IV SAB/Po 71/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi O.T. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy G. do wydania w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się wyroku orzeczenia dotyczącego udostępnienia informacji publicznej 2. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy G. na rzecz O.T. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/I.Kucznerowicz /-/J.Stankowski /-/M.Dybowski O.T. w piśmie z dnia 3 grudnia 2009r. zwrócił się do Burmistrza G. z wnioskiem o wydanie kserokopii decyzji (wraz załącznikami) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania nieruchomości położonej w G. Wlkp. przy ul. S., w granicach działki nr [...] w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz G. w piśmie z dnia [....] grudnia 2009r. nr [...] stwierdził, że decyzja administracyjna objęta zakresem wniosku stanowi władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej. Nie zawiera zatem informacji o sprawach publicznych i nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Ponadto Burmistrz G. wskazał, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm – dalej kpa) i nie przysługuje mu prawo do przeglądania akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów, a także prawo do żądania uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy lub wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Tym samym organ administracyjny uznał, iż nie ma podstaw prawnych do udostępnienia żądanej przez skarżącego kserokopii decyzji wraz z załącznikami. O.T. kwestionując stanowisko wyrażone w powyższym piśmie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza G. w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącego złożony przez niego wniosek dotyczy informacji publicznej, gdyż wydana przez Burmistrza G. będącego organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej ustawa)., decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi niewątpliwie informację publiczną. Jak stwierdził skarżący informacja o rozstrzyganych przez organy administracji publicznej sprawach administracyjnych jest informacją o działalności organów publicznych a prawo dostępu do tych informacji potwierdza przepis art. 5 ust. 3 ustawy. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe, których treść stanowi, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy informację o sprawach publicznych. Decyzje administracyjne stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, podlegają również udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie. W skardze podniesiono również kwestię dopuszczalności skargi na bezczynność w zakresie udostępnienie informacji publicznej, która nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Burmistrz G. udzielając odpowiedzi na skargę poinformował, że skarżąca działając przez pełnomocnika pismem z dnia 14 grudnia 2009r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkaniowego na budynek o funkcji gastronomicznej na działce nr [...] położonej w G. Wlkp. przy ul. S., który rozpatrzony został negatywnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 – dalej ppsa) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Na wstępie należy wskazać, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy przepisy kpa stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem kpa nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej , które mają charakter czynności materialno - technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Wprawdzie art. 52 § 3 ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ppsa, a zatem w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi ( zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r. sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545) Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Uwzględniając wszystkie te aspekty można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 03 września 2007 r. nr IV SAB/Gl 28/07, publ. na stronie internetowej NSA). Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy). Nie wymaga się równocześnie od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Podkreślić należy również, że akta sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną (wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. OSK 812/05, Lex 236465, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1523/06, uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2003 r. sygn. III RN 95/02, dostępne na stronie internetowej NSA). Inną natomiast kwestią jest dostęp do niektórych danych w nich zawartych. A zatem, jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Musi więc wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową, czy też statystyczną (wspomniany wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. II OSK 812/05). Powyższy wywód, w pełni akceptowany przez skład orzekający, pozwala stwierdzić, że nie tylko żądana przez skarżącego treść decyzji o warunkach zabudowy jest informacją publiczną ale i akta sprawy administracyjnej stanowią informację publiczną. Skład orzekający podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2003 r. sygn. II SA 1956/02 (publ. "Monitor Prawniczy" 2002 nr 23, s. 1059), zgodnie z którym niedopuszczalne jest uznanie "z góry" akt administracyjnych w całości za niepodlegające udostępnieniu, bez żadnych ustaleń, tzn. bez nadania im charakteru tajemnicy służbowej i nie opatrzeniu zgodnie z ustawą o ochronie informacji niejawnych klauzulą poufne, bądź też wykazania, że dotyczą one prawnie chronionej tajemnicy, prawa prywatności itp. Zróżnicować zatem należy kwestię dostępu do zawartych w takich aktach danych osobowych czy informacji stanowiących prawnie chronioną tajemnicę bądź ochronę prawa prywatności. Organ, odmawiając udostępnienia informacji, musi konsekwentnie wskazać dokumenty bądź dane podlegające wyłączeniu ze względu na ochronę powołanych dóbr. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym prawo wglądu do dokumentów planistycznych oraz uzyskania informacji objętych tymi dokumentami jest wyrazem konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności władzy publicznej (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 lutego 2004 r. sygn. 4/II SA/Ka 2024/03). Co do zasady informacje o przeznaczeniu terenu zawiera miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jednak w jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje właśnie w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Informacją publiczną jest więc również decyzja o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkaniowego na budynek o funkcji gastronomicznej Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 149 ppsa. zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy G. do załatwienia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 30 dni od daty otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. /-/ I Kucznerowicz /-/ J. Stankowski /-/ M. Dybowski jh