III SA/Kr 668/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie : WSA Bożenna Blitek spr. WSA Halina Jakubiec Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi Ł. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 maja 2009 r. Nr : [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby s k a r g ę o d d a l a . Pismem z dnia 5 lutego 2009 roku Komendant Powiatowy Policji poinformował sierż. Ł. M., że zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji zawiadamiając o przysługującym mu prawie z art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu [...] 2009r. Komendant Powiatowy Policji wydał rozkaz personalny Nr [...], na mocy którego zwolnił sierż. Ł. M. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2009r. Jako podstawę prawną podano art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 26 listopada 2008r. Prokurator Rejonowy powiadomił, że w dniu 19 listopada 2008r. funkcjonariuszowi Policji sierż. Ł. M. został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 K.k. i art. 157 § 2 K.k. w związku z art. 11 § 2 K.k., art. 191 § 1 K.k., art. 288 § 1 K.k.. Następnie stosownym raportem Ł. M. powiadomił w dniu 29 stycznia 2009r. Komendanta Powiatowego Policji, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...] 2009r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne na okres próby 1 roku. Zaznaczono, że w toku postępowania administracyjnego zmierzającego do zwolnienia Ł. M. ze służby w Policji Komendant Powiatowy Policji - zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji - zasięgnął opinii właściwego związku zawodowego i uzyskał odpowiedź, że Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów na posiedzeniu w dniu [...] 2009r. postanowiło nie wnosić zastrzeżenia co do trybu zwolnienia ze służby w/w funkcjonariusza z zastosowaniem wobec niego art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zdaniem organu I instancji, ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego w sposób oczywisty wynika, iż Ł. M. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 158 § 1 K.k. i art. 157 § 2 K.k. w związku z art. 11 § 2 K.k., art. 191 § 1 K.k., art. 288 § 1 K.k., tj. przestępstw o charakterze umyślnym, ściganych z oskarżenia publicznego, na co wskazał Sąd Rejonowy w prawomocnym wyroku z dnia [...] 2009r. sygn., akt [...], warunkowo umarzając postępowanie karne na mocy art. 66 § 1 K.k. i art. 67 § 1 K.k. Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień zaufania społecznego. W myśl przepisu art. 25 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii. Jest to jedna z koniecznych przesłanek jakie musi spełniać osoba będąca policjantem. Natomiast z materiałów sprawy jednoznacznie wynika, iż Ł. M. przymiot ten utracił. Nie do przyjęcia jest bowiem, zdaniem organu, aby policjant skutecznie i z pełnym przyzwoleniem społecznym egzekwował prawo, podczas gdy on sam prawa nie przestrzega. Ł. M., jak każdy policjant, zobowiązany był do przestrzegania złożonego ślubowania, w którym przyrzekł strzec bezpieczeństwa Państwa, jego obywateli, przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby, a także przestrzegać zasad etyki zawodowej. W przeciwnym wypadku niemożliwa jest realizacja podstawowych zadań Policji określonych m.in. w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. W ocenie organu I instancji, utrata warunków kwalifikacyjnych do służby w Policji oraz charakter popełnionych czynów (m.in. przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przestępstwa przeciwko mieniu) uniemożliwiają dalsze pozostawanie Ł. M. w służbie w Policji. Komendant Powiatowy Policji podniósł, że rola i zadania Policji wyrażające się w służbie społeczeństwu uzasadniają celowość eliminowania ze struktur Policji funkcjonariuszy, którzy osłabiają autorytet władzy poprzez działania niezgodne z prawem, którego przestrzegania mają kontrolować. Nadto - na podstawie art. 110 ust. 7 pkt 2 i ust. 8 ustawy o Policji - organ I instancji stwierdził, że Ł. M. nie przysługuje nagroda roczna za 2009 rok z uwagi na popełnienie czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Od powyższego rozkazu personalnego Ł. M. wniósł odwołanie domagając się jego uchylenia oraz przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym czynności dowodowych. Rozkazowi personalnemu Nr [...] Ł. M. zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji poprzez uznanie, iż zwolnienie go ze służby w Policji jest uzasadnione z uwagi na oczywisty fakt popełnienia przez niego przestępstwa, które uniemożliwia mu pozostanie w służbie, podczas gdy jego postawa w życiu zawodowym i prywatnym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu. Drugi podniesiony przez Ł. M. zarzut dotyczył naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez zaniechanie uwzględnienia pozytywnych opinii z przebiegu służby odwołującego się i bez oceny jego dotychczasowej służby i stopnia przygotowania merytorycznego do pełnienia służby. Odwołujący się zaznaczył, że w śledztwie prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową prokurator wystąpił wobec niego z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania karnego uznając, że stopień społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów nie jest znaczny. Ponadto biorąc pod uwagę niekaralność odwołującego się uznano, iż będzie przestrzegał porządku prawnego. Ze stanowiskiem tym zgodził się Sąd Rejonowy, który prawomocnym wyrokiem z dnia [...] 2009r., sygn. akt [...] umorzył warunkowo postępowanie karne na okres próby w wymiarze jednego roku. Zaznaczył, że Sąd - jego zdaniem - warunkowo umarzając postępowania karne nie orzekł o jego winie i stwierdził niski stopień szkodliwości czynu, a zatem mała waga czynów, potwierdzona przez Sąd, nie ma żadnego wpływu na wykonywane przez niego obowiązki służbowe. Ł. M. podniósł, że został przez przełożonego wprowadzony w błąd, albowiem przełożony ten zapewnił go, że warunkowe umorzenie toczonego się wobec niego postępowania karnego pozwoli na pozostawienie go w służbie w Policji. Z tego też powodu przyznał się do popełnienia czynów, których – jak twierdzi - w rzeczywistości nie popełnił. Zdaniem odwołujący się istnieją świadkowie, którzy są w stanie wskazać rzeczywisty przebieg zdarzeń z dnia [...] 2008 r. i mogą zaświadczyć o jego niewinności i na tę okoliczność wniósł o przesłuchanie dwóch osób. Zdaniem odwołującego się przebieg samego zdarzenia z dnia [...] 2008r. nie został jednoznacznie ustalony ani w postępowaniu prokuratorskim, ani w postępowaniu sądowym i same zeznania świadków oskarżenia zawierają sprzeczności. Tymczasem ustalenia postępowania administracyjnego oparto w przeważającej mierze właśnie na aktach sprawy karnej. Dodał przy tym, że w wyniku zdarzeń z dnia [...] 2008r. odniósł on obrażenia ciała, co wykazano w sprawie [...] oraz w sprawie [...]. Odwołujący się zarzucił, że organ administracyjny z niewiadomego powodu odstąpił od przesłuchania w charakterze świadka jego żony – B. S. – M. przyznając, że nastąpiło to po pisemnym poinformowaniu Komendy Powiatowej Policji o niemożliwości stawiennictwa się świadka na przesłuchanie w wyznaczonym terminie z powodu choroby. Odwołujący się przyznał także, że pismem z dnia 5 marca 2009r. został poinformowany o terminie przeprowadzania w KPP dowodów ze świadków, jednakże – jego zdaniem – zawiadomienie to było niewłaściwe, gdyż nie wskazano o jakich świadków chodzi i niezrozumiałym jest na jakiej podstawie dowody z zeznań świadków miałyby potwierdzać tezę, iż jego pozostanie w służbie, po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie [...], jest niemożliwe. Podniósł także, iż nie został przesłuchany jako strona w postępowaniu i nie zapoznano go z zebranymi w postępowaniu administracyjnym materiałami, a nadto zarzucił, że w piśmie z dnia 18 marca 2009r. znak [...] nie poinformowano go o prawie do wglądu w akta sprawy. W odwołaniu wniósł o przeprowadzenie dowodu z jego akt osobowych, albowiem nie uwzględniono jego pozytywnych opinii służbowych, rozkazów personalnych o wyróżnieniu, jak i posiadanych przez niego kwalifikacji w zakresie wykształcenia ogólnego i zawodowego. Zaznaczył przy tym, iż nigdy nie był karany dyscyplinarnie, a zamiast tego przyjęto bezpodstawnie, iż nie może już pełnić służby w Policji. W ocenie Ł. M., Komendant Powiatowy Policji nie wykazał w postępowaniu administracyjnym żadnych konkretnych okoliczności, które uniemożliwiałyby pozostawienie odwołującego się w służbie w Policji, wskazując na niedookreślone pojęcie "szczególnego stopnia zaufania społecznego", jaki wiąże się z zawodem policjanta. Odwołujący się wskazał, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego brak również przywołania jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, iż po wyroku umarzającym warunkowo postępowanie karne nie jest on w stanie "skutecznie i z pełnym przyzwoleniem społecznym" egzekwować prawa. Ł. M. stwierdził, że zdarzenia wykazane w wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] nie mają żadnego związku ze służbą w Policji. Sąd ten nie orzekł też wobec odwołującego się żadnego środka karnego w postaci np. zakazu sprawowania określonych stanowisk czy pełnienia określonych funkcji, nie orzekł też o podaniu wyroku do publicznej wiadomości. Ł. M. podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego Komendant Powiatowy Policji nie udowodnił, iż zdarzenie stwierdzone wyrokiem sądowym miało oddźwięk społeczny i że utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a nawet zarzucił, iż znane mu są przypadki przyjmowania do służby w Policji w garnizonie (i w KPP ) osób, wobec których sądy warunkowo umarzały postępowania karne w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego. Odwołujący się podkreślił, że jego zastrzeżenia wzbudził fakt, iż Komendant Powiatowy Policji zarzucił mu, iż złamał rotę ślubowania Policjanta w zakresie m.in. przestrzegania prawa, godności, dobrego imienia służby, etyki zawodowej oraz wskazał, iż osoby takie jak odwołujący się trzeba eliminować ze struktur Policji. Zdaniem odwołującego się, formułując pod adresem policjanta takie zarzuty i sugestie, wskazane byłoby równe traktowanie w tym względzie wszystkich funkcjonariuszy Policji z Komendy Powiatowej Policji, co nie ma jednak miejsca. Jak wynika bowiem z rozkazów personalnych doręczanych odwołującemu się po przedstawieniu mu zarzutów popełnienia przestępstw w Prokuraturze Rejonowej, został on zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, podobnie jak inny funkcjonariusz KPP, podczas gdy kolejny funkcjonariusz tej samej jednostki, na którym aktualnie ciąży zarzut popełnienia przestępstw o większym ciężarze gatunkowym ściganych z oskarżenia publicznego i mających związek ze służbą, został zawieszony w czynnościach służbowych tylko na okres tygodnia, bez konsekwencji dyscyplinarnych. Zdaniem Ł. M., budzi to wątpliwości co do równego traktowania funkcjonariuszy tej samej jednostki i co do obiektywnego prowadzenia postępowania w jego sprawie. Rozkazem personalnym z dnia 8 maja 2009r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009r. Nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia Ł. M. ze służby w Policji i ustalił datę tego zwolnienia na dzień 31 maja 2009r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy podniósł, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] 2009 roku sygn. akt [...] na mocy art. 66 § 1 i art. 67 § 1 kk warunkowo umorzono postępowanie karne na okres próby wynoszący jeden rok w stosunku do odwołującego się Ł. M. oskarżonego wraz z bratem J. M. o czyny opisane w pkt I, III i IV aktu oskarżenia, tj. o to, że: "I. w dniu [...] 2008 roku w A. rejonu [...], działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu B. F., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w ten sposób, że uderzyli pokrzywdzonego pięścią w tył głowy oraz kark w następstwie czego pokrzywdzony upadł na podłoże, a następnie kopali go nogami po całym ciele, w wyniku czego B. F. doznał obrażeń ciała w postaci skręcenia i stłuczenia odcinka szyjnego kręgosłupa z podbiegnięciami krwawym, licznych podbiegnięć krwawych powłok brzucha i klatki piersiowej oraz dużego podbiegnięcia krwawego oraz okolicy dołu łokciowego i częściowo ramienia prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała wymienionego pokrzywdzonego na okres poniżej 7-miu dni, - tj. o przest. Z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk; III. W czasie i miejscu jak opisano w pkt I grozili M. J. – F. i B. F. zabiciem, w celu uniemożliwienia pokrzywdzonym zamknięcia samochodu i prób odjechania pojazdem z miejsca, gdzie pokrzywdzeni zostali pobici, - tj. o przest. z art. 191 § 1 kk; IV. W czasie i miejscu jak opisano w pkt I, działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali umyślnego zniszczenia samochodu marki VW [...] nr rej. [...] własności M. J. – F. w ten sposób, iż kopali nogami po karoserii, szarpali za klamki w drzwiach pojazdu, bili rękoma po szybach samochodu oraz uderzyli pięścią w lusterko samochodu, w następstwie czego spowodowali straty w pojeździe na kwotę 2.312,88 zł na szkodę M. J. – F. i Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji "[...]" przy przyjęciu, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, - tj. o przest. z art. 288 § 1 i 2 kk." Organ II instancji uzasadnieniu podzielił ustalenia i argumenty organu I instancji i wskazał, że zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie go w służbie. Zdaniem organu odwoławczego, niezaprzeczalnym w przedmiotowej sprawie jest to, że Ł. M. dopuścił się zarzucanych mu czynów, a jego wina w tym zakresie nie budzi wątpliwości. Zastosowanie przez sąd instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego oznacza, że wina i społeczna szkodliwość czynów nie są znaczne, okoliczności ich popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy, który dotychczas nie był karany za przestępstwa umyślne, jego warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, iż będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Organ II instancji stwierdził, że Ł. M. jako funkcjonariusz Policji zobowiązany był przestrzegać szczególnie rygorystycznych wymagań w związku z przestrzeganiem prawa. Z zawodem policjanta wiąże się bowiem szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Dlatego też, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie do pogodzenia z funkcją i rolą, jaką wypełnia Policja jest realizowanie zadań służbowych przez policjanta, w stosunku do którego zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego. W ocenie organu odwoławczego zachowanie policjanta w sposób istotny ujemnie wpłynęło na jego prestiż oraz dobre imię Policji. Czyny, które popełnił Ł. M. są wysoce naganne. Mimo, iż postępowanie karne zostało warunkowo umorzone, popełnienie wskazanych czynów przez policjanta, który z racji pełnionej funkcji powinien stać na straży praworządności, świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa. Uzasadnia to podjęcie przez przełożonych zdecydowanych kroków zmierzających do odsunięcia takiego funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych i w konsekwencji do wykluczenia go z szeregów Policji, a – zdaniem organu - taka reakcja wypełnia nie tylko pojecie ważnego interesu służby, ale szerzej – pojęcie ważnego interesu społecznego. Organ II instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zasięgnięto wymaganej opinii organizacji związkowej związku zawodowego policjantów, a wiec spełniono przesłanki występujące w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołującego się i podkreślił, że organ I instancji działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem decyzji, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 K.p.a.), rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa mogących mieć do niej zastosowanie i dokonał wszechstronnej oceny i analizy zebranego materiału dowodowego. Podkreślono, że jako dowody w sprawie oprócz prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] 2009r., sygn. akt [...] dopuszczono dowody w postaci odpisów dokumentów śledztwa [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową, przesłuchano świadków: M. J.- F., M. K. i M. K. i zapoznano się z opinią Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów z dnia [...] 2009r. Odnosząc się do zarzutu Ł. M. o przyjmowaniu do służby w Policji w garnizonie [...] osób, wobec których sądy warunkowo umorzyły postępowania karne o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, organ II instancji stwierdził, iż nieznane mu są takie przypadki. Nadto organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 130 § 1 K.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Z uwagi natomiast na fakt, iż decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia [...] 2009r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy na nowo określił datę zwolnienia Ł. M. ze służby w Policji ustalając ją na dzień 31 maja 2009r. Pismem z dnia 17 czerwca 2009r. Ł. M. wniósł skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż zwolnienie go ze służby w Policji jest uzasadnione z uwagi na oczywisty fakt popełnienia przez niego przestępstwa, które uniemożliwia mu pozostanie w służbie, podczas gdy jego postawa w życiu zawodowym i prywatnym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu. Drugi podniesiony przez Ł. M. zarzut dotyczył naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. i art. 15 K.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez: zaniechanie uwzględnienia pozytywnych opinii z przebiegu służby skarżącego, niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego, wyłączne bazowanie na materiałach zebranych przez organ I instancji, bezzasadne stwierdzenie przewidywań przewlekłości postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie prośby o wyznaczenie innego terminu przesłuchania żony skarżącego B. S. – M., wyłączne uwzględnienie przesłuchań świadków, którzy składali swoje zeznania w KPP, a nie brali bezpośredniego udziału w zdarzeniu, brak wezwania skarżącego w charakterze świadka, nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka T. K. oraz J. M. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności organ podkreślił, że przesłanką zwolnienia Ł. M. ze służby w Policji było stwierdzenie oczywistości popełnienia przestępstwa, co uniemożliwiło jego dalsze pozostawanie w służbie. Wina skarżącego została ustalona, wbrew jego twierdzeniom, w sposób bezsporny i nie budzący wątpliwości, skoro przyznał się do popełnienia wszystkich zarzuconych czynów, a Sąd Rejonowy w wyroku z dnia [...] 2009r., sygn. [...] zastosował wobec niego instytucję warunkowego umorzenia postępowania karnego, opartą między innymi na przesłance braku wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu i winy sprawcy. Organ II instancji stwierdził, że KPP w toku postępowania administracyjnego nie tylko nie był zobowiązany, a wręcz był nieuprawniony do ponownego ustalania przebiegu zdarzenia oraz dowodzenia winy lub niewinności skarżącego w zakresie przestępstw objętych prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Z tego względu wszystkie zarzuty skarżącego dotyczące braku oparcia w materiale dowodowym dokonanych ustaleń odnośnie przebiegu zdarzenia z dnia [...] 2008 roku, niewyjaśnienia rozbieżności w zeznaniach świadków i pominięcia istotnych dla tej kwestii dowodów są, zdaniem organu II instancji, pozbawione podstaw prawnych. W piśmie z dnia 28 grudnia 2009r. skarżący Ł. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że instytucję stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stosuje się w przypadku przekroczenia prawa w sposób rażący, tj. wówczas, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Skarżący uważa, że właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Na poparcie swojego twierdzenia skarżący wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Natomiast ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nie istnieje uchwała Organizacji Zakładowej działającej przy Komendzie Wojewódzkiej Policji, w której zawarta byłaby jednoznaczna opinia odnośnie zwolnienia ze służby skarżącego, "podparta protokołem z zebrania określającym ilu związkowców głosowało, kto był za, kto przeciw, czy było kworum". Skarżący podniósł, że w dniu 7 kwietnia 2009r. został poinformowany przez przedstawiciela Wojewódzkiego NSZZ Policjantów, iż przed wydaniem decyzji dotyczącej jego zwolnienia z Policji będzie wezwany przed komisję do KWP, w której to m.in. zasiadają przedstawiciele NSZZ Policjantów. Zapewniano go, że będzie musiał złożyć stosowne wyjaśnienia, aby NSZZ Policjantów wydał właściwą decyzję, co do ewentualnego zwolnienia go z Policji. Jednak Komendant KWP bez konsultacji i bez powołania właściwej komisji, wydał decyzję dotyczącą zwolnienia skarżącego i to powoduje, że – jego zdaniem - tryb zwolnienia go z Policji był sprzeczny z przepisami prawa, a także wskazuje na brak obiektywizmu przy rozpatrywaniu decyzji uznaniowej. Wskazał także, że w art. 32 ust. 2 i 3 ustawy o Policji postanowiono, że mianowanie policjanta na stanowisko, przenoszenie oraz zwalnianie ze służby następuje w formie decyzji administracyjnej. Skarżący podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa forma rozkazu nie może być, wbrew prawu, używana do nawiązywania i rozwiązywania stosunku służbowego, gdyż rozkazy wydawane są ustnie lub pisemnie i nie ma możliwości ich zaskarżenia, a nadto, jeżeli rozkaz jest sprzeczny z prawem to można odmówić jego wykonania. K.p.a. stosuje się tylko do dwóch prawnych form działania administracji publicznej: decyzji oraz postanowień. Skarżący podniósł, że na podstawie § 22 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać nazwę i kod stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji. Natomiast w zaskarżonym rozkazie personalnym Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że skarżący był policjantem zespołu do walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego. Jest to niezgodne z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy, gdzie znajduje się rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009r. odnośnie powierzenia skarżącemu pełnienia obowiązków referenta w Ogniwie Patrolowo Interwencyjnym Wydziału Prewencji do dnia 30 czerwca 2009r. Skarżący wskazał na nieprawidłowe wezwanie do złożenia zeznań żony B. S. – M., której udział w charakterze świadka organ początkowo uznał za niezbędny, a następnie - mając informacje, że nie może się ona stawić na przesłuchanie z powodu choroby - odstąpiono od przeprowadzenia tego dowodu. Zdaniem skarżącego, w takiej sytuacji organ miał obowiązek przesłuchania świadka w miejscu jego pobytu. Skarżący przyznał, że z akt wynika, iż organ nie przesłuchał tego świadka ze względu na przewidywanie przewlekłości postępowania administracyjnego, jak również z uwagi na treść zeznań złożonych przez innych świadków, jednakże takie postępowanie, zdaniem skarżącego, rażąco zaświadcza o braku obiektywizmu organu. Skarżący podniósł także, iż domagał się przeprowadzenia dowodu z przesłuchania jego oraz świadków T. K. i J. M. Organ administracji dowodu takiego nie przeprowadził naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów zawartą w art. 7 K.p.a., a także obowiązek zawarty w art. 77 K.p.a. oraz zasadę kompletności materiału dowodowego potrzebnego do obiektywnego wydania decyzji. Nieuwzględnienie wniosku strony w powyższym zakresie stanowiło naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. Zdaniem skarżącego, organ administracji zwalniając go z Policji na podstawie decyzji uznaniowej zastosował procedurę stosowaną przy zwalnianiu policjanta na podstawie obligatoryjnej podstawy zwolnienia. W orzecznictwie i doktrynie jednoznacznie przyjmuje się, że uznanie administracyjne dotyczy przyszłości; przedmiotem uznania nie jest ustalenie znaczenia tekstu prawnego, ani ocena występujących faktów, lecz określenie skutku prawnego. Skarżący podkreślił, że przedmiotem skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie była decyzja uznaniowa dotycząca zwolnienia policjanta, której podstawę stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Skarżący wyjaśnił, iż z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Inaczej mówiąc ustawa pozwala na wybór między dwiema lub więcej możliwościami. Analizowany przepis nie determinuje rozstrzygnięcia przełożonego służbowego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest normą, która w przypadku zaistnienia przesłanek zawartych w jej dyspozycji, obliguje organ administracji do podjęcia jedynego dopuszczalnego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, iż w dniu 9 lutego 2009r. został zapoznany ze stanowiskiem Komendanta w sprawie zwolnienia go z Policji i że Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że - powołując się na prawomocny wyrok z dnia [...] 2009r. w sprawie [...] wydany przez Sąd Rejonowy - wszczął postępowanie administracyjne, aby zwolnić skarżącego. Zdaniem skarżącego, nie było więc mowy o jakiejkolwiek uznaniowości. Skarżący podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podjęcie decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie tego artykułu jest niezależne od wyników postępowania karnego prowadzonego przeciwko policjantowi. Skarżący zarzucił, że organ administracji przy wydawaniu decyzji uznaniowej naruszył zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 K.p.a., wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa i konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, która nakazuje traktować w podobny sposób osoby znajdujące się w analogicznej sytuacji prawnej wskazując, że Komendant Główny Policji na początku roku 2009 został ukarany mandatem karnym w wysokości 300 zł za przekroczenie prędkości o 40 km od dozwolonej, a za swój czyn nie miał wszczętego postępowania dyscyplinarnego. W piśmie tym skarżący ponownie zarzucił, że został wprowadzony w błąd przez Komendanta, który – jego zdaniem - zapewniał go, że w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego nie zostanie on zwolniony z Policji i dlatego zgodził się na warunkowe umorzenie postępowania karnego, przy czym zaznaczył, że podczas prowadzonego postępowania karnego przebywał na zwolnieniu lekarskim po wypadku samochodowym z dnia [...] 2007r. i w październiku 2008r. będąc już prawie rok na zwolnieniu miał możliwość przejścia na rentę z tytułu niezdolności do pracy i tym samym odpowiadania przed sądem jako osoba cywilna. Skarżący podniósł także, że mówiło się o nagannym zachowaniu Komendanta, za które nie poniósł odpowiedzialności, co uzasadnia zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Wobec zarzutu skarżącego o nierównym traktowaniu z powołaniem się na mający mieć miejsce fakt ukarania mandatem karnym Komendanta Głównego Policji za przekroczenie dozwolonej prędkości - Sąd stwierdza z urzędu, że z akt administracyjnych, a m.in. z notatki urzędowej Komendy Powiatowej Policji wynika, że zdarzenia z dnia [...] 2008 roku opisane w wyżej wymienionym prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego miały miejsce w okresie przebywania skarżącego Ł. M. na zwolnieniu lekarskim od 25.09.2007r. do 31.10.2008r. (k. 16). Z uzasadnienia wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania karnego z dnia 27 listopada 2008 roku m.in. wynika, że do zarzuconych aktem oskarżenia skarżącemu czynów doszło w wyniku zachowania Ł. M., "który będąc w stanie nietrzeźwym sprowokował pokrzywdzonych do podjęcia działań zmierzających do wyprowadzenia go z samochodu własności M. J. – F." (k. 22). Jak wynika m.in. z zeznań złożonych przez świadka w niniejszym postępowaniu – w dniu zdarzenia został zorganizowany w pobliżu leśniczówki tzw. "gril" klasowy dla ośmioletnich dzieci, które mogły w nim uczestniczyć wyłącznie w towarzystwie dorosłego opiekuna i skarżący wziął udział w nim jako opiekun swej ośmioletniej córki. Świadek zeznał, że około godziny 20:00 skarżący "był tak pijany, że nie mógł ustać na nogach. Był agresywny w stosunku do tych mężczyzn, którzy usiłowali wprowadzić go do samochodu VW [...] własności państwa F. (...) On nie zważał na obecność swojej nieletniej córki jak i na obecność innych nieletnich dzieci. (...) jego zachowanie było gorszące dla dzieci, gdyż używał przekleństw i słów uznanych powszechnie za wulgarne" (k. 123). Wobec powoływania się skarżącego na akta [...], z których według skarżącego wynika, iż doznał obrażeń w dniu [...] 2008 roku – Sąd stwierdza z urzędu, że akta te w formie uwierzytelnionych kserokopii zalegają w aktach administracyjnych na k. 73 – 80 i wynika z nich, że postępowanie o wszczęciu dochodzenia zostało wydane w wyniku zawiadomienia skarżącego, który do protokołu zawiadomienia podał m.in., że w dniu [...] 2008 roku brał udział od godz. około 18:00 w "ognisku szkolnym" córki, gdzie były dzieci z klasy córki, ich rodzice i wychowawca, przy czym osoby dorosłe, w tym on również, spożywały alkohol. Przyznał też, że kiedy M. i B. F. zaproponowali, że odwiozą go do domu, był "dość mocno wypity" (k. 76). Z akt wynika, że Prokurator Rejonowy wydał w dniu 18 lipca 2008 roku w sprawie [...] Postanowienie o umorzeniu dochodzenia prowadzonego w sprawie uszkodzenia ciała Ł. M. - "wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego ściganego z oskarżenia publicznego i braku interesu społecznego objęciu ściganiem z urzędu’ (k. 80). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz U. Nr 153, poz. 1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p. p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga Ł. M. jest całkowicie nieuzasadniona. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 maja 2009 roku i poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 3 z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.): : "Art. 41. 2. Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach: 8) popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie;" "Art. 43. 3. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów." Zdaniem Sądu, organy administracyjne dokonały prawidłowej oceny spełnienia przesłanek umożliwiających zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i właściwie zastosowały wymieniony przepis. Decyzje podjęte zostały przez uprawnione do tego organy, stosownie do art. 45 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Ustawa o Policji przewiduje zarówno przypadki obligatoryjnego, jak i fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego w sytuacji, gdy jego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie funkcjonariusza w służbie, należy do tych przypadków, w których zwolnienie ze służby pozostawione zostało decyzji właściwego przełożonego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową. Uzasadnienie dla jego wprowadzenia w życie można upatrywać w trosce o autorytet Policji jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Rola i zadania Policji wyrażające się w służbie społeczeństwu uzasadniają celowość eliminowania ze struktur Policji funkcjonariuszy, którzy osłabiają autorytet władzy poprzez działania niezgodne z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować. Sąd podkreśla, że fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa i jego oczywistość wynikają wprost z treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] 2009 roku sygn. akt [...], w którym na mocy art. 66 § 1 i art. 67 § 1 kk warunkowo umorzono postępowanie karne w stosunku do skarżącego. Według art. 66 § 1 kodeksu karnego: "Art. 66. § 1. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa." Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko orzecznictwa sądowego niżej przytoczone, a znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 9 stycznia 2002 r., III KKN 303/00 opubl. LEX nr 75033): "Warunkowe umorzenie postępowania jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Jest oczywiste, że dokonanie oceny czy wina jest znaczna, czy też nie jest znaczna wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czynu zabronionego w ogóle ponosi winę." Z powyższego wynika, że prawomocne warunkowe umorzenie postępowania przesądza nie tylko fakt popełnienia przestępstwa, ale przesądza także stwierdzenie winy sprawcy czynu. Nie jest więc uzasadniony zarzut skarżącego, jakoby Sąd nie stwierdził jego winy w popełnieniu zarzuconych czynów. Z kolei zgodnie ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie (wyrok z dnia 30 marca 2005 r., II Aka 50/05 opubl. KZS 2005/5/33): "Użyte w zaskarżonym wyroku określenie, iż stopień szkodliwości społecznej czynu oskarżonej "nie jawi się jako znaczny" oraz zarzut apelacji jakoby sąd uznał, że stopień szkodliwości tego czynu "jest nieznaczny", nie są tożsame. Pierwsze z nich (zgodnie z brzmieniem art. 66 § 1 k.k.) obejmuje swoim zakresem także przypadki o "średnim" stopniu szkodliwości (zob. K. Buchała i A. Zoll, Komentarz do k.k., 1998 s. 481 i nast.)." Z treści tego orzeczenia, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, wynika wprost, że nie jest zarzut skarżącego, jakoby Sąd stwierdził niski stopień szkodliwości społecznej jego czynu. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że z treści samego prawomocnego Sądu Rejonowego z dnia [...] 2009 roku sygn. akt [...] wynika oczywistość popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Oczywistość popełnienia przestępstwa, to – zdaniem Sądu – brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu zabronionego. Sąd powszechny orzekając w wyroku warunkowe umorzenie postępowania nie może mieć żadnych wątpliwości zarówno co do faktu popełnienia przestępstwa, okoliczności jego popełnienia i winy sprawcy (która nie może być znaczna). Stanowisko to znajduje oparcie w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2005r., sygn. V KK 435/04 (opubl. LEX nr 147241): "Jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego - zgodnie z art. 66 § 1 k.k. - jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Nie może być zatem wątpliwości ani co do tego, że oskarżony wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu wymienione w konkretnym przepisie, zawierającym opis danego przestępstwa, jak i że spełnione zostały warunki odpowiedzialności konieczne do uznania kogoś za sprawcę przestępstwa ujęte w części ogólnej Kodeksu karnego.", a także w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007r., I OSK 1077/06 (opub. LEX nr 342501): "Ustawa nie definiuje pojęcia oczywistości, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), gdyż każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy i oczywistości może wystarczająco dowodzić samo przyznanie się do winy (...).Oczywistości bowiem nie można pojmować tylko w świetle celów postępowania służbowego, gdyż oczywistość popełnienia przestępstwa musi być tak samo rozumiana w postępowaniu służbowym i karnym". Nie ma racji skarżący zarzucając, że organy przy wydaniu zaskarżonych decyzji niezgodnie z prawem nie wzięły pod uwagę jego dotychczasowej nienagannej służby. Zdaniem Sądu, służba publiczna, jaką jest praca w Policji, rodzi po stronie funkcjonariuszy szczególny obowiązek dbania o bezpieczeństwo publiczne, ochronę życia i zdrowia ludzi, a także przestrzeganie przepisów prawa. Ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do zajmowanego stanowiska. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania (tak też wyrok z dnia 10.01.2007r. WSA w Warszawie II SA/Wa 1568/06 opubl. LEX nr 328881). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przytacza też stanowisko WSA w Warszawie (wyrok z dnia 22 lutego 2008r., II SA/Wa 1924/07, opubl. LEX nr 518781): "1. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby, oparta na art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ może wydać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, kiedy w ocenie przełożonego zostały spełnione zawarte w tym przepisie przesłanki. Dodać należy, że decyzja o charakterze uznaniowym dotyczy takich przepisów prawnych, w których nie ma nakazu lub zakazu ustalenia określonej treści rozstrzygnięcia. 2. Dokonując wyboru właściwego trybu rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, organ Policji powinien kierować się dyspozycją art. 7 k.p.a., a więc powinien załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis nie daje przy załatwianiu sprawy bezwzględnego pierwszeństwa interesowi strony." Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji traktowany jest przez orzecznictwo niezwykle restrykcyjnie. Świadczy o tym orzeczenie WSA w Warszawie – wyrok z dnia 28 lutego 2007 r., II SA/Wa 2326/06 opubl. LEX nr 318267: "Wystarczającą przesłanką do zastosowania sankcji przewidzianej przez art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji jest popełnienie jednego czynu o znamionach przestępstwa". Bez doniosłości prawnej jest – zdaniem Sądu – oświadczenie skarżącego jakoby przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, których nie popełnił, a uczynił to w celu warunkowego umorzenia postępowania, co jak mu powiedziano umożliwi mu pozostanie w służbie. Skarżący, jako policjant powinien znać podstawowe przepisy prawa karnego i ustawy pragmatycznej, a także powinien znać konsekwencje oświadczeń złożonych w postępowaniu karnym. Sąd zwraca uwagę na to, że wyrok karny nie został oparty wyłącznie na oświadczeniu skarżącego o przyznaniu się do popełnienia zarzuconych mu czynów, ale w aktach administracyjnych zalegają uwierzytelnione kserokopie zeznań wielu świadków, które potwierdzają stan faktyczny. Oprócz zapoznania się z tymi zeznaniami organ administracyjny przeprowadził własne dowody i przesłuchał świadków uzyskując samodzielnie dowody świadczące o okolicznościach popełnionych czynów. Prawidłowo – zdaniem Sądu – organ ocenił, że popełnione przez skarżącego czyny – przestępstwa umyślne przeciwko zdrowiu i mieniu, ścigane z oskarżenia publicznego uniemożliwiają pozostanie skarżącego w służbie. Skarżący zarzucił, że zarzucone mu czyny miały miejsce poza służbą. Mają jednak rację organy podkreślając, że funkcjonariusz Policji powinien nie tylko w czasie służby, ale i poza nią dawać przykład właściwego zachowania i w ten sposób dawać wyraz dbania o autorytet Policji jako formacji stojącej na straży bezpieczeństwa obywateli. Wobec takiego zarzutu – zdaniem Sądu - nie powinny być bez znaczenia także takie ujawnione okoliczności, jak nadużywanie alkoholu przez skarżącego będącego na zwolnieniu lekarskim czy picie alkoholu w sytuacji sprawowania bezpośredniej opieki nad małoletnią córką podczas jej spotkania klasowego. Chybionym jest zarzut naruszenia przez organy przepisów proceduralnych, albowiem na karcie 130 zalega dowód doręczenia skarżącemu stosownych pouczeń zawartych zwłaszcza w piśmie z dnia 18.03.2009 r. Mimo pouczenia o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenia żądań w terminie dni 7 – skarżący takich nie zgłosił. W tej sytuacji zgłoszone przez skarżącego wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków na etapie postępowania odwoławczego nie mogły wywołać skutków prawnych. Do decyzji organu prowadzącego postępowanie administracyjne należy dobór środków dowodowych i tym samym rezygnacja z dowodów, o które nie wnioskowała strona. Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego dotyczący nie przesłuchania żony skarżącego w miejscu jej zamieszkania, a to wobec braku takiego wniosku skarżącego na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie wynika jakaś szczególna forma wyrażenia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Zalegające na k. 31 - 32 akt pismo Komendanta Powiatowego Policji z daty 5 lutego 2009r. skierowane do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów i odpowiedź tego Zarządu z dnia 23 lutego 2009 roku (k. 107) świadcząca o tym, że na posiedzeniu w dniu [...] 2009 roku postanowiono "nie wnosić zastrzeżenia co do trybu zwolnienia ze służby w Policji sierż. Ł. M. i zastosowania wobec niego art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji", co – zdaniem Sądu - wypełnia przez organ obowiązek określony przepisem art. 43 ust. 3 omawianej ustawy. Wobec zarzutu skarżącego, że w niniejszej sprawie wydano rozkaz a nie decyzję, Sąd stwierdza, że i ten zarzut jest chybiony. Nazwanie decyzji "rozkazem personalnym" nie czyni z decyzji rozkazu, o jakim pisze skarżący. Rozkaz personalny jest formą decyzji stosowaną w tzw. służbach mundurowych. Zaskarżone decyzje – rozkazy personalne wypełniają przesłanki art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego i uwzględniają specyfikę ustawy pragmatycznej. Z przepisów wykonawczych wynika, że w przypadku tzw. służb mundurowych pojęcie "decyzji" jest tożsame z pojęciem "rozkazu personalnego". Jako przykład stosowania zamiennego tych pojęć Sąd zwraca uwagę na treść § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. – Dz. U. Nr 120, poz. 1029: Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych następuje w formie rozkazu personalnego, zwanego dalej "decyzją". Z kolei z treści § 22 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) wynika wprost: "§ 22. 1. Rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać..." Nie znajduje uzasadnienia zarzut, jakoby w rozkazie personalnym o zwolnieniu skarżącego ze służby nie podano nazwy jednostki organizacyjnej Policji, albowiem jednostką organizacyjną, którą w decyzji tej podano jest Komenda Powiatowa Policji (według art. 6, art. 6g i art. 7 ustawy o Policji), a nie jak twierdzi to skarżący "zespół", "ogniwo", czy "wydział". Sąd zauważa, że z treści art. przytoczonego wyżej art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wynika, że istotą tego przepisu jest popełnienie przestępstwa, a nie wykroczenia, do jakich należy przekroczenie dozwolonej prędkości. Świadczy to o braku zasadności zarzutu o nierównym traktowaniu policjantów w sytuacji podania przez skarżącego jako przykładu tego nierównego traktowania ukarania Komendanta Głównego Policji mandatem za przekroczenie dozwolonej prędkości. Inne przykłady podane przez skarżącego na poparcie tezy o nierównym traktowaniu są zbyt ogólne, a nawet ogólnikowe, a brak skonkretyzowania zarzutów w stosunku do podanych nawet z imienia i nazwiska osób powoduje, że mieszczą się w pojęciu "plotki". Mając powyższe rozważania na względzie – zdaniem Sądu - zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji dokonał prawidłowej oceny spełnienia przesłanek uprawniających do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zasięgnięto również, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, opinii organizacji związkowej, która nie wniosła zastrzeżeń do zwolnienia policjanta na podstawie powołanego wyżej przepisu. Powoduje to, że Sąd nie dopatrując się uchybień ze strony organów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.