I OSK 811/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gugała-Szczerbicka przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie A. C. –N. po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 28/10 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 28/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu I. stwierdził nieważność decyzji Starosty Ż. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]w części orzekającej o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego [...], tablic rejestracyjnych o nr [...], karty pojazdu nr [...], znaku legalizacyjnego [...] oraz nalepki kontrolnej seria nr [...], II. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w zakresie określonym w punkcie I wyroku, III. stwierdził, iż zaskarżona decyzja, w części określonej w punkcie II wyroku, nie podlega wykonaniu, IV. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. na rzecz skarżącej S.S. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpoznaniu odwołania S. S., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]wydaną z upoważnienia Starosty Ż. w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, którą organ pierwszej instancji: uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] września 2005 r. nr [...]w sprawie rejestracji na rzecz J. Z. pojazdu marki O. C. o nr rej. [...], o numerze nadwozia [...], umorzył postępowanie w sprawie rejestracji wyżej wymienionego pojazdu ze względu na śmierć strony oraz unieważnił dowód rejestracyjny [...], tablice rejestracyjne nr [...], kartę pojazdu nr[...], znak legalizacyjny [...] oraz nalepkę kontrolną seria nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że dnia 27 lutego 2009 r. Zastępca Prokuratora Rejonowego w Ż. wniósł sprzeciw wobec wskazanej wyżej ostatecznej decyzji Starosty Ż. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki O. C. [...]Kat o nr rej. [...], na nazwisko J. Z., w którym podniósł, iż zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 149 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Postanowieniem z dnia 4 marca 2009 r. Starosta Ż. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej wymienioną w sprzeciwie decyzją ostateczną, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 105 §1 K.p.a. umorzył wznowione postępowanie administracyjne w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu marki O. C. na rzecz J. Z. jako bezprzedmiotowe z uwagi na śmierć wnioskodawcy. W ewidencji organu "POJAZD" figuruje wpis, że w dniu 14 października 2005 r. pojazd został zarejestrowany na rzecz S. S., którą organ uznał za stronę wznowionego postępowania. Na skutek odwołania prokuratora powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe poprzez przeprowadzenie dowodu z dokumentów z akt sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w Ż. (sygn. akt VII K 804/08) przeciwko oskarżonemu J. Z. tj. protokołów przesłuchania ww. w charakterze podejrzanego z dnia 7 lutego i 15 kwietnia 2008 r., postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz aktu oskarżenia. Wznowione postępowanie zostało zakończone decyzją Starosty Ż. z dnia [...] lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po rozpatrzeniu odwołania S.S. podniosło, że rejestracja pojazdu następuje w drodze decyzji administracyjnej, która poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana. Dokumenty niezbędne do rejestracji pojazdu zostały określone w art. 72 ust. 1 oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy, jego właściciel dołącza do wniosku o rejestrację m.in. dowód własności pojazdu. Organ stwierdził, iż powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że rejestracja pojazdu może nastąpić jedynie na rzecz jego właściciela. Zarejestrowanie pojazdu na rzecz osoby nie będącej jego właścicielem powoduje zatem, że decyzja w przedmiocie rejestracji dotknięta jest wadą. W przypadku, gdy okoliczność ta ujawni się już po wydaniu decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, istnieją podstawy do wznowienia postępowania w przedmiocie rejestracji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i taka sytuacja wystąpiła w sprawie, bowiem ze zgromadzonych dokumentów, a w szczególności z treści zeznań złożonych przez J. Z. w toku postępowania karnego wynika, że rejestracja pojazdu O. C. dokonana została na rzecz osoby nie będącej właścicielem tego pojazdu i była efektem przestępstwa polegającego na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy (art. 272 K.k.). Organ podniósł, iż wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, śmierć J. Z. nie zamyka organom administracji możliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy, bowiem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się od wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ pierwszej instancji wykorzystał te możliwości, wydając rozstrzygniecie w oparciu o dokumenty uzyskane w toku postępowania karnego i stanowisko to organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Na powyższą decyzję S.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie przez organ, iż przedstawiona przez J. Z. podczas rejestracji pojazdu umowa była umowa nieprawdziwą (pozorną), w związku z czym nigdy nie był on właścicielem pojazdu i tym samym wprowadził w błąd pracownika organu co do prawa własności pojazdu. Nie został natomiast wydany wyrok skazujący J. Z. za wyłudzenie poświadczenia nieprawdy, bowiem prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne zostało umorzone i nie jest możliwe jednocześnie przeprowadzenie dowodu bezpośredniego z zeznań strony. Z tych powodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, a nadto o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w przytoczonej na wstępie sentencji wyroku. Sąd wskazał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy, dokonały jego analizy i stwierdziły zaistnienie przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty Ż. z dnia [...]września 2005 r., a następnie jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie rejestracji spornego pojazdu na rzecz J. Z. Sąd stwierdził, że decyzja utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją w części została podjęta bez podstawy prawnej, co skutkuje stwierdzeniem nieważności w tej części decyzji organów obydwu instancji. Sąd wskazał, że konsekwencją sprzeciwu prokuratorskiego było wznowienie z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] września 2005 r. – postanowieniem Starosty Ż. z [...] marca 2009 r. (art. 186 w zw. z art. 149 § 1 i 2 K.p.a.). Sąd podniósł, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze zm.), dalej P.r.d., rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, na podstawie m.in. dowodu własności pojazdu. Osoba, na rzecz której rejestruje się pojazd powinna udokumentować swoje prawa własności do tego pojazdu. Decyzja Starosty Ż. z dnia [...] września 2005 r. nr [...]w sprawie rejestracji na rzecz J. Z. pojazdu marki O. C. [...]nr nadwozia [...], o nr rej. [...]została wydana w wyniku rozpatrzenia jego wniosku o zarejestrowanie pojazdu będącego jego własnością oraz przedłożonych dokumentów, w tym umowy kupna z dnia 26 sierpnia 2005 r. Po dokonaniu powyższej rejestracji i uzyskaniu przez decyzję w tej sprawie przymiotu ostateczności, okazało się, że ww. nie był nigdy właścicielem przedmiotowego pojazdu. Wyszła zatem na jaw nader istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania decyzji, która nie była znana organowi rejestracyjnemu. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie, jak zasadnie stwierdziły to organy orzekające, w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, to jest dokumentach sporządzonych przez właściwe organy w trybie postępowania karnego prowadzonego przeciwko J. Z., w którym doszło do sporządzenia aktu oskarżenia z dnia 30 maja 2008 r. przeciwko J. Z. i M. A. oskarżonym o czyn z art. 272 K.k .w zw. z art. 12 K.k. (sygn. akt 1 Ds. 291/08), między innymi o to, że w dniu 30 sierpnia 2005 r. w Ż. poprzez podstępne wprowadzenie w błąd pracownika wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Ż. co do prawa własności przedmiotowego samochodu osobowego marki O.C., posługując się przy tym spisaną do tego celu pozorną umową kupna-sprzedaży, z której wynikało, że nabywcą pojazdu jest J.Z., wyłudzili poświadczenie nieprawdy w decyzji Starosty Powiatowego w Ż. orzekającej o rejestracji tego samochodu polegającej na wskazaniu w ww. decyzji jako właściciela pojazdu J. Z., podczas gdy faktycznym właścicielem pozostawał nieustalony mężczyzna (pkt 12). Sąd podkreślił, że zeznając w postępowaniu karnym zarówno w charakterze świadka, jak również podejrzanego J. Z. jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości oświadczył, iż nie był nigdy właścicielem spornego samochodu. Zaznaczył jednocześnie, że dokumenty sporządzone w postępowaniu karnym we właściwej formie przez upoważnione do tego organy mogą być zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. dopuszczone jako dowód w postępowaniu administracyjnym. Uznając zarzuty skargi i odwołania za niezasadne Sąd stwierdził, że skarżąca błędnie utożsamia przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 K.p.a. Wskazał także, że śmierć J. Z. w toku postępowania karnego nie niweczy skutków złożonych przez niego zeznań i brak wyroku skazującego nie stanowi przeszkody we wznowieniu postępowania w sprawie rejestracji (art. 145 § 3 K.p.a.).Ponadto uznał, że S.S. ma w sprawie interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 4 i art. 78 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd z urzędu stwierdził, iż w części, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie orzeczenia o "unieważnieniu" dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych, karty pojazdu, znaku legalizacyjnego oraz nalepki kontrolnej, decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu administracji wydane bez podstawy prawnej. Sąd podał, że w orzecznictwie administracyjnym powszechnie przyjęty jest pogląd, iż rejestracja pojazdu następuje w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji. Postępowanie to kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, a wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic jest jedynie czynnością materialnotechniczną następczą (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., OPS 6/01, Jur 2001, nr 12, s. 34; uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999 r., OPK 25/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 55). W art. 73 ust. 1 jest bowiem mowa o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego: o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic może nastąpić tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje o tyle jednocześnie, aby decyzja o zarejestrowaniu poprzedziła materialno-techniczną czynność wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w art. 71 ust. 1 i 2 P.r.d. Z przepisów tych wynika, że co do zasady tylko pojazdy zarejestrowane są dopuszczane do ruchu, a dokumentem stwierdzającym dopuszczenie takich pojazdów do ruchu jest właśnie dowód rejestracyjny. Dowód rejestracyjny jest zatem zewnętrznym przejawem oświadczenia woli organu administracyjnego rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu; potwierdzającym wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a jednocześnie jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu, nie jest on jednak decyzją administracyjną. Sąd wskazał, że weryfikacja w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego (art. 145, 156 K.p.a.) może dotyczyć tylko decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy Kodeksu oraz prawa materialnego (chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej). Poddanie zatem takiej procedurze weryfikacyjnej dokumentu urzędowego, jaki stanowi dowód rejestracyjny, karta pojazdu, tablice rejestracyjne i inne oznaczenia legalizacyjne, sprawi, że decyzje wydane w postępowaniu prowadzonym w wyniku wznowienia, "o unieważnieniu" tych dokumentów, są dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie Sądu I instancji w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który skutkowałby jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, zatem zarzuty skargi okazały się niezasadne. Organy zgromadziły cały istotny materiał dowodowy, dokonały jego analizy, wyjaśniły przesłanki swojego działania, a podana argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 marca 2010 r. wniósł Prokurator Okręgowy w Z., zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 134 § 1 w zw. z art. 138 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieobjęcie rozstrzygnięciem zawartym w sentencji wyroku całości rozpoznanej przez sąd sprawy. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. W uzasadnieniu wskazano, że stwierdzając nieważność zaskarżonych decyzji w części Sąd orzekł tylko co do zgodności z prawem orzeczenia o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych, karty pojazdu, znaku legalizacyjnego oraz nalepki kontrolnej, nie orzekł natomiast w pozostałym zakresie, a mianowicie - czy w tym zakresie skargę oddala czy też wchodzi w grę inne jeszcze rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego narusza to w oczywisty sposób przepisy art. 134 § 1 w związku z art. 138 P.p.s.a. Zgodnie z art. 138 ustawy sentencja wyroku powinna zawierać m.in. rozstrzygnięcie sądu, co w powiązaniu z unormowaniem zawartym w art. 134 § 1 tej ustawy, stanowiącym, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy oznacza, że musi to być rozstrzygnięcie zupełne, a więc takie, które obejmuje całość rozpoznanej przez sąd sprawy. Z tego względu, rozstrzygnięcie w sentencji wyroku o niezgodności z prawem zawartego w zaskarżonej decyzji orzeczenia przy jednoczesnym braku wypowiedzi sądu co do legalności pozostałej części tej decyzji, jest naruszeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem Sądu jest bowiem rozstrzygnięcie całości sprawy w części dyspozytywnej wyroku, a nie tylko w jego uzasadnieniu. Wskazane uchybienie pozwala na przyjęcie uprawdopodobnionej hipotezy, iż zagadnienia związane z oceną legalności zaskarżonej decyzji, w części w jakiej Sąd I instancji nie stwierdził jej nieważności, nie stanowiły przedmiotu rozważań sądu już na etapie wydawania wyroku, lecz dopiero na etapie sporządzania jego uzasadnienia. Następstwem zarzuconego naruszenia przepisów postępowania jest nadto wadliwe ukształtowanie zaskarżonego orzeczenia w niepełnej formie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 186 P.p.s.a. w razie stwierdzenia nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok także w części niezaskarżonej. Wobec tego, że nie stwierdzono, by w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach zakreślonych przez podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zawarty w niej zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 138 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieobjęcie rozstrzygnięciem zawartym w sentencji wyroku całości rozpoznanej przez sąd sprawy, należało uznać za usprawiedliwiony. Skarga S.S. wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim obejmowała w całości decyzję z dnia [...] września 2009 r., nr [...] wydaną w drugiej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. Wskazaną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty Ż. z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną we wznowionym postępowaniu w przedmiocie rejestracji pojazdu, którą organ pierwszej instancji uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] września 2005 r. w sprawie rejestracji na rzecz J. Z. pojazdu marki O.C. o nr rej. [...], o numerze nadwozia [...], umorzył postępowanie w sprawie rejestracji wyżej wymienionego pojazdu ze względu na śmierć strony oraz unieważnił dowód rejestracyjny [...], tablice rejestracyjne nr [...], kartę pojazdu nr [...], znak legalizacyjny [...] oraz nalepkę kontrolną seria nr [...]. Tymczasem, po rozpoznaniu powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wydał wyrok z dnia 3 marca 2010 r., w którego sentencji zawarł następujące rozstrzygnięcie: w pkt I. stwierdził nieważność decyzji Starosty Ż. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w części orzekającej o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego [...], tablic rejestracyjnych o nr [...], karty pojazdu nr [...], znaku legalizacyjnego[...]oraz nalepki kontrolnej seria nr [...], w punkcie II. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w zakresie określonym w punkcie I. wyroku, w punkcie III. stwierdził, iż zaskarżona decyzja, w części określonej w punkcie II. wyroku, nie podlega wykonaniu oraz w pkt IV. orzekł o kosztach postępowania. Powyższa treść rozstrzygnięcia Sądu zawartego w sentencji zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że brak jest rozstrzygnięcia co do całości sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] września 2009 r. Brak stanowiska Sądu co do legalności zaskarżonej decyzji w pozostałej niż objęta rozstrzygnięciem części stanowi niewątpliwie naruszenie wskazanych wcześniej przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Jakkolwiek w uzasadnieniu wyroku zawarte zostały wywody wskazujące, że intencją Sądu I instancji było oddalenie skargi S.S. w pozostałej części, jednakże w razie rozbieżności między sentencją wyroku, a jego uzasadnieniem o zakresie rozstrzygnięcia decyduje sentencja wyroku, a nie jego uzasadnienie, które powinno odpowiadać treści rozstrzygnięcia (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 105/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zauważyć trzeba, że nie jest dopuszczalne uzupełnienie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji fragmentami uzasadnienia (por. Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 363). Brak w sentencji wyroku rozstrzygnięcia o całości skargi mógłbyć usunięty w trybie wniosku o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. W sprawie niniejszej wniosek taki nie został złożony, a termin do jego złożenia upłynął. W tej sytuacji skarga kasacyjna wniesiona przez Prokuratora Okręgowego w Z. jako mająca usprawiedliwione podstawy spowodowała uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji winien uwzględnić powyższe rozważania. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.