I SA/Kr 1661/09

Sygn. akt I SA/Kr 1661/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010r., sprawy ze skargi Firmy "A " Spółka z o.o. w Z., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 4 września 2009r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania., - s k a r g ę o d d a l a - Pismem z dnia 27 listopada 2000 r. Firma "Z" s.c Z. S., P. A. zwróciła się do Urzędu Skarbowego o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 1999 r. do września 2000 r. w kwocie 67.660,90 zł określonych decyzjami Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia 15 listopada 2000 r. nr [...] do [...] Pismem z dnia 19 lipca 2002. G. P. podając się za pełnomocnika Firmy "A" Sp. z o.o. (dawniej "Z" s.c.) złożył żądanie rozszerzenia zakresu postępowania objętego wskazanym wyżej wnioskiem o kwestię umorzenia zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznych decyzji Izby Skarbowej, a dotyczących podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od sierpnia 1999r. do września 2000r. Decyzją nr [...] z 2 sierpnia 2002 r. Urząd Skarbowy umorzył przedmiotowe postępowanie, uznając je za bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę i dodatkowe zobowiązanie wygasło wskutek zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług, na poczet tych należności. Od decyzji tej w/W doradca podatkowy G. P. wniósł odwołanie w wyniku którego organ odwoławczy decyzją nr [...] z 5 listopada 2002 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Skarbowy odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi decyzją z 20 stycznia 2003 r. nr [...] Od powyższej decyzji występujący jako pełnomocnik spółki G. P. wniósł odwołanie. Izba Skarbowa dnia 6 czerwca 2003 r. wydała decyzję nr [...], którą to uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 10 listopada 2003 r. nr [...] umorzył odsetki od zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od października 1999 r. do września 2000 r. w kwocie 63.255,20 zł, oraz odmówił: umorzenia odsetek od zaległości za miesiąc sierpień i wrzesień 1999 r. w kwocie 4.397,60 zł oraz dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od sierpnia 1999 r. do września 2000 r. Od decyzji tej pełnomocnik Spółki radca prawny E. G. pismem z 15 grudnia 2003 r. wniósł odwołanie podnosząc, iż nie brał udziału w toczącym się postępowaniu, a sama decyzja nie została mu w ogóle doręczona. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że powyższe odwołanie wniesione zostało z uchybieniem 14 dniowego terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p.") w związku z czym postanowieniem nr [...] z 3 marca 2004 r. pozostawił je bez rozpatrzenia. Na postanowienie to pełnomocnik Spółki "A" E. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z 15 maja 2007 r. Sygn. akt I SA/Kr 487/04 tut. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej uznając, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe dopuszczając do udziału w sprawie doradcę podatkowego – G. P. powołującego się na pisemne pełnomocnictwo dotyczące innych postępowań, nie wyjaśniły w sposób prawidłowy treści i zakresu udzielonego umocowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jego zdaniem postępowanie podatkowe wywołane wnioskiem Firmy "A" Sp. z o.o. z dnia 27 listopada 2000 roku nie było żadnym z postępowań wymienionych w treści pełnomocnictwa udzielonego G. P. dnia 3 grudnia 2001 roku. Mając na uwadze powyższe orzeczenie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 6 listopada 2007 r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 10 listopada 2003 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po uchyleniu tej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę G. P. W oparciu o dowody zebrane w toku prowadzonego postępowania uznano, że nie posiadał on pełnomocnictwa do wystąpienia w imieniu Spółki z ww. wnioskiem o umorzenie z dnia 19 lipca 2002 r. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 26 września 2008 r. Nr [...] odmówił G. P. wszczęcia postępowania w stosunku do wniosku złożonego przez niego w dniu 19 lipca 2002 r. o rozszerzenia wniosku o umorzenie z 27 listopada 2000 r. o kwestię umorzenia zaległości podatkowych jak również sankcji wynikających z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki – E. G. złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie, zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. art.165a ustawy O.p. oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w przedmiocie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Na poparcie powyższego zarzutu pełnomocnik stwierdził, że z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2007 r. wynika, ze Spółka została pozbawiona udziału w postępowaniu podatkowym bowiem jej pełnomocnik działał bez właściwego umocowania. W związku z powyższym postępowanie winno się toczyć od samego początku bowiem zostało ono wznowione. W dalszej części swego wywodu pełnomocnik przyznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął kwestię zakresu pełnomocnictwa udzielonego G. P. Jeżeli jednak kwestia ta byłaby istotna dla rozstrzygnięcia to wątpliwości winno się interpretować na korzyść podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2008 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia postanowienia organu I instancji było niezebranie dowodów, które wyjaśniałyby kwestię umocowania G. P. do złożenia omawianego wniosku o umorzenie zaległości Spółki. Postanowienie to było przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 375/09 skargę oddalił. Naczelnik Urzędu Skarbowego rozpatrując ponownie sprawę przesłuchał osoby zarządzające wymienioną Spółką w 2002 r., którymi byli: A. P. - prezes i Z. S. – wiceprezes. Obydwaj wymienieni w czasie przesłuchania oświadczyli, że nie przypominają sobie, żeby w 2002 roku upoważniali G. P. do występowania z wnioskiem o umorzenie zaległości. Organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę, przesłuchał również w charakterze świadka G. P., który nie podał na jakiej podstawie twierdzi, że był umocowany do złożenia przedmiotowego wniosku. W oparciu o omawiane dowody Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie Nr [...] z dnia 19 maja 2009 r., którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie objętej wymienionym wnioskiem G. P. z dnia 19 lipca 2002 r. Organ I instancji uznał bowiem, że występował on w imieniu Spółki nie posiadając pełnomocnictwa do takiego działania. Pełnomocnik spółki radca prawny E. G. na postanowienie to wniósł zażalenie, w którym zwięźle podał stan faktyczny, przytaczając także swoje wcześniejsze zarzuty co do rozstrzygnięć organów podatkowych. Pełnomocnik zarzucił organowi I instancji, że nie zastosował się do orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2007 roku. Zdaniem pełnomocnika organ ten w celu zagmatwania stanu faktycznego i prawnego rozważał zakres udzielonego pełnomocnictwa przez zarząd Spółki, nie zajmując stanowiska co do okoliczności ustalonych w treści w/w wyroku. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 4 września 2009r., [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji ustalił, iż G. P. nie był umocowany do wniesienia w imieniu Spółki wniosku o umorzenie zaległości podatkowej. W wymienionym wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2007 r. nie ma zaleceń jak organy podatkowe mają postąpić w przypadku gdyby uznały, że w/W nie był umocowany do występowania przed organami w omawianej sprawie. Zaleceń takich nie ma także w żadnej decyzji czy postanowieniu wydanych przez organ odwoławczy. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że bezzasadny jest zarzut pełnomocnika Spółki, że stosownie do poprzednich rozstrzygnięć Naczelnik Urzędu Skarbowego zobowiązany był wydać decyzję odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych. Organ II instancji odrzucił również zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez organ I instancji kwestii wspomnianego pełnomocnictwa, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłuchał w charakterze strony osoby zarządzające Spółką w 2002 r., które oświadczyły, że nie przypominają sobie aby w 2002 r. upoważniały G. P. do występowania do Urzędu Skarbowego o rozszerzenie ich wniosku z dnia 27 listopada 2000 r. Ponadto G. P. wyjaśnił, że według niego umocowanie do występowania w omawianej sprawie wynika z pełnomocnictwa jakie mu udzieliła Spółka w dniu 3 grudnia 2001 r. oraz że nie jest w posiadaniu żadnego innego dokumentu pełnomocnictwa. Pełnomocnik Firmy "A" sp. z o.o. pismem z dnia 20 października wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 września 2009 r. domagając się jego uchylenia. Zarzucił naruszenie art. 217 § 1 i 2 O.p. oraz brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, w szczególności nieustosunkowanie się merytorycznie do zarzutów strony skarżącej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skoro zostały uchylone poprzednie decyzje organu I instancji, to powinna być wydana nowa decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie. Według strony skarżącej organ I instancji powinien wydać decyzję umarzającą postępowanie w przedmiocie zobowiązań podatkowych z uwagi na przedawnienie roszczenia. Jeszcze raz podkreślono, że organy podatkowe nie zastosowały się do wskazań sądu zawartych w wyroku z dnia 15 maja 2007 r. Nie dołączono dokumentu pełnomocnictwa i nie omówiono go, nie wyjaśniono także jakich spraw dotyczyło to pełnomocnictwo. Zdaniem strony skarżącej należało powołać się na zakres enumeratywnie wymienionych w tym dokumencie spraw czego organ nie dokonał. Ustalenie tego zakresu w obecnej sytuacji zarówno faktycznej jak i prawnej nie jest konieczne, bowiem WSA uchylił decyzję organów podatkowych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, przesądzając też sprawę pełnomocnictwa udzielonego G. P. Nie powinna ona być zatem ponownie roztrząsana przez organy podatkowe. Spółka zarzuciła także, że uzasadnienie postanowienia organu II instancji jest zbyt ogólnikowe co narusza art. 217 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że decyzją z dnia 6 listopada 2007 r. została uchylona decyzja organu I instancji w przedmiocie ulgi podatkowej, dlatego że WSA w wyroku z dnia 15 maja 2007 r. zarzucił organom podatkowym dopuszczenie do udziału w sprawie G. P. bez wyjaśnienia czy posiada odpowiednie pełnomocnictwo. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej Sąd nie zawarł żadnych zaleceń dotyczących dalszego postępowania organów podatkowych, co spowodowało, że były one zobowiązane do ustalenia zakresu pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo to zresztą dołączono do akt sprawy, a WSA w wyroku z 15 maja 2007 roku orzekł, że nie upoważniało ono do złożenia wniosku o umorzenie zaległości Spółki. Zatem z przyczyn formalnych wniosek nie mógł otrzymać dalszego biegu i być rozpoznany merytorycznie. Organ wskazuje również, że zaległości, których dotyczy omawiany wniosek zostały pokryte nadpłatami podatku naliczonego nad należnym podlegającymi zwrotowi Spółce wykazanymi w jej deklaracjach podatkowych. A skoro tak to G. P. nie mógł wystąpić o umorzenie, ponieważ zaległość nie występowała. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaskarżone postanowienie zawiera właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn. zm - oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 165 § 1 O.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Żądanie takie jednak musi spełniać warunki wymienione w art. 168 O.p. Przede wszystkim powinno ono zawierać treść żądania, wskazanie osoby od której pochodzi, jej adresu oraz jeżeli jest wniesione na piśmie powinno być podpisane przez wnoszącego podanie. Organy podatkowe są obowiązane badać wszelkie żądania zarówno pod kątem formalnym jak i merytorycznym. Jednakże rozstrzygnięcie merytoryczne może nastąpić jedynie w przypadku gdy kontrola formalna żądania wyda skutek pozytywny. Na podstawie art. 136 O.p. strona postępowania ma prawo działać przez pełnomocnika. W takim wypadku żądanie strony dotyczące wszczęcia postępowania powinno być podpisane przez pełnomocnika, który działa w imieniu strony. Z art. 137 O.p. wynika obowiązek dołączenia do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, a samo pełnomocnictwo może być udzielone tylko na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Dalej Ordynacja Podatkowa w art. 137 § 4 odsyła w zakresie nie uregulowanym do przepisów prawa cywilnego. Z kolei art. 95 § 2 Kodeksu cywilnego stanowi, że czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. A contrario należy stwierdzić, że czynność prawna dokonana poza granicami umocowania nie wywiera skutków dla reprezentowanego. W doktrynie prawa wyróżnia się trzy rodzaje pełnomocnictw: ogólne, do prowadzenia poszczególnych spraw oraz do poszczególnych tylko czynności. Odnosząc się do stanu faktycznego w niniejszej sprawie należało zbadać czy wniosek z dnia 19 lipca 2002 r. podpisany przez G. P. został złożony w ramach udzielonego mu pełnomocnictwa przez Firmę "A" sp. z o.o. Zauważyć w związku z tym należy, że w treści dokumentu pełnomocnictwa datowanego na dzień 3 grudnia 2001 r. nigdzie nie jest wskazane postępowanie wszczęte na skutek wniosku Spółki z dnia 27 listopada 2000 r. Z jego treści wynika bowiem, że doradca podatkowy został umocowany do reprezentowania interesów Spółki w sprawach wszczętych wnioskami z dnia 22 czerwca 2001 r. i 29 października 2001 r. dotyczącymi odpowiednio: stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowań podatkowych zakończonych wydanymi dnia 6 marca 2001 r. decyzjami ostatecznymi Izby Skarbowej, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej, umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę oraz dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 1999 r. do września 2000 r. Zatem pełnomocnictwo to zaszeregować należy do pełnomocnictw do prowadzenia poszczególnych spraw wymienionych w dokumencie pełnomocnictwa. Należy przy tym podkreślić, że nie był to tylko brak formalny polegający tylko na nieprzedłożeniu dokumentu pełnomocnictwa przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Naczelnik Urzędu Skarbowego dwa razy podejmował bowiem wyjaśnienia czy istnieje inny dokument pełnomocnictwa lub czy wolą Spółki było udzielenie pełnomocnictwa do działania w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 19 lipca 2002 r. Członkowie zarządu Spółki nie potwierdzili, aby upoważnili G. P. do wystąpienia z takim wnioskiem. Również G. P. wskazał, że oprócz dokumentu z dnia 3 grudnia 2001 r., który jego zdaniem upoważnił go do działania w charakterze pełnomocnika w przedmiotowej sprawie, nie dysponuje żadnym innym dokumentem pełnomocnictwa. Mając na uwadze powyższe fakty, w szczególności treść pełnomocnictwa z dnia 3 grudnia 2001 r. należy uznać, że G. P. składając w dniu 19 lipca 2002 r. wniosek o umorzenie zaległości podatkowych oraz sankcji wynikających z ostatecznych decyzji Izby Skarbowej, dotyczących podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 1999 r. do września 2000 r. nie miał do tego umocowania. Podkreślić w tym miejscu należy, że pismo to należy traktować jako nowy wniosek, a nie jako rozszerzenie wniosku złożonego przez Spółkę w dniu 27 listopada 2000 r. Z powyższych uwag wynika zatem, że pismo z dnia 19 lipca 2002 r. nie mogło wywrzeć skutków dla Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 487/04 uznał za zasadną skargę uchylając postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 marca 2004 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania i pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Sąd w uzasadnieniu do tego wyroku wyraźnie wskazał, że postanowienie organu I instancji zostało doręczone z naruszeniem art. 123 § 1 oraz art. 136 i art. 137 §1 i §2 O.p., tj. zostało ono doręczone osobie nie mającej umocowania do reprezentowania Spółki. Tym samym, Sąd już wtedy uznał, że G. P. nie był pełnomocnikiem Spółki w niniejszej sprawie. Wyrok ten dotyczył jedynie kwestii formalnej i wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie zawierał żadnych wskazówek co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ podatkowy. Sąd dopatrzył się bowiem uchybień organów podatkowych na etapie kontroli formalnej wniosku z dnia 19 lipca 2002 r. polegających na dopuszczeniu do udziału w sprawie doradcę podatkowego powołującego się na pisemne pełnomocnictwo dotyczące innych postępowań, bez wyjaśnienia kwestii treści i zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Z treści uzasadnienia powyższego wyroku bynajmniej nie wynika, aby Sąd w sposób stanowczy rozstrzygnął kwestię stanowiącą przedmiot obecnie toczącego się postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 listopada 2003 r. w przedmiocie przyznania ulgi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z kolei organ I instancji na skutek rozważań Sądu w w/w wyroku podjął czynności zmierzające w kierunku wyjaśnienia zakresu umocowania G. P. Zatem, zarzut strony skarżącej, że organy podatkowe nie zastosowały się do wskazówek Sądu zamieszczonych w wyroku z dnia 15 maja 2007 r. należy uznać za całkowicie bezzasadny. Wszelkie dokonane przez organ I instancji czynności miały na celu zweryfikowanie poprawności wniosku pod kątem formalnym, zgodnie z treścią w/w wyroku Sądu i usunięcie stwierdzonych przez Sąd nieprawidłowości. Wobec ustalenia braku pełnomocnictwa G. P. do złożenia przedmiotowego wniosku jedynym zgodnym z prawem rozstrzygnięciem organu podatkowego było odmówienie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a O.p. Podkreślić w tym miejscu należy, że odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku strony. Podnoszone zatem w skardze zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązań, których dotyczy zaskarżone postanowienie nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż nie mogły być one przedmiotem rozpoznania. Podlegałby one rozpoznaniu w razie skutecznego wszczęcia postępowania w zakresie przedmiotowego wniosku. Również zarzut naruszenia art. 217 O.p. należy uznać za bezpodstawny, ponieważ zarówno postanowienie organu I instancji jak i postanowienie organu II instancji zawiera odpowiednie uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Oba postanowienia zawierają wszystkie konieczne elementy przewidziane w art. 217 i art. 210 O.p. W szczególności organy podatkowe omówiły pełnomocnictwo z dnia 3 grudnia 2001 r., które znajduje się w aktach sprawy. Organy wskazały w uzasadnieniach decyzji, iż na podstawie dokumentu pełnomocnictwa oraz dodatkowych wyjaśnień ustaliły, iż pełnomocnictwo nie umocowywało G. P. do występowania z wnioskiem z dnia 19 lipca 2002 r. w imieniu Firmy "A" Sp. z o.o. Reasumując podkreślić należy, że brak umocowania pełnomocnika i nie potwierdzenie jego czynności przez stronę prowadzić musiało do uznania, że występujący w sprawie pełnomocnik nie miał przymiotu strony. Brak tego przymiotu u podmiotu składającego wniosek skutkować musiał odmową wszczęcia postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a