III SA/Łd 595/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant: Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 roku sprawy ze skargi A z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zajęcia towarów 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A z siedzibą w P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 16 lipca 2009 roku pełnomocnik działający w imieniu A. z siedzibą w P. na podstawie art.240 §1 pkt 4 w zw. z art.241 § 2 pkt 1 i art.244 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze z,.) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w Ł. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...] uchylającym w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], nr [...] i orzekającym o umorzeniu postępowania w przedmiocie zajęcia towarów w postaci gier planszowych, stanowiących własność B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., wskazując, iż Spółka A. jako strona niniejszego postępowania, bez własnej winy nie brała w nim udziału. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] z Dyrektor Izby Celnej w Ł. na podstawie art. 243 § 3 w związku z art. 219 i art. 244 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...]. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki A., złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie; przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust.1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 roku dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków skierowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. UE L 196 z 02.08.2003r., str.7), przez jego pominięcie skutkujące odmową przyznania A. statusu strony w toczącym się postępowaniu w sytuacji, gdy powyższy przepis przewiduje uprawnienie posiadacza praw do żądania podjęcia działań przez organy celne w celu ochrony jego praw w przypadku podejrzenia ich naruszenia, a tym samym stanowi o interesie prawnym A. w wydaniu przez organ celny postanowienia o zatrzymaniu towarów, stanowiących własność Spółki B. podejrzanych o naruszenie praw autorskich przysługujących Spółce A. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, a w szczególności przez nieuwzględnienie interesu prawnego A. ww. postępowaniu, skutkujące odmową przyznania przymiotu strony. W uzasadnieniu zażalenia Spółka opisała przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazała, że bezspornym jest, iż jako podmiot mający interes prawny w wydaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. postanowienia o zajęciu towarów podejrzanych o naruszeniu przysługujących jej praw autorskich, jest stroną postępowania celnego, którego przedmiotem są ww. towary. Celem działań podejmowanych przez firmę A. na podstawie art.5 Rozporządzenia Rady WE nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 roku -jest ochrona swoich praw oraz przeciwdziałanie wprowadzaniu do obrotu towarów naruszających prawa autorskie, a skutkiem tych działań jest uzyskanie statusu strony w postępowaniu celnym w sytuacjach określonych w art.1 ust. 1 ww. rozporządzenia. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z art. 73 ust.1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art.12 oraz działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Problematykę pojęcia strony w postępowaniu podatkowym regulują przepisy art. 133 §1 i § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub, której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona wyżej, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego, przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. Stroną będzie więc każdy kto znajduje się w kręgu ustawowo wymienionych podmiotów spraw regulowanych przepisami prawa podatkowego i z racji swojego interesu prawnego wynikającego z tych przepisów może lub musi brać udział w postępowaniu podatkowym i być adresatem decyzji organu podatkowego. Dla uznania zatem, czy dana osoba jest stroną postępowania podatkowego, każdorazowo niezbędne jest wykazanie, iż w tym postępowaniu ma ona własny interes prawny. Stroną postępowania i adresatem decyzji może być wówczas, jeżeli ze względu na swój własny interes żąda czynności organu podatkowego, jeżeli czynność organu do niego się odnosi, lub którego działanie organu podatkowego dotyczy. W każdym przypadku kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa należny do prawa materialnego. Dla uzyskania przez określony podmiot przymiotu strony nie wystarcza wykazanie jakiegokolwiek interesu, lecz musi to być interes prawny, który ma postać kwalifikowaną. Stroną jest tylko ten podmiot, którego własny interes (obowiązek lub uprawnienie) podlega konkretyzacji w postępowaniu podatkowym. Brak bezpośredniego wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 9 marca 2009 roku Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. dokonał zajęcia towarów stanowiących własność Spółki B., co oznacza, że tylko Spółka B. posiada interes prawny w tym postępowaniu i tylko ona może być stroną. Spółka A. nie była natomiast stroną postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł., którego przedmiotem było zajęcie towaru będących własnością Spółki B. Odwołując się natomiast do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną jest nowym postępowaniem administracyjnym, w ramach którego można wyróżnić dwa etapy. Etap pierwszy etap, tzw. wstępny (wyjaśniający), który rozpoczyna wniosek strony i który kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 §1 Ordynacji podatkowej) albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 §3 Ordynacji podatkowej). Etap drugi (tzw. właściwy) polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w celu zbadania zaistnienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. Niedopuszczalne jest natomiast wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, gdy żądanie nie pochodzi od strony. Jednostka, która nie jest podmiotem materialnoprawnych praw i obowiązków podatkowych, nie ma przymiotu strony i nie jest legitymowana do żądania wznowienia postępowania. Po zbadaniu uprawnienia firmy A. do złożenia żądania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zasadnym było więc odmówienie wznowienia postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 roku dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków skierowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ww. rozporządzenia w sytuacji dopuszczenia do obrotu ww. towarów nie znajdują już zastosowania z uwagi na treść przepisu art. 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, tym bardziej, że Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. wydając postanowienie o zajęciu ww. towaru wskazał jako stronę postępowania tylko Spółkę B., będącą właścicielem przedmiotowego towaru. Dodatkowo powyższe postanowienie zostało ostatecznie wskutek zażalenia uchylone, a postępowanie w tej sprawie umorzone. Chybiony, w ocenie Dyrektora Izby Celnej jest również zarzut naruszenia art.133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, gdyż jak wskazano powyżej istotnym elementem definicji strony zawartej w art.133 § 1 Ordynacji podatkowej jest interes prawny bezpośrednio odnoszący się do sfery danego podmiotu, który legitymuje ten konkretny podmiot do przypisania przymiotu strony w konkretnym postępowaniu. Pod pojęciem interesu prawnego rozumie się interes zgodny z prawem i chroniony przez prawo. Interes prawny wynika z całokształtu okoliczności zaistniałych w danej sprawie. Interes prawny każdorazowo powinien wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i odnosić się do określonego stanu faktycznego. Interes prawny musi ponadto bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Stroną jest tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (obowiązek lub uprawnienie) podlega konkretyzacji w postępowaniu podatkowym. Postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nr [...] z dnia [...] dotyczące zajęcia towarów w postaci gier planszowych, stanowiących własność B. zostało skierowane do konkretnej osoby prawnej, zatem tylko ona posiada interes prawny w tym postępowaniu i tylko ona może być jego stroną. Firma A. nie była stroną ww. postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł, którego przedmiotem było zajęcie towaru w postaci gier planszowych będących własnością spółki B. i to względem tej spółki było podjęte rozstrzygnięcie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podtrzymując zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 roku dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków skierowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej oraz dodatkowo podnosząc zarzut naruszenia art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż Spółka A. jako posiadacz praw autorskich niewątpliwie posiada interes prawny w rozumieniu art. 113 Ordynacji podatkowej w wydaniu przez organ celny postanowienia o zatrzymaniu towarów podejrzanych o naruszenie jego praw. Interes ten, w ocenie strony skarżącej wynika z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia WE, który uprawnia posiadacza prawa do złożenia wniosku o podjęcie działań przez organy celne w sytuacji podejrzenia naruszenia przysługujących mu praw. Orzekając w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej nie wziął natomiast pod uwagę specyfiki postępowania toczącego się na podstawie art.4 lub art. 9 Rozporządzenia WE, dla którego charakterystyczne jest to, iż odmiennie niż w przypadku postępowań podatkowych, czy celnych sensu stricto, w ramach których w charakterze stron występują zazwyczaj jedynie organ i podmiot, uczestniczą także strony – podmioty o sprzecznych interesach tj. zgłaszający towary do procedury celnej i posiadacz praw. Podobne stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 listopada 2006 roku, sygn. akt V SA/Wa 2122/05 wskazując, iż w wyniku uwzględnienia wniosku o podjęcie działań celnych, zarówno dysponent towaru, jak i wnioskodawca (dysponent chronionego prawa) są równym stopniu stronami, gdyż postępowanie dotyczy interesu prawnego każdego z nich. Uwzględnienie wniosku, czyli podjęcie działań powoduje również przedłużenie i ustabilizowanie status quo towaru, spowodowanego dotychczasowymi czynnościami organu. Reasumując Spółka wskazała, iż jako podmiot, któremu przysługują prawa autorskie do podlegających zajęciu towarów podejrzanych o ich naruszenie posiada interes prawny w wydaniu w tym przedmiocie przez organ celny rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesione. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest więc do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. zostały wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie należy podnieść, że stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Złożenie podania o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 243 Ordynacji podatkowej tj. wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) lub odmową w drodze decyzji wznowienia postępowania (§ 3). Stosownie do § 2 wskazanego artykułu postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustawodawca nie wskazuje przesłanek wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, co spowodowało, że przesłanki te zostały określone w orzecznictwie i doktrynie prawa, w tym przez przyjęcie, iż jedną z nich, mającą charakter podmiotowy, jest fakt, iż podanie wniósł podmiot, który nie był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Z drugiej strony ustawodawca w art. 245 § 1 O.p. zdanie wstępne wyraźnie stwierdza, że dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p., a więc postępowania prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i dotyczącego m.in. przyczyn wznowienia, organ może wydać różne decyzje, które zależą od tego czy stwierdzi istnienie podstaw, o których mowa w art. 240 § 1 O.p. Jedną z tych podstaw jest zaś fakt, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 240 § 1 pkt 4). Podstawa ta nie zachodzi, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu z własnej winy lub gdy wszystkie strony brały udział w postępowaniu, co równa się ustaleniu, iż wnoszący podanie o wznowienie nie był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Jak widać w tym jednym przypadku ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia postępowania. To zaś winno, jak wynika z art. 245 § 1 zdanie wstępne O.p., nastąpić po wznowieniu postępowania, a nie w postępowaniu wstępnym dotyczącym dopuszczalności wznowienia postępowania prowadzącym do wydania decyzji (postanowienia) o odmowie wznowienia postępowania. Przyjęcie wskazanej tezy nie prowadzi do pominięcia badania czy podanie wniosła strona postępowania. Ustalenie tej okoliczności jest konieczne, tyle że ma ono wówczas miejsce w drugiej fazie postępowania po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 243 § 1 O.p. Wyrazem ustalenia, że podanie zostało wniesione przez podmiot, który nie jest stroną będzie wówczas decyzja o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji wydana na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Natomiast wyrazem przeciwnego ustalenia będzie wydanie decyzji wymienionej w art. 245 § 1 pkt 1 O.p. Zatem odmowa wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 243 § 3 O.p. w przypadku gdy wskazywaną podstawą wznowienia jest art. 240 § 1 pkt 4 O.p. (strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W takim bowiem, jedynym zresztą przypadku, ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia, a ta kwestia podlega badaniu po wznowieniu postępowania, w drugiej fazie postępowania wznowieniowego. Takie stanowisko prezentowane jest również w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę je w pełni podziela (vide: Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowiak i A. Wróbel; Zakamycze 2005 str. 882, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 grudnia 2007 r. II OSK 1631/06 niepubl., z dnia 5 grudnia 2007 r. II OSK 1621/06 niepubl., z dnia 22 stycznia 2008 r. II OSK 1892/06 dostępnym w internecie, z dnia 22 października 1998 r. IV SA 116/98 Lex nr 43747; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 25 kwietnia 2007 r. IV SA/Wa 295/07 Lex nr 339449, z dnia 9 listopada 2005 r. VII SA/Wa 402/05 Lex nr 198867). Wprawdzie powyższe rozstrzygnięcia zostały podjęte na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak w ocenie Sądu poglądy dotyczące kwestii wznowienia postępowania formułowane na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego, zachowują adekwatną odpowiedniość także w odniesieniu do tej kwestii na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, a więc również w niniejszej sprawie. Wobec tego, że w przedmiotowej sprawie podanie o wznowienie postępowania zostało oparte właśnie na podstawie wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. niedopuszczalne było badanie przez organy przed wznowieniem postępowania w trybie art. 243 § 1 O.p. czy skarżąca spółka jest czy nie jest stroną postępowania. Zatem ustalenie organów, że skarżąca nie jest stroną w sprawie kwestionowanych postanowień dotyczących zatrzymania towarów w związku z podejrzeniem naruszenia praw własności intelektualnej nie dawało organom podstaw do podjęcia wydanych w sprawie postanowień. Z powyższych względów w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zachodziła konieczność weryfikacji i oceny stanowiska organów i skarżącej dotyczącego prawidłowości zastosowania art. 133 § 1 i § 2 O.p. w związku z art. 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 roku dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U.UE L 196 z 02.08.2003r.). Kwestia ta bowiem winna być rozstrzygnięta dopiero po ewentualnym wznowieniu postępowania zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. Już tylko na marginesie sprawy Sąd podkreśla, że powoływanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia faktu, że w postępowaniu przed organem I instancji wskazano jako stronę postępowania tylko Spółkę B. nie może być oczywiście argumentem uzasadniającym prawidłowość postępowania ani organu I instancji ani organu odwoławczego. Do obowiązków organu prowadzącego postępowanie należy bowiem zawiadomienie o toczącym się postępowaniu wszystkich stron postępowania Tak więc wzajemne zależności i powiązania pomiędzy podmiotami materialnego prawa celnego w pełni uzasadniają, również w postępowaniach wszczynanych przez organ z urzędu, zawiadamianie o postępowaniu wszystkich osób będących stronami w danej sprawie. Również charakter rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania (merytoryczne rozpoznanie sprawy, ewentualnie jej umorzenie) nie może determinować rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania podmiotowi wnioskującemu przymiotu strony. Tym bardziej, że jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w przedmiocie zatrzymania towarów było prowadzone przez organy celne od początku z naruszeniem procedury, o czym świadczy wyrok WSA w Łodzi w sprawie sygn. akt III SA/Łd 321/08 z dnia 5 grudnia 2008 roku. W tej sytuacji skoro organy celne procedowały z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w związku z art. 205 w/w ustawy. a.ł.