II SA/Sz 1236/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 czerwca 2009 r. nr XXXVII/430/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina oddala skargę J. R., działając przez pełnomocnika - radcę prawnego P. K., w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 czerwca 2009 r., Nr XXXVII/430/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego podjęcie tej uchwały dokonane zostało z naruszeniem art. 6 ust. 2, art. 19 w zw. z art. 17 i art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W uzasadnieniu skargi wskazano, iż J. R., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], jest właścicielem działki zabudowanej nr [...], położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]. Działka ta została objęta uchwalonym skarżoną uchwałą miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Procedura uchwalania tego planu była dotknięta uchybieniami wpływającymi bezpośrednio na uprawnienia Skarżącego do gwarantowanej ustawą możliwości uczestniczenia w powstawaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pełnym zakresie. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po raz pierwszy wyłożony do publicznego wglądu w dniach [...] r., przewidywał, iż budynek znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości, będący własnością skarżącego, zostanie przeznaczony do likwidacji. Został oznaczony jako: "obiekt istniejący do likwidacji". Podczas debaty publicznej Skarżący, podobnie jak inni właściciele i użytkownicy nieruchomości oznaczonych w podobny sposób, wyraźnie sprzeciwił się takiej kwalifikacji nieruchomości stanowiącej jego własność. W wyniku takiej postawy zainteresowanych właścicieli nieruchomości, wyrażonej przez niektórych także w drodze formalnie zgłaszanych uwag, dokonano zmian w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poprawiony projekt powtórnie wyłożono do wglądu w dniach od [...] do [...] r. W zakresie pozostającym w sferze zainteresowania Skarżącego zmiana projektu polegała na wprowadzeniu nieco korzystniejszego statusu jego nieruchomości, poprzez graficzne oznaczenie posadowionego na niej budynku jako " obiekty istniejące do zachowania lub likwidacji". Skarżący, zapoznawszy się z projektem planu w nowym brzmieniu, utrwalił jego fragmenty. Mimo że po dokonanych zmianach status nieruchomości Skarżącego uległ pewnej poprawie, zapis "obiekty istniejące do zachowania lub likwidacji" wydawał się nadal nieprecyzyjny i nie dający oczekiwanych gwarancji właścicielskich. W tej sytuacji stał się on przedmiotem dyskusji i dociekań podczas drugiej debaty publicznej , mającej miejsce w dniu [...] r. Przedstawiciele władz miejskich przedstawiali wówczas stosowne wyjaśnienia i opisywali skutki prawne, jakie wiązać się miały z wprowadzeniem zmian w projekcie. Uczestnikiem dyskusji publicznej była również, z ramienia Skarżącego A. R. Treści artykułowane w opisanej wyżej debacie publicznej dowodzą, iż. zmiana statusu przedmiotowej nieruchomości rzeczywiście nastąpiła. Do wyłożonego projektu planu, w zakreślonym terminie, Skarżący zgłosił uwagi, odnosząc się w nich do takiej kategorii oznaczenia jego nieruchomości, która widniała na rzucie ponownie wyłożonego projektu, czyli: "obiekty istniejące do zachowania lub likwidacji" Właściwy organ nie zakwestionował formalnie takiego sposobu odczytania projektu planu. W świetle przedstawionych wyżej argumentów i dowodów, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w toku jego uchwalania, uległ zmianie, w wyniku której nieruchomość Skarżącego uzyskała status korzystniejszy niż pierwotnie zakładano. Konsekwencją zmiany projektu winno być uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu wynikającym z ostatniej jego wersji, wyłożonej do publicznego wglądu. Tymczasem, po ogłoszeniu kwestionowanej uchwały, Skarżący, podobnie jak właściciele kilku sąsiadujących nieruchomości stwierdził, iż budynki tam posadowione są oznaczone jako obiekty przeznaczone do likwidacji. Pominięto zatem zmiany wprowadzone w trybie ustawowym i publicznie ogłoszone na podstawie przywołanego wyżej obwieszczenia Prezydenta Miasta, a następnie dyskutowane w toku drugiej debaty i będące przedmiotem zgłoszonych uwag. Taki sposób procedowania naruszył przepisy art. 19 w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przewidują one, w razie stwierdzenia przez radę gminy konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, ponowienie w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, czynności opisanych w art. 17 tejże ustawy. W niniejszej sytuacji ponowienie takie nie nastąpiło, przynajmniej w zakresie czynności, o jakich mowa w pkt 10) i 11) tego przepisu. Powrót do pierwotnego brzmienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego nastąpił bowiem bez ponownego ogłoszenia i wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, bez debaty w tej sprawie oraz z pogwałceniem prawa Skarżącego do wniesienia uwag adekwatnych do treści uchwalanego skarżoną uchwałą projektu planu. Jedyne uwagi, jakie wniósł w piśmie z dnia [...] r., dotyczyły projektu wyłożonego w dniach od [...] r. do [...] r. zakładającego korzystniejsze, acz i tak nie satysfakcjonujące skarżącego zaliczenie jego nieruchomości do kategorii "obiekty istniejące do zachowania lub likwidacji". Taki tryb podejmowania zaskarżonej uchwały, w którym Rada Miejska w Koszalinie ustaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu odbiegającym od zapisów jego projektu, wyłożonego ostatecznie do publicznego wglądu, stanowi naruszenie gwarantowanego ustawą uprawnienia uczestniczenia w powstawaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pełnym zakresie. Skarżona uchwała - w szczególności treść jej załącznika nr 3- narusza także art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje radzie gminy, przy uchwalaniu planu, między innymi rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Uwagi wniesione przez skarżącego w piśmie z dnia [...] r. nie zostały przez Prezydenta Miasta rozpatrzone. Treść załącznika do w/w uchwały, ograniczającego się do stwierdzenia, iż rada "nie uwzględnia uwag" w nie może mieć waloru rozpatrzenia uwag. Rada nie wykonała obowiązku w tej mierze, gdyż z treści załącznika w żaden sposób nie wynika, jakimi przesłankami kierowała się przy takim rozstrzygnięciu. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia [...] sygn. [...], LEX nr [...]) "rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie." Nie tylko forma ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, godząca w bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, ale i jej treść, naruszają interes prawny Skarżącego. Bogatą argumentację w tej mierze Skarżący przedstawił w pismach kierowanych do właściwych organów, wskazując na upośledzenie takich aspektów właścicielskich jak: deprecjacja ceny przedmiotowej nieruchomości, uniemożliwienie dokonywania remontów i modernizacji, ograniczenie lub nawet pozbawienie możności czerpania pożytków z rzeczy w postaci dochodów z najmu nieruchomości, co stanowi jej główne przeznaczenie. Takie ograniczenia wykonywania prawa własności są rzeczywiste, a cele, dla których organy gminy zdecydowały się do nich doprowadzić, jawią się jako mało realne, tak z uwagi na rozmiar planowanych inwestycji, jak i możliwości finansowe i techniczno-geologiczne. Odpowiadając na skargę Rada Miejska w Koszalinie wniosła o jej oddalenie, wskazując, iż uzasadnienie skargi oparte jest na zdarzeniach faktycznych, które miały miejsce w dniu [...] r., kiedy to organ po raz drugi wyłożył do publicznego wglądu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. Zarzuty skarżącego są niezasadne z uwagi na wadliwość przyjętego do budowania zarzutów stanu faktycznego. Procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina, od ogłoszenia o pierwszym wyłożeniu projektu, była ustępująca: 1) w dniu [...] r. ukazało się w prasie lokalnej ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. W ogłoszeniu poinformowano, że plan jest wyłożony w dniach od [...] r. do [...] r., w siedzibie Urzędu Miejskiego w [...], w pokoju [...], w godzinach od [...] do [...], zaś w [...] do [...], 2) w dniu [...] r. odbyła się debata publiczna nad projektem planu, 3) do wyłożonego projektu zgłoszono uwagi, 4) w dniu [...] r. ukazało się w prasie lokalnej ogłoszenie o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. W ogłoszeniu poinformowano, że plan będzie wyłożony w dniach od [...] r. do [...] r., w siedzibie Urzędu Miejskiego w [...], w pokoju [...], w godzinach od [...] do [...], zaś w [...] do [...]. 5) w dniu [...] r. odbyła się debata publiczna nad projektem planu, 6) do ponownie wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina wniesiono uwagi, 7) w dniu 25 czerwca 2009 r. Rada Miejska w Koszalinie uchwaliła miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu. Porównanie części tekstowej i rysunku projektu planu wyłożonego w dniu [...] r. i [...] r. potwierdza, że zawierają one tożsame zapisy, w części dotyczącej likwidacji istniejącej zabudowy gospodarczo-garażowej i pawilonów handlowych, znajdujących się na terenie elementarnym K7.2U. W dniu [...] r. przedstawiciele skarżącego około godziny [...] przyszli do pokoju [...], w Urzędzie Miejskim w [...], gdzie o godz. [...] miało nastąpić ponowne wyłożenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. W pokoju nie był obecny R. P., pracownik odpowiedzialny za wyłożenie planu, w tym udostępnianie go zainteresowanym. W pokoju znajdowali się pracownicy Wydziału Architektury E. N. i W. K. Na ścianach wywieszone były projekty różnych planów, w tym projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina, Na stole znajdował się tekst projektu planu. Zainteresowani zapoznali się z projektem planu, robiąc zdjęcia. Około godziny [...] wydrukowany został, przesłany przez projektanta, ostateczny rysunek planu, który formalnie o godzinie [...] został wyłożony do publicznego wglądu. Wyłożony wówczas rysunek planu został przedłożony Radzie Miejskiej w Koszalinie i ostatecznie uchwalony w dniu 25 czerwca 2009 r. Skarżący opiera się na rysunku planu, który co prawda był w pokoju [...] Urzędu Miejskiego w [...] w dniu [...] r. około godziny [...], który jednakże nie został formalnie wyłożony, gdyż o godzinie [...] wyłożono projekt planu z rysunkiem, na którym budynki zaznaczone na terenie elementarnym K.7.2.U były oznaczone do likwidacji. W części tekstowej projektu planu, zapis dotyczący terenu elementarnego K7.2U tak w projekcie wyłożonym w dniu [...] r. jak i w projekcie wyłożonym w dniu [...] r. były w części dotyczącej likwidacji budynków identyczne. W dniu [...] r. odbyła się debata publiczna nad projektem planu, gdzie dyskutowano nad projektem, który w części graficznej (rysunek planu) oraz tekstowej, zawierał zapisy o likwidacji budynków na terenie elementarnym K7.2U. Po debacie, w prasie lokalnej ukazały się sprzeczne informacje dotyczące projektowanych rozwiązań. W związku z tym, w dniu [...] r. do skarżącego wystosowano pismo, w którym poinformowano go, że uwagi wniesione do wyłożonego w dniu [...] r. projektu planu, nie spowodowały zmian na terenie elementarnym K7.2U. w tym znaczeniu, że istniejąca zabudowa gospodarczo-garażowa i pawilony handlowe, są nadal przeznaczone do likwidacji. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina, został ponownie wyłożony w dniu [...] r. o godzinie [...], zaś przedstawiciel skarżącego przebywający w pokoju [...] Urzędu Miejskiego w [...] około godzinie [...] sfotografował rysunek planu, który ostatecznie nie został wyłożony. Wobec powyższego wszelkie zarzuty naruszenia prawa i interesu prawnego skarżącego są w związku z tą okolicznością bezzasadne. Powołany w skardze wyrok NSA nie może mieć w niniejsze sprawie zastosowania. Został on wydany w nieobowiązującym stanie prawnym i dotyczył rozpatrywania zarzutów, które były ze swej istoty odmiennym środkiem prawnym od uwag wnoszonych w trybie art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdza się, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. W załączniku Nr 3 do uchwały Nr XXXVI 1/430/2009 zatytułowanym "Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina" Rada Miejska w Koszalinie postanowiła nie uwzględnić uwag, które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta. Tym samym uwagi wniesione przez skarżącego nie zostały uwzględnione. Rozstrzygnięcie nie wymagało sporządzenia ani uzasadnienia faktycznego, ani prawnego. Również zarzuty skarżącego, że naruszono jego interes prawny tj. wystąpiła deprecjacja wartości jego nieruchomości, uniemożliwiono mu dokonywania remontów i modernizacji, ograniczono lub pozbawiono go możności czerpania pożytków z budynku, są bezzasadne. Analiza treści miejscowego planu w części tekstowej planu prowadzi do odmiennych ustaleń. Dla terenu elementarnego K7.2U postanowiono bowiem, że dopuszcza się na tym terenie wyburzenie, przebudowę i remonty istniejących budynków. Zapis ten pozwala realizować skarżącemu uprawnienia właścicielskie w pełnym zakresie. Zapis w planie o docelowej likwidacji, nie uniemożliwia (skarżącemu korzystania z budynku np. oddawanie pomieszczeń w najem lub czerpania (innych pożytków. Ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, uzasadnione są polityką kształtowania ładu przestrzennego przez Miasto Koszalin. W tym konkretnym przypadku, na terenie elementarnym K7.2U zaplanowano wybudowanie parkingu podziemnego na 150 miejsc postojowych. W centrum miasta istnieje ograniczona liczba miejsc parkingowych, które nie zaspokajają potrzeb mieszkańców. Postanowienia planu nie zamykają również skarżącemu możliwości i sprzedaży nieruchomości, zaś ewentualne skutki uchwalenia planu, polegające na deprecjacji ceny nieruchomości, regulowane są postanowienia art. 36 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, iż skargę do sądu administracyjnego na uchwałę organu stanowiącego gminy skutecznie może wnieść ten, kto wykaże naruszenie swego prawa lub interesu prawnego oraz wykaże, że uchwała, którą skarży, podjęta została z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarżący, jako właściciel nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą, jest niewątpliwie uprawniony do zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego. Skuteczność takiej skargi zależy od wykazania naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Dokonana według wskazanego wyżej kryterium kontrola zaskarżonej uchwały wykazała, że zarówno jej treść normatywna jak i tryb jej podjęcia nie naruszają prawa. W szczególności bezpodstawny okazał się zarzut naruszenia wskazanych w skardze art. 6 ust. 2, art. 19 w związku z art. 17 oraz art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp). W uzasadnieniu skargi skarżący szczególny nacisk położył na wykazaniu naruszenia procedury uchwalenia zaskarżoną uchwałą planu zagospodarowania przestrzennego dla śródmieścia Koszalina, wskazując w tym zakresie na naruszenie przez organ uchwałodawczy gminy art. 19 w związku z art. 17 ust.1 i 2 upzp. Art. 19 ust.1 stanowi, iż jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu, czynności o których mowa w art. 17 ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem przewidzianych czynności może być część projektu planu objęta zmianą. Powyższy przepis nie miał jednak zastosowania w toku procedury uchwalenia zaskarżonego planu, albowiem ostatecznie wniesione przez skarżącego uwagi do projektu planu, wyłożonego do publicznego wglądu w okresie od [...] do [...]r. nie zostały uwzględnione i ostatecznie w dniu 25 czerwca 2009r. w odniesieniu do terenu elementarnego K7.2U uchwalony został plan w wersji, która była wyłożona do publicznego wglądu w w/w okresie, jak również w okresie od [...]r. do [...]r. Okoliczność, iż była rozważana możliwość częściowego uwzględnienia uwag skarżącego przez modyfikację zapisu w odniesieniu do istniejących na tym terenie elementarnym obiektów budowlanych z zapisu "do likwidacji" na "do zachowania lub likwidacji" nie ma prawnego znaczenia, skoro uwagi nie zostały ostatecznie uwzględnione i treść planu w porównaniu z treścią wyłożonego do publicznego wglądu jego projektu żadnej zmianie nie uległa. Organ mógł uwagi zainteresowanych uwzględnić lub nie. Wariant zmiany projektu był przygotowywany na wypadek uwzględnienia przez uprawniony organ gminy (Prezydenta Miasta), uwag skarżącego. Skoro organ ten zadecydował inaczej, do czego miał prawo, wyłożony został do wglądu na okres od [...]r. do [...]r. projekt o dotychczasowej treści. W tej sytuacji nie zachodzi przesłanka wskazana w art. 19 ust.1 upzp, wobec czego podniesiony w skardze zarzut jego naruszenia okazał się nietrafny. To samo należy stwierdzić w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 20 upzp, polegającego na niewłaściwym rozpatrzeniu uwag skarżącego do projektu planu, polegającego w szczególności na braku uzasadnienia odrzucenia tych uwag. W tym zakresie skarżący odwołuje się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, jednakże odnoszącego się do zupełnie innego uregulowania normatywnego, zawartego w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1989r. Nr 17, poz. 99 ze zm.) przewidującego prawo wnoszenia zarzutów do projektu planu i sformalizowany tryb ich rozstrzygania. Ustawa ta obowiązywała do dnia 10 marca 2003 r. Obecnie obowiązująca ustawa tego rozwiązania nie przyjęła. Uwagi do projektu planu mogą być uwzględnione lub nie przez właściwy organ, czemu daje on wyraz w treści uchwalonego planu. Uwagi nie podlegają formalnemu rozstrzyganiu i nie wymagają uzasadnienia, jak to miało miejsce w przypadku zarzutów przewidzianych w ustawie z 7 lipca 1994r. W obecnym stanie prawnym uwagi do projektu planu miejscowego są jedynie propozycjami poprawek do projektu planu. Jeżeli zatem rada gminy otrzyma projekt planu oraz uwagi, których wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie uwzględnił – może uchwalić plan o treści wskazanej w projekcie. W procedurze uchwalania planu miejscowego chodzi o uchwalenie projektu planu przedstawionego przez organ wykonawczy gminy, do którego określone podmioty spoza rady mają prawo zgłaszania poprawek. Poprawki te, jak w każdej procedurze legislacyjnej, muszą być przegłosowane przed ostatecznym głosowaniem projektu. Uwzględnienie przez radę gminy chociażby jednej z otrzymanych uwag powoduje, że projekt planu musi wrócić do organu wykonawczego gminy, co wynika z art. 19 ust. 1, stanowiącego, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu, to należy ponowić w niezbędnym zakresie czynności, o których mowa w art. 17, gdyż uwzględnienie uwagi powoduje stosowną zmianę w projekcie. Nieuwzględnienie uwag może być kwestionowane dopiero w skardze na uchwałę. Niniejsza skarga zawiera zarzuty w tym przedmiocie, jednakże nie mogą one być uwzględnione, jeśli nie towarzyszy im uzasadniony zarzut naruszenia skarżonym planem określonych przepisów prawa, zarówno prawa materialnego jak też przepisów proceduralnych. Funkcją planu zagospodarowania przestrzennego jest określenie przeznaczenia określonych gruntów na terenie gminy i sposobu ich zagospodarowania. Jest to wyłączna kompetencja stanowiącego organu gminy, określona jako władztwo planistyczne gminy, przyznane jej na mocy przepisów art. 2 ust.2, art. 3 ust.1, art. 4 ust.1 oraz art. 6 upzp. Pod tym pojęciem rozumie się samodzielne kształtowanie i prowadzenie przez gminę polityki przestrzennej poprzez uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Granice tego władztwa wyznaczają obowiązujące przepisy prawa. Treść ustaleń planu może być kształtowana tylko na podstawie i w granicach ustaw. Uchwalając plan miejscowy gmina może przeznaczać na cele publiczne oraz związane z kształtowaniem ładu przestrzennego na terenie gminy nie tylko grunty komunalne lub należące do Skarbu Państwa, ale także nieruchomości stanowiące własność osób fizycznych i prawnych. W tej mierze brak jest ustawowych ograniczeń. Przepisy Konstytucji czy ustaw, choć chronią prawo własności, to równocześnie dopuszczają jej ograniczenia, aż do wywłaszczania tego prawa na cele publiczne za słusznym odszkodowaniem. Przepisy prawa przewidują też stosowne rozwiązania w przypadku kolizji interesów między interesem publicznym, wyrażającym się we władztwie planistycznym gminy, a interesem prywatnym właścicieli nieruchomości objętych uchwaleniem lub zmianą planu, powodującym ograniczenia w zakresie prawa własności nieruchomości. Jednakże zawarte w skardze twierdzenia o ograniczeniu zaskarżoną uchwałą praw skarżącego, jako właściciela nieruchomości przewidzianej w przyszłości do likwidacji, uznać należy za nieuzasadnione. Plan bowiem określa jedynie docelowe przeznaczenie i zagospodarowanie określonego obszaru. Dopóki jednak sama gmina lub określony inwestor nie przystąpi do realizacji przewidzianej dla tego obszaru funkcji (tu – parkingu), uzyskując uprzednio prawo do dysponowania nieruchomością na ten cel, właściciel nieruchomości może realizować swe uprawnienia właścicielskie w pełnym zakresie. Twierdzenie o ograniczeniu remontów i modernizacji istniejącego obiektu budowlanego są bezpodstawne, albowiem przepisy prawa budowlanego (art. 61 i nast.) nakładają na właścicieli obiektów budowlanych obowiązek utrzymania tych obiektów w należytym stanie technicznym. W tym zakresie zatem uprawnienie właścicielskie nie może być ograniczone planem zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.