II SA/Sz 1401/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Białogard na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 12 października 2009 r. nr NK.4.PZ.0911/59/09 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Białogard w obrębie ewidencyjnym Kościernica I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, II. stwierdza, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody Zachodniopomorskiego na rzecz skarżącej Gminy Białogard kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięciem Nadzorczym z dnia 12 października 2009 r. znak NK.4.PZ.0911/59 /09 Wojewoda Zachodniopomorski na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) stwierdził nieważność uchwały Nr XXXVII/224/09 Rady Gminy Białogard z dnia 2 września 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Białogard w obrębie ewidencyjnym Kościernica. W uzasadnieniu organ nadzoru stwierdził, iż uchwała Rady Gminy Białogard Nr XXXVII/224/09 z dnia 2 września 2009 r. w sposób istotny narusza przepis art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy Białogard w obrębie ewidencyjnym Kościernica wydzielono tereny rolne z ustaleniem lokalizacji elektrowni wiatrowych (obszary o symbolach literowych: 1EW/R, 2EW/R i 3EW/R), na których ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy dla siłowni wiatrowych w sąsiedztwie i na granicy opracowania przedmiotowego planu. Ponadto w §. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. i uchwały Nr XXXVII/224/09 Rada Gminy Białogard określiła zasięg strefy oddziaływania od elektrowni wiatrowych na minimum 500 m (odległość od zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi). Zgodnie z dokumentacją planistyczną (prognozą do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru lokalizacji elektrowni wiatrowych Gmina Białogard, obręb ewidencyjny Kościernica) strefa ta stanowi minimalną strefę ochronną od zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi, co jednocześnie implikuje zakaz zabudowy w jej granicach. Powyższa strefa wykracza poza granice opracowanego planu miejscowego, wprowadzając tym samym zakaz zabudowy na terenach rolnych, na których zgodnie z obowiązującym studium gminy Białogard (uchwała Rady Gminy Białogard Nr XXVII/156/08 z dnia 29 października 2008 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Białogard w obrębie Kościenica i obrębie Łęczno) dopuszczona jest zabudowa mieszkalno-gospodarcza. Zapisy planu zagospodarowania nie mogą prowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt. [...]). Z sytuacją taką mamy do czynienia w analizowanym stanie faktycznym, gdzie Rada Gminy Białogard określając w planie zagospodarowania strefę oddziaływania elektrowni wiatrowych, w sposób wykraczający poza granice planu, wprowadziła zakaz zabudowy na terenach, na których zgodnie zobowiązującym studium zabudowa terenu jest dopuszczalna. Wyrysowywanie zatem nieprzekraczalnej linii zabudowy na granicy opracowania planu dla jakiejkolwiek inwestycji, której oddziaływanie wykracza poza obszar objęty planem stanowi naruszenie wyżej cytowanego przepisu albowiem spowodowało to, iż tereny nie objęte planem zostały obciążone negatywnym oddziaływaniem przedmiotowej inwestycji, a tym samym zmieniają ustalenia studium. Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze zostało na podstawie uchwały Rady Gminy Białogard z dnia 10 listopada 2009r. nr XXX/IX/238/09 oraz art. 98 ustawy o samorządzie gminnym zaskarżone przez Gminę Białogard skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podstawą skargi jest naruszenie przez y organ nadzoru w zaskarżonym rozstrzygnięciu art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; ze zm.) oraz art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 42, poz. 1591; ze zm.) poprzez uznanie, że uchwała nr XXXVII/224/09 Rady Gminy Białogard z dnia 2 września 2009r. w sprawie miejscowego planu gospodarowania gminy Białogard w obrębie ewidencyjnym Kościernica jest niezgodna z unormowaniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i jako sprzeczna z prawem jest nieważna. Wskazując na powyższe Gmina Białogard wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz obciążenie Wojewody Zachodniopomorskiego kosztami postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi Wójt Gminy wskazał, iż, w uchwalonym przez Radę Gminy Białogard studium zatwierdzonym i zaopiniowanym pozytywnie przez Urząd Wojewódzki (Uchwała Nr XXVII/156/08 z dnia 29 października 2008 r.) brak jest zapisu o dopuszczeniu zabudowy mieszkalno - gospodarczej w obrębie oddziaływania wiatrowni. W części informacyjnej studium uwarunkowań punkt 3 ustęp 3.3. strona 3 jest zapis " program funkcjonalny projektu zmiany studium przewiduje zagospodarowanie terenów wg odrębnego projektu określającego tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych i upraw polowych z zakazem lokalizacji zabudowy na stały pobyt ludzi oraz tereny przeznaczone pod lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej i tereny dróg dojazdowych". W/w zapis w planie studium całkowicie przeczy tezie zawartej w rozstrzygnięciu nadzorczym o dopuszczeniu zabudowy mieszkalno-gospodarczej w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowych. Nadto wskazać należy, iż wielkość strefy oddziaływania, jako minimalna - 500m od obiektu wiatrowni, przyjęta została przez Radę Gminy Białogard w oparciu o obowiązujący Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Zachodniopomorskiego, gdzie określona jest minimalna odległość od zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi, która nie może być mniejsza niż 500 - 800m w zależności od usytuowania siłowni wiatrowych i budynków względem stron świata. Zarówno w studium jak i w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego strefy oddziaływania elektrowni wiatrowych wykraczają poza granice opracowania w niezbędnym zakresie wynikającym z warunków technologicznych jak i planistycznych. Tym samym, zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Białogard o obrębie Kościernica, zachowano w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego zakaz zabudowy mieszkalno - gospodarczej w strefach oddziaływania elektrowni wiatrowych. Granice opracowywanego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego pokrywają się w całości z zatwierdzonym studium - zachowując procedurę wyłożenia do publicznej wiadomości zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać należy, iż już na etapie uchwalania studium strefa oddziaływania elektrowni wiatrowych wynosiła min. 500m. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa lokalizację farmy wiatrowej identycznie jak w uchwalonym Studium. Strefa oddziaływania elektrowni wiatrowych w projekcie planu jest taka sama jak w Studium Zatem zachowana została zgodność ze Studium, a ustalenia Studium nie zostały zmienione. Projekt miejscowego planu został uzgodniony przez-Wojewodę Zachodniopomorskiego oraz uzyskał pozytywną opinię Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej gminy Białogard. Zaskakujące zatem dla skarżącej jest obecne stanowisko organu nadzoru, który na etapie opiniowania spornych zapisów nie miał zastrzeżeń co do ich zgodności ze Studium, zaś po ich uchwaleniu zmienił swoją ocenę. Ustosunkowując się do powyższych twierdzeń Skarżącej, Wojewoda Zachodniopomorski stwierdził w odpowiedzi na skargę, iż zgodnie z załącznikiem graficznym do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Białogard, tereny położone wokół obszarów przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe są zaliczane do rolniczej przestrzeni produkcyjnej jako obszary o przewadze gleb żyznych, przeznaczone dla upraw z dopuszczeniem zabudowy gospodarczo-mieszkaniowej związanej z produkcją, a w części północnej to tereny potencjalnego rozwoju przestrzennego jednostek osadniczych (zabudowa wielofunkcyjna). Obszary te zaznaczone są w załączniku graficznym kolorem żółtym, a w części północnej zakreskowane. Te szczegółowe informacje są określone w legendzie użytych na mapie oznaczeń stanowiącej załącznik graficzny do Studium. Natomiast, w § 6 ust. 1 pkt 2 lit. i uchwały Nr XXXVII/224/09 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Białogard w obrębie ewidencyjnym Kościernica, Rada Gminy Białogard określiła zasięg strefy oddziaływania elektrowni wiatrowych na odległość minimum 500 m (odległość od zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi), tym samym wprowadzając na wskazanym obszarze bezwzględny zakaz zabudowy. Dla analizowanego stanu faktycznego istotne jest, iż powyższa strefa wykracza poza granice opracowanego planu miejscowego i swym oddziaływaniem obejmuje tereny, na których zgodnie z wyżej wspomnianym załącznikiem graficznym Studium dopuszczalna jest zabudowa gospodarczo-mieszkaniowa. Tym samym Rada Gminy Białogard określając w planie zagospodarowania przestrzennego strefę oddziaływania elektrowni wiatrowych, w sposób wykraczający poza granice planu, wprowadziła zakaz zabudowy na terenach, na których zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Białogard, zabudowa terenu jest dopuszczalna. Natomiast, przywołany przez Skarżącą zapis pkt 3 ust.3. 3 części informacyjnej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Białogard, zgodnie z którym program funkcjonalny projektu zmiany studium przewiduje zagospodarowanie terenów wg. odrębnego projektu określającego tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych i upraw polowych z zakazem lokalizacji zabudowy na stały pobyt ludzi oraz tereny przeznaczone pod lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej i tereny dróg dojazdowych, ustala jedynie, iż przedmiotowa zmiana Studium przeznacza kwestionowane tereny pod elektrownie wiatrowe. Organ nadzoru wskazuje także, iż w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Białogard strefa oddziaływania elektrowni wiatrowych jako samoistne zagadnienie nie występuje, lecz zawiera się w granicach terenu objętego zmianą pod lokalizację elektrowni wiatrowych. O powyższym świadczy brak w Studium ustaleń dotyczących kierunków i wskaźników zagospodarowania oraz użytkowania terenów oraz określenia terenów wyłączonych spod zabudowy, które zgodnie z regulacją art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winny zostać określone w Studium. Konsekwencją powyższego jest brak w załączniku graficznym do Studium wskazania terenów wyłączonych spod zabudowy, które z kolei zgodnie z § 7 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), stanowią obligatoryjny element rysunku projektu studium. Określenie rzeczywistej strefy oddziaływania elektrowni wiatrowych możliwe jest dopiero po uprzednim sporządzeniu opracowania ekofizjograficznego, z którego wynikać będą stosowne ograniczenia dla lokalizacji tego typu inwestycji. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem. Dodatkowo na podstawie art. 11 pkt. 6 ww. ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta uzgadnia projekt studium z zarządem województwa w zakresie jego zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Zgodnie natomiast z art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy uzgadniające wymienione w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6-7 w zakresie swojej właściwości miejscowej i rzeczowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu odpowiednio projektu studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu wniosków oraz udostępnianiu informacji. W oparciu o przywołany przepis Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego dokonuje również analizy projektów studiów i planów zagospodarowania przestrzennego gmin województwa zachodniopomorskiego pod kątem ich zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i w razie nieprawidłowości zgłasza stosowne uwagi. W przedmiotowej sprawie należy również zwrócić uwagę, na brzmienie art. 10 ust. 2 pkt. 7 ww. ustawy, zgodnie z którym w studium określa się w szczególności obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 ustawy. W świetle powyżej przywołanych regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ stanowiący gminy sporządzając projekt studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest uwzględnić ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Nie ulega wątpliwości, iż zgodność ta dotyczy uwzględnienia w studium rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt. 7 ww. ustawy. Dokonując analizy zagadnienia zakresu zgodności planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego gmin z planem zagospodarowania przestrzennego województwa należy również odwołać się do zasady decentralizacji administracji publicznej i usytuowania konstytucyjnego gminy jako podstawowej jednostki samorządu terytorialnego, wykonującej zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy. Status ustrojowy gminy wyklucza jej hierarchiczne podporządkowanie samorządowi województwa w zakresie planowania przestrzennego, a co za tym idzie, ukształtowanie planowania na szczeblu wojewódzkim jako "ogólnego" i "nadrzędnego", którego ustalenia muszą zostać obowiązkowo uszczegółowione w aktach planowania lokalnego w poszczególnych gminach z tego województwa. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, podniesionego przez Gminę Białogard, iż na etapie uzgadniania z Wojewodą Zachodniopomorskim projektu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Białogard w obrębie ewidencyjnym Kościernica, organ nadzoru nie wniósł zastrzeżeń co do zgodności z prawem spornych zapisów organ nadzoru stwierdził, iż wskazane jako dowód w skardze pismo Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] r., znak: [...] stanowi postanowienie wydane na podstawie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 7 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 106 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, które następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Zakres uzgodnienia projektu planu wynika z kolei z art. 17 pkt 7 lit.a stanowiącego, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego uzgadnia projekt planu z wojewodą w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych. Natomiast weryfikacja planu pod względem zgodności jego postanowień z obowiązującymi przepisami prawa następuje na podstawie przepisów Rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ma miejsce dopiero po przekazaniu Wojewodzie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy wraz z załącznikami oraz dokumentacją planistyczną. Odmiennym instrumentem prawnym jest bowiem uzgodnienie przez Wojewodę projektu planu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych i przysługujące organowi nadzoru uprawnienie badania skutecznie podjętych przez organy stanowiące gmin uchwał w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, pod względem ich zgodności z przepisami prawa. W związku z powyższym wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego było w pełni uzasadnione i konieczne, Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego dotyczące wskazanej w nim uchwały Rady Gminy Białogard uznać należało za zasadną. Przesłanką wydania przez organ nadzoru zaskarżonego rozstrzygnięcia było uznanie, że ustalony uchwałą nr XXXVlI/224/09 zasięg strefy oddziaływania elektrowni wiatrowych na minimum 500 metrów od zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi wykracza poza granice opracowywanego planu miejscowego, wprowadzając tym samym zakaz zabudowy na terenach rolnych, na których zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowaniu przestrzennego Gminy Białogard (dalej "Studium") dopuszczona jest zabudowa mieszkalno-gospodarcza. Z powyższym stanowiskiem Wojewody Zachodniopomorskiego nie można się zgodzić. Zgodnie bowiem z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jak z powyższego przepisu wynika - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawnym. Nie zawiera zatem wiążących postanowień dotyczących możliwości zagospodarowania przestrzennego gminy. Stanowi jedynie akt wyrażający koncepcję gminy w zakresie ukształtowania określonego ładu przestrzennego na jej terenie oraz opisuje uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy i jej politykę rozwojową w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Studium nie jest więc źródłem prawa, a jedynie aktem wewnętrznie wiążącym organy jednostek samorządu gminnego przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego. Nie oznacza to jednak, iż postanowienia studium mają zostać przeniesione w niezmienionym stanie do planu zagospodarowania przestrzennego danej gminy. Nie mogą być jedynie ze sobą sprzeczne (wyrok NSA z dnia [...] roku, [...]). Studium jest więc z założenia aktem o charakterze ogólnym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego pozwalać ma na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Dokonując zatem porównawczej analizy przedmiotowych aktów (studium i planu) pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 9 ust.4 upzp nie należy porównywać ich literalnego brzmienia, lecz badać zakres znaczeniowy użytych w nich wyrażeń oraz ocenić czy w ich świetle normatywne regulacje planu miejscowego odpowiadają koncepcji przedstawionej w studium, czy też są z nią niezgodne. Jedynie jednoznaczne ustalenie, iż uregulowanie zawarte w planie miejscowym jest sprzeczne i nie odpowiada koncepcji zagospodarowania określonego obszaru wyrażonej w studium uzasadnia wykorzystanie przyznanych organowi nadzoru uprawnień przewidzianych art. 91 ustawy o samorządzie gminnym. Tylko przyjęcie takiej procedury oceny zgodności tych dwóch aktów w procesie planistycznym daje gwarancję, iż z jednej strony zostanie zachowana konstytucyjnie gwarantowana samodzielność samorządu gminnego w zakresie normatywnego ustalania ładu przestrzennego, a z drugiej strony przestrzegane będą ustawowo wyznaczone ramy tej samodzielności. Mając powyższe na uwadze i przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że brak jest podstaw, by przyjąć, że kwestionowany w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym zapis o 500 metrowej strefie ochronnej odnosi się do wyznaczonych w planie granic terenu objętego jego regulacją a nie do posadowienia poszczególnych elektrowni wiatrowych. W przyjętym przez Radę Gminy Białogard planie zagospodarowania przestrzennego nie zostały wskazane miejsca posadowienia maszyn elektrowni wiatrowych, z czego wynika, że kwestie te będą musiały być ustalane w procesie inwestycyjnym. Dopiero wówczas będzie mogła być ustalona konkretna lokalizacja tych maszyn. Może się więc okazać, że ich położenie wraz z ustaloną 500 metrową strefą zakazującą zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi zamykać się będzie w granicach obszaru obowiązywania planu i nie będzie wychodzić poza ten obszar. Skoro w planie nie została określona dokładna lokalizacja maszyn elektrowni, to nie wiadomo czy maszyny te w ogóle, a jeśli tak to jak daleko, oddziaływać będą na obszar poza terytorium obowiązywania uchwały nr XXXVII/224/09. Zarzuty przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu organu nadzorczego z dnia 12 października 2009 r. zdają się być oparte na założeniu, że siłownie wiatrowe będą usytuowane na granicach obszaru objętego przedmiotowym planem. Jest to założenie nie oparte na żadnych podstawach. Należy też zgodzić się ze stanowiskiem Gminy, iż nawet jeśli zakwestionowana przez organ nadzoru uchwała swymi skutkami wkraczać będzie do obszaru oznaczonego w studium kolorem żółtym, to również w tym przypadku nie można mówić o sprzeczności obu aktów. Kolorem żółtym w studium oznaczono bowiem zabudowę produkcyjno - rolniczą, co nie oznacza, iż można w tym obszarze dokonywać zabudowy ze stałym pobytem ludzi. Także przyjmując, iż zasięg siłowni wraz z 500 metrowym zakazem zabudowy związanym ze stałym pobytem ludzi obejmie tereny określone w studium jako "tereny potencjalnego rozwoju przestrzennego jednostek osadniczych" nie można mówić o sprzeczności obu aktów, skoro studium w punkcie 3 ust. 3.3 przewiduje powstanie ewentualnej konieczności dostosowania jego zapisów do nowych okoliczności, które wyniknąć mogą wraz z postępem prac planistycznych. Dokonując powyższej analizy postanowień obu tych aktów, należy dojść do wniosku, iż ich postanowienia nie są ze sobą sprzeczne. Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 12 października 2009 roku o znaku NK.4.PZ.0911/59/09 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr XXXVII/224/09 Rady Gminy Białogard z dnia 2 września 2009 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Białogard w obrębie ewidencyjnym Kościernica wydane zostało z naruszeniem art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w związku z bezpodstawnym uznaniem przez organ nadzoru, iż uchwała Rady Gminy Białogard nr XXXVII/224/09 z dnia 2 września 2009r. w sposób istotny narusza art. 9 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzec jak w sentencji.