II FSK 1453/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 159/10 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 159/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 listopada 2009 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 4 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 2 grudnia 2009 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 stycznia 2010 r. skarga została przekazana do organu administracji publicznej. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. otrzymał skargę w dniu 12 stycznia 2010 r. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, ale za pośrednictwem organu administracji publicznej, wobec mylnego wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przesłania skargi przez sąd organowi administracji. W rozpoznawanej sprawie nastąpiło to dnia 12 stycznia 2010 r., a ponieważ trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dnia 4 stycznia 2010 r. skargę należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucić jako wniesioną po upływie terminu. W wywiedzionej od powyższego postanowienia skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 53 i 54 P.p.s.a. poprzez ich nadinterpretację oraz art. 95 Konstytucji RP. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają regulacji dotyczących wadliwego wnoszenia skarg, zatem należy stosować regulacje zawarte w art. 57 i 65 kpa albo art. 12 i 170 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: O.p.), które jednoznacznie określają sposób doręczenia oraz sanują doręczenie i zachowanie terminu w przypadku złożenia podania do organu niewłaściwego pod warunkiem, że złożono je przed upływem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że skargę tę oparto na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie przepisów wskazanych w zarzucie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 i 54 P.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie i ten przepis Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odczytał i zastosował. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od jej doręczenia skarżącej, przepisu art. 53 § 1 P.p.s.a. nie naruszył. Prawidłowo także ocenił, że wobec wynikającego z art. 54 § 1 P.p.s.a. wymogu wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, wniesienie skargi bezpośrednio do sądu jest bezskuteczne i nie powoduje zachowania terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. Pogląd ten, w myśl którego o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej, akceptowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. B. Dauter (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, Wyd. Wolters Kluwer 2009, teza 10 do art. 53, s. 263). W konsekwencji Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 2 P.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera regulację, dotyczącą terminu oraz trybu wnoszenia skargi (art. 53 i 54 P.p.s.a). Brak jest podstaw prawnych do stosowania przez sąd administracyjny regulacji zawartych w kpa czy O.p., przepisy wymienionych ustaw stosują organy administracji publicznej. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 95 Konstytucji RP. Prawidłowe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym norm dotyczących trybu i terminu wniesienia skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a) i w konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a nie uzasadnia twierdzenia skargi kasacyjnej, że Sąd wkroczył w uprawnienia władzy ustawodawczej. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.