II OSK 1334/10

Dnia 14 września 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski /spr./ Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2335/09 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewydanie decyzji w terminie oddala skargę kasacyjną. II OSK 1334/10 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 października 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewydanie decyzji w terminie. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 35 ust. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wymierzył Prezydentowi Miasta Krakowa karę w wysokości 14 500 zł za 29 dni zwłoki w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o pomieszczenia mieszkalno-usługowe z instalacjami wewnętrznymi przy ul. [...] w Krakowie. W uzasadnieniu organ podniósł, że postanowienie to zostało wydane po ponownym przeanalizowaniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r., VII SA/Wa 1370/07, uchylającym postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2007 r. Wojewoda Małopolski wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 9 września 2003 r., natomiast decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę wydana została w dniu 31 grudnia 2003 r., czyli po upływie 113 dni. Uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r. dokonano odliczenia 19 dni, w związku z postanowieniem o nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej w trybie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, licząc od daty postanowienia, tj. od 2 października 2003 r. do daty uzupełnienia braków przez inwestora, tj. do 21 października 2003 r. Po odliczeniu od czasu trwania postępowania (113 dni) 65 dni wynikających z terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane oraz 19 dni związanych z wydaniem postanowienia z dnia 2 października 2003 r., otrzymano 29 dni przeterminowania. Wobec ustalonej ustawowo stawki 500 zł kary za każdy dzień zwłoki, łączny wymiar kary wyniósł 14 500 zł. Postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta Krakowa, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 6 sierpnia 2009 r. Skargę na ostateczne postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył Prezydent Miasta Krakowa, zarzucając mu naruszenie art. 35 ust. 6-8 ustawy - Prawo budowlane. W jej uzasadnieniu podniesiono, że przy obliczeniu terminu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie uwzględnił okresu związanego z wypożyczeniem przez projektanta projektu budowlanego. Projektant w dniu 2 grudnia 2003 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o wypożyczenie trzech egzemplarzy projektu budowlanego w celu dokonania uzupełnień. Projekt - po jego uzupełnieniu - został zwrócony do organu w dniu 16 grudnia 2003 r. W ocenie Prezydenta Miasta Krakowa okres 14 dni od dnia wypożyczenia projektu budowlanego do chwili jego zwrotu winien być odliczony od ustawowego terminu 65 dni, przewidzianego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w sprawie toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne, zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r., VII SA/Wa 1370/07, uchylającym postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2007 r. i poprzedzające je postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 4 kwietnia 2007 r., wydane w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi Miasta Krakowa kary w wysokości 24 000 zł za 48 dni zwłoki w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. Kruszwickiej 12 M w Krakowie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że odliczeniu od czasu trwania postępowania powinien podlegać okres od dnia wydania przez Prezydenta Miasta Krakowa postanowienia z dnia 2 października 2003 r., dotyczącego usunięcia przez inwestora braków w dokumentacji, do dnia upływu terminu wyznaczonego na ich uzupełnienie. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2009 r., II OSK 182/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2007 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Wojewoda Małopolski, postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r., wymierzył Prezydentowi Miasta Krakowa karę w wysokości 14 500 zł, odliczając od czasu trwania postępowania 19 dni związanych z wydaniem postanowienia z dnia 2 października 2003 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ ten związany był powołanym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r. Stosownie bowiem do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie. Zgodnie zaś z art. 170 ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że stosownie do art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny kontrolę aktów administracyjnych przeprowadza zatem nie będąc związany granicami skargi, kontrola taka obejmuje badanie z urzędu, czy w procesie stosowania prawa przez organy administracji publicznej nie doszło do naruszeń prawa określonych w art. 145 § 1 ustawy. Sąd administracyjny ma nie tylko prawo, lecz obowiązek wychodzenia poza zarzuty skargi. W ramach przedmiotu danej sprawy sąd ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności, bez względu na treść skargi, powołaną w niej postawę prawną i zawarte w niej zarzuty i wnioski. Sąd zobowiązany jest zatem wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły one mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Skoro zatem sąd administracyjny, uchylając postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2007 r. i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wskazał, że odliczeniu od czasu trwania postępowania powinien podlegać okres związany z wydaniem przez Prezydenta Miasta Krakowa postanowienia z dnia 2 października 2003 r., dotyczącego usunięcia przez inwestora braków w dokumentacji w trybie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego, a organy ponownie rozpoznające sprawę zastosowały się do tych wytycznych, wydane przez te organy postanowienia są prawidłowe. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r. skargę kasacyjną złożył Prezydent Miasta Krakowa. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie: 1/ przepisów prawa materialnego: a) art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że początek terminu określonego w tym przepisie obliczać należy od dnia złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, nawet gdy wniosek ten jest niekompletny, b) art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że do terminu określonego w ust. 6 wliczać należy również okres opóźnienia spowodowanego z winy strony, a więc z przyczyn niezależnych od organu; 2/ przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydając wyrok z dnia 27 listopada 2007 r., VII SA/Wa 1370/07, rozpatrując sprawę wyszedł poza zarzuty skargi i orzekł, że początek terminu określonego w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane obliczać należy od dnia złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, pomimo okoliczności wypożyczenia projektu inwestorowi w celu jego uzupełnienia, a zatem nawet, gdy wniosek ten jest niekompletny. Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że bieg 65-dniowego terminu przewidzianego w art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę powinien rozpocząć się od dnia złożenia przez wnioskodawcę kompletnego wniosku, gdyż przed złożeniem przez stronę kompletnego pod względem formalnym wniosku, postępowanie administracyjne się nie toczy, wniosek nie jest rozpatrywany i w przypadku jego nieuzupełnienia w dalszym ciągu rozpatrywany być nie może. Okres, jaki upłynął od daty złożenia wniosku do dnia jego uzupełnienia przez wnioskodawcę, należy zakwalifikować do "okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu" w rozumieniu art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane. Dlatego okres od daty złożenia niekompletnego pod względem formalnym wniosku do daty jego uzupełnienia stanowi okoliczność wstrzymującą bieg terminu, wynikającego z art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Oznacza to, że termin 65 dni rozpoczyna swój bieg dopiero z datą uzupełnienia wniosku. Zatem zdaniem autora skargi kasacyjnej przy obliczaniu terminu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób nieprawidłowy, naruszając art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy - Prawo budowlane, nie uwzględnił okresu związanego z wypożyczeniem przez projektanta projektu budowlanego. Składający skargę kasacyjną nie zgodził się również się ze stanowiskiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 listopada 2007 r. orzekł poza granice skargi w ten sposób, że uznał, iż okoliczność wypożyczenia na 14 dni projektu na wniosek projektanta, w celu uzupełnienia wniosku, nie podlega odliczeniu od biegu terminu określonego w art. 35 ust. 6. Zgodnie art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r. jednoznacznie wynika, że kwestia ewentualnego odliczenia 14 dni w związku z wypożyczeniem projektu na wniosek inwestora, nie była rozpatrywana przez ten Sąd. Ponadto we wskazaniach co do sposobu obliczenia kary za niewydanie decyzji w terminie Sąd nie wskazał, że nie należy odliczać 14 dni w związku z wypożyczeniem projektu, co świadczy o tym, że nie rozważał przedmiotowej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy bowiem podnieść, że sprawa o ukaranie Prezydenta Miasta Krakowa grzywną ze niewydanie w terminie decyzji o pozwoleniu na budowę była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W prawomocnym wyroku z dnia 27 listopada 2007 r., VII SA/Wa 1370/07, Sąd, uchylając postanowienia organów obydwu instancji, wyraził jednocześnie ocenę prawną dotyczącą niniejszej sprawy. Stwierdził mianowicie, że od 113 dni, które upłynęły od dnia złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (to jest od dnia 9 września 2003 r.) do dnia wydania decyzji (czyli do dnia 31 grudnia 2003 r.), oprócz 65 dni przewidzianych na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w myśl art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), odliczyć należy również okres 19 dni, które upłynęły od wydania w trybie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków wniosku (z dnia 2 października 2003 r.) do dnia uzupełnienia owych braków (21 października 2003 r.). Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że opóźnienie w wydaniu decyzji, karane 500-złotową grzywną, wynosiło nie jak pierwotnie uznały organy 48 dni, ale jedynie 29. Stosując się do tej oceny organy naliczyły grzywnę za 29 dni zwłoki. Powoływany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r. został wprawdzie zakwestionowany stosownym środkiem odwoławczym, lecz wyrokiem z dnia 16 lutego 2009 r., II OSK 182/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wyrok z dnia 27 listopada 2007 r. stał się prawomocny. Tymczasem w myśl zaś art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r., II SA/Ol 443/09). Znaczenie i ranga ustrojowa tego unormowania, jako gwaranta spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniającego realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej, były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie. Związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Sąd wyrażając ocenę prawną w uzasadnieniu swojego orzeczenia oraz przedstawiając wskazania co do dalszego postępowania, determinuje rozstrzygnięcie administracyjne w różnych aspektach. Z całą pewnością przesądza o sposobie, a nawet o rezultatach stosowania prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2008 r., I OSK 1341/07). Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaaprobował rozstrzygnięcia organów, które zastosowały się w niniejszej sprawie do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r., a także wypełniły zawarte w tym orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania (od okresu przewidzianego na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę odliczyły 19 dni na uzupełnienie wniosku, z uwagi na jego braki), to jakiekolwiek odstępstwo od tej oceny stanowiłoby naruszenie art. 153 p.p.s.a. Ponadto z art. 153 p.p.s.a. koresponduje regulacja zawarta w art. 170 p.p.s.a., w myśl którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia, w myśl art. 170 p.p.s.a., oznacza zaś, że zarówno sąd, który wydał orzeczenie, jak i organy oraz strony, muszą przyjmować, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu sądu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Nie ma zatem obecnie możliwości przyjęcia innego okresu zwłoki w wydaniu przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji o pozwoleniu na budowę niż 29 dni. Sformułowany bowiem w art. 170 p.p.s.a. pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego, statuujący jego moc erga omnes, wyłącza taką możliwość. Nie ma przy tym racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że wydając wyrok z dnia 27 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zajmował się okolicznością wypożyczenia na 14 dni projektu budowlanego, który to okres również powinien być odliczony od okresu wyliczonej zwłoki. Trafności tej argumentacji strona upatruje w tym, że w skardze poprzedzającej wydanie tego wyroku nie poruszała tej kwestii, nie poruszał jej również Sąd w uzasadnieniu wyroku. Tymczasem w myśl art. 134 § 1 Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak zasadnie podkreślił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku przepis ten oznacza, że w ramach przedmiotu danej sprawy sąd ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności danego aktu, wychodząc przy tym poza powołane w skardze zarzuty i wnioski. Sąd zobowiązany jest zatem z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia przepisów, które miały miejsce podczas podejmowania zaskarżanego aktu, tak materialne, jak i procesowe. Skoro zatem Sąd uznał, że należy odliczyć w niniejszej sprawie jedynie okres od wydania postanowienia o wezwaniu inwestora do uzupełniania braków wniosku, do dnia uzupełnienia tych braków, to oczywiste jest, że 14 dni wypożyczenia projektu nie uznał za okres podlegający odliczeniu. Nie ma przy tym znaczenia, że nie wyraził tego wprost w uzasadnieniu wyroku. Stosownie bowiem do art. 141 § 4 p.p.s.a uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazuje on zatem w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku, czyli a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Skoro zatem w ówczesnej skardze strona nie podniosła argumentu o 14-dniowym wypożyczeniu projektu budowlanego, a Sąd uznał, że okoliczność ta nie ma wpływu na bieg terminu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to w sposób uprawniony pominął tę kwestię w uzasadnieniu wyroku. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.