II GSK 639/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie Magdalena Bosakirska (spr.) NSA Janusz Nowacki Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. L., W. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt VI SAB/Wa 70/09 w sprawie ze skargi C. L., W. B. na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami w przedmiocie rozpoznania wniosku o wpis wyrobu medycznego do wykazu leków refundowanych oraz ustalenia ceny urzędowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie V.S. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt VI SAB/Wa 70/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę C.T. L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami w przedmiocie wpisu wyrobu medycznego do wykazu leków refundowanych oraz ustalenia ceny urzędowej. I. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. C.T. L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii złożyła do Ministra Zdrowia wniosek o wpis wyrobu medycznego A. Ag 15x15 cm do właściwego wykazu leków i wyrobów medycznych, o którym mowa w art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) oraz art. 5 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.) oraz ustalenie ceny urzędowej. W dniu 30 września 2009 r. C.T. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami (dalej także jako: Zespół). Skarżąca domagała się zobowiązania Zespołu do podjęcia, w określonym przez Sąd terminie, uchwały zawierającej stanowisko Zespołu w przedmiocie złożonego przez stronę wniosku o wpis wyrobu medycznego do właściwego wykazu leków i wyrobów medycznych. Strona wskazała, że bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami trwała ponad 5 lat. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami, powołując się na art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wniósł o umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, bowiem uchwała zawierająca stanowisko Zespołu w przedmiocie wpisu wyrobu medycznego A. Ag 15x15 cm do wykazu leków refundowanych oraz określenia ceny urzędowej – została podjęta w dniu 26.10.2009 r., co czyni postępowanie sądowe bezprzedmiotowym. Postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę C.T. L, Sąd pierwszej instancji wskazał, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W powołanym przepisie zostało użyte pojęcie "organ", bez bliższego określenia bezczynność jakiej kategorii organów może być zaskarżana do sądu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy administracji publicznej można podzielić na organy w znaczeniu ustrojowym (to jest organy, dla których wykonywanie administracji publicznej jest wyłącznym lub głównym zadaniem) oraz organy nienaleźące do systemu ustrojowego organów administracji publicznej (to jest organy, którym na podstawie przepisów ustawowych zlecono wykonywanie funkcji administracji). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, do żadnej z tych grup nie można zaliczyć Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami, będącego jednostką organizacyjną powołaną w art. 7 ust. 1 ustawy o cenach. Zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy o cenach, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zawierający ceny urzędowe hurtowe i detaliczne w odniesieniu do produktów leczniczych i wyrobów medycznych określonych w ust. 1, biorąc pod uwagę stanowisko wyrażone przez Zespół, o którym mowa w art. 7 ust. 1 (...). Zespół jest zatem jednostką organizacyjną, która przedstawia w formie uchwały stanowiska konieczne do podjęcia rozporządzenia przez właściwego ministra do spraw zdrowia w zakresie wskazanym w art. 7 ust. 3 ustawy o cenach. Minister do spraw zdrowia w drodze zarządzenia, a więc aktu wewnętrznego, określa regulamin Zespołu określający jego organizację, sposób i tryb działania, a także sposób wyłaniania przewodniczącego Zespołu (art. 7 ust. 8 pkt 1 ustawy o cenach). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że stanowisko Zespołu w zakresie wpisania leku do wykazu leków refundowanych, przedstawiane jest w drodze uchwały. O przyczynach jego nieuwzględnienia informuje się przedsiębiorcę, który to w terminie 14 dni od jego otrzymania może zwrócić się z wnioskiem o jego ponowne rozpoznanie. Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 7 ustawy o cenach, nie mają tu zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływana jako: k.p.a.). Wówczas minister właściwy do spraw zdrowia w drodze decyzji rozpoznaje ponownie wniosek. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie strona może następnie zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Konkludując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku złożonego przez zainteresowany podmiot wniosku o umieszczenie produktu leczniczego w określonym wykazie i ustalenia jego ceny urzędowej, prowadzone jest przez ministra właściwego do spraw zdrowia jedno postępowanie, które kończy się wydaniem przez ten organ jednej decyzji. Zespół do Spraw Gospodarki Lekami należy traktować wyłącznie jako organ pomocniczy ministra, nie zaś jako odrębny od organu rozstrzygającego – organ administracji. Prowadzone przez Zespół postępowanie nie jest ani postępowaniem odrębnym od prowadzonego ze złożonego wniosku, ani nie stanowi o współdziałaniu organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., a jest jedynie działaniem pomocniczym dla organu rozstrzygającego wnioski o wpisanie produktu leczniczego do właściwego wykazu i ustalenia jego ceny. Powyższe wynika z samego brzmienia art. 7 ust. 3 ustawy o cenach, którym ustawodawca przesądził, że stanowisko Zespołu przygotowywane jest i przedstawiane dla właściwego do spraw zdrowia ministra. Fakt, że przedmiotowa procedura administracyjna jest złożona i inaczej wygląda w przypadku pozytywnego stanowiska Zespołu, a inaczej, gdy stanowisko to jest negatywne, nie zmienia oceny, iż postępowanie kończy się zawsze decyzją Ministra Zdrowia i wyłącznie on jest "gospodarzem" postępowania, zatem ewentualne nieprawidłowości prowadzonej procedury obciążają wyłącznie ten organ. Zatem skoro Zespół do Spraw Gospodarki Lekami nie jest organem administracji, a w jego gestii nie leży załatwianie spraw indywidualnych czy to decyzją administracyjną, czy innym aktem rozstrzygającym o prawach lub obowiązkach konkretnego podmiotu, to skarga na bezczynność Zespołu jest niedopuszczalna, albowiem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Skarga ta podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. II. Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji złożyła C.T. L. z siedzibą w Wielkiej Brytanii. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą interpretację tego przepisu, przyjmującą, że uchwała Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami, o której mowa w art. 7 ust. 5 ustawy o cenach, nie jest aktem ani czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy przedmiotowa uchwała spełnia przesłanki uznania jej za taki akt, 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezpodstawnym odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, co było konsekwencją nieprawidłowego przyjęcia, że uchwała Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami, o której mowa w art. 7 ust. 5 ustawy o cenach, nie stanowi aktu ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co z kolei doprowadziło sąd do błędnego uznania, że brak wydania przez Zespół do Spraw Gospodarki Lekami tejże uchwały nie stanowił bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., podczas gdy sąd powinien był umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że choć wnioski o wpis leku lub wyrobu medycznego do wykazu leków i wyrobów medycznych refundowanych oraz o ustalenie ceny urzędowej powinny być kierowane do ministra właściwego ds. zdrowia, to jednak wnioski te – zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o świadczeniach finansowanych ze środków publicznych – rozpatruje Zespół, z uwzględnieniem obligatoryjnych kryteriów. Zespół posiada zatem samodzielne kompetencje w sprawie takich wniosków. Jest on organem wyodrębnionym ze struktur ministerstwa. Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, Zespół do Spraw Gospodarki Lekami ma obowiązek poinformować wnioskodawcę o przyczynach nieuwzględnienia jego wniosku o umieszczenie w wykazach, o których mowa w art. 5 ust. 1 oraz w zakresie ustalenia wnioskowanej przez niego ceny urzędowej. Ustawa w sposób jednoznaczny mówi o "nieuwzględnieniu wniosku", a nie jedynie o zakomunikowaniu negatywnego stanowiska. To sformułowanie wyraźnie wskazuje, że wyrażenie przez Zespół negatywnego stanowiska jest równoznaczne z nieuwzględnieniem wniosku. Wniosek ten nie zostaje uwzględniony przez Zespół, a nie przez Ministra Zdrowia, który na tym etapie w ogóle nie zajmuje się tymże wnioskiem. O ile wnioskodawca w terminie 14 dni od dnia otrzymania stanowiska Zespołu nie wystąpi o ponowne rozpatrzenie wniosku w zakresie ustalenia wykazów odnośnie ustalenia ceny urzędowej (do czego uprawnia go art. 7 ust. 6 ustawy o cenach), jest on tym "stanowiskiem" związany, a postępowanie w przedmiocie tego wniosku kończy się. W takiej sytuacji nie jest już podejmowana żadna czynność w stosunku do wniosku, w szczególności żadnych kroków w stosunku do wniosku nie podejmuje minister. Wykładnia celowościowa przemawia zatem za przyjęciem, że negatywna uchwała Zespołu jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji, które kończy postępowanie w sprawie wniosku refundacyjnego. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, tak ukształtowana procedura wyraźnie wskazuje, że postępowanie w przedmiocie refundacji toczy się przed dwoma organami – pierwszy z nich to Zespół do Spraw Gospodarki Lekami, który rozpoznaje wniosek (art. 39 ust. 3 ustawy o świadczeniach) i jest władny go "nie uwzględnić", o czym informuje wnioskodawcę (art. 7 ust. 6 ustawy o cenach), zaś minister właściwy ds. zdrowia pełni funkcję organu odwoławczego w przypadkach nieuwzględnienia wniosku przez Zespół. Ta procedura odwoławcza uregulowana jest samodzielnie w ustawie o cenach (art. 7 ust. 6 tej ustawy), z wyłączeniem procedury odwoławczej uregulowanej przepisami k.p.a., co wynika z art. 7 ust. 7 ustawy o cenach. W jej ramach Zespół należy uznać za organ pierwszej instancji, zaś ministra zdrowia za organ odwoławczy. Każdy z tych organów wydaje samodzielne rozstrzygnięcie, o władczym charakterze – Zespół wydaje uchwałę spełniającą kryteria aktu z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnienia wskazanego w przepisach prawa (tu aktu odmawiającego przyznania uprawnienia w postaci zamieszczenia produktu na liście refundacyjnej oraz ustalenia dla niego ceny urzędowej), zaś minister zdrowia, po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, może albo ustalić cenę urzędową, zamieszczając lek/wyrób medyczny w wykazie, bądź wydać decyzję odmowną w tym zakresie (art. 7 ust. 7a pkt 1 i 2 ustawy o cenach). Biorąc pod uwagę równoznaczny z uwzględnieniem skargi przez skarżony organ fakt wydania przez Zespół w dniu 29 października 2009 r. oczekiwanej uchwały, przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne podlegało – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe. Zespół do Spraw Gospodarki Lekami nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. III. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu administracji publicznej, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej możliwe jest więc w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych niż określone w pkt 1–3 aktów i czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem w art. 5 p.p.s.a. spraw, w których sądy administracyjne nie są właściwe. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela jednak poglądu tego Sądu, iż skarga na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami działającego przy Ministrze Zdrowia, w zakresie podjęcia uchwały zawierającej stanowisko tego Zespołu w przedmiocie wniosku o wpis wyrobu medycznego do wykazu leków refundowanych i ustalenia ceny urzędowej nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż wymieniony Zespół nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., a jedynie organem powołanym do procedowania przy Ministrze Zdrowia, który to minister jest organem administracji publicznej. Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach administracji publicznej – rozumie się przez to ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. W myśl zaś tego ostatniego przepisu, kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1, w którym jest mowa o sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W tej sytuacji rozważenia wymaga, czy działający przy Ministrze Zdrowia Zespół do Spraw Gospodarki Lekami jest podmiotem, o jakim mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a., powołanym do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Sąd I instancji stwierdzając, iż wymieniony Zespół nie jest organem o jakim mowa w powyższych przepisach, zwrócił przede wszystkim uwagę na zadania Zespołu określone w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.), zgodnie z którym do zadań Zespołu należy przygotowywanie i przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia stanowisk w zakresie ustalania wykazów oraz cen urzędowych produktów leczniczych i wyrobów medycznych, z uwzględnieniem kryteriów podanych w tym przepisie oraz że stanowisko w tych sprawach przygotowuje w formie uchwały przewidzianej w art. 7 ust. 5 tej ustawy. Nie rozważył jednak należycie, czy Zespół oprócz roli doradczej i pomocniczej Ministra Zdrowia posiada samodzielne kompetencje do rozpatrywania wniosków, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o cenach. Wnioski te są rozpatrywane przy uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (jedn. tekst Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), przy czym wnioski te zgodnie z art. 39 ust. 6 tej ustawy są rozpatrywane w ciągu 90 dni, licząc od dnia ich złożenia, z wyjątkiem przypadków wymienionych w tym ostatnim przepisie. Powstaje jednak pytanie, czy ustawodawca przewidział dla tego Zespołu uprawnienie do jednostronnego i władczego ukształtowania uprawnień lub obowiązków podmiotu składającego taki wniosek. Odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać w treści art. 7 ust. 6 omawianej ustawy o cenach, zgodnie z którym "Zespół informuje przedsiębiorcę o przyczynach nieuwzględnienia jego wniosku o umieszczenie w wykazach, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub wnioskowanej przez niego ceny urzędowej. Przedsiębiorca może zwrócić się w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego stanowiska o ponowne rozpatrzenie wniosku lub informacji: 1) w zakresie ustalenia wykazów – do ministra właściwego do spraw zdrowia, 2) w zakresie ustalenia ceny urzędowej – do ministra właściwego do spraw zdrowia, działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych". Użycie w powyższym przepisie sformułowania "...o nieuwzględnieniu wniosku" świadczy o tym, iż Zespół rozstrzyga o tym wniosku, a nie wyłącznie informuje wnioskodawcę (przedsiębiorcę) o swojej ocenie (stanowisku) w sprawie tego wniosku. Wprawdzie to rozstrzygnięcie ma nastąpić w formie informacji skierowanej do przedsiębiorcy ("Zespół informuje przedsiębiorcę"), lecz forma tego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż decydujące znaczenie ma to, iż ta "informacja" wywołuje bezpośrednie skutki prawne w postaci ukształtowania sytuacji prawnej przedsiębiorcy w postaci "nieuwzględnienia jego wniosku". Stąd też należy podzielić pogląd prezentowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż na tym etapie postępowania Minister Zdrowia nie zajmuje się wnioskiem, który podlega ocenie wyłącznie przez Zespół i wyrażenie przez Zespół negatywnego stanowiska jest równoznaczne z nieuwzględnieniem wniosku. W konsekwencji, jeżeli wnioskodawca nie wystąpi o ponowne rozpatrzenie "wniosku lub informacji" w terminie i trybie określonym w art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, jest on tą "informacją" związany, a Minister Zdrowia nie wydaje już żadnej decyzji ani innego rozstrzygnięcia odnośnie wniosku oraz "informacji" udzielonej przez Zespół. Oczywiście Minister Zdrowia nie jest związany stanowiskiem Zespołu przy określaniu w drodze rozporządzenia wykazów produktów leczniczych czy też cen urzędowych leków, o jakich mowa w art. 5 ust. 3 i 4 omawianej ustawy o cenach, lecz nie można nie zauważyć, iż w przypadku braku umieszczenia w tych rozporządzeniach leku objętego wnioskiem przedsiębiorcy nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Do wydania decyzji przez Ministra Zdrowia dochodzi zaś wyłącznie w sytuacji, gdy wnioskodawca skorzysta z prawa złożenia wniosku "o ponowne rozpatrzenie wniosku lub informacji", o jakich mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, do właściwego ministra zdrowia. Ta procedura odwoławcza została uregulowana samodzielnie w ustawie o cenach (art. 7 ust. 6 ustawy), z wyłączeniem procedury odwoławczej przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 ust. 7 ustawy). Wyłączenie procedury odwoławczej przewidzianej w k.p.a. oznacza, iż do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mają zastosowania – jak trafnie zauważa Sąd I instancji – środki odwoławcze przewidziane w k.p.a. Okoliczność zaś, iż do postępowania, o którym mowa w ust. 6 art. 7 ustawy o cenach nie stosuje się przepisów k.p.a., nie wyklucza oceny, iż ustawodawca w tym przepisie przewidział dla Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami możliwość działania w sposób odpowiadający cechom decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym. Wyłączenie procedury odwoławczej przewidzianej w k.p.a. nie dotyczy bowiem podstawy prawnej rozstrzygnięcia Zespołu (działania jako podmiotu powołanego z mocy prawa do załatwienia sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej). Dopiero po uruchomieniu procedury odwoławczej przewidzianej w art. 7 ust. 6 minister właściwy do spraw zdrowia "rozpatrując ponownie wniosek lub informację" (art. 7a ustawy) wydaje decyzję o jakiej mowa w art. 7 ust. 7b ustawy, a od decyzji tej przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 7 ust. 7c ustawy). Tę decyzję Minister Zdrowia wydaje jednak jako organ drugiej instancji. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1330/10, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie wniosku lub informacji nie stanowi odwołania do organu wyższej instancji oraz że Zespół jest wyłącznie organem pomocniczym Ministra Zdrowia. Reasumując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, iż Zespół do Spraw Gospodarki Lekami jest podmiotem powołanym z mocy prawa do załatwienia spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej (organem administracji w znaczeniu funkcjonalnym). Ma bowiem kompetencje administracyjne wynikające z art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, gdyż na podstawie tego przepisu został uprawniony do rozpatrzenia wniosków i załatwienia sprawy, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku rozstrzyga konkretną sprawę indywidualnego podmiotu zgłaszającego wniosek o wpis wyrobu medycznego do wykazu leków i wyrobów medycznych refundowanych. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Sąd I instancji nie miał podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż wniesienie skargi było dopuszczalne. Z uwagi zaś na to, iż w sprawie było bezsporne, iż Zespół do Spraw Gospodarki Lekami w dniu 26 października 2009 r. podjął uchwałę w przedmiocie wniosku strony skarżącej, a więc w sprawie nie zachodzi już bezczynność organu, to istniały podstawy do umorzenia postępowania i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 189 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. V.S.