nietrafny był również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że po wydaniu przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działki oznaczone numerami geodezyjnymi [...] i [...], doszło nie tylko do podziału geodezyjnego działki nr [...] na dwie nowe działki nr [....] i [...] ( decyzja Burmistrza M. z dnia [...] czerwca 2008 r.), ale – co jest istotne - miał miejsce akt notarialny z dnia [...] września 2008 r. (rep. A nr [...]). Mocą tego aktu doszło do przekształceń własnościowych gruntu, oznaczonego poprzednio jako działka nr [....] a stanowiącego współwłasność w częściach równych (po [...] cz.): J. K., B. O. i T. O. W wyniku zawartych w dniu [...] września 2008 r. umów sprzedaży i zniesienia współwłasności, działka o numerze [...] stała się własnością L. Spółka z o.o. z siedzibą w J., zaś działka o numerze [...] stała się współwłasnością ( ale w częściach po [...]) B. O. i T. O. W ten sposób przestała – z punktu widzenia prawnego - istnieć nieruchomość stanowiąca dawną działkę nr [...], natomiast obie części tej działki, stały się nowymi, odrębnymi nieruchomościami. Wniosek, wszczynający przedmiotowe postępowanie, dotyczył m.in. nieruchomości oznaczonej numerem [...]. W momencie jednak wydawania decyzji – w trybie art. 127 § 3 k.p.a. – nieruchomość ta już nie istniała, zatem orzekanie w stosunku do niej stało się w tych warunkach istotnie bezprzedmiotowe - w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdyż przedmiot postępowania administracyjnego przestał w tym momencie istnieć. Niemożliwym było przy tym ( art. 15 k.p.a.) – na etapie ponownego rozpatrywania sprawy – dokonywanie takiej modyfikacji pierwotnego wniosku, w wyniku której, wniosek ten musiałaby być uznany – zgodnie z wyżej przytoczonym poglądem prawnym, wyrażonym w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r. – za wniosek nowy. Nikt nie bronił również skarżącej w toku postępowania administracyjnego zgłaszania nowych wniosków czy zajmowania stanowiska, tym bardziej, że sprawa była jej rzeczywiście znana, bowiem L. Spółka z o.o. występowała już poprzednio ze skargą do sądu administracyjnego. W związku z powyższym nie można było uznać, że w rozpatrywanym stanie faktycznym doszło w postępowaniu administracyjnym do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, której to okoliczności – z uchybieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. – nie dostrzegł Sąd Wojewódzki. Odnosząc się do zarzutu obrazy prawa materialnego, przez który skarżąca kasacyjnie rozumiała niewydanie w analizowanej sprawie przez organ decyzji merytorycznej, również należy stwierdzić, że zarzut ten był nietrafny. Niezastosowanie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przepisów prawa materialnego, w postaci ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, spowodowane było bowiem tym, że w sprawie zachodziła – jak wyżej to wyjaśniono – bezprzedmiotowość postępowania. Wskazać też w tym miejscu należy, że przywoływany w skardze kasacyjnej przepis art. 29 ust. 1 oraz ust. 3 zdanie 2 cytowanej ustawy, który przewiduje, iż w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry ma jedynie charakter techniczny i musi być wykładany w kontekście całościowej regulacji prawnej, dotyczącej problematyki wydawania zezwoleń na lokalizację zjazdu. W myśl zaś definicji legalnej, zawartej w 4 ust. 8 omawianej ustawy, zjazd oznacza połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zjazd z drogi publicznej – w rozumieniu ustawy o drogach publicznych - nie jest więc zjazdem do pewnego "miejsca" a jest zjazdem na określoną nieruchomość. W sytuacji zatem, gdy nieruchomość, objęta wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, przestaje istnieć, postępowanie wywołane powyższym wnioskiem staje się bezprzedmiotowe. Nieznajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.