I OSK 1397/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Ministra Infrastruktury, Prezydenta Miasta K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 35/10 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wywłaszczeniowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od S. P. na rzecz Ministra Infrastruktury i Prezydenta Miasta K. kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia z dnia 6 maja 2010 r., sygn. I SA/Wa 35/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny z Warszawie, /zwany dalej WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2009 r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wywłaszczeniowego – uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], Wojewoda Świętokrzyski orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w K., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0235 ha i ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz S. P., zobowiązując Prezydenta Miasta K. do jego wypłaty w określonym terminie. Od decyzji tej w części dotyczącej wysokości odszkodowania, odwołanie wniósł do Ministra Infrastruktury S. P. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K., pismem z dnia [...] września 2009 r. cofnął złożony wniosek z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Następnie w dniach [...] września 2009 r. oraz [...] października 2009 r. do Ministra Infrastruktury wpłynęły pisma Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. informujące, że Wojewoda Świętokrzyski poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: Rozbudowa ulicy [...] w K. na odcinku od ulicy [...] (obecna nazwa al. [...]) do granicy miasta, w ciągu drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi GP. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], uchylił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] oraz umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Minister uznał, że wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.; zwana dalej specustawą drogową), oparte jest na zasadzie skargowości i wymaga wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad lub właściwego zarządcy drogi. Wobec tego zaistniała podstawa do umorzenia przedmiotowego postępowania wywłaszczeniowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K., wycofał wniosek o wywłaszczenie w/w nieruchomości. Oznacza to utratę przez inwestora zainteresowania w uzyskaniu merytorycznego rozstrzygnięcia. Decyzję Ministra Infrastruktury zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P., podnosząc, że Minister przy wydaniu decyzji naruszył art. 105 § 2 k.p.a., ponieważ nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do umorzenia postępowania wywłaszczeniowego. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę uwzględnił nie podzielając poglądu Ministra Infrastruktury, że z powodu cofnięcia przez Prezydenta Miasta K. wniosku o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w K. wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, określona w przepisie art. 105 § 1 k.p.a. Wskazano, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. dotyczy obiektywnie istniejących podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. W sprawach wywłaszczeniowych prowadzonych na podstawie przepisów ustawy drogowej, o bezprzedmiotowości postępowania wywłaszczeniowego można byłoby mówić, gdyby: 1) została uchylona podstawa prawna do prowadzenia tego postępowania w celu realizacji inwestycji drogowej, 2) przestało istnieć prawo podlegające wywłaszczeniu lub prawo to przeszło w innym trybie na właściciela drogi, 3) utraciła byt prawny decyzja lokalizacyjna z dnia [...] września 2004 r., nr [...] przewidująca na przedmiotowym gruncie realizację celu publicznego – rozbudowę ul. [...] w K. w ciągu drogi krajowej nr [...] (przepisy ustaw zmieniających specustawę drogową z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie przewidują utraty mocy decyzji lokalizacyjnych wydanych przed dniem 16 grudnia 2006 r.), 4) cel publiczny został już na gruncie faktycznie zrealizowany przed nabyciem nieruchomości w trybie wywłaszczeniowym (przyczyny przedmiotowe), 5) utraciły byt prawny podmioty będące stronami tego postępowania (wnioskodawca wywłaszczenia, właściciel gruntu) i uprawnienia tych podmiotów nie przeszły na ich prawnych następców (przyczyny podmiotowe). W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych przyczyn nie zaistniała. Pisma inwestora czyli Prezydenta Miasta K., w których Prezydent cofa wniosek o wywłaszczenie i domaga się umorzenia postępowania świadczą o tym, że wnioskodawca wywłaszczenia domaga się umorzenia postępowania administracyjnego z przyczyn subiektywnych, czyli leżących po jego stronie. Dlatego też, Minister Infrastruktury winien rozpatrzyć te pisma w oparciu o przepis art. 105 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 140 k.p.a. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Minister Infrastruktury oraz Prezydent Miasta K. Minister Infrastruktury, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok w całości i wskazując na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./, zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie nie zachodził przypadek bezprzedmiotowości, o jakim mowa w art. 105 § 1 k.p.a., 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uznanie, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniono powołując się na specyfikę postępowania wywłaszczeniowego. Podkreślono, że może ono zostać wszczęte tylko przez określony podmiot. Wniosek Prezydenta Miasta K. jest jednym z elementów przedmiotu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, bez względu na to, w jakiej formie inwestor wyrazi brak woli niekontynuowania postępowania, należy taką sytuację oceniać jednolicie, jako brak wniosku. W taki sposób inwestor neguje istnienie wniosku, a więc wskazuje, że postępowanie jest bezprzedmiotowe ze względu na brak jednego z elementów warunkujących wszczęcie i prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania ujawniła się w toku postępowania odwoławczego. Dlatego też obowiązkiem organu było uwzględnienie tego stanu i wydanie reformatoryjnego orzeczenia o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji. Gdyby prawidłowo zostało przyjęte, że pismo Prezydenta Miasta K. o umorzenie postępowania jest żądaniem cofającym wniosek o wydanie decyzji wywłaszczeniowej, to w takim przypadku nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na brak możliwości kontynuowania postępowania bez wniosku inwestora. Z procesowej ostrożności postawiono również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stwierdzając, że naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Otóż w sytuacji gdy strony nie wniosą sprzeciwu wobec umorzenia postępowania, to rozstrzygnięcie byłoby takie samo. Natomiast, jeżeli strony sprzeciwiłyby się umorzeniu to i tak organ rozstrzygając merytorycznie sprawę będzie zmuszony wydać decyzję negatywną w postaci odmowy wywłaszczenia nieruchomości. Taka decyzja nie stworzy dla żadnej ze stron praw i obowiązków, a co istotne, w żaden sposób nie naruszy ich interesów. Nawet gdyby organ miał zachować się inaczej po otrzymaniu wniosku o umorzenie, to niezależnie od wyniku dodatkowego postępowania odnośnie do wniosku, wynik sprawy pozostanie ten sam – nie dojdzie nie wywłaszczenia nieruchomości. Prezydent Miasta K., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości wyrok WSA. W petitum skargi kasacyjnej wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 61 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja wydana na skutek cofnięcia wniosku przez wnioskodawcę i w konsekwencji umorzenia postępowania, naruszyła w sposób istotny przepis art. 105 § 1 k.p.a. mogący mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nastąpiło na skutek uprzedniego cofnięcia przez wnioskodawcę wniosku o wywłaszczenie, tj. przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K., Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K. – i tym samym postępowanie z tej właśnie przyczyny zostało umorzone, jako bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. 2. obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne uzasadnienie wyroku w zakresie wskazania co do dalszego postępowania, polegające na błędnym pouczeniu organu, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ podejmie rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 105 § 2 k.p.a. podczas gdy w przedmiotowej sprawie wnioskodawca cofnął wniosek zgodnie z dyspozycją przepisu art. 61 § 1 k.p.a. czyniąc niniejszym postępowanie bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Prezydenta, cofając wniosek o wywłaszczenie rozporządził on swym prawem wynikającym ze stosownych przepisów prawa materialnego. WSA dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych przyjmując, że podstawę umorzenia winien stanowić art. 105 § 2 k.p.a. Tymczasem wydana przez Ministra Infrastruktury decyzja o umorzeniu jest wynikiem cofnięcia wniosku przez skarżącego a umorzenie postępowania jest naturalną konsekwencją tego cofnięcia. Zatem skoro inwestor w trakcie postępowania wycofał swój wniosek o wywłaszczenie nieruchomości, to tym samym jednoznacznie wyraził wolę zakończenia sprawy bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Tym samym wbrew stanowisku WSA, Minister Infrastruktury w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 k.p.a. Wydana decyzja w żaden sposób nie naruszyła interesu prawnego stron, nie stworzyła nowych praw i obowiązków od tych, jakimi dysponowały w zakresie objętym postępowaniem przed jego wszczęciem. Nie ma znaczenia, jakie przyczyny sprawiły, że skarżący cofnął swój wniosek o wywłaszczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: obie skargi kasacyjne mają usprawiedliwione podstawy. 1. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 105 k.p.a. ustanawia dwie ogólne zasady umarzania postępowania administracyjnego: pierwszą przewidzianą w § 1, dotyczącą działania organu ex officio, ze skutkiem obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, wobec jego bezprzedmiotowości i drugą, unormowaną w § 2 – dopuszczającą stosowanie zasady względnej dyspozycyjności, z pozostawieniem po stronie organu administracyjnego uznania co do umorzenia postępowania /zob. J. Borkowski {w.:} B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 461). W rozpoznawanej sprawie sporną pozostaje kwestia dopuszczalności umorzenia postępowania, jako bezprzedmiotowego, wobec cofnięcia wniosku. WSA uwzględniając skargę S. P. przyjął, że taki przypadek nie oznacza bezprzedmiotowości postępowania, skoro Prezydent Miasta K. nadal zamierza budować drogę poprzez uzyskanie decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej, żądanie umorzenia postępowania przez wnioskodawcę wywłaszczenia winno być poddane ocenie na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., który to przepis wymaga m.in., aby inne strony postępowania nie zgłaszały sprzeciwu. Z kolei zdaniem skarżących kasacyjnie, cofnięcie wniosku stanowi o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, ze skutkiem obligatoryjnego umorzenia postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło wywłaszczenia nieruchomości pod budowę drogi, na podstawie wniosku złożonego w trybie skreślonego art. 15 ust. 1 specustawy drogowej. Innymi słowy, wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, zarówno w chwili złożenia wniosku przez Prezydenta Miasta K., jak również w aktualnym stanie prawnym, oparte jest o zasadę skargowości. Refleksem zasady skargowości jest zasada dyspozycyjności postępowania administracyjnego, której istota zapewnia stronie rozporządzanie sprawą administracyjną do czasu zakończenia postępowania. Zasada skargowości oznacza również, że strona może poszerzyć bądź zawęzić zakres swego żądania, oczywiście wyłącznie w granicach określonych prawem, nad czym winien czuwać prowadzący postępowanie organ administracji publicznej. Zgodzić należy się z WSA, że zasada dyspozycyjności postępowania administracyjnego, zwłaszcza na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, podlega pewnym ograniczeniom. Dowodem istnienia takich ograniczeń jest właśnie art. 105 § 2 k.p.a., jednakże ograniczenie zawarte w tym przepisie dotyczy sytuacji, w której strona inicjująca postępowanie żąda następnie jego umorzenia, nie cofając wniosku o wszczęcie postępowania. Należy zwrócić uwagę, że złożenie żądania o umorzenie postępowania nie oznacza cofnięcia wniosku i bez wyraźnego oświadczenia w taki sposób nie może być rozumiane. Wobec tego przy wystąpieniu o umorzenie postępowania, istnieje nadal źródło procesu w postaci wniosku zawierającego żądanie przyznania uprawnienia nadawanego drogą decyzji administracyjnej. W odróżnieniu od sytuacji, w której wniosek wycofano, organ może nadal prowadzić postępowanie i orzekać co do istoty o przyznaniu bądź odmowie przyznania uprawnienia administracyjnego. W takim przypadku nie występuje więc bezprzedmiotowość postępowania, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Nie mieści się natomiast w dyspozycji przepisu art. 105 § 2 k.p.a. sytuacja, w której wnioskodawca składa wyraźne oświadczenie o wycofaniu wniosku. Na skutek wycofania wniosku przestaje istnieć element warunkujący nawiązanie stosunku materialnego, a organ prowadzący postępowanie pozbawiony wniosku strony nie może orzekać w sposób merytoryczny o żądaniu nieistniejącym. W przeciwnym razie zaistniałby przypadek, gdzie dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem z urzędu, które w postępowaniach określanych jako wnioskowe, jest wyraźnie zakazane w art. 61 § 2 k.p.a. Wycofanie pierwotnie złożonego wniosku można porównać więc do niewyrażenia zgody na kontynuowanie postępowania wszczętego z urzędu przez organ w sytuacji, gdy przepis wymaga złożenia wniosku przez uprawniony podmiot. Jeżeli strona nie wyraża zgody na kontynuowanie wszczętego postępowania, to ustawodawca w treści art. 61 § 2 k.p.a. nie zobowiązuje organu do pytania o opinię pozostałych stron wszczętego procesu, tylko nakazuje umorzyć postępowanie na podstawie art. 61 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. Zatem cofnięcie wniosku powoduje powstanie obiektywnej okoliczności bezprzedmiotowości postępowania. Za takim rozumieniem art. 105 § 1 k.p.a. opowiada się Z. Janowicz, który jako jeden z przykładów bezprzedmiotowości obiektywnej podaje przykład cofnięcia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, czy koncesji (zob. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1999 r., s. 285 i 286). Reasumując, wyrażenie woli umorzenia postępowania bez wycofania wniosku należy do subiektywnych podstaw umorzenia postępowania i tylko takie powinno być poddane kontroli pozostałych stron oraz kontroli co do zgodności z kryterium interesu społecznego (art. 105 § 2 k.p.a.). Natomiast zadysponowanie postępowaniem poprzez wyraźne cofnięcie podania o wszczęcie postępowania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, z uwagi na brak żądania załatwienia sprawy wszczętej na wniosek. Jest to obiektywna postać bezprzedmiotowości znosząca zasadniczy element sprawy administracyjnej. Powyższego na gruncie rozpoznawanej sprawy nie może zmienić okoliczność, że wnioskodawca wywłaszczenia nie zrezygnował z budowy drogi i de facto z wywłaszczenia, skoro wnioskiem z dnia [...] lipca 2009 r. wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a Wojewoda Świętokrzyski w dniu [...] sierpnia 2009 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Wniosek ten zainicjował jednak nową, odrębną od wyznaczonej uprzednim żądaniem sprawę administracyjną, rozpoznawaną w oparciu o inne przepisy materialnoprawne /dodane ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. zmieniającą specustawę drogową/. Podkreślić przy tym należy, że takie działanie na gruncie obowiązujących regulacji jest dopuszczalne, skoro żaden przepis specustawy drogowej ani żaden z przepisów zmieniających, nie obliguje wnioskodawcy do kontynuowania postępowania wszczętego na podstawie poprzednio obowiązujących regulacji, ani nie pozbawia możliwości ubiegania się o wydanie decyzji przewidzianej w rozdziale 2a specustawy drogowej. Zatem, co wymaga powtórzenia, przy wnioskowym charakterze zarówno postępowania wywłaszczeniowego, jak i postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wybór postępowania pozostawiono wnioskodawcy. Konsekwencją wnioskowego charakteru tych postępowań jest uprawnienie do cofnięcia wniosku. W tej sytuacji cofnięcie wniosku o wywłaszczenie było dla organu wiążące. Oznacza to, że Minister Infrastruktury właściwie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., skoro wnioskodawca wywłaszczenia cofnął wniosek /dow. pismo Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w K., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2009 r./. 2. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. ze względu na skutki wydanej decyzji, zaliczyć można do regulacji materialnoprawnych, gdyż decyzja umarzająca postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości, zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania administracyjnego. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w rozpoznawanej sprawie doszło jedynie do naruszenia prawa materialnego i dlatego, na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę S. P. Stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku nie budzi wątpliwości i podkreślić należy, że nie był on kwestionowany na etapie skargi przez S. P.; skarga dotyczyła jednie kwoty przyznanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Wobec tego przypomnieć należy, że postępowanie wywłaszczeniowe zainicjowane wnioskiem z dnia [...] listopada 2007 r., zakończone zostało na etapie pierwszoinstancyjnym wydaniem przez Wojewodę Ś. decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w K., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0235 ha. W związku z wniesionym przez S. P. odwołaniem, w którym podniesiony został zarzut zbyt niskiego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, sprawa przekazana została Ministrowi Infrastruktury. Do organu tego wnioskodawca wywłaszczenia, Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K., pismem z dnia [...] września 2009 r. cofnął swój wniosek z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, o czym poinformowano odwołującego się. W tej sytuacji Minister, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., uchylił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Jak już wyżej stwierdzono, cofnięcie wniosku o wywłaszczenie spowodowało obiektywną bezprzedmiotowość postępowania. Okoliczność ta obligowała więc organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania przed Wojewodą Świętokrzyskim. Ponieważ Minister wydał decyzję tej treści a rozstrzygnięcie to prawa nie narusza, to skarga podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie obciążył S. P. kosztami postępowania sądowego, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.