II GSK 324/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie NSA Kazimierz Brzeziński Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy i Miasta W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 8/10 w sprawie ze skargi Gminy i Miasta W. na uchwałę Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. zasądzić od Gminy i Miasta W. na rzecz Zarządu Województwa Ł. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 8/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. pozostawił bez rozpatrzenia skargę Gminy i Miasta W. na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej zawartą w uchwale Zarządu Województwa Ł. z dnia 16 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu od etapu oceny formalnej wniosku dotyczącego Osi Priorytetowej V, Infrastruktura Społeczna Działanie V.4 Infrastruktura kultury" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013, złożonego w ramach projektu zintegrowanego o numerze IPI/110/2007. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Uchwałą z dnia [...] lutego 2007 r. Zarząd Województwa Ł. zaliczył projekt Gminy i Miasta W. "Zagospodarowanie turystyczne rzeki W. i Zbiornika J." do Indykatywnego Wykazu Indywidualnych Projektów Kluczowych dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. W dniu 5 czerwca 2007 r. Powiat S., Powiat P., Miasto S., Gmina i Miasto W., Gmina B., Gmina P., Gmina S., Diecezja W. i Prowincja Ojców B. w K. zawarły Porozumienie o wspólnym przedsięwzięciu o nazwie "Zagospodarowanie turystyczne rzeki W. oraz Zbiornika J.". W dniu 28 sierpnia 2008 r. strony Porozumienia zawarły z Województwem Ł., reprezentowanym przez Zarząd Województwa Ł., umowę nr 23/08/RP dotyczącą przygotowania projektu zintegrowanego będącego indywidualnym projektem kluczowym w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007–2013. Na podstawie ww. umowy skarżąca zobowiązała się przedłożyć projekt zintegrowany w pełnym zakresie. W dniu 23 lipca 2009 r. skarżąca złożyła wniosek nr WND-RPLD.05.04.00-00-003/09 o dofinansowanie projektu "Zagospodarowanie turystyczne rzeki W. oraz Zbiornika J. Działanie V.4 Infrastruktura Kultury". W związku z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych w dniu 24 września 2009 r. został złożony uzupełniony wniosek wraz z wyjaśnieniami. W wyniku oceny formalnej wniosek uzyskał negatywną ocenę, o czym skarżąca została poinformowana w piśmie z dnia [...] października 2009 r. znak [...]. Od negatywnej oceny wniosku skarżąca wniosła protest, który został oddalony uchwałą Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono niezasadność zarzutów podniesionych w proteście ze względu na niespełnienie kryteriów: kwalifikowalności projektu oraz kompletności wniosku o dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawiając bez rozpatrzenia skargę Gminy i Miasta W. wskazał, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.p.r., reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji może powodować szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. W świetle uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, w której postępowanie toczyło się w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2009 roku Nr 84, poz. 712), zwanej dalej u.z.p.p.r. Ustawa ta przewiduje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcia wydane w toku postępowania, które toczyło się w przewidzianym w niej trybie, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej (art. 30c ust.1 u.z.p.p.r.). Przy tym i postępowanie sądowoadmninistracyjne w tych sprawach poddane jest w znacznym zakresie regulacji u.z.p.p.r. . Jako istotny Sadu uznał fakt, iż skargę wnosi się bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w pierwszej kolejności – przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi Sąd bada, czy skarżący wyczerpali tryb postępowania odwoławczego, czy zachowany został termin do złożenia skargi, czy została ona opłacona oraz czy jest kompletna. Poza sporem Sąd uznał okoliczność spełnienia przez skarżących pierwszych trzech warunków skargi: jej wniesienie zostało poprzedzone złożeniem protestu (środek odwoławczy przewidziany w tej procedurze wnioskowej), skarga została złożona z zachowaniem ustawowego terminu (14 dni), została należycie opłacona. Zdaniem Sądu, nie został spełniony ostatni z warunków rozpatrzenia skargi. Skarżąca złożyła skargę niekompletną. Pojęcie kompletnej skargi Sąd wywiódł z normy art. 30c ust.2 u.z.p.p.r. Zgodnie z tym przepisem, jak to już wyżej wskazano, skarga winna zawierać kompletną dokumentację w sprawie, obejmującą: wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych kopie informacji, o której mowa w art. 30 b ust. 4 u.z.p.p.r. Powołany przepis wymienia zatem dokumenty, które strona skarżąca zobligowana jest złożyć. Jednym z nich jest wniosek o dofinansowanie, przy czym pod tym pojęciem należy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, rozumieć wniosek wraz z załącznikami. Załączniki stanowią zatem integralną część wniosku. Wynika to także z regulacji wewnętrznych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. W tym zakresie Sąd wskazał na regulamin konkursu ogłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007 - 2013, Oś Priorytetowa V, Infrastruktura Społeczna Działanie V.4 Infrastruktura kultury, który w § 2 pkt 4 zawiera definicję wniosku stanowiąc, iż należy przez to rozumieć wniosek o dofinansowanie projektu wraz z załącznikami. Szczegółowy Opis Kryteriów Wyboru w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007 - 2013 wskazuje również kryteria administracyjne, do których zalicza się m. innymi kompletność wniosku o dofinansowanie, gdzie ocenie podlegać będzie złożenie wymaganej liczby egzemplarzy wniosku, złożenie wniosku zawierającego wypełnione poprawnie wszystkie pola we wniosku, złożenie wymaganych załączników wniosku. Także zgodnie z Zasadami Wyboru Projektów w Trybie Konkursu Zamkniętego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007 - 2013 pod pojęciem wniosku o dofinansowanie projektu w ramach RPO WŁ należy rozumieć dokument podpisany przez wnioskodawcę (błędnie nazywanego beneficjentem), przygotowany w celu uzyskania dofinansowania na realizację projektu (zgodnie ze wzorem zamieszczonym w Regulaminie Konkursu w oparciu o instrukcję wypełnienia wniosku), zawierający także załączniki. Ponadto na stronie internetowej [...] ukazał się wzór wniosku o dofinansowanie projektu w ramach RPO WŁ wraz z listą załączników obligatoryjnych. W świetle uzasadnienia, złożona dokumentacja ma umożliwiać sądowi kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej, w rozpoznawanej sprawie uchwały Zarządu Województwa z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie oddalenia protestu. Do skargi Gmina Miasto W. załączyła natomiast sam formularz wniosku o dofinansowanie, dokumentację związaną z procedurą odwoławczą, dokumentację dotyczącą wcześniejszej współpracy z Zarządem Województwa. Nie załączono natomiast załączników obligatoryjnych, niezbędnych do oceny zasadności zarzutów skierowanych pod adresem wnioskodawcy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z powołanych wcześniej regulacji w sposób bezsporny wynika, iż wniosek oznacza wypełniony formularz wniosku wraz z znacznikami. Powyższe oznacza złożenie skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust.5 w zw. z ust.2 u.z.p.p.r. Wynika to nie tylko z wykładni literalnej przytoczonych regulacji, ale wskazuje na to również wykładnia celowościowa. Ocenie sądu poddana zostaje bowiem prawidłowość oceny wymagań formalnych weryfikowanych przez instytucję zarządzającą. Skarga winna zawierać te wszystkie dokumenty, które zostały poddane ocenie formalnej przez instytucję rozpatrująca wnioski o dofinansowanie. Ponadto, skoro ustawodawca zakreślił sądowi termin trzydziestu dni na rozpatrzenie skargi (art. 30c ust.4 u.z.p.p.r.), oczywistym jest że dla zachowania terminu sąd winien dysponować pełną dokumentacją, z której negatywną oceną skarżący się nie zgadza. Nie ulega wątpliwości, że niezałączenie tych dokumentów do skargi uniemożliwiało Sądowi ocenę podniesionych w niej zarzutów, a w konsekwencji prawidłowości podjętej uchwały Zarządu Województwa Ł. Braki w zakresie załączników były bowiem jedną z przyczyn oddalenia protestu wniesionego od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu. W ocenie Sądu, skargę kompletną stanowi zatem wniosek wraz z załącznikami, czyli dokumentacja tożsama ze złożoną w ramach konkursu. Brak w zakresie kompletności skargi jest brakiem nieusuwalnym, nie podlega on uzupełnieniu w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wynika to wprost z art. 30c ust.5 pkt 2 u.z.p.p.r. Ustawa o zasadach polityki rozwoju nie przewiduje bowiem możliwości uzupełnienia skargi w zakresie jej kompletności. Taka interpretacja jest zgodna z unormowaniem art. 30 e u.z.p.p.r. Opisany w art. 30e ww. ustawy zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie nie wymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach nieuregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanowił zatem w art. 30 e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30 c jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Gmina i Miasto W. zaskarżyła powyższe postanowienie skargą kasacyjną i wniosła o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: – art. 30 c u.z.p.p.r. poprzez błędne przyjęcie, że złożona skarga jest niekompletna, – art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie, że skarżący został błędnie pouczony przez Instytucję Zarządzającą o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a ponadto z ostrożności procesowej, – art. 49 i 57 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e u.z.p.p.r. jako mających istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podała, że wraz ze skargą złożyła kompletną dokumentację oraz że nieuzasadnione jest utożsamianie niekompletności skargi z niekompletnością dokumentacji w sprawie i podała, że ocena tego, czy do skargi powinny być dołączone załączniki i ewentualnie jakie, powinna się opierać na przepisie ustawy, a nie na informacji zamieszczonej na stronie internetowej organu. Skarżąca stwierdziła, że zarówno Regulamin Konkursu ogłoszonego w ramach RPO Województwa Ł. na lata 2007–2013, jak i zasady wyboru projektów w trybie tego Konkursu zawierają oczywiste rozróżnienie pomiędzy wnioskiem a załącznikami. Dostrzegł to rozróżnienie także WSA w Ł. podnosząc, że wniosek powinien być złożony w określonej liczbie egzemplarzy (a załączniki nie), a obowiązującą wersją wniosku jest wersja papierowa oraz elektroniczna, podczas gdy dla załączników wymagana jest tylko wersja papierowa. Gdyby załączniki stanowiły integralną część wniosku, to wobec braku enumeratywnego i pełnego ich wymienienia, wniosek zawsze mógłby być uznany za niekompletny. Skarżąca podniosła, że pozostawienie skargi bez rozpatrzenia może być wyłącznie skutkiem niekompletności skargi, a nie dokumentacji i zarzuciła, że została nieprawidłowo pouczona o zasadach wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wskazując, że pouczenie zawarte w piśmie Instytucji Zarządzającej z 18 grudnia 2009 r. ogranicza się tylko do art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., jest zatem niekompletne (nie uwzględnia ust. 2, 3, 4 i 5), co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej art. 30e u.z.p.p.r. jednoznacznie wskazuje, że wyłączenia w nim zawarte mają charakter zamknięty i w pozostałym zakresie przepisy p.p.s.a. muszą być stosowane odpowiednio. To z kolei prowadzi do wniosku, że WSA w Ł. bezpodstawnie nie zastosował art. 49 i art. 57 p.p.s.a. i nie wezwał skarżącej do usunięcia dostrzeżonych braków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej wiążą się z wykładnią i stosowaniem przepisów ustawy z dnia 6 października 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370). Ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a. w związku z przyjętym w tej ustawie systemem odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanowił w art. 30e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać warunki określone w pkt 1–3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Poza tym w art. 47 § 1 p.p.s.a. został nałożony obowiązek dołączenia do pisma strony (np. skargi) jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III pt. "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Regulacje zawarte w Rozdziale I Działu III, a także w Rozdziale II tego Działu pt. "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunków formalnych", lecz pojęciem "skargi niekompletnej", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. nie precyzuje pojęcia "skargi niekompletnej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że pojęcie skargi kompletnej (niekompletnej) należy interpretować w kontekście art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. i odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1957/09, dostępne w Internecie). Skarga wnoszona na podstawie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. musi spełniać wymagania określone w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy, o których mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. Jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. Wynikający z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy ma na celu umożliwienie temu sądowi kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej. Przewidziany w tym przepisie obowiązek dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji obejmuje także wniosek o dofinansowanie, który jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji, powinien być kompletny, a więc złożony z załącznikami, których treść była przedmiotem negatywnie zakończonej procedury odwoławczej. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, iż Sąd I instancji dokonując oceny jakie załączniki do wniosku o dofinansowanie powinny być dołączone do skargi wnoszonej do sądu oparł się "na przekazie internetowym pochodzącym od Instytucji Zarządzającej, a nie na przepisie ustawowym", nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ po pierwsze, Sąd ten dokonał wykładni pojęcia "kompletnej dokumentacji" na podstawie analizy treści art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. i po drugie, odwołał się do regulacji dotyczących pojęcia "kompletności wniosku o dofinansowanie" zawartych w Regionalnym Programie Operacyjnym Województwa Ł. na lata 2007–2013, które znajdują oparcie w przepisie art. 29 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 u.z.p.p.r. Przepis ten zawiera upoważnienie dla instytucji zarządzającej do ogłoszenia konkursu w celu wyłonienia projektów do dofinansowania, w tym określenia wzoru wniosku o dofinansowanie. Ogłoszony w tym trybie wzór wniosku o dofinansowanie ma zatem ustawową podstawę i zawiera listę załączników obligatoryjnych, stanowiących integralną część wniosku. Skarżąca złożyła w postępowaniu administracyjnym wniosek o dofinansowanie według ustalonego wzoru z załącznikami, które były przedmiotem negatywnej oceny zawartej w kwestionowanej uchwale Zarządu Województwa Ł. W związku z niedołączeniem do skargi wniosku z załącznikami, Sąd I instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że skarga była niekompletna, co czyni nieuzasadnionym zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 30c u.z.p.p.r. Niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymagało wezwania strony do uzupełnienia braków skargi ponieważ, jak to już wyżej wskazano, w przepisie art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 p.p.s.a., w świetle której braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 p.p.s.a. i dlatego nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tych przepisów nie może być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie błędnego pouczenia strony o możliwości wniesienia skargi, ponieważ uchybienie takie nie zaistniało. Z treści pisma z dnia [...] grudnia 2009 r. wynika, że Instytucja Zarządzająca zgodnie z treścią art. 30c ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. poinformowała skarżącą o wynikach procedury odwoławczej oraz o możliwości i terminie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją obejmującą: wniosek o dofinansowanie, informację w przedmiocie oceny projektu, kopię wniesionego protestu oraz informację o wyniku procedury odwoławczej z pouczeniem, że skarga podlega opłacie stałej. Pouczenie to wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie ograniczało się tylko do treści ust. 1 art. 30c u.z.p.p.r., lecz obejmowało także dyspozycję ust. 2 w zakresie spornej w sprawie kwestii wniesienia skargi wraz z kompletną dokumentacją. Pouczenie o możliwości wniesienia skargi na zasadach określonych w art. 30c u.z.p.p.r. nie wymagało uwzględnienia treści ust. 3, 4 i 5 tego przepisu, ponieważ przepisy te nie dotyczą zasad wniesienia skargi, lecz rozstrzygnięć wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.