I OSK 955/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Leszek Leszczyński del.NSA Tomasz Zbrojewski ( spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2009/09 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. A. S. zwróciła się do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego z prośbą o interwencję i wyjaśnienie sprawy w organie prowadzącym ewidencję gruntów i budynków dotyczącej uzyskanej informacji, iż "[...] marca 2003 r. dokonano zmiany oznaczeń w operacie ewidencji gruntów przez oznaczenie literą "B" – tereny mieszkaniowe, terenów wcześniej określonych jako RB i LzB". W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że zmiany w operacie ewidencyjnym w zakresie użytków m. in. dla działki nr [...] dokonano w marcu 2003 r. bezpośrednio w bazie danych z pominięciem prawem przewidzianego trybu zmian. Dokonana zmiana została wprowadzona zgodnie z systematyką użytków ujętą w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) oraz ze stanem faktycznym w terenie. Stąd też nie podjęto działań zmierzających do zmiany zapisów w ewidencji w odniesieniu do użytków wykazanych dla działki nr [...]. Wyjaśnienie powyższej kwestii zbiegło się w czasie z pracami dotyczącymi modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta L. W piśmie z dnia [...] października 2004 r. poinformowano A. S., iż wyłożenie operatu powstałego w wyniku tych prac nastąpi w dniach [...] października – [...] listopada 2004 r. Z dniem [...] listopada 2004 r. projekt operatu opisowo - kartograficznego miasta L., powiat l. obejmujący [...] obręby ewidencyjne, stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Informacje o tym Starosta L. ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], poz. [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. A. S., na podstawie art. 24a ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U.z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), wniosła o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków poprzez zastąpienie użytku "B" oznaczeniem "BR VI" – użytki rolne VI klasy i "LZ" – grunty zadrzewione i zakrzewione. Do wniosku nie załączono żadnych dokumentów uzasadniających wprowadzenie żądanych zmian. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Starosta L., działając w oparciu o art. 22 i art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, odmówił wprowadzenia żądanej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków w zakresie oznaczenia użytków gruntowych dla działki ew. nr [...] w obrębie [...] miasta L. W uzasadnieniu organ wskazał, że działka ewidencyjna nr [...] jest działką zabudowaną, położoną w granicach miasta, przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną i użytkowaną zgodnie z jej przeznaczeniem. Wobec powyższego klasyfikacja gruntu w ewidencji odpowiada stanowi faktycznemu. Po rozpoznaniu odwołania A. S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż w ramach przeprowadzonej w roku 2004 modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta L., dokonano kontroli użytków wykazanych w tej ewidencji. Wykazany dla działki nr [...] z obrębu [...] użytek "B" okazał się zgodny z systematyką użytków zapisaną w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Stąd też, zdaniem organu, brak jest podstaw do zmiany zapisu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędy w uzasadnieniu faktycznym decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ odwoławczy nie zbadał, czy zmiany w ewidencji dokonane w 2003 r. miały w ogóle jakikolwiek skutek prawny, skoro w istocie zostały dokonane z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także zastosowanych przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd zwrócił uwagę, że ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492 z późn. zm.) wprowadzono do ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) przepis art. 24a, który zawierał regulacje dotyczące modernizacji ewidencji gruntów. Sąd przyjął, że skarżąca w dniu [...] stycznia 2009 r. złożyła w trybie art. 24a ust. 12 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków w zakresie oznaczenia użytku działki z symbolu "B" – tereny mieszkaniowe na "BR VI" – użytki rolne VI klasy i "Lz" – grunty zadrzewione i zakrzewione. Tymczasem modernizację ewidencji gruntów miasta L. przeprowadzono w 2004 r., a informację o tym Starosta ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2005 r. W tym stanie rzeczy organ ewidencyjny prawidłowo potraktował podanie skarżącej z dnia [...] stycznia 2009 r. jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków i prawidłowo odmówił dokonania wnioskowanej zmiany. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, powinna być ona utrzymywana w stałej aktualności, tak co do stanu faktycznego, jak i stanu prawnego danego gruntu. Aktualizację danych zawartych w ewidencji regulują § 45 - § 50 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Źródłami danych ewidencyjnych są materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, wyniki pomiarów fotogrametrycznych, wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych, dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne, dane zawarte w dokumentacji architektoniczno - budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej i wyniki oględzin. Sąd I instancji zauważył, że występując z wnioskiem skarżąca takich danych nie przedstawiła, a tylko na tej podstawie starosta może wprowadzić określone zmiany do ewidencji. Organ ten może przeprowadzić postępowanie, jeżeli aktualizacja wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Zakres takiego postępowania może odnosić się tylko do danych, których wprowadzenia żąda strona, a nie danych będących przedmiotem modernizacji operatu. Starosta L. przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, iż wykazany dla działki nr [...] z obrębu [...] użytek "tereny mieszkaniowe" oznaczany symbolem "B" jest zgodny z systematyką użytków zapisaną w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z pkt. 3.1 załącznika, do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw, itp.), a także ogródki przydomowe. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca nie prowadzi żadnej działalności związanej z produkcją rolniczą czy leśną. Działka nr 31 jest bowiem działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkiem magazynowym, znajduje się w granicach miasta i jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe. Zatem jej zagospodarowanie to nie budynek mieszkalny oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące produkcji rolniczej, czyli grunt rolny zabudowany w rozumieniu załącznika nr 6 pkt 1.5 rozporządzenia. Zdaniem Sądu organ słusznie uznał, że inne niż rolnicze użytkowanie przedmiotowej działki pozbawia ją rolnego charakteru wykazanego do 2003 r. w ewidencji gruntów i budynków. Sąd I instancji nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, wskazując, że zarzuty skargi odnoszące się tego rodzaju uchybień w istocie odnoszą się do postępowania modernizacyjnego, które z racji niezgłoszenia zarzutu w trakcie trwania procedury modernizacyjnej pozostało poza kontrolą Sądu. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniosła zarzut naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 7 Konstytucji RP, art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i § 45-50 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na stwierdzeniu, że podjęte przez organ działania faktyczne i prawne spełniały rygory wynikające z regulacji zawartych w powołanych przepisach; 2) przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 kpa w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność rzeczywistego przebiegu działań mających na celu zmianę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zacytował przepisy, dotyczące modernizacji ewidencji gruntów i budynków i wskazał, że uchybienie któremukolwiek z nich skutkuje tym, że decyzja wprowadzająca zmiany do ewidencji dotknięta jest tego rodzaju wadliwością, że nie powinna ostać się w obrocie prawnym. Organ administracji przy rzekomej modernizacji ewidencji zaniechał przeprowadzenia wymaganej procedury. W toku postępowania skarżąca zakwestionowała legalność działań organu, których skutkiem była zmiana klasyfikacji działki, której jest właścicielką. W toku postępowania organ administracji nie przedstawił przebiegu postępowania, którego przedmiotem miałaby być modernizacja ewidencji, nie wypowiedział się nawet, kiedy dokładnie i jakim aktem prawnym procedura ta została ukończona. Wobec braku dowodów, że przeprowadzona procedura modyfikacji ewidencji czyniła zadość regulacjom ustawowym, wniosek strony o przywrócenie zapisów dotychczasowych zasługiwał na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że chociaż wniosek z dnia [...] stycznia 2009 r. był zatytułowany "o zmianę danych", to ostatecznie jego zamierzeniem było przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Dziwi zatem fakt, że Sąd I instancji uznał ten wniosek za żądanie zmiany klasyfikacji działki. Dodatkowo autor kasacji stwierdził, że nie zasługuje na akceptację występujący w sprawie sposób dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Nie mogą bowiem w majestacie prawa dokonywać się akty władzy, które uchybiają podstawowym zasadom państwa prawa, wynikającej z Konstytucji zasadzie praworządności czy zasadzie pogłębiania zaufania obywateli. Podnosząc takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W dniu 30 maja 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżącej, zatytułowane "uzupełnienie skargi kasacyjnej", w którym ponownie podważona została prawidłowość dokonania modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Złożona skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jednak żaden z nich nie może wywołać rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Przede wszystkim uwagę zwraca nie w pełni prawidłowa konstrukcja podstaw kasacyjnych. Po pierwsze, zastosowanie w treści zarzutu skargi kasacyjnej koniunkcji obu wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. postaci naruszenia prawa materialnego wymaga wykazania, w jakim kontekście zauważa się naruszenie jednocześnie w postaci błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania. Są to bowiem różne formy naruszenia prawa materialnego, które wprawdzie mogą wystąpić razem, ale jedynie w określonej relacji wzajemnej i w odniesieniu do odpowiedniego etapu stosowania prawa (zastosowania przepisu). Dla powiązania obu aspektów w jeden zarzut niezbędne jest jednak zaprezentowanie odpowiedniego rozumowania i argumentacji wskazującej na taką właśnie zależność. Ponadto, powołanie się na obie przesłanki wymaga także wykazanie istoty naruszenia w obu powyższych aspektach. W skardze kasacyjnej takiej argumentacji zabrakło. Po drugie, podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia prawa nie wskazał, któremu konkretnie przepisowi, rozumianemu jako najmniejsza jednostka redakcyjna, uchybiono ani na czym to naruszenie miałoby polegać. Z kolei uzasadniając podniesione zarzuty autor skargi kasacyjnej ograniczył się do przytoczenia fragmentów aktów prawnych i stwierdzenia, że "uchybienie któremukolwiek z wymogów wynikających z przepisów prawa skutkuje tym, że decyzja wprowadzająca zmiany do ewidencji dotknięta jest tego rodzaju wadliwością, że nie powinna ostać się w obrocie prawnym". Nie można wreszcie stracić z pola widzenia i tej okoliczności, iż autor skargi kasacyjnej uczynił przedmiotem zarzutów zdarzenia, które nie mieszczą się w ramach kontrolowanego postępowania, co powoduje, że nie mogą się one okazać skuteczne. Przechodząc na grunt rozważań merytorycznych, warto wskazać, że postępowanie, poddane sądowej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zainicjowane zostało wnioskiem A. S. z dnia [...] stycznia 2009 r. Analiza wniosku nie pozostawia wątpliwości, że jego przedmiotem było żądanie zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w trybie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.). Wskazuje na to w sposób jednoznaczny sposób zatytułowania podania oraz powołanie się w treści wniosku na przepis art. 24a ust. 12 ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem, zarzuty do danych ujawnionych w opublikowanym operacie opisowo – kartograficznym, zgłoszone po upływie określonego terminu, należy traktować jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Wobec tak wyraźnie sformułowanego żądania słusznie przyjął Sąd I instancji, że wniosek skarżącej dotyczył właśnie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, zatem zasadność zarzutów dotyczących legalności wprowadzania zmian w ewidencji w okresie poprzedzającym postępowanie modernizacyjne nie mogło stać się przedmiotem sądowej kontroli. Przepis art. 24a ust. 12 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie stanowi o odrębnym trybie rozpatrywania wniosku o zmianę danych objętych ewidencją, lecz odsyła do przepisów art. 22 ustawy. Jak wynika z jego treści, właściciele gruntów są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Na żądanie starosty osoby zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji. Już tylko literalne brzmienie art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne daje asumpt do twierdzenia, że dokonanie zmian zapisów w ewidencji gruntów i budynków ma charakter wtórny do zmian natury prawnej i faktycznej zaistniałych na nieruchomości. Dopiero bowiem wystąpienie zdarzenia podlegającego ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków stwarza podstawę do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych objętych ewidencją. Tryb zmian, o którym mowa w art. 22 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie służy natomiast do kwestionowania czy ustalania stanu faktycznego i prawnego na nieruchomości ani też do podważania tytułów dokonanych w ewidencji wpisów. Stąd też w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącej z dnia 6 stycznia 2009 r. organ administracji publicznej zobligowany był do ustalenia, czy zgłoszone żądanie dokonania zmiany zapisu poprzez oznaczenie działki jako "użytki rolne zabudowane" w miejsce oznaczenia "tereny mieszkaniowe" znajduje uzasadnienie w przepisach prawa i zgromadzonych dokumentach. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.Nr 38, poz. 454) w załączniku nr 6 zawiera objaśnienia, według jakich kryteriów następuje zaliczenie gruntu do poszczególnych użytków gruntowych. I tak zgodnie z pkt 3.1 załącznika do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. Natomiast stosownie do pkt 1.5 pod pojęciem gruntów rolnych zabudowanych rozumie się grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, oraz przetwórstwu rolno – spożywczemu (kotłownie, komórki, garaże, szopy, stodoły, wiaty, spichlerze, budynki inwentarskie, place składowe i manewrowe w obrębie zabudowy itp.), a także zajęte pod ogórki przydomowe gospodarstw rolnych. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca nie prowadzi żadnej działalności związanej z produkcją rolniczą czy leśną, a będąca w jej posiadaniu działka nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem magazynowym i jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe. W konsekwencji wobec zgodności stanu rzeczywistego istniejącego na nieruchomości z zapisem w ewidencji gruntów i budynków brak było podstaw do zmiany klasyfikacji gruntu. Zakres prowadzonego, na wniosek strony, postępowania nie obejmował natomiast ustalenia prawidłowości istnienia aktualnego zapisu w ewidencji gruntów i budynków. W taki też sposób zakreślone zostały granice kontroli przez Sąd I instancji. Jeżeli zatem przyjąć, że w ramach postępowania zdeterminowanego podstawą prawną wniosku strony badaniu nie podlega sam proces, w wyniku którego dane ewidencyjne, kwestionowane przez stronę znalazły się w ewidencji gruntów i budynków, to należy stwierdzić, iż zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dotyczące postępowania modernizacyjnego oraz § 45 – 50 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków dotyczące aktualizacji operatów ewidencyjnych są chybione. W konsekwencji powyższych argumentów nie można uznać zasadności zarzutu, wskazującego na niezastosowanie art. 7 Konstytucji, jako że autor skargi kasacyjnej nie wykazał w sposób skuteczny naruszenia prawa materialnego. Jeśli zaś idzie o zarzut naruszenia art. 77 kpa w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność przebiegu działań mających na celu zmianę danych zawartych w ewidencji, to stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Skoro bowiem legalność wprowadzania zmian w ewidencji w okresie poprzedzającym postępowanie modernizacyjne wykracza poza ramy kontroli, nieskuteczny musi okazać się zarzut niepodjęcia ustaleń w tym zakresie. Ubocznie podnieść jednak należy, że aktualne dane dotyczące nieruchomości skarżącej zawarte w ewidencji gruntów, w świetle załączonych przez nią dokumentów (n.p. pismo Starosty L. z [...].11. 2004r.- k.48 akt sądu I instancji) oraz dokumentów nadesłanych na żądanie NSA ( n.p. wykaz zmian danych ewidencyjnych.....-k. 38 akt sądowych) wzbudzają uzasadnione wątpliwości co do zgodności z prawem trybu ich wprowadzenia do ewidencji. Właściwy w sprawie organ winien zatem z urzędu lub na wniosek strony dokonać weryfikacji danych zawartych w ewidencji i w razie potrzeby dokonać ich aktualizacji w trybie określonym w § 47 ust.3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów ( Dz.U. nr.38 z 2001r.,poz.454). Zasadność odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w trybie art.24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie przesądza bowiem o prawidłowości danych zawartych w ewidencji i trybu ich wprowadzenia. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżony wyrok nie narusza prawa, a w konsekwencji skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, to na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.