IV SA/Wa 525/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2008 r. – zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2007 r., którą umorzono postępowanie w sprawie z wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], na dachu budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] w W. Decyzję tę wydano na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 46 ust. 1 i art. 46 a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, ze zm.) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.). Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący: Organ pierwszej instancji wydając decyzję o umorzeniu ww. postępowania wskazał, iż zgodnie z przedłożonym przez wnioskodawcę raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia polegać będzie na montażu trzech anten sektorowych typu [...], trzech anten sektorowych typu [...] oraz pięciu anten radiolinii typu [...] i jednej anteny typu [...], na dwóch masztach zlokalizowanych na dachu budynku przy ul. [...] w W., którego wysokość wynosi 26 m n.p.t. Maksymalna równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi 1706,08 W, a miejsca dostępne dla ludzi występują w odległości większej niż 70 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, Prezydent W. .w dniu [...] kwietnia 2006 r. podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych wniosek inwestora, wskazując jednocześnie miejsce i termin składania uwag i wniosków. Organ pierwszej instancji dokonał także wymaganych przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgodnień z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym oraz Wojewodą [...]. W związku z wejściem w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r. zmian do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.), Prezydent W. uznał za niezbędne uzupełnienie opracowanego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ze względu na zmianę sposobu kwalifikacji przedsięwzięć pod względem konieczności sporządzenia raportu i przeprowadzenia procedury w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyniku przeprowadzonej analizy przedłożonego przez wnioskodawcę opracowania z października 2007r. pt.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" - organ pierwszej instancji stwierdził, iż przedmiotowe przedsięwzięcie, ze względu na jego charakter, moc i zasięg oddziaływania, nie mieści się w określeniu przedsięwzięć emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, o których mowa w w/w rozporządzeniu. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać m. in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 GHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Ponadto wskazano, że radiolinie zostały wyłączone z grupy przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji powyższych ustaleń organ uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w wyniku którego wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W zaistniałej sytuacji postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe - zdaniem organu - należało na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło stowarzyszenie "Z." kwestionując sposób ustalania miejsc dostępnych dla ludności. Zdaniem skarżącego ustalając takie miejsca nie można ograniczyć ich występowania wyłącznie do miejsca przecięcia ich przez oś wiązki głównej promieniowania anteny, ale będą to także miejsca w sąsiedztwie tej osi, położone względem niej równolegle i dlatego przy wydawaniu decyzji w omawianej sprawie niezbędne jest wykazanie, czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny - czyli także w jej sąsiedztwie, zwłaszcza pod osią i obok tej osi - znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Odwołujący podniósł, iż blok mieszkalny przy ul. [...], o wysokości zbliżonej do wysokości budynku przy ul. [...], na dachu którego będą zamontowane anteny, znajduje się dokładnie na azymucie 310 st. anten nadawczych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2008 r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w kwalifikacji przedsięwzięcia, przedstawionej przez wnioskodawcę, znajduje się graficzne zobrazowanie położenia głównej wiązki promieniowania dla każdej z anten, które będą zawieszone na wysokości 29,7 m n.p.t. (środek elektryczny). Dokonując analizy graficznych opracowań znajdujących się w tym dokumencie, organ odwoławczy stwierdził, iż dla anten sektorowych ustawianych na azymut 310 st.: [...] o mocy równoważnej promieniowania izotropowo 889,63 W i [...] o mocy równoważnej promieniowania izotropowo 1706,08 W, na długości wiązki promieniowania odpowiednio do 40 m i do 70 m, pod tą wiązką znajduje się zabudowa o wysokości 16 m n.p.t. W zasięgach pozostałych anten sektorowych skierowanych na azymut 70 st. - zabudowa na długości wiązki promieniowania nie występuje, zaś w zasięgu anten skierowanych na azymut 190 st. zabudowa w odległości odpowiednio do 40 m i 70 m nie przekracza wysokości 3 m n.p.t. Według Kolegium z powyższych okoliczności wynika, że wnioskowana inwestycja nie jest inwestycją wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż nie została wymieniona w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004r. wśród rodzajów przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7), ani wśród rodzajów przedsięwzięć mogących wymagać sporządzenia takiego raportu (§ 3 ust. 1 pkt 8). Skoro przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, to również nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 46 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyraziło pogląd, iż wskazanie w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, że cyt.: "(...) miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż (...) od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny" oznacza, że oś wiązki nie powinna przecinać miejsc dostępnych dla ludzi. W skardze do Sądu Stowarzyszenie "Z.", podniosło analogicznie jak w odwołaniu, nieprawidłowości w ustaleniu miejsc dostępnych dla ludności, polegające na przyjęciu, iż są to tylko miejsca przecięcia ich przez oś główną wiązki promieniowania anteny. Strona skarżąca podkreśliła, iż ze schematu przekroju wiązki głównej promieniowania, zaczerpniętego z raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonego na potrzeby innego postępowania, tj. budowy stacji przy ulicy [...], wynika że pole elektromagnetyczne z danej anteny nie rozchodzi się jedynie w linii prostej, wzdłuż której organ rozpatruje położenie miejsc dostępnych dla ludności, lecz w określonej przestrzeni - kącie bryłowym, którego wierzchołek znajduje się w miejscu środka elektrycznego danej anteny. Nadto wskazano, iż w przedmiotowym przypadku na azymucie 310 st. anten nadawczych, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajduje się budynek mieszkalny, o zbliżonej wysokości do budynku przy ul. [...]. Zdaniem skarżącego rozpatrywanie miejsc dostępnych dla ludności jedynie w miejscu przecięcia ich przez oś głównej wiązki promieniowania anteny, prowadzi do fałszywych wniosków dotyczących kwalifikacji inwestycji wg "geometrycznych" kryteriów określonych w przepisach ww rozporządzenia, co skutkuje pomijaniem wielu stacji bazowych w procedurze uzyskiwania decyzji środowiskowej. Dodatkowo w skardze zakwestionowano wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sytuacji, kiedy wnioskodawca nie cofnął wniosku o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 17 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 985/08) uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., bowiem nie przeprowadziły rozważań, które pozwoliłyby uznać, iż realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia przyjętych jako normatywnych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z uwzględnieniem, że teren objęty wnioskowanym przedsięwzięciem, to teren zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Sądu ocenie powinno podlegać oddziaływanie inwestycji nie tylko wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, o której mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, lecz pomiarów należy dokonywać także w otoczeniu tej osi, a więc również pod i nad tą osią. Analizie zatem powinien podlegać teren wokół miejsca zlokalizowania stacji, tym bardziej że budynek na dachu, którego mają być zamontowane anteny znajduje się na terenie z zabudową mieszkaniową. Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, iż gdyby po ponownym rozpatrzeniu sprawy okazało się, że obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynika z art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. to organ powinien odmówić jej wydania, a nie umarzać postępowania. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 lutego 2010 r. (sygn. akt II OSK 297/09) uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, albowiem obowiązujące w dacie orzekania przepisy były jasne i nie dawały podstaw do uznania, że badaniem organów orzekających musi być objęte ewentualne oddziaływanie inwestycji na zabudowę mieszkaniową również "pod osią głównej wiązki promieniowania". Ustawodawca jednoznacznie związał oceniany problem z kwestią ustalenia przebiegu osi głównej wiązki promieniowania i dokonywania pomiarów wzdłuż tej osi, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw, aby w tym względzie przyjąć wykładnię rozszerzającą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powinno budzić wątpliwości, że "oś głównej wiązki promieniowania" to linia prosta wykreślona od środka elektrycznego, jak też że musi się ona znajdować w "głównej" wiązce promieniowania, co nie wyklucza, iż źródło promieniowania emituje też inne niż "główną" wiązki, które jednak z woli ustawodawcy w sprawie nie mają istotnego znaczenia. Nadto Sąd drugiej instancji podniósł, że w sytuacji, gdy stanowiący w sprawie dowód - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie unormowania prawnego mającego w sprawie zastosowanie, jak również stanu faktycznego sprawy i wniosków stąd płynących został uznany za niewystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez podmiot biorący udział w postępowaniu na prawach strony, to jest skarżące Stowarzyszenie, mogło ono zgłosić odpowiednie wnioski dowodowe, np. domagać się dopuszczenia dowodu z opinii innego rzeczoznawcy, czego jednak nie uczyniło, w związku z czym znajdujący się w aktach sprawy raport stanowi jedyny dowód w sprawie, a którego treści odnoszą się zarówno do stanu prawnego, jak i faktycznego sprawy, zawierając wnioski stąd wypływające. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok nie opiera się na prawidłowej wykładni prawa materialnego, jak też nie wskazuje w uzasadnieniu jaki powinien być w ocenie Sądu pierwszej instancji zakres "prawidłowego" dalszego postępowania administracyjnego. Nie jest też uzasadnione - w ocenie Sądu drugiej instancji - stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku co do tego, że istotną wadą zaskarżonej decyzji jest orzeczenie o umorzeniu postępowania w sprawie. Skoro bowiem postępowanie administracyjne się toczyło, zaś organ skonstatował, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowe, to nie można uznać, że umarzając postępowanie dopuścił się naruszenia prawa procesowego (art. 105 § 1 K.p.a.). Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł, iż organ pierwszej instancji nie zapoznał Stowarzyszenia z wyjaśnieniami złożonymi przez inwestora, co uniemożliwiło skarżącemu, na tym etapie postępowania, złożenie dodatkowej dokumentacji. Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania O. wskazał, iż "oś anteny sektorowej jest pojęciem umownym, nie wiadomo czy w tej sprawie została wyznaczona prawidłowo. Nie dysponuje opracowaniem, które dotyczyłoby niniejszej sprawy, ale powołuje się na opinię z postępowania karnego, której kopię przedkłada do akt sprawy". Nadto złożył załącznik do protokołu i podniósł, iż nie zsumowano mocy anten operujących na tym obszarze, moc tych anten podlega kumulacji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - ponownie rozpoznając sprawę - zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, badając legalność zaskarżonej decyzji, pod względem zgodności z prawem zarówno materialnym jak i procesowym, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy – stosownie do art. 190 P.p.s.a. - związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Rozpatrując ponownie sprawę na podstawie wyżej wymienionego kryterium, zatem biorąc pod uwagę wykładnię prawa zaprezentowaną w wyroku z 12 lutego 2010r. (sygn. akt II OSK 297/09) przez Naczelny Sądu Administracyjnego, stwierdzono iż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając jako organ odwoławczy, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie toczącej się z wniosku P. Sp. z o.o. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], na dachu budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w W. Z uwagi, iż podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 105 § 1 K.p.a., który nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wydania decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, wskazać należy, iż bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy w sprawie istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Przedmiotem postępowania jest konkretna sprawa, w której organ zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach danego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (por. wyrok NSA z 7.12.2005r., sygn. akt II OSK 910/05, publ. LEX nr 188797). Zatem sprawa staje się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., gdy jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne staje prawnie niedopuszczalne, z tym jednak zastrzeżeniem, iż organ orzekający musi to wyraźnie wykazać. Temu służą przepisy postępowania wskazane w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, zgodnie z którym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizacji tej zasady ogólnej służy m. in. art. 77 § 1 K.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w tym dokonać analizy wszystkich dowodów, mającej znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zaś - stosownie do art. 80 K.p.a. (zasady swobodnej oceny dowodów) – organ winien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynik tej oceny powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie natomiast z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie w sposób dostateczny wykazały, iż przedmiotowe postępowanie było bezprzedmiotowe i prawidłowo – jak to podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2010r. – umorzyły postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Istotą sprawy było ustalenie, czy dla wyżej opisanej inwestycji - w chwili orzekania przez organy - była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 bądź innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, to w myśl art. 51 ust. 1 i 2 planowane przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, lub dla których obowiązek taki został ustalony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei przedsięwzięcia, które wymagają sporządzenia raportu oraz w stosunku, do których obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony w drodze postanowienia organu określa Rada Ministrów stosownie do art. 51 ust. 8 ustawy. W tym względzie decydujące więc znaczenie miała regulacja § 3 ust. 1 pkt 8 c i d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) – zwanego dalej: rozporządzeniem, w brzmieniu po nowelizacji obowiązującej od 31 sierpnia 2007r. W myśl tej regulacji sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko takie jak instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, [...], emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 500 W i nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż odpowiednio 40 m i 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wskazuje literalne brzmienie ww. § rozporządzenia, miejsca dostępne dla ludności mają znajdować się w odległościach wskazanych tymi przepisami, mierzonymi od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zatem sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane wówczas, gdy nie zostaną zachowane parametry określone w tym przepisie, przyjęte przy uwzględnieniu odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. Przy tym nie powinno budzić wątpliwości – jak to wyraźnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2010r. – iż "oś głównej wiązki promieniowania to linia prosta wykreślona od środka elektrycznego, jak też że musi się ona znajdować w "głównej" wiązce promieniowania, co nie wyklucza, iż źródło promieniowania emituje też inne niż "główną" wiązki, które jednak z woli ustawodawcy w sprawie nie mają istotnego znaczenia". Powołany przepis rozporządzenia jest sformułowany jasno i nie daje podstaw do uznania, że badaniem organów orzekających musi być objęte – wbrew twierdzeniu skarżącego Stowarzyszenia - ewentualne oddziaływanie inwestycji również pod osią główną wiązki promieniowania danej anteny i obok osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Jak wyraźnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny ustawodawca jednoznacznie związał oceniany problem z kwestią ustalenia przebiegu osi głównej wiązki promieniowania i dokonywania pomiarów wzdłuż tej osi, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw, aby w tym względzie przyjąć wykładnię rozszerzającą. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego planowanej inwestycji (raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i tzw. kwalifikacji przedsięwzięcia – będącej uzupełnieniem raportu) ustalono, iż anteny sektorowe będą zawieszane na wysokości 29,7 m. n.p.t. (środek elektryczny). Realizacja przedsięwzięcia obejmuje instalację sześciu anten sektorowych o równoważnej mocy promieniowania izotropowo: 650,82 W, 889,63 W, 1213,39 W i 1706,08 W. Dla anten sektorowych ustawianych na azymut 310 st.: [...] o mocy równoważnej promieniowania izotropowo 889,63 W i [...] o mocy równoważnej promieniowania izotropowo 1706,08 W, na długości wiązki promieniowania odpowiednio do 40 m i do 70 m, pod tą wiązką znajduje się zabudowa o wysokości 16 m n.p.t. W zasięgach pozostałych anten sektorowych skierowanych na azymut 70 st. - zabudowa na długości wiązki promieniowania nie występuje, zaś w zasięgu anten skierowanych na azymut 190 st. zabudowa w odległości odpowiednio do 40 m i 70 m nie przekracza wysokości 3 m n.p.t. Analiza faktyczna w zastawieniu z wyżej wskazaną wykładnią przepisów prawa materialnego bezsprzecznie prowadzi do wniosku, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją wymagającą sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż nie została wymieniona w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. wśród rodzajów przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7), ani wśród rodzajów przedsięwzięć mogących wymagać sporządzenia takiego raportu mogących znacząco oddziaływać na środowisko. (§ 3 ust. 1 pkt 8). W sytuacji gdy planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, to również nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 46 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zatem postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia jako bezprzedmiotowego należało umorzyć. W ocenie Sądu ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w tej materii są prawidłowe i znajdują oparcie w całokształcie materiału dowodowego sprawy. Również sposób, w jaki organ zinterpretował § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. jest zgodny z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym wyroku, wiążącą Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, tym samym wykluczającą ocenę odmienną, w tym taką jakiej dokonał Sąd przy poprzednim rozpoznawaniu sprawy i za którą opowiada się skarżące Stowarzyszenie. Nietrafny jest zarzut pełnomocnika skarżącego podniesiony na rozprawie, iż niezapoznanie skarżącego przez organ pierwszej instancji z wyjaśnieniami złożonymi przez inwestora, uniemożliwiło Stowarzyszeniu złożenie dodatkowej dokumentacji. W kontekście stawianego zarzutu podkreślenia wymaga, iż z akt sprawy wynika, że Stowarzyszenie w kontrolowanym postępowaniu brało czynny udział. Przykładowo: skutecznie wniosło odwołanie, zatem nie było żadnych przeszkód, aby w ramach tego rodzaju czynności procesowej, odniosło się do wszelkich wyjaśnień inwestora i dokumentacji przez niego złożonej w toku postępowania, w tym i przed organem pierwszej instancji. Ewentualne wnioski i wyjaśnienia oraz stosowną dokumentację Stowarzyszenie mogło także złożyć aż do momentu wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji. Nie skorzystało jednak z tego uprawnienia. Dodać również należy, iż na przedmiotową okoliczność nie powoływało się ani w odwołaniu, ani w skardze. Zarzut pełnomocnika uczestnika postępowania, iż nie ustalono i nie zsumowano maksymalnej mocy, która będzie wytwarzana przez anteny sektorowe, jest niezasadny. W tym względzie podkreślić należy, iż cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004r. wiąże moc promieniowania z pojedynczą anteną, dlatego nawet gdyby to uczyniono, to i tak okoliczność ta nie miałaby znaczenia w sprawie. Również wymieniony pełnomocnik wyraził wątpliwość czy w niniejszej sprawie oś anteny sektorowej – będąca pojęciem umownym – została wyznaczona prawidłowo. Niemniej jednak wątpliwości tej nie oparł na żadnym dowodzie, który w sposób jednoznaczny podważyłby ustalenia zawarte w opracowaniach, na podstawie których rozstrzygały organy rozpoznające sprawę, tj. w raporcie i kwalifikacji przedsięwzięcia, która uzupełniała raport. W kontekście twierdzeń pełnomocnika należy zauważyć, iż prawidłowości raportu nie zakwestionował Naczelny Sąd Administracyjny. Wręcz przeciwnie Sąd drugiej instancji stwierdził, iż znajdujący się w aktach sprawy raport stanowi jedyny dowód w sprawie, którego treści odnoszą się zarówno do stanu prawnego jak i faktycznego sprawy i przyjął wnioski z niego wypływające. Jednocześnie zauważył, iż w sytuacji gdy raport o oddziaływaniu na środowisko został uznany za niewystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez skarżące Stowarzyszenie, to mogło ono zgłosić odpowiednie wnioski dowodowe, np. domagać się dopuszczenia dowodu z opinii innego rzeczoznawcy, czego jednak nie uczyniło. Wobec wydania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego - na podstawie art. 151 P.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.