V SA/Wa 1467/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony oddala skargę. Przedmiotem skargi z 27 sierpnia 2009 r. Spółki z o.o. C. w W. (dalej: Spółka) jest postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] marca 2009 r. stwierdzające niezasadność zarzutu przeciwegzekucyjnego zgłoszonego przez Spółkę w piśmie z [...] października 2007 r., dotyczącego wygaśnięcia obowiązku uiszczenia piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej, w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] (wystawionego przez ww. organ – tj. Prezesa UKE). Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Prezes UKE wystawił w dniu [...] września 2007 r. tytuł wykonawczy nr [...] za zobowiązania Spółki wynikające z nieuregulowania piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej. Pismem z [...] października 2007 r. Spółka wniosła do organu egzekucyjnego, na podstawie art. 33 pkt 1 i art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podnosząc, iż udzielona jej Koncesja Nr [...] wygasła z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2001 r. na podstawie art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne. Zdaniem Spółki ww. koncesja, jako decyzja administracyjna, była wyłączną podstawą wnoszenia opłat za jej udzielenie i wraz z wygaśnięciem decyzji w całości z dniem 1 stycznia 2001 r. brak było podstaw do dalszego wnoszenia opłat w niej określonych. W związku z powyższym Spółka uznała, że ustawodawca wygasił wszystkie elementy zobowiązania publicznoprawnego, którego jedyną podstawą była koncesja. Po wygaśnięciu koncesji z mocy prawa nie ma natomiast ani aktu przewidującego wnoszenie należności, nie jest ustalona ich wysokość, ani terminy wnoszenia. W dniu [...] października 2007 r. Prezes UKE wydał postanowienie o nr [...], w którym stwierdził niedopuszczalność zarzutu zgłoszonego przez Spółkę. W uzasadnieniu tego postanowienia Prezes UKE wskazał, iż zgłoszony w piśmie z [...] października 2007 r. zarzut skarżącej był już przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, jak również jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego (sygn. akt: VISA/Wa 1679/07), toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2007 r. W pierwszej kolejności wskazał na art. 34 § 1a u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Następnie, Prezes UKE dokonał oceny okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie i w konsekwencji przyjął, że powyżej cytowany art. 34 § 1a znajduje zastosowanie wobec Spółki, a tym samym wydane w I instancji postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym jest zasadne. Wyjaśnił, iż zajmując takie stanowisko miał na uwadze ostateczną decyzją Prezesa UKE o Nr [...] z [...] lipca 2007 r. wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 154 k.p.a. Decyzją tą Prezes UKE uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z [...] marca 2004 r. w całości i orzekając co do istoty sprawy, odmówił zmiany decyzji Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2003 r. w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia obowiązku wniesienia piątej i szóstej raty opłaty, określonych w decyzji o udzieleniu Koncesji Nr [...] z [...] kwietnia 1999 r., należnych po 1 stycznia 2001 r. Organ wskazał przy tym, iż decyzję z [...] czerwca 2003 r. Minister Infrastruktury wydał po rozpatrzeniu wniosku Spółki z [...] stycznia 2003 r. o stwierdzenie wygaśnięcia Koncesji Nr [...] oraz wszystkich decyzji zmieniających tę koncesję. Treść żądania skarżącej z [...] stycznia 2003 r. nie pozostawiała zaś -w ocenie Prezesa UKE- wątpliwości co do tego, iż Spółka domagała się w nim, oprócz stwierdzenia wygaśnięcia Koncesji Nr [...] oraz wszystkich decyzji zmieniających tę Koncesję, także stwierdzenia wygaśnięcia postanowienia nakładającego na Spółkę obowiązek zapłaty opłaty koncesyjnej. Dlatego też sformułowane in fine w petitum wniosku z [...] stycznia 2003 r. żądanie stwierdzenia wygaśnięcia postanowienia tej decyzji nakładającego na Spółkę obowiązek zapłaty opłaty koncesyjnej nie mogło być odczytywane inaczej, niż jako żądanie stwierdzenia wygaśnięcia obowiązku uiszczenia opłaty koncesyjnej (rat opłaty koncesyjnej, których termin wymagalności przypadał po dniu wygaśnięcia Koncesji Nr [...]). W konsekwencji Prezes UKE stwierdził, że nie budzi wątpliwości fakt, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezesa UKE o Nr [...] z [...] lipca 2007 r. rozpatrzono zarzuty, które aktualnie skarżąca podnosi w postępowaniu egzekucyjnym. Również bowiem w toku tego postępowania Spółka powołuje się na wygaśnięcie obowiązku zapłaty opłaty koncesyjnej. Prezes UKE podtrzymał też swoje stanowisko w sprawie -wskazywane już w postanowieniu wydanym w I instancji- co do tego, że zarzuty zgłoszone przez Spółkę w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się na podstawie tytułu wykonawczego o Nr [...],są przedmiotem rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (sygn. akt: VI SA/Wa 1679/07) ze skargi tej Spółki na decyzję Prezesa UKE o Nr [...] z [...] lipca 2007 r. W jego ocenie wskazywała na to wyraźnie treść wniesionej skargi, w której podniesiono te same argumenty co we wniosku z [...] grudnia 2003 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] grudnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 30 września 2008 r. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] października 2007 r. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że skoro wydane w niniejszej sprawie postanowienia powołują się na konkretne decyzje, Sąd nie może przy ich ocenie pominąć faktu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 27 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1679/07 po rozpoznaniu skargi Spółki na decyzję Prezesa UKE z [...] lipca 2007 r. stwierdził nieważność tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wydanej przez Ministra Infrastruktury z [...] marca 2004 r., a także decyzji Ministra Infrastruktury z [...] czerwca 2003 r. WSA zatem wyeliminował powołanym wyrokiem z obrotu prawnego wszystkie te decyzje, które zdaniem Prezesa UKE miały wpływ na wynik niniejszej sprawy, dotyczącej zajęcia stanowiska co do zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu. Tym samym w ocenie Sądu w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co uzasadniało uchylenie obu postanowień wydanych przez Prezesa UKE na podstawie art. 34 § 1a ustawy o postępianiu egzekucyjnym w administracji, w oparciu o art. 135 p.p.s.a. Postanowienia wydane w sprawie przez Prezesa UKE, jak stwierdził Sąd, zostały podjęte z uwagi na decyzje Ministra Infrastruktury i Prezesa UKE, które następnie zostały wyeliminowane prawomocnym wyrokiem Sądu z obrotu prawnego. Wypełnia to dyspozycję ww. art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i stanowi podstawę do uchylenia rozstrzygnięć Prezesa UKE w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W innym przypadku w obrocie prawnym pozostałyby orzeczenia oparte na wadliwych decyzjach, a co więcej - wyeliminowanych już z obrotu oprawnego. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, iż w wyroku z 27 lutego 2008 r. sygn. jw. -wydanym po rozpoznaniu skargi Spółki na decyzję Prezesa UKE z [...] lipca 2007 r.- Sąd nie rozstrzygał kwestii związanych z wygaśnięciem egzekwowanego od skarżącej obowiązku zapłaty dwóch rat opłaty koncesyjnej. Wskazał jedynie na naruszenie przepisów proceduralnych oraz kompetencyjnych i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury i Prezesa UKE - powyżej wskazywanych. Nie można więc przyjąć za organem, iż Sąd ten rozstrzygał zarzut, który skarżąca zgłosiła następnie (po raz kolejny) w postępowaniu egzekucyjnym. Rozpoznający sprawę ponownie Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zgłoszony przez Spółkę w piśmie z dnia [...] października 2007 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że z uwagi na treść ww. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2008 r. i 27 lutego 2008 r., wystąpiła konieczność zajęcia przez Prezesa UKE merytorycznego stanowiska w sprawie zarzutu Spółki dotyczącego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze Prezes UKE wskazał w szczególności, że z uzasadnienia zarzutu z dnia [...] października 2007 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wynika, że zdaniem Spółki, zobowiązanie określone w tytule wykonawczym nr [...], na podstawie, którego zostało wszczęte przeciwko niej postępowanie egzekucyjne, wygasło. Na poparcie swego stanowiska Spółka podniosła, iż podany w tytule wykonawczym nr [...], jako podstawa prawna postępowania egzekucyjnego, art. 20a ustawy o łączności został uchylony z dniem 1 stycznia 2001 r. na mocy art. 131 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Również koncesja Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r., wskazana w tytule wykonawczym jako podstawa prawna należności, wygasła, w związku z czym, w ocenie Spółki, wygasł również obowiązek zapłaty rat opłaty koncesyjnej dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Spółka wskazała, że zgodnie z art. 142 ust. 5 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2000 r. wszelkie koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych, udzielone na podstawie ustawy o łączności, inne niż koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z zezwoleniem na zakładanie i używanie publicznej sieci telefonicznej lub sieci przeznaczonej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, wygasły z mocy prawa. W związku z tym w przedmiotowej sprawie nie istnieje w obrocie prawnym ani decyzja ani przepis prawa, z których wynikałby obowiązek zapłaty raty opłaty koncesyjnej. W ocenie spółki jest to równoznaczne z brakiem podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do podniesionych przez Spółkę zarzutów Prezes UKE stwierdził, że zarzut braku podstaw do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mieści się w zakresie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Organ zauważył, że zarzut braku podstawy do prowadzenia egzekucji administracyjnej wchodzi w zakres przepisu art. 33 pkt 6 u.p.e.a., tego przepisu Spółka jednak nie wskazała w piśmie z dnia [...] października 2007 r. Prezes UKE wskazał następnie, że zgodnie z art. 20a ust. 1 ustawy o łączności, podmiot, któremu została udzielona koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych, był zobowiązany uiścić opłatę za udzielenie koncesji, a uiszczenie tej opłaty mogło nastąpić jednorazowo lub ratalnie. Zgodnie natomiast z art. 20a ust. 4 ustawy o łączności, do opłaty za udzielenie koncesji zastosowanie miały przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. W ocenie organu z art. 20a ust. 1 ustawy o łączności wynikało zatem wprost, że opłata, o której w nim mowa była opłatą za samo udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych. Organ zauważył również, że wysokość oraz sposób uiszczania opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych były określone w rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz udostępnienie dokumentacji przetargu (Dz.U. z 1995 r. nr 118, poz. 572 z późn. zm.) obowiązującym w dacie udzielenia Spółce koncesji. Zgodnie z §2 ust. 1 tego rozporządzenia, podmiot, któremu została udzielona koncesja, był zobowiązany uiścić opłatę za udzielenie koncesji w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, nie później jednak niż przed jej odbiorem lub jej wysłaniem temu podmiotowi drogą pocztową. Na wniosek zainteresowanego podmiotu opłata za udzielenie koncesji mogła być jednak uiszczana ratalnie, co wynika z treści §2 ust. 3 rozporządzenia. Wysokość rat, terminy ich spłat oraz sposób ich uiszczania musiały być jednak w takim przypadku określone w koncesji przy uwzględnieniu przepisów §2 ust. 4-8 tego rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze organ podkreślił, że rozłożenie opłaty koncesyjnej na raty było w przedmiotowej sprawie jedynie formą pomocy dla Spółki w spłacie jej zobowiązania. Rozłożenie na raty opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych nie powodowało natomiast zmiany charakteru tej opłaty. Mimo płatności w ratach nie była to opłata okresowa, lecz opłata o charakterze jednorazowym. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka wskazała, że z art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. jednoznacznie wynika, że udzielone na podstawie ustawy o łączności koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych, zezwolenia oraz przydziały częstotliwości wygasają z mocy prawa. Wygaśnięcie koncesji oznaczało natomiast nie tylko wygaśnięcie uprawnień wynikających z koncesji, lecz również wygaśnięcie postanowień nakładających na Spółkę obowiązki, w tym także obowiązek uiszczania opłat koncesyjnych w określony w koncesji sposób. Ponadto Spółka podniosła, że Prezes UKE nie wskazał przepisu prawa, na podstawie którego należałoby go uznać za wierzyciela opłat koncesyjnych. W tej sytuacji Spółka uznała, że egzekucja była w niniejszej sprawie prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ niebędący wierzycielem. Egzekucja taka jest natomiast niedopuszczalna zgodnie z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. więc postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone albo na podstawie art. 34 §4 u.p.e.a. albo na podstawie art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. ze skutkami, o których mowa w art. 60 §1 u.p.e.a. Spółka wskazała również, że upomnienie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] zostało podpisane przez dwóch księgowych, pracowników UKE, którzy nie wykazali się upoważnieniem do działania w imieniu Prezesa UKE. Upomnienie to nie wywarło zatem żadnych skutków prawnych, co stanowi z kolei następną podstawę zarzutu i przesłankę do umorzenia postępowania. Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2009 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności szczegółowo przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Odnosząc się do argumentacji Spółki podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE stwierdził – podobnie jak we wcześniejszym postanowieniu z dnia [...] marca 2009r. – że fakt wygaśnięcia Koncesji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. pozostaje bez znaczenia dla obowiązku uiszczenia przez Spółkę opłaty za udzielenie koncesji. Ponownie podkreślił, że z art. 20a ust. 1 ustawy o łączności wprost wynikało, że opłata, o której w nim mowa była opłatą za samo udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych. Odnosząc się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu, iż Prezes UKE nie jest wierzycielem w stosunku do opłaty za udzielenie Spółce Koncesji Nr [...] organ stwierdził, że zarzut ten jest spóźniony. Za równie spóźniony uznał zarzut podniesiony w odniesieniu do upomnienia [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Uzasadniając to stanowisko Prezes UKE zauważył, że zgodnie z art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Prezes UKE wskazał następnie, że art. 33 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W piśmie z dnia [...] października 2007 r. stanowiącym zarzut w sprawie prowadzenia takiego postępowania Spółka wskazała art. 33 pkt 1 u.p.e.a. jako podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka podniosła natomiast zarzut przewidziany w art. 33 pkt 6 u.p.e.a. stwierdzając, że Prezes UKE nie jest wierzycielem w odniesieniu do opłaty za udzielenie Spółce koncesji, oraz zarzut przewidziany w art. 33 pkt 7 u.p.e.a. twierdząc, że nie doręczono jej upomnienia, o którym mowa w art. 15 §1 u.p.e.a. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Prezes UKE podkreślił, że ww. zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, są spóźnione, zostały bowiem zgłoszone po upływie terminu, o którym mowa w art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] marca 2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 §1 i § 3, art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia., - art. 34 § 1 u.p.e.a. przez nieustosunkowanie się do wszystkich zgłoszonych zarzutów, - art 1a pkt 13 u.p.e.a. przez bezpodstawne uznanie, że Prezes UKE jest "wierzycielem" – w rozumieniu tej ustawy – obowiązków pieniężnych rat opłaty koncesyjnej – ustalonych w Koncesji nr [...], wydanej przez Ministra Łączności w dniu [...] kwietnia 1999 r., - art. 1a pkt 20 u.p.e.a. przez bezpodstawne uznanie, że skarżąca jest zobowiązana - w rozumieniu tego przepisu – do wykonania obowiązków o charakterze pieniężnym, które wygasły w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji Ministra Łączności z dnia [...] kwietnia 1999 r. ustalającej te opłaty, - art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez błędne uznanie, iż Prezes UKE jest uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku zapłaty rat opłaty koncesyjnej, które wygasły w związku z wygaśnięciem z dniem 1 stycznia 2001 r. decyzji udzielającej Koncesji nr [...], wydanej przez Ministra Łączności w dniu [...] kwietnia 1999 r., - art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000r. przez błędną wykładnię, - art. 2, art. 84 i 217 Konstytucji przez niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała analogicznie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż w przedmiotowej sprawie niewątpliwie wystąpił przypadek niedopuszczalności egzekucji, ponieważ dochodzony w drodze egzekucji obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym. Podkreśliła, że decyzja udzielająca jej koncesji miała charakter konstytutywny – kreowała nowy stan prawny, w tym również w zakresie opłat za udzielenie koncesji. Opłaty mogły być egzekwowane tylko w okresie, gdy decyzja ustalająca tę opłatę pozostawała w obrocie prawnym. Tymczasem z art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. jednoznacznie wynika, że udzielone na podstawie ustawy o łączności koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych, zezwolenia oraz przydziały częstotliwości, inne niż wymienione w ust. 7, wygasły z mocy prawa. W ocenie Skarżącej oznacza to natomiast również wygaśnięcie postanowień nakładających na nią obowiązek uiszczania opłat koncesyjnych. Powołując się na stanowisko doktryny oraz liczne orzecznictwo Skarżąca stwierdziła ponadto, że wygaśnięcie z mocy prawa decyzji udzielającej koncesji powoduje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania w postępowaniu egzekucyjnym. Ustawa Prawo telekomunikacyjne z dniem 1 stycznia 2001 r. zniosła stosunek administracyjnoprawny ukształtowany na gruncie przepisów ustawy o łączności z konsekwencjami zarówno w zakresie uprawnień, jak i obowiązków Skarżącej. Należało zatem uznać, że decyzja wskazana w tytule egzekucyjnym jako źródło egzekwowanego obowiązku – nie funkcjonuje już w obrocie prawnym i nie kształtuje po dniu 1 stycznia 2001 r. ani praw, ani obowiązków strony. Oznacza to natomiast, że już w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie istniał egzekwowany obowiązek, ponieważ wygasł z dniem wygaśnięcia decyzji ustanawiającej opłatę koncesyjną. Skarżąca podniosła następnie, że Prezes UKE nie ustosunkował się w przekonujący sposób do przedstawianych przez nią w postępowaniu egzekucyjnym dowodów takich jak: pisma Ministerstwa Infrastruktury nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz Ministerstwa Transportu i Budownictwa nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. W ocenie Skarżącej z pism tych wynika, że za wierzyciela opłat koncesyjnych uznawał się najpierw Minister Infrastruktury, następnie zaś Minister Transportu i Budownictwa. Skarżąca podkreśliła, że Prezes UKE nie wskazał zmian stanu prawnego, jakie musiałyby zajść pomiędzy dniem [...] stycznia 2006 r. (datą ostatniego z ww. pism Ministra Transportu i Budownictwa, a dniem wystawienia tytułu wykonawczego, by uzasadnić swoją właściwość jako wierzyciela w niniejszej sprawie. Zauważyła, że z brzmienia przepisu §3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu wynikało, że opłaty za udzielenie koncesji podmiot wnosi na rachunek Ministerstwa Łączności podany w zawiadomieniu o udzielenie koncesji, a w przypadku opłat ratalnych na rachunek Ministerstwa Łączności podany w koncesji. Kolejne raty opłaty koncesyjnej miały być zatem wnoszone (gdyby nie wygaśnięcie koncesji) zgodnie z koncesją, na rachunek Ministra Łączności podany w koncesji i późniejszych decyzjach zmieniających tę koncesję. W ocenie Skarżącej jedynie Minister Łączności mógł być zatem wierzycielem obowiązków o charakterze pieniężnym wynikających z wydanych przez siebie koncesji. Ponadto z żadnego przepisu ani też aktu administracyjnego nie wynikało, aby Skarżąca była zobowiązana do zapłaty rat opłaty koncesyjnej na rachunek bankowy innego organu niż wskazany w wydanych decyzjach koncesyjnych. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie egzekucja była prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ niebędący wierzycielem. Egzekucja taka jest natomiast niedopuszczalna zgodnie z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Skarżąca podniosła również, że upomnienie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] zostało podpisane przez dwóch księgowych, pracowników UKE, którzy nie wykazali się upoważnieniem do działania w imieniu Prezesa UKE. Upomnienie to nie wywarło zatem żadnych skutków prawnych, co stanowi kolejną przesłankę do umorzenia postępowania. Następnie Skarżąca zakwestionowała stanowisko Prezesa UKE, zgodnie z którym zarzuty zgłoszone przez Spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy były spóźnione. Zdaniem Skarżącej u.p.e.a. w ogóle nie reguluje kwestii podniesienia dodatkowego zarzutu przed organem egzekucyjnym w postępowaniu zainicjowanym skutecznym wniesieniem podania (zarzutów) w terminie oraz podniesienia nowych zarzutów w terminowo złożonym zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego. O niedopuszczalności podniesienia zarzutu można mówić zatem jedynie wtedy, gdy w terminie zobowiązany nie składa żadnego pisma. W żadnym jednak wypadku nie można uznać, że organ egzekucyjny może nie odnieść się do dodatkowej okoliczności mieszczącej się w katalogu wymienionym w art. 33 lub 59 u.p.e.a., podniesionej w toku skutecznie i w terminie zainicjowanego przed organem egzekucyjnym postępowania lub też – po wydaniu postanowienia przez organ egzekucyjny – w zażaleniu na to postanowienie. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE uznał zawarte w skardze zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2010 r. Skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w skardze. Podkreśliła w szczególności, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym nie są wbrew twierdzeniom organu szczególnie sformalizowanym środkiem prawnym i mogą być uzupełniane na etapie rozpatrywania ich przez organ nadzoru lub przy ponownym rozpatrywaniu zarzutów przez wierzyciela. Skarżąca zwróciła również uwagę, że w tytule wykonawczym z dnia [...] września 2007 r. w polu 33 (V rata) i 43 (VI rata) wskazano kwotę należności głównej w wysokości po [...] zł, natomiast w decyzji z dnia [...] kwietnia 1999 r. o przyznaniu Skarżącej koncesji wskazano kwoty rat V i VI – każda w wysokości po [...]. W ocenie Skarżącej w ustawie o łączności brak było przepisu określającego zasady przeliczania walut obcych na złote. Nie wiadomo zatem w jaki sposób Prezes UKE ustalił kwotę i wysokość obowiązku na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w PLN, skoro dochodzony obowiązek w Koncesji z dnia [...] kwietnia 1999 r. określony został w EUR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) dalej p.p.s.a., w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z przepisami ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz.U. z 1995r., Nr 117, poz. 564 ze zm.), zwanej dalej ustawą o łączności, ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zwanej dalej Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenia usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnianie dokumentacji przetargu (Dz.U., Nr 118, poz. 572 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Łączności, jak również przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż postanowienie będące przedmiotem skargi jest prawidłowe, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przekonujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione. Przede wszystkim zaznaczyć należy, iż kontrolowane postępowanie zostało wszczęte pismem skarżącej z [...] października 2007r. zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego", które zgodnie z jego treścią zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postępowanie to toczyło się zatem w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oba postanowienia wydane w sprawie, stanowiły więc stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych przez skarżącą Spółkę – dłużnika, zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym tytułem wykonawczym nr [...]. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i stanowią one dla zobowiązanego podstawowy środek ochronny przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 u.p.e.a. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest przede wszystkim ustalenie, czy skarżąca winna nadal ponosić opłaty za udzielenie koncesji, która wygasła z mocy prawa, a w konsekwencji czy istnieją podstawy do przymusowego egzekwowania należności za udzielenie tej koncesji. W ocenie skarżącej, w związku ze zmianą przepisów, z dniem 1 stycznia 2001 r. wygasła udzielona spółce Koncesja nr [...], a wobec tego nie ma podstawy prawnej zobowiązującej do wnoszenia opłat określonych w udzielonej spółce koncesji. Zdaniem organu, mimo wygaśnięcia ww. Koncesji, istniał nadal obowiązek ponoszenia opłaty za udzielenie koncesji. Należy wskazać, iż egzekwowane od skarżącej należności to zaległe raty (piąta i szósta) za udzielnie Koncesji Nr [...]. Obowiązek dokonywania tych wpłat wynikał z art. 20a ust. 1 ustawy o łączności, który stanowił, iż za udostępnienie dokumentacji przetargu, o którym mowa w art. 14a ust. 1, oraz za udzielenie koncesji pobiera się opłaty. Opłatę za udostępnienie dokumentacji uiszcza się jednorazowo, a opłatę za udzielenie koncesji - jednorazowo lub ratalnie. Wysokość oraz sposób uiszczania opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych były określone - stosownie do przepisu art. 20a ust. 2 ustawy o łączności - w rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, opłatę za udzielenie koncesji, podmiot, któremu została udzielona koncesja, był zobowiązany uiścić w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, nie później jednak niż przed jej odbiorem lub jej wysłaniem temu podmiotowi drogą pocztową. Na wniosek zainteresowanego podmiotu opłata za udzielenie koncesji mogła być jednak uiszczana ratalnie, co wynika z treści § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wysokość rat, terminy ich spłat oraz sposób ich uiszczania musiały być jednak - w takim przypadku - określone w koncesji, z uwzględnieniem przepisów ust. 4-8 rozporządzenia. W myśl § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, wysokość opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych określa się według zasad podanych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak niższa od równowartości 200 EURO. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o łączności działalność gospodarczą w dziedzinie telekomunikacji wykonują podmioty, które otrzymały koncesję lub zezwolenie – w zakresie objętym koncesją lub zezwoleniem. Koncesje i zezwolenia były wydawane na zasadach określonych w przepisach art. 14 – 19 ustawy o łączności. Obligatoryjne elementy koncesji lub zezwolenia określał przepis art. 17 ust. 1 ustawy o łączności, który wskazywał, iż koncesja lub zezwolenie określa: osobę upoważnioną i jej siedzibę, przedmiot, zakres oraz obszar wykonywanej działalności, datę rozpoczęcia działalności, czas trwania koncesji lub zezwolenia. Elementy fakultatywne zostały natomiast określone w ustępie 2 art. 17 ww. ustawy. Wśród tych elementów ustawodawca wymienił m.in. sposób uiszczania opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 i w art. 20a ust. 1, (art. 17 ust. 2 pkt 7). Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż skarżąca została obciążona opłatą za udzielenie koncesji, a więc za samą czynność jaką jest udzielenie koncesji, nie zaś za korzystanie z koncesji i zezwolenia. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca odróżnił opłatę za czynność, tj. udzielenie koncesji od opłaty np. za używanie linii, urządzeń lub sieci telekomunikacyjnych, która to opłata była opłatą roczną (art. 20 ustawy o łączności). W związku z tym, po zmianie przepisów i wygaśnięciu z mocy art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. – który stanowił, iż z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, udzielone na podstawie ustawy o łączności koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych, zezwolenia oraz przydziały częstotliwości, inne niż wymienione w ust. 7, wygasają z mocy prawa – nie wygasł obowiązek uiszczenia pozostałych do uregulowania rat opłaty za udzielenie koncesji. Powyższe potwierdza treść art. 142 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., zgodnie z którym podmiot, któremu udzielono uprawnienia podlegającego wygaśnięciu z tytułu wymienionego w ust. 2, 3 lub 5, może prowadzić działalność telekomunikacyjną w dotychczasowym zakresie, na zasadach określonych w niniejszej ustawie. W przepisie tym ustawodawca wskazał, że wygasają tylko uprawnienia z koncesji (zezwolenia), a nie obowiązek jakim była m.in. opłata za udzielenie koncesji. Ponadto zgodnie z art. 142 ust. 6 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., podmiot, któremu udzielono uprawnienia podlegającego wygaśnięciu z tytułu wymienionego w ust. 2, 3 lub 5, może prowadzić działalność telekomunikacyjną w dotychczasowym zakresie, na zasadach określonych w niniejszej ustawie do czasu rozpatrzenia przez Prezesa URT wniosku podmiotu o dostosowanie posiadanego uprawnienia do przepisów niniejszej ustawy lub wydanie stosownego uprawnienia, pod warunkiem złożenia takiego wniosku w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku gdy prowadzona przez podmiot działalność telekomunikacyjna wymaga zezwolenia, pozwolenia lub rezerwacji częstotliwości. Sąd podkreśla, iż Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., co do zasady zawierało uregulowanie wskazujące, że uprawnienia wcześniej nabyte na podstawie ustawy o łączności przekształcają się, w uprawnienia przewidziane w Prawie telekomunikacyjnym, chyba, że na gruncie nowego prawa analogiczne uprawnienie nie było przewidziane. W związku z powyższym na podstawie przepisu art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego wygasły tylko uprawnienia z koncesji (zezwolenia). Nie wygasła natomiast opłata za udzielenie koncesji, która wymagalna była po upływie 14 dni od doręczenia koncesji, zastrzeżeniem możliwości rozłożenia jej na raty. Powyższe stanowisko potwierdza również – jak prawidłowo wskazano w zaskarżonym postanowieniu – charakter opłaty za udzielenie koncesji, jako opłaty jednorazowej. Rozłożenie płatności za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych na raty następowało wyłącznie na wniosek zainteresowanego i nie powodowało zmiany charakteru tej opłaty. Mimo płatności w ratach nie była to opłata okresowa, lecz nadal była to opłata o charakterze jednorazowym. Wobec powyższego organ zasadnie wskazał, powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 marca 2005 r. (I SA/Bk 30/05),"... że świadczenie może być uznane za jednorazowe gdy jego spełnienie wymaga jednorazowego zachowania się dłużnika, choćby miało się na nie składać kilka czynności faktycznych, jeśli świadczenie jednorazowe jest podzielne, może być spełniane częściami, w ratach. Na poczet takiego świadczenia mogą być także dokonywane różnego rodzaju przedpłaty. Raty lub przedpłaty zawsze jednak składają się na jedną określoną całość. Natomiast w przypadku świadczeń okresowych dłużnik w ramach jednego stosunku prawnego zobowiązany jest spełniać szereg świadczeń jednorazowych. Świadczenia okresowe zbliżają się do świadczeń jednorazowych spełnianych częściami (w ratach), jednak nie można uznać ich za jedną całość. Każde ze świadczeń okresowych jest traktowane z reguły jako świadczenie samodzielne". W przedmiotowej sprawie rozłożenie wymierzonej opłaty za udzielenie koncesji na sześć rat płatnych w określonych terminach w żadnym razie nie stanowiło o samodzielnym charakterze świadczeń ratalnych. Wynika to z faktu, iż decyzja o udzieleniu stronie koncesji zawiera określenie pełnej kwoty opłaty za udzielenie koncesji. Kwota ta rozłożona została na sześć rat, w tym pierwsza rata płatna była w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, w kwocie równej 50 % całej wymierzonej opłaty, pozostałe raty są równe, ale płatne co roku. Wobec powyższego wysokość pierwszej raty, ilość rat i terminy ich płatności w żaden sposób nie korespondują z czasokresem, na który udzielono koncesji. Powyższa okoliczność wskazuje, iż płatność rat nie była związana z korzystaniem z koncesji, a tylko z jej udzieleniem i zastosowaniem ulgi w odroczeniu płatności całej kwoty, na różne terminy określone płatnością rat. Potwierdzają to także zapis § 2 ust. 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Łączności. Należy zwrócić również uwagę na treść § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Łączności, z którego wynika, iż w przypadku podjęcia przez Ministra Łączności, w trybie art. 19 ustawy o łączności (jedną z podstaw cofnięcia koncesji lub zezwolenia był fakt uporczywego uchylania się przez podmiot zobowiązany od ponoszenia opłat przewidzianych w ustawie – art. 19 ust. 1 pkt 2), decyzji o cofnięciu koncesji lub ograniczeniu przedmiotu, zakresu lub obszaru działalności, nie uiszczone raty podlegają natychmiastowej, jednorazowej wpłacie w wysokości określonej w koncesji przed podjęciem decyzji. Z przepisu tego wynika, że w przypadku, gdy spełnią się określone w nim przesłanki, podmiot, któremu została udzielona koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych jest zobowiązany natychmiast, uregulować, całą opłatę koncesyjną. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, iż ustawodawca nie wiązał opłaty za udzielenie koncesji z czasookresem korzystania z koncesji (zezwolenia). Ponadto wskazać należy, iż stanowisko Skarżącej dotyczące wygaśnięcia obowiązku pozostałych rat za udzielenie koncesji jest niezasadne, gdyż stawiałoby Spółkę w sytuacji korzystniejszej od podmiotu, który uiścił opłatę za udzielenie koncesji w formie jednorazowego świadczenia. Mając powyższe na uwadze za bezzasadny należy uznać zarzut Spółki oparty na przepisie art. 33 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z jego treścią podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku , przedawnienie , wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Wbrew zarzutom skargi wierzyciel prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny nie naruszając powołanych w skardze przepisów art. 1a pkt 20 u.p.e.a, art. 142 ust 5 Prawa telekomunikacyjnego i zasad procedury administracyjnej – art. 6, art. 7, art. 11 oraz art. 77 §1 i art. 107§1 i§3 kpa , w związku z art. 18 u.p.e.a. i powołanego wyżej art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez przyjęcie istnienia obowiązku uiszczenia rat i podstaw do prowadzenia egzekucji. W tym miejscu wskazać należy, iż stanowisko wyrażające pogląd, że zobowiązania z tytułu rozłożonych na raty opłat - istnieją pomimo wygaśnięcia koncesji i pomimo uchylenia przepisów ustawy, na podstawie której koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały wydane, wyrażone już zostało w orzecznictwie WSA w Warszawie zaakceptowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny ( por m.in. wyrok II GSK 193/09 w sprawie ze skargi E. S.A w W. na postanowienie Prezesa UKE w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione). Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów skargi, w tym naruszenia art. 34 §1, art.1a pkt13 i art. 5 §1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nie odniesienie się przez wierzyciela w zajętym stanowisku do wszystkich zgłoszonych przez dłużnika zarzutów tj. braku ( skutecznego) upomnienia, o którym mowa w art. 15 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wystawienia tytułu wykonawczego NR [...] przez podmiot , który nie jest wierzycielem w odniesieniu do piątej i szóstej raty za udzielenie koncesji Nr [...]. Przed odniesieniem się do powyższego Sąd, w tym miejscu, uznaje za stosowne wskazanie, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadza dość rozbudowany system środków zaskarżania. Wśród nich znajdują się min : zarzut, zażalenie, skarga na czynności egzekucyjne, wniosek o wyłączenie spod egzekucji i inne. Spośród nich szczególne znaczenie ma zarzut. Jest on środkiem zaskarżenia, który służy do ochrony zobowiązanego na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty można wnosić w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i tylko w zakresie podstaw wskazanych w art. 33 ustawy Określony przez ustawodawcę termin do złożenia zarzutu ma charakter terminu zawitego, jego niezachowanie powoduje zatem nieskuteczność wniesionych zarzutów. Z teorii i orzecznictwa wynika pogląd, że z racji brzmienia przepisów ustawy i sformalizowanego charakteru tego środka, zobowiązany nie może po upływie siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów ani uzupełniać zarzutów, ani wnosić nowych zarzutów , przywołując nowe ich podstawy ( por. wyrok NSA 9 grudnia 2009r I OSK 868/09, wyrok WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2008r. I SA/GL 444/07). Sąd administracyjny nie jest także uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w postępowaniu przed tym sądem ( wyrok NSA z 3 grudnia 1998r. I SA/Lu 126/96). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, iż w terminie do złożenia zarzutów, który w sprawie upływał z dniem [...] października 2007r., wobec doręczenia zobowiązanej [...] września 2007r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, skarżąca złożyła pismo zawierające zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji oparty jedynie o art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a sprowadzający się do zakwestionowania przez Spółkę obowiązku zapłaty rat opłaty koncesyjnej wobec wygaśnięcia koncesji i przepisu prawa w oparciu o który opłata ta została ustalona. W przedmiocie tego zarzutu, w oparciu o art. 34 ustawy wierzyciel zajął stanowisko będące przedmiotem niniejszej sprawy. W powyższym terminie dłużnik nie podniósł innych zarzutów - braku skutecznego upomnienia , o którym mowa w art. 15 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani też nie zakwestionował uprawnień Prezesa UKE jako wierzyciela uprawnionego do wystawienia spornego tytułu wykonawczego i dochodzenia należności w nim określonej. Natomiast pismem z dnia [...] października 2007r. spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika skorzystała z uprawnień złożenia innego ośrodka zaskarżenia czynności egzekucyjnych składając do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w trybie art. 54 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skargę na czynności egzekucyjne organu i wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Uzupełnieniem powyższej skargi było pismo zobowiązanej z 11 marca 2008r. po raz pierwszy kwestionujące uprawnienia Prezesa UKE do dochodzenia nieuiszczonych rat z tytułu opłaty koncesyjnej oraz zasadności domagania się ich wraz z odsetkami ustawowymi oraz kolejne - z 22 kwietnia 2008r. ponadto zarzucające brak ( skutecznego ) upomnienia przed wszczęciem egzekucji. Powyższe, w ocenie Spółki, jak wówczas podano, stanowi przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §1 pkt 3 i pkt 7 u.p.e.a. W tej sytuacji nie można przyjąć, jak zasadnie podnosi wierzyciel, że argumenty zobowiązanej zawarte w powyższych pismach, mimo że w swej treści zawierają przesłanki mogące stanowić treść zarzutów w rozumieniu art. 3, zobowiązywały wierzyciela do zajęcia stanowiska w trybie art. 34 ustawy. Należy bowiem uznać, że wniesione w ramach środka zaskarżenia, jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, złożone zostały z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Nie można również przyjąć, że stanowiły one uzupełnienie wniesionego z zachowaniem terminu zarzutu. Jak już wyżej wskazano po upływie siedmiodniowego terminu nie można uzupełniać ani wnosić nowych zarzutów. Wbrew temu co w trakcie postępowania podnosi pełnomocnik Spółki, dłużnik na ówczesnym etapie postępowania wydawał się podzielać ten pogląd, skoro po upływie terminu do złożenia zarzutów skorzystał możliwości złożenia innego środka zaskarżenia czynności egzekucyjnych, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne wniesiona w trybie art. 54 §1 u.p.e.a. Z tych samych powodów Sąd rozpoznający sprawę niniejszą nie jest uprawniony do rozpoznawania zarzutu zgłoszonego po raz pierwszy w tym postępowaniu - piśmie pełnomocnika Skarżącej z 3 lutego 2010r., a sprowadzającego się do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia ( art. 33 pkt 3 ustawy) – tj. poprzez wystawienie tytułu w walucie polskiej, skoro dochodzony obowiązek w koncesji określony został w innej walucie ( EUR). W przedmiotowej sprawie powołane w skardze przepisy nie zostały naruszone , gdyż jak wskazano nie zaszły przesłanki wykonania , umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia , wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku. Wierzyciel, jak wskazano wyżej oraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie naruszył również art. 34 u.p.e.a. odnosząc się do wszystkich prawidłowo wniesionych zarzutów. Zaskarżone postanowienie jak również wyżej wskazano nie narusza powołanych w skardze przepisów art. 2, art. 74 i art. 217 Konstytucji RP odnoszących się do zasad sprawiedliwości społecznej, ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie oraz zasady nakładania podatków i danin publicznych, określania podmiotów, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń w drodze ustawowej. Wręcz przeciwnie właśnie uznanie stanowiska Skarżącej godziłoby w te zasady bowiem stawiałoby Spółkę w sytuacji korzystniejszej od tych podmiotów , które uiściły opłatę za udzielenie koncesji w formie jednorazowego świadczenia. Jak również godziłoby w te zasady nieusprawiedliwione twierdzenie skarżącej, że skoro obowiązek zapłaty wynikł z koncesji, a zatem nie został nałożony w drodze ustawowej z faktu jej wygaśnięcia można wywieść fakt braku obowiązku uiszczenia rat opłaty koncesyjnej wymagalnych po 31 grudnia 2000r. Z wymienionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i w oparciu o art. 151 orzekł jak w sentencji.