II OSK 1088/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz /spr./ Sędzia WSA del. Maciej Dybowski Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 783/09 w sprawie ze skargi A. M., M. M. i Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz A. M. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 783/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. M.-K., M. M. i L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. sygnatura [...], oraz stwierdził, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się orzeczenia. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: W dniu 20 lutego 2009 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynął wniosek A. M.-K., L. G. i M.M. o wydanie decyzji zezwalającej na zmianę na użytek rolny gruntów leśnych o powierzchni 0,12 ha na działce o nr geod. [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w 2006 r. wnioskodawczynie uzyskały decyzję zezwalającą na dokonanie zmiany lasu na użytek rolny na sąsiadującej z ww. działką działce o powierzchni 0,10 ha. Dodatkowo wskazano, iż część działki objętej przedmiotowym wnioskiem (około 0,4 ha powierzchni) pozbawiona jest drzewostanu, na pozostałej zaś części występuje drzewostan sosnowy niskiej jakości. Wylesione grunty miały służyć do powiększenia gospodarstwa rolnego. W dniu 30 marca 2009 r. organ I instancji przeprowadził oględziny działki, w wyniku których ustalono, iż przedmiotowa działka na powierzchni około 0,04 ha powierzchni pozbawiona jest drzewostanu. Nadto stwierdzono, iż większa część działki (około 0,08 ha) zalesiona jest drzewostanem sosnowym w wieku około 60 lat w dobrym stanie. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., działając na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1991 r. ustawy o lasach oraz art. 104 k.p.a., odmówił wnioskodawcom zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny gruntów leśnych o powierzchni 0,12 ha położonych na działce nr geod. [...] (obręb [...] – S. II). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedmiotowa działka częściowo porośnięta jest prawidłowo rozwiniętym i stosunkowo dobrym jakościowo drzewostanem sosnowym w wieku około 60 lat o zwarciu przerywanym (na mniejszej części przedmiotowych gruntów nie ma drzewostanu), las ten stanowi ponadto fragment zwartego kompleksu leśnego "L." o powierzchni około 30 ha. W ocenie organu przedstawiony stan faktyczny fragmentu ww. nieruchomości oraz podana przez wnioskodawców potrzeba powiększenia gospodarstwa rolnego nie uzasadnia w sposób szczególny zmiany przedmiotowego lasu na grunt rolny. Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyń Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie zezwolił A. M.-K., L. G. i M. M. na zmianę lasu na użytek rolny gruntów leśnych o powierzchni 0,12 ha położonych na działce nr geod. [...] (obręb [...] S. II), wskazując, że zamiar zabudowy przez wnioskodawczynie działki w ramach zabudowy zagrodowej celem prowadzenia hodowli koni nie może być uznany za udowodniony. Ponadto za odmową udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny w przedmiotowej sprawie przemawia zasada powszechnej ochrony lasów oraz trwałości ich utrzymywania jak również konieczność ochrony środowiska naturalnego przed nieuzasadnioną degradacją. W ocenie organu grunty leśne objęte wnioskiem należało pozostawić do dalszego użytkowania leśnego. A. M.-K., M. M. i L. G. i wniosły od powyższej decyzji odwołanie zarzucając, że przy wydaniu skarżącego rozstrzygnięcia doszło do naruszenia art. 13 ust. 2 ustawy o lasach oraz art. 7, 8, 9, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 i 2 w zw. z art. 80 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając ją za prawidłową. Interpretując pojęcie "szczególnie uzasadnionych potrzeb" organ wskazał, że ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a mianowicie, gdy zmiana jest niezbędna i pozwala na odstąpienie od celów wyznaczonych w ustawie. Strony w toku postępowania nie wykazały jednak w sposób przekonywający okoliczności istnienia w przedmiotowej sprawie takiej "szczególnie uzasadnionej potrzeby". Co prawda, jak stwierdził organ, okoliczności podane przez odwołujące mogą stanowić o pewnych, istotnych dla nich potrzebach, związanych z zamiarem wybudowania stajni wraz z budynkami gospodarczymi, podyktowanym chęcią zrealizowania zawodowych ambicji, których jednak nie można zakwalifikować jako szczególnie uzasadnioną potrzebę. Ponadto, zdaniem SKO, odwołujące nie wykazały, aby od prowadzenia działalności związanej z istnieniem stajni była uzależniona ważna potrzeba życiowa ich rodzin, której brak mógłby być zagrożeniem dla egzystencji tych rodzin. Końcowo organ uznał, że skoro teren objęty wnioskiem stanowi element większego kompleksu leśnego, w myśl zasady powszechnej ochrony lasów oraz trwałości utrzymania lasów, jak i konieczności ochrony środowiska naturalnego przed nieuzasadnioną degradacją, uzasadnione jest przyznanie w przedmiotowej sprawie prymatu interesowi społecznemu nad interesem strony w rozumieniu art. 7 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosły: A. M.-K., L. G. i M. M., zarzucając naruszenie: 1) art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, poprzez przyjęcie, że zgłoszona przez skarżących potrzeba powiększenia gospodarstwa rolnego nie stanowi szczególnie uzasadnionej potrzeby skarżących w rozumieniu ww. przepisu; 2) art. 7, 8, 9 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i stanu faktycznego mając na względzie uzasadnione potrzeby skarżących oraz błędną ocenę zgromadzonych dowodów; 3) art. 75 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Powołując się na powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ II instancji wykazał się dowolnością w ocenie, czy zamiar wnioskodawców jest szczególnie uzasadniony potrzebą właścicieli lasu w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Nie wziął bowiem pod uwagę, iż grunt leśny położony na działce nr geod. [...] jest jedynym gruntem znajdującym się w posiadaniu skarżących, na którym mogłyby one prowadzić własne gospodarstwo rolne, po ewentualnym jego odlesieniu. Uzasadniając istnienie szczególnie uzasadnionej potrzeby skarżące wskazały na zamiar wybudowania na przedmiotowej nieruchomości stajni z poddaszem, wybiegu dla koni oraz budynku gospodarczego do garażowania sprzętu, co należy powiązać z faktem współposiadania przez A. M.-K. konia, dla którego obecnie wynajmowana jest odpłatnie stajnia w S. i uprawianiem przez córkę wyżej wymienionej jeździectwa. Skarżące podkreśliły, że według nowych unijnych norm nie jest możliwe prowadzenie hodowli na obszarze 0,10 ha, co zamierzały bezpośrednio po zakupie konia. Zmiana zaś przedmiotowego gruntu leśnego na rolny pozwoli na zapewnienie w przyszłości miejsca pracy członkom rodziny skarżących i realizacji planów w zakresie hodowli koni. Wyjaśniły, iż niepodejmowanie działań w stosunku do poprzednio wylesionej działki związane było z ciężką chorobą męża A. M.-K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazał, że obydwie te decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy oraz wbrew przepisom art. 7, 77 §1 i art. 80 k.p.a., nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Sąd podał, że materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. nr 45, poz. 435), zgodnie z którym zmiana lasu na użytek rolny dopuszczalna jest tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu. W związku z tym, iż pojecie "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie zostało przez ustawodawcę wyjaśnione ocena, czy w danej sprawie istnieją takie uzasadnione potrzeby, nie może być dowolna. W tym zakresie należy przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające celem ustalenia sytuacji życiowej wnioskodawcy, w szczególności w kontekście jego bytu materialnego i rodzinnego. Przy wydawaniu tego typu decyzji organ winien również kierować się regułą z art. 7 k.p.a. i brać pod uwagę zarówno interes społeczny, jak i uzasadniony interes strony (W. Radecki, Ustawa o lasach. Komentarz, Warszawa 2008, s. 72). Przepis art. 7 k.p.a. konstytuuje bowiem podstawowe zasady postępowania i obowiązki organu administracji publicznej, jakimi powinien się kierować w toku postępowania, a mianowicie zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Obowiązkiem organów administracyjnych było zebranie kompletnego materiału dowodowego dotyczącego wszystkich okoliczności faktycznych wskazanych przez wnioskodawców, a mających znaczenie dla wykazania przesłanki warunkującej zmianę lasu na użytek rolny. W ocenie Sądu organy I i II instancji nie uczyniły zadość powyższemu i nie zgromadziły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co do wystąpienia wskazanej przesłanki. Przeprowadzone postępowanie administracyjne nie wyjaśniło, bowiem czy A. M.-K. jest rzeczywiście współwłaścicielem konia, a jeśli tak to gdzie ten koń się znajduje i czy skarżąca ponosi jakieś opłaty z tego tytułu. Zaniechano również ustalenia, czy córka jednej ze skarżących (K. K.) faktycznie uprawia jeździectwo i czy ma w związku z tym jakieś plany zawodowe związane z dalszym uprawianiem ww. sportu i hodowlą koni. Organy winne ustalić także obecny sposób wykorzystania przedmiotowej działki w szczególności w kontekście twierdzeń skarżących, jakoby miejscowa ludność wykorzystywała ten teren (skraj lasu) jako tor do jazdy quadami, pole biwakowe, gdzie urządzane są pikniki i imprezy alkoholowe, a częściowo nawet jako śmietnik. W przypadku potwierdzenia się tych okoliczności zasadnym będzie ustalenie przez organ, jaki wpływ mogłoby mieć odlesienie przedmiotowej działki na ochronę przyległych obszarów leśnych przed dalszą dewastacją ze strony okolicznej ludności. W kontrolowanym postępowaniu nie uwzględniono również podnoszonej (konsekwentnie) przez skarżące okoliczności, iż grunt leśny położony na działce nr geod. [...] jest jedynym gruntem znajdującym się w ich posiadaniu, na którym mogłyby prowadzić własne gospodarstwo rolne, po ewentualnym jego odlesieniu. Fakt ten jest istotny, albowiem skarżące nie mają innej alternatywnej nieruchomości, na której mogłyby prowadzić planowaną działalność. Dodatkowo, zważywszy na fakt, iż omawiana nieruchomość stanowi współwłasność trzech osób (A. M.-K., L. G. i M. M.) zasadnym byłoby również odebranie przez organ oświadczeń od L. G. i M. M. w przedmiocie wyrażenia bądź nie zgody na zaoferowany przez jedną ze skarżących (A. M.-K.) sposób wykorzystania nieruchomości, po ewentualnym jej odlesieniu. Sąd stwierdził, że wskazane kwestie są w sprawie istotne, a organy obu instancji nie odniosły się do nich, niemożliwym więc było dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi. Ocena taka na tym etapie byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, której działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy winne zebrać materiał dowodowy kierując się opisanymi wyżej zaleceniami i dokonać jego oceny zgodnie z regułami postępowania wskazanymi w powyższych przepisach. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 marca 2010 r. wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem Kolegium materiał dowodowy został zebrany w sprawie wyczerpująco, w sposób pozwalający na jej rozpoznanie. Podniesiono, że badanie okoliczności, czy A. M.-K. jest współwłaścicielem konia sprowadza się de facto do przyjęcia od skarżących oświadczenia, co do tej okoliczności, a takie oświadczenia składały wielokrotnie. To samo odnosi się do konieczności zbadania faktu, gdzie obecnie znajduje się koń i czy skarżąca ponosi koszty związane z jego utrzymaniem, o czym również pisały skarżące w swoim wniosku i wyjaśnieniach składanych w toku postępowania, a także w odwołaniach. Ponowne przyjęcie od skarżących oświadczeń, co do oczywistych w sprawie i jasnych faktów wydaje się być zbyteczne. Kolegium podało również, że o tym, iż córka jednej z wnioskodawczyń uprawia jeździectwo, zdobyła 25 pucharów w hippice i nadal kontynuuje uprawianie tego sportu i hodowlę konia organy posiadły wiedzę także z pism samych skarżących, składanych w toku postępowania, znajdujących się w aktach sprawy oraz samych odwołań. Stąd brak było, zdaniem Kolegium, podstaw do wydania przez Sąd zaleceń w kwestii konieczności zbadania, czy córka skarżącej uprawia sport jeździecki i wiąże z nim swoją przyszłość. Organy obu instancji miały też przed wydaniem decyzji wiedzę, co do obecnego sposobu wykorzystania zarówno części działki już przekwalifikowanej na grunt rolny, jak i części działki, której dotyczy niniejsze postępowanie. Stan faktyczny został zbadany podczas wizji w terenie, którą organ przeprowadził przy udziale skarżących w dniu 10 lipca 2010 r. Kolegium podkreśliło, iż mimo, że działka o numerze geodezyjnym [...] jest jedynym gruntem w posiadaniu wnioskodawczyń, którego teren mogą zagospodarować w sposób określony w złożonym wniosku to fakt ten nie ma bezpośredniego znaczenia dla wyniku sprawy. Nie można bowiem przyjąć, że jeśli jest to jedyny grunt, który po zmianie przeznaczenia nadawał się będzie do prowadzenia wspomnianej działalności, to jest to jednoznaczne z koniecznością wyrażenia zgody przez organ na zmianę znajdującego się na nim lasu na użytek rolny. Zdaniem Kolegium zasadniczą kwestią w sprawie jest wyważenie, czy wnioskowana działalność może być traktowana w kategorii "szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu" w myśl art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Ocena tej kwestii należy do organów I i II instancji, co zresztą czyniły one w sposób rzetelny, w oparciu całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący wyraził pogląd, że zarzuty Sądu, co do niewyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które nie pozwoliły na zajęcie prawidłowego, nie podyktowanego dowolnością stanowiska w sprawie, są bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. M.-K., M. M. i L. G. wniosły o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określonych w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z § 1 tego artykułu obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach wynikających z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zarzuty te nie mogły być uznane za usprawiedliwione. Skarga kasacyjna, wniesiona w oparciu o podstawę z art. 174 § 2 p.p.s.a., zarzucała naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ tej ustawy poprzez przyjęcie, że w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. materiał dowodowy został przez organy zebrany wyczerpująco, w sposób pozwalający na rozpoznanie sprawy, jego ocena dokonana została rzetelnie, w oparciu o całokształt materiału dowodowego i dlatego brak było podstaw do uchylenia decyzji. Oceniając powyższy zarzut, przy uwzględnieniu materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy, w oparciu o który zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok, należało powyższym twierdzeniom odmówić słuszności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że obydwie decyzje zostały w sprawie wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.). Organy administracji nie wyjaśniły bowiem w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy oraz wbrew przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Sąd I instancji powyższy zarzut szczegółowo uzasadnił omawiając obowiązki organów, wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego w sprawie wniosku zgłoszonego w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono wyliczenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, które nie zostały wszechstronnie wyjaśnione i ocenione. Stanowisko, jakie zajął w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku należało podzielić. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Pojęcie "szczególnie uzasadnionych potrzeb" użyte w tym przepisie nie zostało w ustawie wyjaśnione. Organ wydając decyzję, która oparta jest na uznaniu administracyjnym winien po uprzednim wyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego, dokonać jego starannej oceny i szczegółowo wyważyć potrzeby właściciela lasu w kontekście oceny czy mają one charakter "szczególnie uzasadniony", przemawiający za zmianą przeznaczenia lasu. Postępowanie dowodowe w sprawie nie mogło być uznane za wystarczające. Mimo, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w dniu [...] maja 2009 r. uchyliło poprzednią decyzje pierwszoinstancyjną wobec stwierdzenia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wydane rozstrzygniecie, dotyczące zamiaru skarżących i ich potrzeb, w ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta B. ograniczył czynności dowodowe do ponownego przeprowadzenia oględzin i nie wyjaśnił wszechstronnie sprawy. W decyzji odmownej z dnia 28 sierpnia 2009 r. odrzucono arbitralnie argumenty wnioskodawczyni, powołując się na zasadę powszechnej ochrony lasów, trwałości ich utrzymywania i konieczność ochrony środowiska naturalnego przed nieuzasadnioną degradacją. W takiej sytuacji utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznane być musiało za wadliwe z przyczyn wskazanych w zaskarżonym wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.