I SA/Łd 266/10

Dnia 6 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Tomasza Adamczyk Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 roku sprawy ze skargi M. G.-S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz M. G.-S. kwotę 3 763 (trzy tysiące siedemset sześćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił M. G. – S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości 83.789 zł. Organ ten ustalił, że w 2001 r. podatniczka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wyrobów farmaceutycznych, dokonywaną na terenie Ł. w dwu aptekach pod nazwą [...]. W zeznaniu rocznym (PIT-36) za 2001 r. strona zadeklarowała przychody z działalności gospodarczej w wysokości 2.547.445,84 zł, koszty uzyskania przychodów - 2.409.017,84 zł, dochód z działalności gospodarczej - 138.428 zł oraz należny podatek dochodowy, po odliczeniach, w wysokości 34.096,60 zł. W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. zakwestionowano jego prawidłowość, stwierdzając zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie 124.232,01 zł. Na wartość tę składały się kwoty: 121.271,78 zł – powstała wskutek zawyżenia kosztów zakupu towarów w A S.A. w Ł. poprzez nieskorygowanie wydatków o kwotę nagród przyznanych przez dostawcę oraz 2.960,23 zł. - z tytułu nieuwzględnienia wartości spisu z natury na dzień 1 stycznia i 31 grudnia 2001 r. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał ją w mocy w dniu [...] r. W motywach wskazał, że z opracowanego przez hurtownię regulaminu sprzedaży premiowej leków i środków farmaceutycznych z dnia 1 stycznia oraz 1 lipca 2001 r. wynikało, że wszystkie osoby, które wezmą udział w sprzedaży premiowej i będą regulowały należności w ustalonym terminie - otrzymają nagrodę pieniężną w zależności od wartości miesięcznych zakupów. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, w 2001 r. podatniczka spełniała warunki regulaminu, w związku z czym hurtownia przyznała jej nagrody w łącznej kwocie 121.271,78 zł. Przyznane nagrody wypłacane były w formie gotówkowej w okresach miesięcznych przez przedstawiciela handlowego hurtowni K. B. w wysokościach wykazanych w kartotece konkursu, co potwierdzał dowód w postaci oświadczenia M. K. - prokurenta i głównej księgowej A S.A., a także oświadczenie podatniczki, która jednak nie pamiętała, jakie to były kwoty. Wysokość otrzymanych nagród organ ustalił w oparciu o "regulaminy sprzedaży premiowej leków i środków farmaceutycznych" sporządzone przez hurtownię, a także kartotekę konkursu apteki [...] oraz protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych u dostawcy wraz z załącznikiem w postaci dokumentów KW potwierdzających pobranie kwot z kasy A przez przedstawiciela handlowego, który dostarczał pieniądze klientom. Od decyzji tej M. G. – S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008 r. (I SA/Łd 493/08) uchylił zaskarżony akt. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że kontrowersje dotyczące kwestii opodatkowania nagród związanych ze sprzedażą premiową, otrzymywanych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą, rozstrzygnięte zostały w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r. (II FPS 5/06 opubl. w ONSA i WSA 2007/5/111). W orzeczeniu tym stwierdzono, że art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.; dajej "u.p.d.f.") nie miał w 1999 r. zastosowania do dochodów (przychodów) ze sprzedaży premiowej otrzymanych przez podmioty uzyskujące przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Uchwała ta mimo, że odnosiła się do stanu prawnego obowiązującego w 1999 r., pozostawała aktualna dla oceny zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) do tego rodzaju sprzedaży w 2001 r. Zdaniem WSA oznaczało to, że nagrody pieniężne ustalone w regulaminie sprzedaży premiowej prowadziły w omawianej sprawie do obniżenia kosztów zakupu towarów nabywanych przez skarżącą. Sąd potwierdził tym samym poprawność oceny prawnej dokonanej przez organy podatkowe. Za niesporny Sąd uznał fakt otrzymywania przez skarżącą w 2001 r. "nagród pieniężnych" od dostawcy towarów. Wątpliwości Sądu budziły natomiast ustalenia co do wysokości tych świadczeń, m. in. dlatego, że skarżąca nie zaewidencjonowała ich w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W tym zakresie Sąd zwrócił uwagę na treść art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p.") i podkreślił szczególną moc dowodową ksiąg podatkowych. Wskazał, że wzruszenie domniemań związanych z księgami podatkowymi (domniemanie autentyczności i zgodności z prawdą księgi podatkowej) wymagało nieodzownie zachowania trybu określonego w art. 193 § 6-8 O.p. W szczególności istotne znaczenie miał oddzielny protokół badania ksiąg (art. 193 § 6 O.p.), którego brak było w niniejszej sprawie, mimo stwierdzenia przez organy faktu niezaewidencjonowania nagród w księdze podatkowej. Sąd zaakcentował także konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania, jaką kwotę nagród skarżąca rzeczywiście otrzymała w 2001 r. W ocenie Sądu, dla poczynienia ustaleń w tym zakresie nie była wystarczającym dowodem sporządzona przez hurtownię kartoteka konkursowa, w której wpisano jedynie terminy wypłat i kwoty netto nagrody, nie potwierdzała ona bowiem przyjęcia tej kwoty przez odbiorcę. Dostatecznym dowodem nie był też protokół z czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów u kontrahenta z tej przyczyny, że stanowił wyłącznie dowód naliczenia przez hurtownię na rzecz skarżącej określonej należności i przekazania jej przedstawicielowi handlowemu A S.A. Podobną wartość przedstawiało oświadczenie prokurenta tej firmy – M. K., która wiedzę na temat doręczenia nagród uzyskała od przedstawiciela handlowego firmy, zobowiązanego do przekazywania pieniędzy. Z uwagi na powyższe, Sąd za zasadne uznał przesłuchanie w charakterze świadka K. B. Za błędne uznano przyjęcie do podstawy opodatkowania wartości nagród brutto, gdy z protokołu kontroli przeprowadzonej u podatniczki oraz protokołu kontroli przeprowadzonej u dostawcy wynikało, że suma nagród przeznaczonych do wypłaty skarżącej wynosiła 109.144,78 zł. Mając na względzie zalecenia sformułowane przez Sąd, Dyrektor Izby Skarbowej zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, w toku którego przesłuchani zostali: przedstawiciel handlowy A S.A. K. B., mąż skarżącej W. S. oraz zajmujący się w 2001 r. sprawami podatkowo-księgowymi skarżącej W. M. Następnie, w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. i obniżył wysokość zobowiązania podatkowego M. G.-S. do kwoty 78.938,60 zł. Organ nie uznał za wiarygodne wyjaśnień skarżącej i zeznań jej męża, w których twierdzili oni, że nie wiedzieli o zorganizowanym przez dostawcę konkursie i jego zasadach. Na taką ocenę twierdzeń strony wpłynęły też jej wcześniejsze oświadczenia, w których podawała, że nie pamięta, w jakiej wysokości otrzymywała nagrody, choć odbierała je razem z mężem, który podczas przesłuchania wskazywał, że miesięcznie były to kwoty rzędu około 2.000 zł, a w całym roku 2001 - kwota nieprzekraczająca 25.000 zł. Organ dał z kolei wiarę zeznaniom K. B., który potwierdził, że dostarczał stronie nagrody pieniężne w wysokościach określonych w kartotece konkursu, ta zaś kwitowała ich odbiór na kopercie. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że z uwagi na upływ terminu do przechowywania dokumentów księgowych, nie udało się uzyskać od spółki A pokwitowań odbioru pieniędzy. W świetle zebranych dowodów organ odwoławczy stwierdził, że w 2001 r. skarżąca otrzymała od swojego dostawcy nagrody pieniężne w łącznej kwocie 109.144,78 zł. O ich wartość, zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez Sąd, organ powiększył przychód skarżącej w analizowanym roku podatkowym. Odnosząc się do zaleceń Sądu dotyczących zachowania trybu z art. 193 § 6-8 O.p., organ wyjaśnił, że ich wykonanie nie było możliwe, ponieważ skarżąca nie posiada obecnie dokumentacji księgowej z uwagi na upływ terminu jej przechowywania. W skardze do Sądu pełnomocnik podatniczki wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji na podstawie art. 243 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 § 6 i w związku z art. 172 § 1 O.p., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji wobec naruszenia art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 § 6 O.p., a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podniósł, że organ nadal nie dysponuje pokwitowaniami, z których wynikałyby kwoty rzeczywiście otrzymanych nagród. Zarzucił przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskazując, że zeznania K. B. należało ocenić z większą ostrożnością. Świadek ten nadal jest pracownikiem spółki A, a zatem jest też zainteresowany w udzielaniu organom informacji zgodnych z tym, co wynikało z dokumentów przekazanych przez hurtownię. W skardze zaznaczono, że skarżąca nie znała zapisów regulaminu przyznawania nagród, zapoznała się z nimi dopiero na etapie postępowania kontrolnego. Zauważyła wówczas, że kwoty nagród podane w kartotece prowadzonej przez hurtownię były niezgodne z regulaminem, ponieważ wyliczano je według nieodpowiednich stawek. Ponadto w odniesieniu do nagrody za grudzień wynikało, że została ona wypłacona 7 grudnia, choć wysokość świadczenia zależała od obrotu za cały miesiąc. W ocenie strony skarżącej organ bezpodstawnie zdyskredytował zeznania W. S. i W. M., którzy wskazywali, że faktyczna kwota otrzymanych nagród to 2.000 zł miesięcznie. Zdaniem podatniczki nieuzupełniony brak protokołu z badania ksiąg podatkowych oceniać należy w kategoriach rażącego naruszenia art. 193 § 6 O.p. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podając argumenty tożsame z prezentowanymi w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć nie w pełni. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że niniejsza sprawa była już analizowana przez tutejszy Sąd, co stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") oznacza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 20 czerwca 2008 r. (I SA/Łd 493/08) były wiążące dla Dyrektora Izby Skarbowej, a obecnie związany jest nimi Sąd. W uzasadnieniu powołanego wyroku WSA w Łodzi sformułował zalecenia dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, podkreślił, że organ mógł podważyć moc dowodową ksiąg podatkowych prowadzonych przez skarżącą jedynie w trybie art. 193 § 6 O.p., a mianowicie poprzez wykazanie ich nierzetelności lub wadliwości, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w protokole z badania tych ksiąg. Po drugie, Sąd uznał za konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego celem ustalenia wysokości faktycznie wypłaconych nagród, a przede wszystkim przesłuchanie na tę okoliczność przedstawiciela handlowego A S.A. – K. B. W skardze podniesiony został zarzut nieważności decyzji na podstawie art. 243 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 § 6 i w związku z art. 172 § 1 O.p. Ponieważ ciężar gatunkowy tego zarzutu jest największy, kontrolę decyzji wypada rozpocząć od oceny jego zasadności. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu ma zasadniczo charakter bezwzględny. W orzecznictwie, jak i doktrynie akcentuje się jednak, że w wyjątkowych przypadkach obowiązek zastosowania się przez organ administracji i sąd do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania podlega wyłączeniu. Chodzi tu o sytuację, w której orzeczenie zostaje wzruszone w przewidziany do tego sposób albo ulegają zmianie przepisy stanowiące jego podstawę bądź po wydaniu orzeczenia następuje istotna zmiany w stanie faktycznym sprawy (vide T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2009, s. 625; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2008 r. VII SA/Wa 394/08, LEX nr 508401). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że przeprowadzenie badania ksiąg podatkowych za 2001 r. nie było możliwe, gdyż podatniczka nie dostarczyła dokumentacji księgowej powołując się na wygaśnięcie obowiązku jej przechowywania (k. 225 akt administracyjnych). Upływ okresu, o którym mowa w art. 86 § 1 O.p. i spowodowany tym brak materiału źródłowego nadającego się do badania w trybie art. 193 § 6 O.p., kwalifikować należy, w tym przypadku, jako istotną zmianę okoliczności faktycznych. W tej sytuacji organ nie miał możliwości wykonania zaleceń Sądu dotyczących braku dokonania analizy ksiąg podatkowych z punktu widzenia ich autentyczności i poprawności, zgodnie z odpowiednimi przepisami O.p. Skoro tak, to zaniechanie organu w tym zakresie nie może być oceniane w kategoriach naruszenia art. 153 p.p.s.a., czy też rażącego uchybienia art. 193 § 6 i w związku z art. 172 § 1 O.p. Warto też w tym miejscu zaznaczyć, że fakt niezaewidencjonowania przez skarżącą nagród w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jasno wynika z ustaleń zawartych w protokole kontroli skarbowej (k. 9 akt administracyjnych) i nie jest okolicznością kwestionowaną przez stronę. Poza tym za utrwalony uznać należy pogląd, że brak formalnego stwierdzenia przez organ nierzetelności prowadzenia ksiąg zgodnie z art. 193 § 6 O.p. nie może mieć wpływu na wynik prowadzonego postępowania w przypadku, gdy z protokołu kontroli wynikały okoliczności kwestionowane przez organ, a strona nie została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tych ustaleń poprzez wniesienie zastrzeżeń (tak w np. NSA w wyroku z dnia 17 października 2007 r., I FSK 1291/06, LEX nr 418929, WSA w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2009 r., I SA/Bk 185/09, LEX 549538). Rację ma natomiast pełnomocnik podatniczki twierdząc, że zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Zgromadzony materiał dowodowy nie uprawniał organu do rozstrzygnięcia sprawy w taki sposób, w jaki uczyniono to w decyzji. Poza sporem pozostaje okoliczność otrzymywania przez skarżącą w 2001 r. nagród pieniężnych związanych z zakupem towarów od spółki A. Kwestia ta została przesądzona w poprzednio wydanym wyroku, podobnie jak i to, że wypłacone podatniczce nagrody traktować należało jako rabat, który wpływał na obniżenie kosztów uzyskania przychodów z działalności. Obecnie różnica zdań pomiędzy organem a podatniczką dotyczy wysokości świadczeń pieniężnych rzeczywiście otrzymanych od dostawcy. Dyrektor Izby Skarbowej słusznie uznał za niewiarygodne, by skarżąca i jej mąż nie wiedzieli o konkursie zorganizowanym przez A S.A. Teza przeciwna byłaby nielogiczna i sugerowała, że podatniczka przyjmowała pieniądze od sprzedawcy nie wiadomo z jakiego tytułu. Zastrzeżenia budzi natomiast stwierdzenie organu, że skarżąca z pewnością znała zapisy regulaminów konkursu premiowego. Analiza argumentów podnoszonych przez podatniczkę, w kontekście okoliczności sprawy, nie pozwalała na wyprowadzenie takiego wniosku. Jak podnosiła strona skarżąca, w 2001 r. była właścicielką dwóch aptek i dla obu dokonywała zakupów towarów uprawniających do otrzymania rabatu (twierdzenie to potwierdzają znajdujące się w aktach dokumenty przedłożone przez A S.A. – k. 18-45, 47-63). Dostawca natomiast dla jednej z aptek naliczał i wypłacał nagrody od stycznia, a dla drugiej dopiero od maja. Logiczne jest, że w takiej sytuacji, gdyby podatniczka faktycznie znała zasady przyznawania rabatów, zwróciłaby się do hurtowi o wypłatę całego należnego jej świadczenia z tytułu zakupów. Ponadto trafnie wskazuje skarżąca, że stawki zastosowane przy wyliczeniu przez dostawcę kwoty rabatu nie zgadzają się z tymi określonymi w regulaminie, organ zaś nie badał, w jaki sposób były one ustalane przez sprzedawcę. Uzasadnione są też wątpliwości skarżącej dotyczące wypłaty nagrody za grudzień 2001 r. O ile zasadnie podnosi organ, że wysokość premii zależała od terminu płatności, o tyle nie zwrócił on uwagi, że wysokość nagrody uzależniona była również od wartości miesięcznych zakupów, te zaś nie mogły być znane w dniu 7 grudnia. Odnosząc się do spornej kwestii wysokości otrzymanych nagród, trzeba zaznaczyć, że organ nadal nie posiada dowodów, które w sposób jednoznaczny pozwalałyby określić, jaka kwota rzeczywiście została wypłacona skarżącej. Wydając decyzję organ odwoławczy dysponował sporządzonym przez hurtownię "Regulaminem sprzedaży premiowej leków i środków farmaceutycznych" obowiązującym w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2001 r. oraz od 1 lipca do 31 grudnia 2001 r., kartoteką konkursu apteki [...], a także protokołem z czynności kontrolnych przeprowadzonych u dostawcy i dokumentami KW potwierdzającymi pobranie kwot z kasy A, a więc dowodami, które Sąd uznał wcześniej za niewystarczające do prawidłowego zrekonstruowania stanu faktycznego. W ramach uzupełniania materiału organ uzyskał dowody w postaci zeznań: K. B., który jako przedstawiciel handlowy A S.A. dostarczał pieniądze uczestnikom konkursu, W. S. - męża skarżącej, pomagającego w prowadzeniu aptek i W. M. – księgowego podatniczki w 2001 r. Organowi nie udało się natomiast uzyskać dokumentów potwierdzających odbiór pieniędzy wypłaconych podatniczce w ramach konkursu w 2001 r. Spółka A wyjaśniła bowiem, że nie posiada już dokumentacji z tego okresu. Przeprowadzona przez organ analiza materiału dowodowego nie odpowiada przewidzianym w przepisach wymogom. Zasadny jest zarzut bezkrytycznej oceny zeznań K. B. Świadek ten wskazał, że właściciele aptek zawsze otrzymywali kwoty wnikające z wykazu, co kwitowali na kopercie, w której znajdowały się przywiezione pieniądze. Sąd zgadza się ze skarżącą, że nie bez wpływu na ocenę bezstronności świadka pozostaje fakt, że nadal jest on pracownikiem A S.A. Złożenie zeznań, z których wynikałoby, że uczestnicy konkursu otrzymywali inne kwoty niż te wpisane do wykazu oznaczałoby, że dokumentacja pracodawcy nie odzwierciedlała rzeczywistości bądź, że K. B. nie przekazywał całych kwot osobom uprawnionym do ich otrzymania. Przy ocenie zeznań tego świadka należało wziąć powyższe pod uwagę. Pominięcie wskazanych okoliczności uchybiało zasadzie swobodnej oceny dowodów. Z zaś drugiej strony, organ miał też podstawy by nie uznać za w pełni obiektywne zeznania W. S., który niewątpliwie był zainteresowany w uzyskaniu rozstrzygnięcia korzystnego dla żony. Jak już wyżej wskazano, organ przesłuchał jeszcze jednego świadka – W. M., zajmującego się doradztwem podatkowym, który w 2001 r. prowadził dokumentację podatkową skarżącej. Organ w uzasadnieniu powołał zeznania tego świadka, ale nie poddał ich ocenie, do czego był zobowiązany. Z zeznań tych natomiast wynikało, że w 2001 r. W. S. konsultował z nim kwestię opodatkowania otrzymanych od A S.A. nagród w kwocie około 25.000 zł. Świadek tym samym potwierdził wyjaśnienia męża skarżącej dotyczące wysokości uzyskanych premii. W opinii Sądu wskazane wyżej nieprawidłowości proceduralne w zakresie oceny materiału dowodowego są na tyle istotne, że uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ rozpatrując sprawę ponownie będzie zobligowany do usunięcia tych wadliwości. Jednocześnie Sąd zdaje sobie sprawę, iż obecnie organ nie ma praktycznie możliwości jednoznacznego ustalenia, czy skarżąca otrzymała nagrody w wysokości zaznanej przez jej męża i W. M., czy też w kwocie wynikającej z dokumentacji dostawcy i zeznań jego pracownika, czego powodem jest przede wszystkim brak pokwitowań odbioru pieniędzy, jak i brak możliwości ich uzyskania. W tej sytuacji organ odwoławczy dokonując ponownie oceny zebranych dowodów, powinien rozważyć, czy istniejących w sprawie wątpliwości nie należałoby rozstrzygnąć na korzyść podatnika. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, zaś w oparciu o art. 152 p.p.s.a. określił, że nie podlega ona wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). J.Z.