II OSK 1682/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 289/10 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. T. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 289/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku cofnął na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), dalej: ustawy, J. T. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku XIV Wydział Karny z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt. XIV K 55/08 uznano J. T. innym popełnienia czynów: - z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. tego, że w okresie od dnia 30 września 1999 r. do dnia 19 października 1999 r. w Szymankowie i w Miłoradzu, jako właściciel firmy "S. i k. – J. T.", działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa – Agencję Rynku Rolnego Oddział Terenowy w Szczecinie oraz Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ten sposób, że na podstawie uprzednio wystawionych przez pracowników P. Sp. z o.o. w Szymankowie, poświadczających nieprawdę dokumentów w postaci dowodów dostaw, kwitów magazynowych i oświadczeń producenta, poświadczył nieprawdę co do faktu i ilości dostarczonych zbóż w dokumentach skupu zbóż od producentów krajowych ze zbiorów w 1999 r. tj. od P. Sp. z o.o., w postaci zbiorczych zestawień dowodów dostaw zboża, potwierdzając w nich dostawę i złożenie w magazynach 3.107.03 ton pszenicy, zgodnie z warunkami interwencyjnego skupu zbóż do atestowanych magazynów zbożowych w Szymankowie wydzierżawionych od P. Sp. z o.o., podczas gdy w rzeczywistości dostawy te nigdy nie miały miejsca, a następnie używając tych dokumentów, wyłudził dopłaty dla producentów w kwocie 279.632 zł 70gr, na szkodę Agencji Rynku Rolnego Oddział Terenowy w Szymankowie oraz dopłatę do oprocentowania kredytu skupowego nr [...] w kwocie 57.604 zł 34 gr, na szkodę Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie; - z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. że w okresie od dnia 21 września 2000 r. do dnia 23 września 2000 r. w Szymankowie i Miłoradzu, jako właściciel Przedsiębiorstwa Rolnego "D." i pełnomocnik Gospodarstwa Rolnego "D.", działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa reprezentowanego przez Agencję Rynku Rolnego Oddział Terenowy w Szczecinie w ten sposób, że poświadczył nieprawdę co do ilości dostarczanych zbóż, wagi rozliczeniowej oraz dat dostaw w dokumentach skupu zbóż ze zbiorów 2000 r. w postaci oświadczeń producenta oraz dowodów dostaw, potwierdzając w nich dostawę i złożenie 791,12 ton pszenicy, zgodnie z warunkami interwencyjnego skupu zbóż do atestowanych magazynów zbożowych w Szymankowie, podczas gdy w rzeczywistości dostawy te nie miały miejsca, a następnie używając tych dokumentów, wyłudził dopłatę w kwocie 63.289 zł 60 gr, na szkodę Agencji Rynku Rolnego Oddział Terenowy w Szczecinie. Za powyższe przestępstwa Sąd skazał J. T. na łączną karę 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 5 lat próby, wymierzył mu 300 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 500 zł oraz zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 30.300 zł. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku II Wydział Karny z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II Aka 116/09. Od decyzji organu I instancji J. T. złożył odwołanie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W sprawie zastosowano pkt 6, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeśli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ podkreślił, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób w nim określony uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania, m.in. za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub jest wobec niej prowadzone postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak wynika z powyższego przepisu, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, a więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej prawomocnie za popełnienie przestępstwa, m.in. przeciwko mieniu. Bezspornym jest fakt, iż czyn z art. 286 § 1 k.k. znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Organ II instancji zaznaczył, że ustalenie, iż J. T. został skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu i skazanie to nie uległo zatarciu jest wiążące dla organów Policji. Nadto zaakcentował, że nawet pozytywna opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych nie może wpłynąć na inny niż to uczynił organ I instancji sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż ustalenia te nie eliminują z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu karnego, skazującego stronę za czyn godzący w mienie. Organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. Decyzja organu II instancji stała się przedmiotem skargi J. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podniósł, iż organ naruszył art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), błędnie przyjmując, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał, iż od czasu popełnienia przez niego przestępstwa, za które został skazany, upłynął okres 10 lat i w tym czasie korzystał z broni zgodnie z jej przeznaczeniem. Nadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. T. wskazując, że z przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) jednoznacznie wynika, że organ jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny - skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt XIV K 55/08 został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu) w związku z art. 294 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu) w zb. z art. 297 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu), co powoduje, że skarżący znalazł się w katalogu osób, w stosunku do których istnieje ustawowy obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd podkreślił, iż dotychczasowe rozbieżności w zakresie czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, zostały ostatecznie przesądzone uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, w której stwierdzono, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa, jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tak więc, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ prawidłowo uznał, że zobligowany był do zaliczenia skarżącego do kategorii osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a posiadanie pozytywnych opinii w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim nie mogło mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Sąd odniósł się również do zarzutu J. T. zgłoszonego na rozprawie w dniu [...] maja 2010 r., tj. naruszenia przez organ art. 5 lit. b Dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. oraz naruszenia zasady praw nabytych. Skarżący wskazał, iż w dacie wydania mu pozwolenia na broń obowiązywał inny stan prawny, a zatem w jego przypadku powinny mieć zastosowanie przepisy z daty wydania pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż stanowisko Sądu koresponduje z treścią powołanej przez skarżącego Dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L. 91.256.51, 2008.179.5), a konkretnie z art. 5 lit. b tej dyrektywy, który stanowi, iż bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Państwo członkowskie może zaś wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli nie jest już spełniony którykolwiek z warunków, na podstawie którego zostało ono wydane. Sąd podkreślił, iż dyrektywy są specyficznymi aktami prawnymi, które nie mają odpowiednika w prawie wewnętrznym państw członkowskich. Przepis art. 249(3) TWE definiuje dyrektywę jako akt prawny organów Wspólnoty, spełniający łącznie następujące przesłanki: a) jest adresowany do państw członkowskich, b) prawnie wiążący odnośnie do wskazanych celów, c) pozostawiający organom państwa członkowskiego swobodę w doborze form i metod realizacji celów. Przepisy dyrektywy zawierają upoważnienie i zobowiązanie skierowane do państwa członkowskiego do wykonania wskazanych w niej celów, poprzez ustanowienie stosownych przepisów powszechnie obowiązujących, a nie tylko zobowiązanie do przeniesienia jej postanowień do prawa wewnętrznego, czy też nadania dyrektywie mocy bezpośrednio obowiązującej. Na grunt systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej zapisy dyrektywy zostały implementowane ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Ustawa ta w sposób kompleksowy i zgodny z celami określonymi w dyrektywie reguluje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej kwestie dotyczące m.in. posiadania, nabywania, używania broni palnej, w tym także myśliwskiej. Sąd wskazał, iż powołany przez skarżącego art. 5 in fine dyrektywy nie oznacza sprzeczności z uregulowaniami przyjętymi na gruncie prawa krajowego w ustawie o broni i amunicji. Polski ustawodawca skorzystał z uprawnienia jakie zostało przyjęte w art. 3 dyrektywy i zakaz wydania pozwolenia na posiadanie broni obwarował dodatkowymi okolicznościami, o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Odnosząc się do drugiego zarzutu skarżącego, Sąd zaznaczył, iż w przepisach przejściowych obowiązujących od dnia 20 marca 2000 r. ustawy o broni i amunicji, która uchyliła (z wyjątkami niemającymi znaczenia w rozpatrywanej sprawie) ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, w art. 52 zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń", wydawanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Oznacza to – w ocenie Sądu – iż podmioty, które otrzymały takie pozwolenia, mają prawo do legalnego posługiwania się tą bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi do czasu wejścia w życie nowej ustawy, przepisami. Nie oznacza to natomiast, że osób tych nie obowiązują regulacje wynikające z nowych przepisów, zwłaszcza obowiązki wynikające z art. 15 ustawy o broni i amunicji. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, uznając, iż organ przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy i mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Organ dopuścił w trakcie postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy, a wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez k.p.a., w tym w uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił powody cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. T., reprezentowany przez adwokata, radcę prawnego D. O., zaskarżając wyrok w całości. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, bez konieczności dodatkowego wykazania przez organ, iż popełnienie przestępstwo realnie wskazuje na niebezpieczeństwo użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. 2. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji przez ich błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, bez względu na rodzaj popełnionego przestępstwa i wysokość orzeczonej kary oraz cel posiadania broni przez skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Tymczasem w świetle tej zasady cofnięcie pozwolenia na broń nie uzasadnia każdy fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, lecz tylko takiego, które jednocześnie realnie wskazuje, że jego sprawca może w przyszłości użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący uważa, że uzasadnione jest zwrócenie się przez Sąd w trybie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zbadania zgodności z Konstytucją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy rozumianego w ten sposób, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, bez względu na rodzaj popełnionego przestępstwa i wysokość orzeczonej kary oraz celu posiadania broni przez skarżącego. Skarżący uważa, że taka interpretacja powołanych wyżej przepisów ustawy narusza w szczególności art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji oraz art. 42 Konstytucji. Od odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na powyższe pytanie prawne zależy prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Sądem. W ocenie skarżącego powyższy wniosek nie wyłącza zasadności przedstawienia przez Sąd rozpoznający niniejszą skargę wynikającego z niniejszej sprawy istotnego zagadnienia prawnego, które budzi poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów na postawie art. 187 § 1 p.p.s.a. 3. art. 53 ustawy w związku z art. 5 dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni ("Dyrektywa") poprzez ich niezastosowanie, gdy tymczasem z obu powołanych wyżej przepisów wynika, że "państwo członkowskie może wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli nie jest już spełniony którykolwiek z warunków, na podstawie których zostało ono wydane". Pozwolenie na broń zostało skarżącemu wydane w dniu 25 listopada 1999 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu nowelizującej ustawę, co oznacza, że w chwili wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni (a także w chwili wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego) obowiązywały przepisy, które pozwalały na cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni m.in. wówczas, gdyby został on prawomocnie skazany za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, co oznacza, że skarżącemu nie można obecnie cofnąć pozwolenia na posiadanie broni, gdyż skarżący spełniał i spełnia wszystkie warunki, na podstawie których to pozwolenie zostało mu wydane. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem skarżącego istnienie "uzasadnionej obawy" w żadnym razie nie może prowadzić do wniosku, że sam fakt skazania za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, niejako z automatu uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, a właściwy organ policji ma w tej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący podkreślił, że Sąd z jednej strony stwierdza, że mamy do czynienia z kategorią osób, co do których "istnieje uzasadniona obawa", ale jednak tylko obawa, aby następnie kategorycznie stwierdzić, że w istocie obawa to pewność, że obawa taka rzeczywiście istnieje, co oznacza, że organ Policji nie musi wobec tych osób prowadzić postępowania wyjaśniającego, gdyż oceny tej dokonał ustawodawca w sposób wiążący. Sąd bezpodstawnie pominął fakt, że wymieniony przepis nie odnosi się tylko do słowa "obawa", ale posługuje się zwrotem "uzasadniona obawa". W ocenie skarżącego Sąd nie tyle dokonał wykładni obowiązującego prawa, ile zastąpił ustawodawcę w tworzeniu prawa. Taka interpretacja przepisów prawa w istocie osłabia zaufanie obywateli do państwa i jego instytucji, gdyż pokazuje, że w drodze dowolnej interpretacji sądy i urzędy gotowe są uzasadnić każdą tezę, bez potrzeby zmiany litery prawa. Zdaniem skarżącego, nawet gdyby przyjąć, że z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy można byłoby wyprowadzić wniosek, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, bez konieczności dodatkowego wykazania przez organ, iż popełnione przestępstwo realnie wskazuje na niebezpieczeństwo użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (co jak wykazano wyżej jest wnioskiem całkowicie nieuzasadnionym), to w świetle zasady proporcjonalności cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia każdy fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, lecz tylko takiego, które jednocześnie realnie wskazuje, że jego sprawca może w przyszłości użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie bez istotnego znaczenia są bowiem również okoliczności indywidualne dotyczące konkretnego wnioskodawcy, a w szczególności rodzaj popełnionego przestępstwa i wysokość orzeczonej kary oraz celu posiadania broni. Nie wzięcie tych okoliczności pod uwagę powoduje wymierzenie skazanemu za przestępstwo przeciwko mieniu dodatkowej kary/środka karnego, która nie jest przewidziana przepisami kodeksu karnego, a polegającej na obligatoryjnym cofnięciu pozwolenia na posiadanie przez niego broni, bazując tylko na fakcie skazania danej osoby za przestępstwo przeciwko mieniu. W związku z powyższym skarżący uważa za uzasadnione zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego przez Sąd z pytaniem prawnym dotyczącym zbadania zgodności z Konstytucją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. J. T. nie zgodził się także ze stanowiskiem Sądu co do zgodności dokonanej wykładni ustawy z przepisami Dyrektywy, a w szczególności z jej art. 5, zgodnie z którym tylko wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za ważną przyczynę pozwalającą na odmowę wydania pozwolenia (cofnięcia pozwolenia) na broń. Zaznaczył, że skoro pozwolenie na broń zostało wydane skarżącemu w dniu 25 listopada 1999 r., a więc na podstawie przepisów ustawy sprzed jej nowelizacji dokonanej w 2003 r. ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu, to przepisy obowiązujące w chwili wydania pozwolenia na broń skarżącemu nie stanowiły przeszkody w otrzymaniu pozwolenia na broń osobom skazanym za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a jedynie za przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Także w dacie wszczęcia postępowania karnego w sprawie zarzucanego skarżącemu przestępstwa nie można było na tej podstawie cofnąć mu pozwolenia na broń. Skarżący podkreślił, że dodatkowym argumentem za prezentowanym wyżej stanowiskiem jest treść art. 53 ustawy, który nakazuje stosować dotychczasowe przepisy do toczących się postępowań, nie zakończonych decyzją ostateczną. Oznacza to, że nowe, bardziej restrykcyjne przepisy nie mogłyby mieć wpływu na prawo do otrzymania pozwolenia na broń. A więc, osoby skazane po wejściu w życie nowelizacji ustawy za przestępstwa wymienione obecnie w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a którym wydano pozwolenie na broń przed wejściem w życie nowelizacji ustawy, mają dalej prawo do posiadania broni, chyba że przestępstwa te zostały dokonane z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Na marginesie J. T. podniósł, iż wbrew stanowisku Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie powoływał się w skardze na treść art. 52 ustawy, a na art. 53 ustawy, co oznacza, że WSA naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dokonał wykładni o jakiej mowa w skardze kasacyjnej, tj. nie "zastąpił" ustawodawcy, a oparł się przede wszystkim na uchwale NSA podjętej w składzie 7 sędziów. Organ podkreślił, iż ogólna moc wiążąca uchwały, ustanowiona w art. 269 § 1 p.p.s.a., wyraża się w tym, że żaden skład orzekający (jakiegokolwiek sądu administracyjnego) nie może rozstrzygnąć kwestii objętej zakresem uchwały w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w tej uchwale. Wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w zakresie powyższego unormowania ustawy o broni i amunicji są prawidłowe, a teza będąca wynikiem rozważań WSA jest taka sama jak składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Komendant Główny Policji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 5 lit. b Dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L. 91.256.51, 2008.179.5). Przepis ten stanowi, iż bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Państwo członkowskie może zaś wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli nie jest już spełniony którykolwiek z warunków, na podstawie którego zostało ono wydane. Organ podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż na grunt systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej zapisy dyrektywy zostały implementowane ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która w sposób kompleksowy i zgodny z celami określonymi w dyrektywie reguluje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej kwestie dotyczące m.in. posiadania, nabywania, używania broni palnej, w tym także myśliwskiej. Przepis art. 5 in fine dyrektywy nie oznacza sprzeczności z uregulowaniami przyjętymi na gruncie prawa krajowego w ustawie o broni i amunicji. Polski ustawodawca skorzystał z uprawnienia jakie zostało przyjęte w art. 3 dyrektywy. . Zdaniem organu niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 53 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji podkreślił, iż przepis ten stanowi, że do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje się przepisy dotychczasowe. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że chodzi tu o niezakończone postępowania wszczęte na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy. W niniejszej zaś sprawie taka sytuacja nie zaistniała, gdyż skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną pod rządami "starej" ustawy, co skutkuje, że postępowanie zostało ostatecznie zakończone, natomiast cofnięcie pozwolenia na broń nastąpiło już pod rządami "nowej" ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jak i zarzut naruszenia tych przepisów ustawy o broni i amunicji w związku z art. 31 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji. Na wstępie należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", w dniu 18 listopada 2009 r. podjął uchwałę, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)" (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5). Powyższe stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Należy wskazać, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji - stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w powołanej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. To z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W niniejszej sprawie J. T. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku XIV Wydział Karny z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt. XIV K 55/08 za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu) w związku z art. 294 § 1 k.k. (przestępstwo w stosunku do mienia znacznej wartości ) w zbiegu z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kredytowe, dotacyjne, subwencyjne oraz związane z uzyskaniem zamówienia publicznego ) w związku z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. oraz przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zbiegu z art. 297 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Skarżącemu wymierzono odpowiednio kary: karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych oraz karę jednego roku pozbawienia wolności grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, przy czym Sąd połączył orzeczone wobec J. T. kary i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 5 lat, oraz karę łączną 300 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 zł. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku II Wydział Karny z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt II Aka 116/09. Należy wskazać, iż artykuł 286 k.k. określa odpowiedzialność za oszustwo. Przepis art. 286 § 1 k.k. określa zachowanie karalne jako doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu lub wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania (por. Małgorzata Dąbrowska - Kardas [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M.Dąbrowska - Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M.Szewczyk, W.Wróbel, Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II - komentarz do art. 286 k.k.). Przedmiotem ochrony przestępstwa oszustwa z art. 286 k.k. jest mienie. Z tego też względu przestępstwo oszustwa zostało zamieszczone przez ustawodawcę w Rozdziale XXXV - Przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwo określone w art. 286 k.k., podobnie jak przestępstwa określone w art. 270, art. 271 i art. 272 k.k., jest przestępstwem umyślnym, co oznacza, że przestępstw tych dopuścić się można wyłącznie umyślnie. Powiązanie art. 286 § 1 k.k. z art. 294 § 1 k.k. oznacza, że przestępstwo to zostało popełnione w stosunku do mienia znacznej wartości a zbieg z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kredytowe, dotacyjne, subwencyjne oraz związane z uzyskaniem zamówienia publicznego ) oznacza, iż przestępstwo godzi jednocześnie w obrót gospodarczy - Rozdział XXXVI "Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu". Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić dokonania błędnej wykładni wskazanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji – także w świetle art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji. Podkreślić też należy, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także interes ogólny, tj. bezpieczeństwo i porządek publiczny. Z tego też względu posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Reglamentacja administracyjnoprawna wyraża się w tym, iż dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak też potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r., II OSK 587/05, LEX nr 198319). Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 53 ustawy w związku z art. 5 lit. b dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L.91.256.51, 2008.179.5) przypomnieć należy, iż kwestia art. 5 lit. b tejże dyrektywy Rady była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego podejmującego dniu 18 listopada 2009 r. uchwałę sygn. akt II OPS 4/09. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż skutki prawne dyrektywy należy wiązać przede wszystkim z obowiązkiem państwa członkowskiego do ustanowienia przepisów prawa powszechnie obowiązujących zapewniających realizację celów określonych w dyrektywie. Stwierdził też, że na grunt systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej zapisy dyrektywy zostały implementowane ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Ustawa ta jest aktem prawnym, w oparciu o który realizowane są na terenie Polski uprawnienia i obowiązki osób posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej oraz osób ubiegających się o wydanie takiego pozwolenia, z uwzględnieniem zapisów dyrektywy. Ustawa ta w sposób kompleksowy i zgodny z celami określonymi w dyrektywie reguluje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej kwestie dotyczące m.in. posiadania, nabywania, używania broni palnej, w tym także sportowej. Przepis art. 5 in fine dyrektywy w żaden sposób nie oznacza sprzeczności z uregulowaniami przyjętymi na gruncie prawa krajowego w ustawie o broni i amunicji. Polski ustawodawca skorzystał z uprawnienia jakie zostało przyjęte w art. 3 dyrektywy i zakaz wydania pozwolenia na posiadanie broni obwarował dodatkowymi okolicznościami, o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5). Sąd pierwszej instancji zasadnie powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na rozważania zawarte w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09. A zatem, i w tym zakresie Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie przypisać naruszenia prawa. Okoliczność, iż pozwolenie na broń zostało wydane J. T. w dniu 25 listopada 1999 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu ( Dz. U. Nr 52, poz. 451) – wbrew stanowisku skarżącego - nie oznacza, że do cofnięcia pozwolenia na broń wydanego przed datą tej nowelizacji należy stosować przepisy obowiązujące w dacie wydawania pozwolenia na broń. Oceny, czy zaistniały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. To, iż danej osobie zostało wydane pozwolenia na broń pod rządem przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w innym brzmieniu bądź na podstawie przepisów wcześniejszej ustawy nie oznacza i nie może oznaczać, że osoby takie są zwolnione z przestrzegania przepisów aktualnie obowiązującej ustawy. Osoba, której wydano pozwolenie na broń obowiązana jest przestrzegać przepisów obowiązujących w czasie całego okresu posiadania pozwolenia na broń. A więc, jeśli zmieniają się przepisy regulujące przesłanki cofania pozwolenia na broń, to zmiany te mają zastosowanie do wszystkich osób posiadających pozwolenie na broń. Takie działanie ustawodawcy nie nosi znamion naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych. Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji uwzględnia wskazania zawarte w art. 5 dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L.91.256.51, 2008.179.5), regulując kwestie dostępu do broni. To zaś oznacza, iż przepisy tej ustawy wyłączają możliwość bezpośredniego stosowania norm tej dyrektywy. Nadto – jak zasadnie zauważył Komendant Główny Policji - art. 53 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, stanowiący, że do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje się przepisy dotychczasowe, dotyczy postępowań wszczętych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, tj. ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest odrębnym postępowaniem w nowej sprawie w stosunku do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.