II SO/Ol 42/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 r. na rozprawie sprawy z wniosku A.Z. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. w sprawie wydania decyzji dotyczącej płatnego urlopu wypoczynkowego za rok 2009 postanawia 1. wymierzyć Dyrektorowi Aresztu Śledczego grzywnę w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych) za nieprzekazanie Sądowi skargi w sprawie decyzji dotyczącej płatnego urlopu wypoczynkowego za rok 2009 wraz z aktami administracyjnymi tej sprawy; 2. zasądzić od Dyrektora Aresztu Śledczego na rzecz skarżącego kwotę 20 zł (dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. Z., powołując się na art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniósł o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego w "[...]" wobec naruszenia przez ten organ dyspozycji art. 54 § 1 i § 2 powyższej ustawy. Wskazał, iż Dyrektor Aresztu nie przekazał w terminie 30 dni od dnia wniesienia za jego pośrednictwem skargi z dnia "[...]" (data wpływu "[...]") na bezczynność tego organu w sprawie dotyczącej wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia w przedmiocie należnego z mocy ustawy o Służbie Więziennej płatnego urlopu wypoczynkowego za 2009r. Wyjaśnił, iż skargę na bezczynność skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem organu lecz ten nie wykonał nałożonych na organ administracji publicznej obowiązków i zwrócił wniesioną skargę nie przekazując jej do Sądu. Dlatego też w dniu "[...]" osobiście złożył skargę do WSA w Olsztynie. Powyższy wniosek, stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 21 grudnia 2009r., został przekazany Dyrektorowi Aresztu Śledczego w "[...]" celem złożenia odpowiedzi na wniosek. Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]" w piśmie z dnia "[...]" wyjaśnił, iż w dniu "[...]" wpłynęła do jednostki skarga A. Z. kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" w sprawie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej należnego z mocy ustawy o Służbie Więziennej płatnego urlopu wypoczynkowego za 2009r. W dniu "[...]" odesłano skargę do strony ze stosownym wyjaśnieniem. W dniu "[...]" wpłynęło pismo z WSA w Olsztynie wraz z załączonymi skargami A. Z., celem ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów w załączonych skargach, z jednoczesnym pouczeniem, iż organ jest zobowiązany do przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W dniu "[...]" organ przekazał Sądowi stosowne wyjaśnienia do nadesłanych skarg. Wobec powyższego zachowano ustawowy termin do przekazania skargi sądowi, dlatego też wniosek o wymierzenie grzywny uznać należy za bezzasadny. W piśmie procesowym z dnia "[...]" (będącym odpowiedzią na wniosek), działająca z upoważnienia Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" pełnomocnik, wniosła o uznanie, iż nałożenie grzywny nie jest zasadne, z uwagi na fakt, iż obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. został, choć z uchybieniem terminu, wykonany. Nieprawidłowe działanie organu w tym zakresie nie było zawinione, gdyż stanął on na stanowisku, że w przypadku gdy skarżący przestał być funkcjonariuszem Służby Więziennej organ nie ma już obowiązku przekazywania jego skarg do Sądu. Błędnie bowiem założono, iż organ zobowiązany jest jedynie do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach osobowych funkcjonariuszy, a skoro skarżący nie jest już funkcjonariuszem taki obowiązek nie ciąży na organie. Pismem z dnia "[...]" skarżący podtrzymał swoje stanowisko w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny, jednocześnie uznał stanowisko organu przedstawione w piśmie z dnia "[...]" za gołosłowne i błędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpatrywany w tym zakresie wniosek o wymierzenie organowi grzywny zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z regulacji tej nie wynika, że to organ administracji publicznej jest adresatem skargi więc do jego kompetencji nie należy ocena dopuszczalności skargi lub jej zasadność. Stosownie bowiem do art. 54 § 2 tej ustawy organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarga A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej płatnego urlopu wypoczynkowego za 2009r. z dnia "[...]" wpłynęła do organu w dniu "[...]", jest to okoliczność bezsporna, co potwierdza także organ w piśmie z dnia "[...]". Zatem po myśli art. 54 § 2 p.p.s.a. wniesiona skarga winna być przekazana do Sądu najpóźniej w dniu "[...]". Tymczasem, jak wynika z wyjaśnień organu oraz akt sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 74/09 skarga ta została przekazana dopiero na wezwanie Sądu (z dnia "[...]") w dniu "[...]" (data stempla pocztowego). Z art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż organ nie wykonał w terminie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż przekazanie akt sprawy nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Samo jednak wykonanie obowiązku, określonego we wskazanym przepisie nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Nie ma, co prawda, już potrzeby wymierzania grzywny w celu zdyscyplinowania organu do wykonania obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, gdy organ ostatecznie wykonał ten obowiązek. Należy jednak zważyć, iż obowiązek ten został wykonany z uchybieniem terminu, jak również na żądanie Sądu. Wymierzona grzywna stanowi więc sankcję za naruszenie podstawowego prawa do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki. Wskazać należy, iż w przypadku, gdy organ przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny nie staje się bezprzedmiotowe i nie znajduje zastosowania w tej sprawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09). Jak wskazano w powołanej uchwale wymierzenie grzywny w takiej sytuacji, nie tylko pełni funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. W tym stanie sprawy zostały spełnione przesłanki określone w art. 55 § 1 p.p.s.a. do ukarania grzywną organu celem terminowego wykonywania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 tej ustawy. Odnośnie wysokości wymierzonej grzywny stwierdzić należy, iż jest ona adekwatna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie należy wskazać, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie górną granicę określono w art. 154 § 6 tej ustawy. Sąd określając wysokość grzywny bierze pod uwagę takie elementy jak: charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności oraz podjęte w danej sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Sąd orzekający uznał, iż w okolicznościach tej sprawy, wymierzona grzywna w kwocie 50 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za wykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi z uchybieniem terminu oraz wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w granicach określonych w art. 154 § 6 tej ustawy. O kosztach w wysokości 20 zł (koszt dojazdu skarżącego do Sądu na rozprawę wynikający z przedstawionego biletu) orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Sąd nie mógł uwzględnić kosztów związanych z osobistym dostarczeniem przez skarżącego korespondencji do Sądu (wniosek o wymierzenie grzywny, odpowiedzi na pisma organu), bowiem żądanie zwrotu kosztów przejazdu do sądu w innym dniu niż dzień rozprawy nie znajduje oparcia w przepisach dekretu z dnia 26 października 1950r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. nr 49, poz. 449 ze zm.), z których wynika, że strona może domagać się zwrotu kosztów podróży do sądu, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 3 w zw. z art. 13 dekretu). Ponadto zasadą jest (art. 199 p.p.s.a.), że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. ----------------------- 4