IV SA/Wr 611/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi Gminy J. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapewnienia mieszkańcom miejscowości Czernica wody przeznaczonej do spożycia oddala skargę. W dniu 8 lipca 2009 r. przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. G. pobrał do badania próbki wody do spożycia na posesji nr [...] i w budynku [...] w miejscowości C. (protokół nr [...] z dnia 8 lipca 2009 r.). Wyniki badań ww. próbek, zawarte w sprawozdaniach z badań z dnia 15 lipca 2009 r. nr 913/BW/09 i 914/BW/09 wykazały, że woda nie odpowiada pod względem mikrobiologicznym (ponadnormatywna zawartość bakterii grupy coli, Escherichia coli, Enterokoków), wymaganiom rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417). Pismami z dnia 17 lipca 2009 r. znak [...] i [...], PPIS w J. G. zawiadomił Gminę J. S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o opłacie i decyzji nakazującej usunięcie braków i uchybień w wodociągu w C.. W dniu 30 lipca 2009 r. do PPIS w J. G. wpłynęły odpowiedzi z Urzędu Gminy J. S.i na ww. zawiadomienia z dnia 27 lipca 2009 r. W pismach tych Urząd Gminy poinformował, że nie jest właścicielem ujęcia wody znajdującego się na terenie Lasów Państwowych i sieci rozprowadzającej wodę w C., a tym samym nie jest stroną w sprawie. W dniu 7 września 2009 r. PPIS w J. G. nakazał decyzją nr [...] Gminie J. S. zapewnić mieszkańcom miejscowości C., do dnia 30 listopada 2009 r., wodę przeznaczoną do spożycia o jakości odpowiadającej wymaganiom rozporządzenia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417). Od powyższej decyzji, pismem z dnia 17 września 2009 r., znak ZW [...], strona odwołała się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. i wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w pierwszej instancji. W odwołaniu strona podniosła, że Gmina: nie jest właścicielem ujęcia wody, ani sieci wodociągowej doprowadzającej wodę do posesji nr [...] i do budynku [...] w C.; nie może ponosić odpowiedzialności za ujęcie wody i sieć wodociągową znajdującą się na terenach nie będących jej własnością, a za jakość wody z tego ujęcia odpowiadają osoby z niego korzystające; nie ma obowiązku dostarczania wody poszczególnym odbiorcom w wypadku, gdy ich prywatne ujęcia wody nie zawierają wody zdatnej do spożycia. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił, że tej samej treści zarzuty Gmina J. S. przedstawiała w odwołaniach skierowanych do PWIS we W. od wcześniejszych decyzji PPIS w J. G. z dnia [...] lipca 2004 r. znak: [...] (dotyczących także korzystania przez mieszkańców C. z wody o złej jakości pod względem mikrobiologicznym), jak i w skargach na decyzje PWIS we W. (utrzymujących w mocy zaskarżone decyzje PPIS) do sądów administracyjnych (wojewódzkiego i Naczelnego Sądu Administracyjnego), które jednak skargi Gminy oddaliły. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) do zadań gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w wodę do spożycia. Ten sam obowiązek nakłada na gminę przepis art. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, ze zm.). W myśl art. 2 pkt 21 tej ustawy, zbiorowe zaopatrzenie w wodę należy rozumieć jako ujmowanie, uzdatnianie i dostarczanie wody. Ponadto jakość wody do spożycia powinna być zgodna z wymogami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Gmina nie może więc wykonywania tego obowiązku zaniechać, ani przerzucać na inne podmioty. Tak samo rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1085/06. Organ odwoławczy szczególnie podkreślił fakt, że stan prawny w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę od czasu wydania wyroków nie zmienił się, zatem stanowisko sądów administracyjnych jest jak najbardziej aktualne także w obecnym stanie faktycznym i prawnym. Z powyższego wynika, że PPIS w J. G. miał prawo i co więcej obowiązek egzekwować od Gminy J. S. żeby zapewniła mieszkańcom miejscowości C. wodę do spożycia o jakości zgodnej z wymaganiami rozporządzenia z dnia 29 marca 2007 r. Niezrozumiałe jest dalsze uchylanie się przez Gminę od tego obowiązku, tym bardziej że mieszkańcy miejscowości C. narażeni są na spożywanie wody zanieczyszczonej organizmami chorobotwórczymi. Niezasadnym jest zatem zarzut Strony, że mieszkańcy budynku C. [...] i C. [...] pobierają wodę "na własna odpowiedzialność" albowiem, jak wskazano wyżej Gmina J. S. - mimo spoczywającego na niej ustawowego obowiązku zapewnienia wody zdatnej do spożycia - nie wywiązuje się z tej powinności. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której Gmina J. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że wodociąg nie ma właściciela, zaś niektórzy mieszkańcy C. korzystają z wody spływającej grawitacyjnie tym wodociągiem z gór. Gmina nie jest właścicielem wodociągu, który przebiega przez prywatne nieruchomości, a miejsce poboru wody znajduje się na terenie Lasów Państwowych. Istniejąca sytuacja prawna jest znana organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej, gdyż w 2003 roku również pobierano wodę do badania i ustalano wówczas, kto jest właścicielem studni w lesie. W ocenie strony skarżącej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., utrzymując w mocy decyzję, oparł się na domniemaniu, że Gmina zajmuje się zbiorowym zaopatrzeniem w wodę, a także uznał podpis urzędnika na protokole za potwierdzenie własności wodociągu. Nie godząc się z takim stanowiskiem strona skarżąca zarzuciła, że wodociąg istniejący w C. nie jest wykorzystywany jako urządzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, bowiem nigdy takiego statusu nie uzyskał i nigdy nie był eksploatowany przez Gminę. Z wodociągu korzystają mieszkańcy, tak jak z prywatnych studni i w sposób świadomy ponoszą pełną odpowiedzialność za jakość spożywanej wody, utrzymując rurociągi i okresowo czyszcząc studnie we własnym zakresie. Gmina zaś nie może przejąć wodociągu bez uzyskania prawa własności gruntu, na którym znajduje się studnia. Dotychczasowe starania o przejęcie własności gruntu, na którym mógłby być zbudowane ujęcie wody spotykają się z brakiem zrozumienia ze strony Lasów Państwowych, które uchylają się od przeniesienia własności gruntu. Gmina nie będąc właścicielem gruntu nie może ponieść kosztów obiektu wielkiej wartości, który miałby zaopatrywać w wodę dobrej jakości wszystkich mieszkańców wsi C. Strona skarżąca podniosła, że tylko za wodę z ujęcia odpowiadającego wymaganiom technicznym i sanitarnym, Gmina może ponosić odpowiedzialność. Studnia znajdująca się w lesie, z której korzystają niektórzy mieszkańcy C. nie jest ujęciem wody zgodnie z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację faktyczną i prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części uzasadnienie w skrócie p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Norma konstytucyjna wynikająca z przepisu art. 166 ust. 1 Konstytucji RP wyraźnie wskazuje, że zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej (gminy) są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. Według Konstytucji zadania własne jednostek samorządu terytorialnego to takie zadania publiczne, które służą zaspokajaniu potrzeb danej wspólnoty samorządowej. Mają one na celu zaspokajanie zarówno zbiorowych, jak i indywidualnych potrzeb mieszkańców danego obszaru, którzy z mocy prawa (art. 16 ust. 1 Konstytucji) tworzą wspólnotę samorządową (por. Samorząd terytorialny w Polsce, pod red. naukową J. P. Tarno, Warszawa 2002 r., s. 44). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w wodę do spożycia. Ten sam obowiązek nakłada na gminę art. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z późn. zm.). W myśl art. 2 pkt 21 tej ustawy, zbiorowe zaopatrzenie w wodę należy rozumieć jako ujmowanie, uzdatnianie i dostarczanie wody. Ponadto jakość wody do spożycia powinna być zgodna z wymogami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417). Gmina nie może więc wykonywania tego obowiązku zaniechać, ani przerzucać na inne podmioty. Należy zauważyć, że zarzuty przedstawione przez Gminę w skardze, a więc to, że Gmina nie jest właścicielem ujęcia wody, ani sieci wodociągowej doprowadzającej wodę mieszkańcom C., w związku z tym nie może ponosić kosztów inwestycji na obiekcie nie będąc jego właścicielem i nie może odpowiadać za jakość wody pobieranej przez osoby prywatne z urządzeń nie stanowiących własność Gminy, studnia (ujęcie), z której czerpią wodę mieszkańcy C. nie jest ujęciem wody w rozumieniu ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz to, że Gmina nie ma obowiązku nieodpłatnego dostarczania wody w sytuacjach zwyczajnych, gdy mieszkańcy mają dostęp do wody, nie są przedmiotem rozstrzygnięć zaskarżonych decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. G. nr [...] i decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. nr [...]. Organ I i II instancji w swoich decyzjach nie nałożył obowiązku doprowadzenia jakości wody pobieranej z eksploatowanego obecnie ujęcia w C. do jakości zgodnej z wymogami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417), a jedynie nałożył obowiązek zapewnienia mieszkańcom miejscowości C. wody o odpowiedniej jakości. Wybór sposobu zapewnienia mieszkańcom wody o odpowiedniej jakości należy do gminy. Organy postępowanie administracyjne dotyczące zaopatrzenia mieszkańców C. w wodę o odpowiedniej jakości prowadził zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) i art. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, ze zm.). Wymienione przepisy prawne ustalają, że do zadań gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w wodę do spożycia. PPIS w J. G. nie wypowiadał się na temat odpłatności za ewentualnie doprowadzaną wodę dla mieszkańców C. przez Gminę J. S., ponieważ nie leży to w kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Odnośnie zarzutu, że "mieszkańcy wielu Gmin w Polsce korzystają z prywatnych ujęć wody w studniach na zasadzie przepisów prawa wodnego jako zwykłe korzystanie z wody", należy podkreślić, że obowiązek Gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę mieszkańców gminy nie wyklucza (zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - Dz. U. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.), prawa mieszkańców do zwykłego korzystania z wód podziemnych znajdujących się w ich gruncie w celu zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego. Prawo mieszkańców do zwykłego korzystania z wód nie zwalnia Gminy od ww. obowiązku. W przypadku mieszkańców C. nie możemy jednak mówić o zwykłym korzystaniu z wód, ponieważ mieszkańcy ci nie są właścicielami gruntów, na których znajduje się ujęcie wody do spożycia; właścicielem terenu są Lasy Państwowe. Należy również zaznaczyć, że sprawa obowiązku dostarczania mieszkańcom C. wody przez Gminę J. S., w związku z korzystaniem ww. konsumentów z wody o złej jakości pod względem mikrobiologicznym, była już rozpatrywana przez PWIS we W. w związku z odwołaniami od wcześniejszych decyzji PPIS w J. G. z dnia [...] lipca 2004 r. znak: [...], [...] i [...]. Skargi na decyzje PWIS we W., utrzymujące w mocy zaskarżone decyzje PPIS w J. G. były rozpatrywane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i Naczelny Sąd Administracyjny, i zostały wyrokami oddalone. W wyroku z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1085/06, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni uznał słuszność postępowania administracyjnego prowadzonego przez PIS województwa dolnośląskiego w tej sprawie względem Gminy J. S. W uzasadnieniu wyroku II OSK 1085/06 NSA stwierdził, że "(...) do obowiązków gminy należy zaopatrzenie mieszkańców gminy w wodę, jest to zadanie własne gminy, gdyż tak czyniąc faktycznie przestaje wykonywać swoje ustawowe obowiązki, co w świetle prawa oznacza, że organy gminy działają niezgodnie prawem. Władztwo organów gminy i obowiązki z tym związane obejmują wszystkich mieszkańców gminy jako członków tej wspólnoty samorządowej i całe terytorium należące do danej gminy. (...) W rozpoznawanej sprawie, w sytuacji kiedy Gmina J. S. praktycznie nie rozwiązała na swoim terenie problemu zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców w wodę, nie można twierdzić, że obowiązek ten przestał istnieć i Gmina jest niego zwolniona. (...) Mieszkańcy C. jako członkowie wspólnoty gminnej, maja prawo oczekiwać, że Gmina jeśli nie zorganizowała zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla mieszkańców to przyczyni się chociaż do tego, że woda z której korzystają (z konieczności) będzie odpowiedniej jakości i będzie odpowiadała określonym wymaganiom higieniczno-zdrowotnym. Gmina wskazując jako adresatów zaskarżonych decyzji mieszkańców C., faktycznie wyłącza ich ze wspólnoty gminnej, dając niejako do zrozumienia, że w stosunku do tej grupy mieszkańców, nie ciąży na Gminie ustawowy obowiązek zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Taka postawa władz gminy narusza przepis art. 7 Konstytucji RP, który określa granice prawa w jakich mają działać organy władzy publicznej, do których bez wątpienia należą również organy gminy. Jeżeli Gmina nie jest w stanie realizować wszystkich obowiązków, które na nią nakładają ustawy, to przynajmniej nie powinna przeszkadzać mieszkańcom, którzy z własnej inicjatywy i we własnym zakresie wykonują niektóre zadania należące do Gminy. W takich przypadkach, zgodnie z zasada pomocniczości wyrażona w preambule do Konstytucji RP, Gmina powinna starać się pomóc i ułatwić wykonywanie tych zadań mieszkańcom. (...) Powołane wcześniej przepisy nie pozwalają sprawy zaopatrzenia w wodę mieszkańców Gminy traktować jako ich sprawy prywatnej. Zadania własne gminy są obowiązkami Gminy, (...) Nieporozumieniem jest uznanie (...) studni zbiorczej w C. za prywatne ujęcie wody, to tak jakby mieszkańców C. korzystających z tego ujęcia, uznać za nienależących do wspólnoty gminnej, co oczywiście jest nieprawdziwe, podobnie jak to pierwsze stwierdzenie. (...) To, że ujęcie wody w C. i wodociąg doprowadzający wodę z tego ujęcia nie jest własnością Gminy, ma znaczenie drugorzędne, bowiem organy Gminy miały dostatecznie dużo czasu aby ten problem uregulować albo stworzyć inne możliwości zaopatrzenia w wodę mieszkańców C.". Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko NSA i podkreśla, że stan prawny w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, od czasu wydania wyroku w dniu 26 lipca 2007 r., nie zmienił się, więc orzeczenie NSA jest jak najbardziej aktualne w obecnym stanie faktycznym i prawnym. Skoro na gminie ciąży ustawowy obowiązek zaopatrzenia zbiorowego ludności w wodę to tym bardziej należy uznać odpowiedzialność gminy za dochowanie wymagań higieniczno-zdrowotnych wody, z której korzystają mieszkańcy gminy. Na tak pojmowaną odpowiedzialność, nie może mieć wpływu nieuregulowanie stosunków własnościowych terenu, na którym znajduje się ujęcie wody. Należy bowiem rozgraniczyć sferę zagadnień natury cywilnoprawnej od realizacji zadań o charakterze publicznoprawnym z zakresu stosunków administracyjnoprawnych. Dodatkowo należy podkreślić, że przepisy rozdziału VII pkt 1 a) załącznika II do rozporządzenia PE i R WE nr 852/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, zobowiązują, do zapewnienia w odpowiednie zaopatrzenie w wodę pitną, która powinna być używana w każdym przypadku, gdy to jest niezbędne w celu zapewnienia, że środki spożywcze nie są zanieczyszczone. Zdaniem Sądu przepis ten wraz z art. 4 Dyrektywy Rady nr 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U.UE L z dnia 5 grudnia 1998 r.) zobowiązuje państwa Członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polskę, do podjęcia niezbędnych środków celem zapewnienia, że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi (a z takiej korzysta skarżąca) jest zdatna do użycia i czysta. Z powyższym korelują przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Norma art. 5 tego aktu prawnego zobowiązuje przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne do zapewnienia zdolności posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody, a także zapewnienia należytej jakości dostarczanej wody. Skoro obowiązanym do zapewnienia należytej jakości dostarczanej wody jest przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, a przedsiębiorstwo takie nie istnieje z uwagi na to, że gmina nie utworzyła tego typu zakładu budżetowego, spółki prawa handlowego czy też nie powierzyła wykonywania zadania zbiorowego zaopatrzenia w wodę innym osobom fizycznym, prawnym lub jednostkom nieposiadającym osobowości prawnej, nie ma też gminnej jednostki organizacyjnej, nieposiadającej osobowości prawnej, a prowadzącej tego rodzaju działalność (w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę) - to za zobowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych wody uznać należy wprost gminę. Jednocześnie nadzór nad jakością wody w myśl art. 12 tej ustawy sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Niniejsza ustawa dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożeń dyrektywy Wspólnot Europejskich, w tym także powołanej dyrektywy nr 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W świetle art. 5 ust. 1 "a" cytowanej ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne jest obowiązane do prowadzenia regularnej wewnętrznej kontroli jakości wody. Obowiązek ten uległ doprecyzowaniu w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 marca 2007 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417). Zgodnie z § 4 ust. 3 wskazanego rozporządzenia ocena przydatności wody przeprowadzana przez przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjne w ramach kontroli wewnętrznej obejmuje ustalanie harmonogramu pobierania próbek wody do badań, w ramach częstotliwości, o której mowa w pkt 1 lit. b, w uzgodnieniu z właściwym państwowym powiatowym lub państwowym granicznym inspektorem sanitarnym, tak aby terminy badania przeprowadzonego przez Państwową Inspekcję Sanitarną i przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne było równomiernie rozłożone w czasie. Zdaniem Sądu, mając na względzie przywołane regulacje prawnokonstytucyjne, nie ulega wątpliwości, że to na Gminie J. S., spoczywa prawny obowiązek dbania o jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi zamieszkałych na jej terenie. Z powyższych względów skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.