II SA/Po 58/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 maja 2010r. sprawy ze skargi L. G. i E. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie przedłożenia oceny technicznej; oddala skargę /-/ E.Brychcy /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] (sprostowanym dnia [...] stycznia 2010 r.) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2009 r. nr [...], którym nakazano inwestorom E. G. i L.G. przedstawić ocenę techniczną wskazującą na techniczne możliwości wykonania ewentualnej częściowej rozbiórki altany na działce nr ewid. [...] zlokalizowanej w S. L. na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "A" oraz stwierdzającą, jakie roboty budowlane należy wykonać w celu doprowadzenia jej do zgodności z prawem. Organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie jedynie w części określającej termin wykonania nałożonego obowiązku, wyznaczając w tym względzie nowy termin - do dnia 31 stycznia 2010 r. Nakładając obowiązek przedłożenia ekspertyzy na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na podstawie przeprowadzonych w dniu 10 grudnia 2008 r. oględzin stwierdzono, iż na działce nr [...] zlokalizowanej w S.L. na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "A" E.G. i L.G. realizują altanę o wymiarach w 8,54 x 5,5 + 3,05 x 2,1 m i pow. zabudowy 53,4 m2 bez wymaganego prawem pozwolenia. Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor realizuje obiekt o pow. zabudowy 53,4 m2 bez wymaganego pozwolenia na budowę, w związku z czym w sprawie zastosowanie ma art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]zobowiązano inwestora do: 1. wstrzymania robót budowlanych przy budowie altany, 2. przedstawienia zaświadczenie burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w razie braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego), a w przypadku spełnienia powyższych warunków inwestor powinien dostarczyć: 3. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; 4. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków. W związku z tym, stosownie do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, zastosowanie znalazł ust. 1 tego przepisu, który stanowi, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepis ten w stosunku do obiektów budowlanych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia przewiduje bezwzględny obowiązek nakazania rozbiórki przez organy nadzoru budowlanego. Możliwe jest jednak ograniczenie nakazu rozbiórki do części obiektu, gdy część tą da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości. Odwołanie od postanowienia złożyli L. G. i E. G. wnosząc o jego uchylenie. Ich zdaniem powierzchnia altany jest mniejsza aniżeli wskazano w pozwoleniu wydanym przez Zarząd Rodzinnego Ogrodu Działkowego. Co więcej, zgodnie z adnotacją Zarządu z dnia 12 lipca 2008 r. wyrażono zgodę na zamurowanie pomieszczenia pod tarasem (co potwierdza, że nie ma ono charakteru pomieszczenia). W konkluzji skarżący stwierdzili, że inwestycja nigdy nie odbiegała od zatwierdzonego projektu. W ich ocenie ustalenia Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego, jakoby altana nie spełniała wymogów dla Ogrodu są dowolne, bo nie wskazano w oparciu o jaką analizę zostały poczynione. Ponadto na terenie Ogrodu "A" stoją zabudowania - domy i altany, których rozmiar przewyższa rozmiar inwestycji skarżących. Wraz z pismem z dnia 6 października 2009 r. skarżący przedłożyli opinię o obiekcie sporządzoną przez osobę uprawnioną (H. G.), w której stwierdzono legalność prowadzonych prac (k. 9 i 10 akt adm.). W kolejnym piśmie z dnia 15 października 2009 r. (k. 7 akt adm. [...] ) L.G. i E. G. wskazali, że zgodnie z § 107 Regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego altana może posiadać zadaszony taras otwarty o powierzchni 12 m2. Powierzchni takiego tarasu nie wlicza się do powierzchni zabudowy altany. Wyjaśnili też, że taras w ich altanie nie posiada żadnego pomieszczenia nad piwnicą; stoi jedynie na wysokim fundamencie, który tworzy bryłę nośną tarasu i nie może być liczony do zabudowy altany. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie w oparciu o art. 123 § 1 i 2 i 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (uchylając je jedynie w części dotyczącej terminu przedłożenia ekspertyzy technicznej) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami organu pierwszej instancji (wynikającymi z akt sprawy) powierzchnia realizowanej przez inwestorów altany wynosi 53,4 m2. Następnie podkreślił, że samowoli budowlanych na terenach rodzinnych ogródków działkowych nie można traktować jako wewnętrznych spraw zarządów ogrodów i na tej podstawie nie podejmować działań. Obiekty te należy oceniać w świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w tym celu przeprowadza się kontrolę. Oznacza to, że to nie Zarząd Ogrodu, a organ administracji jest uprawniony do oceny czy przy wznoszeniu obiektu doszło do naruszenia prawa. W razie stwierdzenia, iż na terenie ogrodu działkowego wykonano bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia określone roboty lub obiekty budowlane, w zależności od stanu faktycznego stosuje odpowiednie procedury określone w art. 48, art. 49b albo art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Odnosząc się do okoliczności rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że na inwestorów nałożono obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej w celu doprowadzenia altany do zgodności z przepisami Prawa budowlanego. Obowiązek ten znajduje oparcie w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który uprawnia organy do nałożenia obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał też wątpliwości, że w tej sprawie zaistniała podstawa do nałożenia na skarżących obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej; pozwoli to ustalić zakres prac niezbędnych do doprowadzenia altany do stanu zgodnego z przepisami. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że samo nałożenie obowiązku przedstawienia ekspertyzy nie prowadzi do rozbiórki całej altany. Otworzy to możliwość ograniczenia ewentualnej rozbiórki do części obiektu w sytuacji, gdyby wystarczyło to do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W skardze na postanowienie L. G. i E. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu podnieśli, że dnia 26 sierpnia 2005 r., zgodnie z regulaminem Rodzinnego Ogrodu Działkowego przedłożyli Zarządowi Polskiego Związku Działkowców, Rodziny Ogród Działkowy "A" wniosek o pozwolenie na budowę altany murowanej o łącznej powierzchni 34,98 m2 i wysokości do 5 m. Do wniosku został dołączony projekt altany. W odpowiedzi otrzymali zezwolenie nr [...], zatwierdzające przedstawiony projekt budowy altany. Po ośmiu miesiącach budowy altany, na etapie zakończenia pierwszej kondygnacji (piwnicy), zarząd pisemnie powiadomił ich o przeprowadzeniu wizji lokalnej na terenie budowy pod względem zgodności zabudowy z przedstawionym projektem. Z wizji lokalnej sporządzono protokół nie wskazujący zastrzeżeń. Po dwóch latach od wizji lokalnej, kiedy roboty były już na etapie stanu surowego zamkniętego, E.G. i L. G. otrzymali pismo z zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego z nakazem natychmiastowego wstrzymania budowy. Na spotkaniu w tej sprawie z Prezesem Zarządu ustalono, że istnieje konieczność zasypania i zamurowania pomieszczenia pod tarasem. Skarżący wykonali te ustalenia. Podczas kolejnej wizji przedstawicieli Zarządu Ogrodu powstał konflikt, który spowodował podjęcie decyzji o rozbiórce altany skarżących (przez Zebranie Ogrodu). Następnie o sprawie powiadomiono organ nadzoru budowlanego, który wszczął postępowanie. Skarżący podnieśli, że wykonali postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych i posiadają na inwestycję decyzje Wójta Gminy S. L. z dnia [...] lutego 2009 r. Nie przedłożyli natomiast projektu budowlanego określonego w wezwaniu, ponieważ altana nie przekracza 35 m2. Dotychczasowy projekt zaakceptowany został natomiast przez Prezesa Zarządu Ogrodu. Odnosząc się do jego treści skarżący podali, że część obiektu pod tarasem nie jest pomieszczeniem użytkowym, nie posiada wejścia, okien i jest jedynie elementem konstrukcyjnym tarasu. E. G. i L. G. wyjaśnili też, że skonsultowali się z osobą uprawnioną (H. G.), która po przeprowadzeniu oględzin stwierdziła, że altana jest wybudowana zgodnie z projektem zatwierdzonym przez Zarząd Rodzinnego Ogrodu Działkowego. Wskazując na powyższe, skarżący uznali, że organy nadzoru budowlanego naruszyły art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zezwolenia na budowę nie wymaga budowa "altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich". Altana jest położona poza granicami miasta, a jej powierzchnia zabudowy wynosi 34,98 m2. Organ wydający postanowienie bezzasadnie przyjął, iż ma ona powierzchnię większą. Zdaniem skarżących wynika to z faktu, że do obliczania powierzchni zabudowy błędnie wliczono powierzchnię schodów zewnętrznych oraz tarasu. Skarżący powołali się przy tym na treść Polskiej Normy PN-ISO 9836 pt.: "Właściwości użytkowe w budownictwie" dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych. Ponadto podali, że zgodnie z regulaminem Rodzinnego Ogrodu Działkowego powierzchni tarasu nie wlicza się do powierzchni zabudowy altany, z wyjątkiem jego części znajdującej się pod poddaszem lub nad piwnicą altany. Ich zdaniem dobudowany do altany taras, nie posiadający pomieszczenia użytkowego nad i pod tarasem, nie powinien być wliczany do powierzchni zabudowy. Przy takim obliczeniu powierzchnia altany wyniesie 34,98 m2. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 10 lutego 2010 r. L.G. i E.G. podnieśli, że w dniu 15 grudnia 2009 r. złożyli do Wójta Gminy S. L. formularz o podatek od nieruchomości na rok 2009 wraz z załączonym zgodnym ze stanem faktycznym rzutem altany z tarasem, żeby dowiedzieć się czy altana jest ponadnormatywna pod względem zabudowy i czy kwalifikuje się do ustalenia podatku od nieruchomości. W odpowiedzi, w dniu 8 stycznia 2010 r., otrzymali decyzję Wójta, iż ustalono wysokość podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie 183,00 zł. według następującej kwalifikacji: budynki pozostałe - altany o wysokości powyżej 2,20 m., powierzchnia podstawy 33,25 m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do dalszego wywodu podkreślić należy, że skarga w tej sprawie dotyczy obowiązku przedstawienia przez L. G. i E. G. oceny technicznej wskazującej na techniczne możliwości wykonania ewentualnego nakazu częściowej rozbiórki (i określenia prawidłowego jej zakresu) altany położonej na działce o numerze [...], zlokalizowanej w S. L. na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "A". Nie jest to zatem rozstrzygnięcie ingerujące w proces inwestycyjny; wręcz przeciwnie, nałożenie obowiązku przedstawienia oceny technicznej w stanie faktycznym analizowanej sprawy służy interesowi skarżących. Jej celem jest bowiem przedstawienie możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w sposób możliwie najmniej dotkliwy dla skarżących. Nakładając obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł się na art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. W ocenie Sądu, ustalone okoliczności sprawy rodziły potrzebę nałożenia na inwestorów obowiązku przedłożenia oceny technicznej. Obiekt wymaga bowiem doprowadzenia go do stanu zgodności z prawem (zob. niżej), a z uwagi na brak projektu budowlanego istniały wątpliwości, jakiego rodzaju czynności i w jakim zakresie - w świetle wymagań techniczno-budowlanych - można i należy w tym celu podjąć. Ów wskazany wyżej stan niezgodności z prawem altany polega na przekroczeniu powierzchni zabudowy dopuszczalnej dla altan w rodzinnych ogrodach działkowych, które zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę (35 m2). Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ L. G. i E. G. zrealizowali obiekt o powierzchni zabudowy 53,40 m2. Nie uzyskali na niego pozwolenia na budowę, a także nie dopełnili obowiązków, które mogłyby pozwolić na jego legalizację (nałożonych postanowieniem z dnia[...]marca 2009 r.; na marginesie należy zauważyć, że wbrew stwierdzeniu skarżących nie posiadają oni "decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy S. L.", na którą powołują się w skardze, załączone do skargi pismo z dnia 18 lutego 2007 r. jedynie informuje o braku planu miejscowego dla terenu Rodzinnego Ogrodu Działkowego - k. 25 akt sądowych). Pomimo to organ odstąpił o orzeczenia o rozbiórce obiektu, uznając, że w pierwszej kolejności należy rozważyć możliwość doprowadzenia go do stanu zgodności z prawem przez odpowiednie zmniejszenie powierzchni zabudowy do dopuszczalnego dla altan nie wymagających pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego; zob. wyrok z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Po 199/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl oraz Wspólnota 2008/46/30; wyrok z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1834/06, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze L. G. i E. G. nie kwestionowali trybu i ani szczegółowych przyczyn dla których nałożono na nich obowiązek przedłożenia oceny. Skoncentrowali się natomiast na wykazaniu, że wybudowany przez nich obiekt de facto nie przekraczał dopuszczalnej dla altan w rodzinnych ogrodach działkowych powierzchni zabudowy (35 m2). Powołując się na Polską Normę PN-ISO 9836 oraz przepisy regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego podali, że do powierzchni obiektu nie należało wliczać schodów zewnętrznych ani tarasu. W ocenie Sądu stanowisko skarżących nie jest trafne, bowiem powierzchnia zabudowy realizowanego przez nich obiektu niewątpliwie przekroczyła 35 m2 (zob. protokół z dnia 10 grudnia 2008 r. - k. 4 akt adm. [...] por. rzut altany - k. 35 akt adm. [...]). Po pierwsze, za wyłączeniem tarasu i schodów z powierzchni zabudowy nie mogły przemawiać przepisy wewnętrzne rodzinnych ogrodów działkowych, bowiem nie są one normami prawnymi, a jedynie regułami określającymi zasady korzystania z działek przez ich użytkowników. Oceniając czy inwestycja skarżących przekroczyła dopuszczalny limit określony w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego należało odwołać się do pojęcia "powierzchni zabudowy" w kontekście użytym przez ustawodawcę. Ustawodawca uznaje "powierzchnię zabudowy" za jeden z "charakterystycznych parametrów użytkowych" w budownictwie (zob. art. 3 pkt 7a, art. 36 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego) i nie definiuje go. Nie jest to konieczne, albowiem charakterystyczne parametry użytkowe w budownictwie określone zostały w Polskiej Normie PN-ISO 9836 (publ. przez Polski Komitet Normalizacyjny w październiku 1997 r., uchwała nr 33/97-o). Polskie Normy nie są - co prawda - przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 pkt 3, 4 i 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386 ze zm.) wynika, iż pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (wyrok z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 785/07, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że niezdefiniowanemu w ustawie pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Analiza treści Polskiej Normy PN-ISO 9836 prowadzi do wniosków zgoła odmiennych od wyprowadzonych przez skarżących. Zgodnie z punktem 5.1.2.2 omawianej Normy "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)". W świetle powyższej definicji nie sposób uznać, że powierzchnia znacznie wychodzącej ponad powierzchnię terenu (1,60 m), zabudowanej ścianami zewnętrznymi podstawy tarasu (przykrytego dachem) nie stanowiła powierzchni zabudowy (zob. poglądowo fotografię na k. 66 i 67 akt sądowych). Podobnie rzecz się ma z zadaszonymi schodami od wschodniej części altany. Te elementy nie są bowiem "drugorzędne", a niewątpliwie wyznaczają "zewnętrzne krawędzie budynku" w rzucie pionowym. Powyższe powoduje, że pobudowana przez skarżących altana narusza art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Posiada ona bowiem powierzchnię zabudowy przekraczającą 35 m2, a to z kolei rodzi potrzebę sporządzenia ekspertyzy technicznej, gdyż powstają wątpliwości co do technicznych możliwości podjęcia czynności zmierzających do doprowadzenia takiego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do pozostałych argumentów L. G. i E. G., w których powoływali się oni na uzyskane przyzwolenie na realizacje inwestycji przez Zarząd Rodzinnego Ogrodu Działkowego "A "w S. L. Sąd wyjaśnia, iż uzyskanie akceptacji Zarządu dla propozycji budowy przedłożonej przez użytkownika Ogrodu nie zwalnia go od zastosowania się do przepisów Prawa budowlanego. W tym względzie trafne stanowisko zajął Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśniając, że regulacje wewnętrzne rodzinnych ogrodów działkowych nie wstrzymują działań organów nadzoru budowlanego, związanych z kontrolą kontroli legalności obiektów budowlanych i doprowadzeniem ich do stanu zgodnego z prawem. Z punktu widzenia analizowanej sprawy nie miał też znaczenia fakt, że decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Wójt Gminy S. L. ustalił skarżącym podatek od nieruchomości przyjmując za podstawę 33,25 m2 powierzchni. Po pierwsze, jest to powierzchnia użytkowa, a nie powierzchnia zabudowy o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego; po drugie ustalana jest w oparciu o informację w sprawie podatku od nieruchomości składaną przez samych podatników. Mając na względzie powyższe, zważając, że w sprawie zachodziła konieczność ustalenia (w aspekcie technicznym), jakie czynności powinni podjąć inwestorzy w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, Sąd uznał, iż zastosowanie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego było uzasadnione. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/ E.Brychcy /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga br