I SA/Łd 1152/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. przy udziale --- sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania premii pieniężnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,-(czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania. W dniu 1 czerwca 2009 r. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. złożyła pisemny wniosek o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z zakresu podatku od towarów i usług. We wniosku, uzupełnionym następnie pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r., spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie dostarczania jednostkom naukowo-badawczym odczynników laboratoryjnych, sprzętu i urządzeń naukowo-pomiarowych. Dostawcami spółki są kontrahenci z terytorium Wspólnoty Europejskiej. Od tychże dostawców wnioskodawca otrzymuje premie pieniężne (bonusy). Premie przyznawane są za okresy roczne, nie są jednak uzależnione ani od świadczenia usług na rzecz dostawcy, ani od podjęcia przez wnioskodawcę zobowiązania do dokonywania zakupów wyłącznie u wypłacającego premie, ani też od posiadania pełnego asortymentu towarów kontrahenta wnioskodawcy. Bonusy nie są ponadto uzależnione od osiągnięcia przez spółkę określonego poziomu zakupów, zaś ich wysokość nie jest zróżnicowana ze względu na wielkość obrotów. W tak zakreślonym stanie faktycznym spółka zadała pytanie czy otrzymane przez nią premie pieniężne powinna dokumentować fakturami VAT oraz czy premie te podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. W ocenie wnioskodawcy, ponieważ otrzymane premie pieniężne nie są związane z konkretnymi transakcjami, nie mogą być traktowane jako dostawa towarów, czy też świadczenie usług na rzecz kontrahenta spółki. W konsekwencji, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zmianami) w związku z art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE serii L Nr 347, str. 1 ze zm.), premie te nie powinny być potwierdzane fakturami VAT, a także nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca powołał wybrane orzeczenia sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r. wydany w sprawie I FSK 94/06, opublikowany w ONSAiWSA 2007/6/153). W interpretacji z dnia [...] Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Minister wskazał, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym kontrahent spółki w rzeczywistości udziela jej rabatu. W jego ocenie spółka ma możliwość ustalenia, o ile nastąpiło obniżenie ceny, każdej jednostkowej transakcji udokumentowanej fakturą, nawet jeżeli jest ich więcej niż jedna w danym okresie rozliczeniowym. Wnioskodawca podnosi wprawdzie brak związku między otrzymaniem bonusu, a osiągnięciem określonego poziomu zakupów, jednak zdaniem organu, bonus w rzeczywistości dotyczy konkretnego towaru. Skoro zaś uzyskany przez spółkę rabat ma bezpośredni wpływ na wartość dostaw, prowadzi on do obniżenia ceny towarów (zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o VAT), a w konsekwencji – powoduje zmniejszenie podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (art. 31 ust. 3 ustawy o VAT). W takiej sytuacji wnioskodawca po otrzymaniu rabatu winien również wystawić wewnętrzne faktury korygujące do każdego z nabyć, w związku z którymi rabat ten został udzielony. Pismem z dnia 16 września spółka wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Po jego rozpoznaniu Minister Finansów pismem z dnia 13 października 2009 r. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji. W skardze na interpretację wnioskodawca podniósł zarzut naruszenia art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 1998 r. ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zmianami), a także art. 5, art. 7-8, art. 29 ust. 4, art. 31 ust. 3 i art. 106 ust. 7 ustawy o podatku VAT oraz art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. W uzasadnieniu spółka podkreśliła, że w stanie faktycznym będącym przedmiotem interpretacji otrzymana przez nią premia (bonus) nie jest związana z jakąkolwiek konkretną dostawą towarów. Zdaniem strony organ podatkowy z faktu, że w przypadku braku zakupów premia nie jest wypłacana, wyprowadził błędny wniosek, iż wypłacenie premii w każdym przypadku należy wiązać z udzieleniem rabatu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, a zaskarżona interpretacja podlega uchyleniu. Kwestią o znaczeniu zasadniczym dla rozstrzygnięcia okazało się ustalenie, jakie kryteria musi spełnić spółka wnioskująca, by otrzymać od kontrahenta zagranicznego bonus (notę kredytową) obniżający zobowiązania spółki względem tego kontrahenta. W toku całego postępowania interpretacyjnego wnioskodawca utożsamiał otrzymanie tak pojętego bonusu nie z określoną transakcją, zakupem określonych towarów czy uczynieniem tego w określonym czasie. Nie twierdził też, ze znaczenie miała ilość przeprowadzonych transakcji w określonym czasie. Był za to konsekwentny, że bonus był przyznawany w wymiarze rocznym, za przeprowadzenie choćby jednej transakcji z kontrahentem udzielającym bonusu. Nie ma żadnych podstaw, by nie dać wiary wnioskodawcy co do powyższej okoliczności. Zresztą organ wydający interpretację w imieniu Ministra Finansów, nie dokonuje, w toku postępowania interpretacyjnego, ustaleń faktycznych i nie ocenia dowodów, bo nie taki jest cel tego postępowania. Interpretacja może ze swej istoty dotyczyć tylko stanu faktów przedstawionego we wniosku. W braku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego przez stronę organ, zgodnie z art. 14g ordynacji podatkowej winien pozostawić wniosek bez rozpatrzenia. Skoro zaś w rozpoznawanej sprawie organ rozpatrzył wniosek to uznać należy, że uznał stan faktyczny przedstawiony przez stronę za wyczerpujący. Nie miał zatem żadnych podstaw do przyjmowania, że przedmiotowy bonus przysługujący stronie może być przyporządkowany określonej transakcji oraz, że będzie obniżał cenę towaru wynikającą z konkretnej faktury dokumentującej konkretną transakcję. Ta teza zawarta w zaskarżonej interpretacji jest nieprawdziwa, gdyż jak wielokrotnie wskazywała strona bonus ma wymiar roczny i nie jest zależny od wielkości ani ilości transakcji. Dlatego nie można zasadnie twierdzić, że prowadzi on do obniżenia ceny towaru wyspecyfikowanej na danej fakturze. Jego wpływ na wielkość ceny za towar można określić jedynie ex post, po zakończeniu okresu rozliczeniowego, którym w rozpoznawanej sprawie jest 1 rok i do końca tego roku nie wiadomo jaki będzie w rzeczywistości, bo przecież nie można określić z góry (na początku roku) ile transakcji będzie w nim przeprowadzonych. Powyższa konstatacja jest o tyle istotna, że zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażanym w doktrynie przyznawanie przez dostawców bonusów oderwanych od poszczególnych transakcji i nie odnoszących się do tych transakcji jest obojętne z punktu widzenia podatku od towarów i usług, gdyż nie wpływa na zmniejszanie podstaw opodatkowania tych transakcji (dostaw) – Janusz Zubrzycki, Leksykon VAT 2006, Wydawnictwo Unimex, Wrocław 2006, s. 498. Stąd też w sporze zarysowanym w rozpoznawanej sprawie racje przyznać należy wnioskodawcy. Konsekwencją wydania błędnej interpretacji w zakresie kwestii opodatkowania premii pieniężnej jest konieczność stosownej zmiany odpowiedzi na pytanie drugie dotyczące sposobu dokumentowania przez wnioskodawcę noty kredytowej. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji). P.Pij.