VI SA/Wa 415/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego – organ II instancji - decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 5 lit. a i c, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd - (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.), lp. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania – skarżącej - "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego – organ I instancji - z dnia [...] października 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustalono, że podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2009 r. w [...] przy Dworcu [...] w [...] wykonywano przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru zakazu umieszczania dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zatrzymanym pojazdem kierował Pan D. M.. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem nr [...]. Po zakończeniu postępowania, organ I instancji wydał decyzję, w której przyjął wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczaniu na dachu pojazdu lamp i innych urządzeń technicznych oraz wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W odwołaniu skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazuje, że decyzja organu I instancji została sporządzona i podpisana przez inspektora, który przeprowadził kontrolę drogową. Uznaje, że zgodnie z art. 24 Kpa w takiej sytuacji pracownik organu administracji publicznej podlega z urzędu wyłączeniu od udziału w sprawie. Zaskarżona decyzja w opinii skarżącej, wydana została z naruszeniem art. 75 oraz art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jej zdaniem przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego jest niezgodny z ww. przepisami ustawy o transporcie drogowym i wykracza poza umocowanie ustawowe do uregulowania w drodze rozporządzenia uprawnienia do wszczęcia postępowania przez organ administracyjny w celu nałożenia kary pieniężnej. Wskazuje, że w art. 75 ustawy o transporcie drogowym znajduje się zamknięty katalog postępowań, które mogą zostać wszczęte w wyniku przeprowadzonej kontroli. Ponadto zauważa, że organ administracyjny nałożył przedmiotową karę z pominięciem przesłanki wykonywania przez stronę przewozu okazjonalnego. Wskazuje, że w zatrzymanym pojeździe, poza kierowcą, nie znajdowała się żadna osoba. Pozostałe, dowody, jego zdaniem nie pozwalają na przyjęcie, że w dniu kontroli odwołujący wykonywał przewozy osób. Skarżąca zwraca również uwagę, że organ I instancji w sposób nieuzasadniony odrzucił składane przez nią wnioski dowodowe, co stanowi naruszenie podstawowych zasad Kpa. Niezależnie od powyższych zarzutów zwraca również uwagę, że przepis art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym może być sprzeczny z Konstytucją RP oraz zasadami wynikającymi z prawa Unii Europejskiej. Organ II instancji zważył, że zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Jego zdaniem stosownie do art. 18 ust. 5 tej ustawy, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zgodnie z art. 92 ust.l ww. ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Wysokość kar za naruszenie powyższych zakazów określona jest w Ip. 2.9 pkt 1 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którym wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5000 zł oraz lp. 2.9 pkt 3 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którym wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5000 zł. Ustalono, że w toku czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej "[...]" Sp. z o.o. Sporządzono raport dobowy z dnia kontroli z kasy fiskalnej zamontowanej w zatrzymanym pojeździe zarejestrowanej na kontrolowanego przedsiębiorcę. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca D. M. zeznał, iż wykonuje transport drogowy osób na rzecz firmy "[...]" sp. z o.o., z którą ma podpisaną umowę o współpracy. Zlecenia na przewozy kierowca otrzymuje drogą elektroniczną od centrali ww. firmy. Na podstawie powyższych okoliczności stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz w dniu kontroli jest "[...]" Sp. z o.o. W czasie kontroli stwierdzono, że na dachu zatrzymanego pojazdu umieszczone jest urządzenie techniczne zawierające oznaczenie "[...]" oraz numer telefonu ([...]). Urządzenie to było wyposażone w obwody elektryczne i mogło być podświetlane. Powyższą okoliczność udokumentowano za pomocą zdjęć wykonanych aparatem fotograficznym. Ustalono ponadto, iż w pojeździe zamontowany jest drogomierz marki [...] o nr fabrycznym [...], połączony przewodem elektrycznym z kasą fiskalną. Jako dowód wykonano również dokumentację fotograficzną. W ocenie organu II instancji argumenty odwołania wskazujące na naruszenie art. 24 pkt 1 i 4 Kpa nie znajdują żadnego uzasadnienia. Organ wskazuje, że powodem wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie o którym mowa w ww. przepisie, jest stosunek prawny łączący pracownika i stronę postępowania powstałym na drodze czynności prawnej lub z mocy prawa, i to tylko taki stosunek prawny, że wynik sprawy może mieć wpływ na prawa i obowiązki pracownika. Organ wyjaśnia, że czynności kontrolne dokonywane przez inspektora w trakcie kontroli drogowej nie powodują zawiązania jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy kontrolującym a kontrolowanym. Kontrola drogowa obrazuje jedynie stan faktyczny zastany w danym momencie. Fakt stwierdzenia w trakcie przedmiotowej kontroli określonych naruszeń nie powodował zawiązania stosunku prawnego ze skarżącym a wynik przedmiotowej sprawy, tj. nałożenie kary pieniężnej na skarżącego nie miał żadnego wpływu na prawa i obowiązki inspektora. Przepis art. 24 § 1 pkt 4 Kpa wyłącza pracownika organu od udziału w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym lub jest jeszcze przedstawicielem jednej ze stron. Z treści tego przepisu wynika, że wskazany w nim powód wyłączenia pracownika zachodzi wówczas, gdy w sprawie będącej przedmiotem postępowania pracownik złożył zeznania jako świadek lub został powołany w tej sprawie jako biegły i przedłożył organowi stosowną opinię, albo pracownik ten bierze udział w postępowaniu dokonując w imieniu osoby reprezentowanej czynności procesowych wywołujących skutki bezpośrednio na rzecz osoby reprezentowanej jednocześnie, zaś jako pracownik organu dokonuje czynności procesowych kształtujących sytuację prawną reprezentowanego jako strony postępowania (zob. Komentarz do art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.) W niniejszej sprawie kontrolujący inspektor nie składał zeznań w charakterze świadka, nie przedkładał żadnej opinii jako biegły, nie dokonywał żadnych czynności w imieniu skarżącego. Zatem nie można mówić o jakichkolwiek podstawach do wyłączenia inspektora, który przeprowadził kontrolę do udziału w sprawie. Zdaniem organu II instancji oczywiste jest, że kontrolujący inspektor ma prawo nałożyć karę po wszczęciu i przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w oparciu o ustalenia kontrolne. Uznano, że nie są trafne argumenty strony dotyczące braku możliwości wykorzystania wyników kontroli, tj. protokołu kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Obowiązujące w chwili kontroli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (w cytowanym przez skarżącego § 11 ust. 1), jak i obowiązujące obecnie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2009 r., Nr 145, poz. 1184) w § 4 ust. 1 stanowi, że stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Ze specyfiki postępowania kontrolnego, w przypadku kontroli przestrzegania przepisów transportowych wynika, że zasadnicza część czynności musi odbywać się na drodze. Organ kontrolny nie ma zatem innej możliwości jak oprzeć się na dowodach zgromadzonych w czasie kontroli drogowej. Powoływany przez pełnomocnika strony art. 75 ustawy o transporcie drogowym, nie wskazuje natomiast zamkniętego katalogu czynności, do których wykorzystane mogą być wyniki kontroli. Przepis ten wskazuje, że wyniki te mogą być wykorzystane w działalności innych służb niż Inspekcja Transportu Drogowego. Analiza pozostałych przepisów ustawy o transporcie drogowym nie pozostawia wątpliwości, co do możliwości wykorzystania wyników kontroli do nałożenia na przedsiębiorcę wykonującego przewóz kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Przepis art. 50 ww. ustawy określa zakres kompetencji kontrolnych Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie natomiast z art. 56 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym inspektor ma prawo w szczególności do nakładania i pobierania kar pieniężnych zgodnie z przepisami ustawy. Zgodnie z art. 74 ust. 1 cytowanej ustawy z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Ustawodawca w art. 92 a ust. 3 i 4 oraz 93 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wprost natomiast określił możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem. Podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli dają przepisy ustawowe zatem kwestia badania zakresu umocowania ustawowego art. 89 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest bezprzedmiotowa. Ponadto przyjęcie argumentacji skarżącego doprowadziłoby do absurdalnej sytuacji, w której uprawniony do przeprowadzenia kontroli nie miałby możliwości wykorzystania jej wyników. Rozwiązanie takie byłoby sprzeczne z celem ustanowionych przepisów. Wskazano, że organowi odwoławczemu trudno odnieść się do rzekomego przekroczenia przez Ministra Infrastruktury delegacji ustawowej przy wydawaniu przez niego rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego. Organy inspekcji transportu drogowego powołane są do kontroli przestrzegania prawa i działają w oparciu o obowiązujące przepisy. Nie mogą natomiast odnosić się do zarzutów dotyczących błędów w zastosowanej technice legislacyjnej. W opinii organu odwoławczego nie budzi wątpliwości fakt, że strona wykonywała transport drogowy osób pomimo, iż w chwili kontroli w zatrzymanym pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. Fakt wykonywania przez stronę zarobkowego przewozu osób został ustalony na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Kierowca okazał kontrolującym wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący, że wykonywany jest nim przewóz osób. Wykonano również wydruk (raport dobowy z dnia kontroli) z zamontowanej w pojeździe kasy fiskalnej. Oczywiście zgodzić się należy z pełnomocnikiem strony, że z ww. wydruku nie wynika jakiego rodzaju usługa transportowa została wykonana, ale mając na uwadze ww. okoliczności organ odwoławczy nie daje wiary twierdzeniom, że wykonana w pojeździe usługa nie dotyczyła przewozu osób. Zgodnie z art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W opinii organu II instancji zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób dostarczający potwierdza wykonywanie przez stronę zarobkowych przewozów osób, nawet wobec faktu, iż w chwili kontroli w pojeździe nie znajdował się pasażer. Jego zdaniem nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący niezgodnego z prawem nieuwzględnienia przez organ I instancji wniosków dowodowych składanych w toku postępowania przez pełnomocnika strony. Wskazano, że zgodnie z art. 78 § 2 Kpa organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Uznano, że okoliczności których dowodzić miało przeprowadzenie w omawianej sprawie dowodów postulowanych przez pełnomocnika strony, zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. Tak więc podzielono stanowisko organu I instancji. Dla przykładu wskazano, że zgodnie z wnioskiem skarżącego należało ponownie przesłuchać kierowcę zatrzymanego pojazdu "na okoliczność, że organy administracyjne nie stwierdziły faktycznie żadnego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez spółkę, a doszło jedynie do bezpodstawnego sporządzenia protokołu kontroli". Uznano, że fakt stwierdzenia naruszeń został już udokumentowany w protokole kontroli, podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę. Wskazano, że trudno uznać żeby to treść zeznań kierowcy miała przesądzić, czy organ administracyjny te naruszenia stwierdził czy nie. Mnożenie podobnych wniosków dowodowych prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużania prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, a i tak nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Co do zarzutów dotyczących niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z art. 2, 20 i 22 Konstytucji RP Organy Inspekcji Transportu Drogowego wskazały nie są organami powołanymi w celu badania zgodności obowiązujących przepisów prawa z Ustawą Zasadniczą. Uznano, że zarzucając przepisowi art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym kolizję z zasadami wynikającymi z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisami Unii Europejskiej skarżący w żaden sposób nie konkretyzuje swoich zarzutów. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w całości w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. wniosła skarżąca. W obszernym odwołaniu skarżąca wnosiła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem nie zgadza się z decyzją jako nałożoną bezpodstawnie i z naruszeniem prawa. Ponadto, podnosiła niezgodność ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją oraz zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zarzucała naruszenie art. 75 oraz art. 89 ust 5 ustawy o transporcie drogowym – uznając, że karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nałożono decyzją administracyjną, którą wydano na podstawie protokołu sporządzonego podczas kontroli, zaś zdaniem skarżącego art. 75 u.t.d. zawiera zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli i nie daje możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego za naruszenie art. 18 ust 5 lit a oraz lit c ustawy o transporcie drogowym na podstawie protokołu kontroli. Ponadto obecnie art. 89 ust 5 ustawy ustawodawca nie zawarł umocowania ustawowego do określenia w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wykraczającego poza katalog określony w art. 75 u.t.d., oraz nie zawarł umocowania do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia ustawy o transporcie na podstawie w/w dokumentu. Ponadto wskazał na naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wobec nieustalenia przez powyższy organ przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, przesłanki umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego, podczas gdy są to podstawowe przesłanki dotyczące odpowiedzialności skarżącego za naruszenie art. 18 ust 5 lit a oraz lit c u.t.d. Wskazał, na naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust 4 i 5 obowiązującego w dacie przeprowadzania kontroli drogowej rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 roku w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2008 r.), poprzez ustalenie rodzaju usługi, wyłącznie na podstawie zeznań świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu, podczas gdy powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem § 6 ust 4 i 5 obowiązującego w dacie kontroli drogowej, w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż powyższy kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie skarżącego (udostępniał w toku kontroli dokumenty, pojazd, wnosił uwagi do protokołu, udzielał wyjaśnień w imieniu skarżącego, podpisywał protokół), zaś jego czynności jako podejmowane w imieniu skarżącego były wiążące dla skarżącego, zatem winien zostać przesłuchany w charakterze strony po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, a nie w charakterze świadka w toku kontroli, ewentualnie winien zostać przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji dowód z przesłuchania świadka kierowcy skontrolowanego pojazdu dopuszczono, jako dowód sprzeczny z § 6 ust 4 i 5 w/w, z mającym wpływ na wynik postępowania art. 75 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. Podnosił naruszenie art. 138 § 1 i § 2 k.p.a., art. 140 kpa w zw. z art. 24 § 1 ust 1 i 4 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy podczas gdy została ona wydana przez Inspektora Transportu Drogowego, który z uwagi na fakt przeprowadzenia przed wydaniem decyzji - kontroli drogowej, z której sporządzono protokół, który był podstawą wszczęcia postępowania i nałożenia kary pieniężnej na skarżącego oraz był świadkiem w/w kontroli, podlegał obligatoryjnemu wyłączeniu od sporządzenia decyzji organu I instancji zgodnie wyżej cytowanym art. 24 § 1 ust 1 i 4 k.p.a. Podnosił naruszenie art. 123 § 1 i § 2 oraz 124 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez niewydanie przez organ I instancji postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych strony, podczas gdy powyższe postanowienie jest zaskarżalne w trybie określonym w art. 142 k.p.a. Wskazał na naruszenie art. 138 § § 1 ust 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 78 § 1 i § 2 oraz 80 k.p.a., gdyż z całokształtu materiału dowodowego nie wynikał rodzaj wykonanej usługi oraz okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego osób, a także poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony podczas gdy organ nie ustalił okoliczności istotnych w sprawie oraz oddalił wnioski dowodowe strony. Jego zdaniem doszło do naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że w pojeździe był umieszczony lub używany taksometr co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Ponadto wskazał na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Uznał, że naruszono prawo materialne poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust 11 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby i ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącego. Jego zdaniem naruszono art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust 3 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust 5 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy powyższy przepis jest sprzeczny z w/w przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Biorąc to pod uwagę wnoszono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, O zawieszenie postępowania wobec okoliczności, że pod sygnatura TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym, postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18ust5u.t.d.. O wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych prawem. Ponadto składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje się, iż decyzja obarczona jest istotnymi wadami, a jednocześnie posiada ona rygor natychmiastowej wykonalności, przez co zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wspomnianą decyzją znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kar nałożonych analogicznymi decyzjami na skarżącą jest więcej. Ich kwota na dzień złożenia niniejszej skargi przekracza 500.000 zł. Zarówno na przedmiotowej decyzji, jak i na pozostałych decyzjach ciążą poważne zarzuty, zwłaszcza w przedmiocie ich nieważności, dlatego wyegzekwowanie orzeczonych w nich kar pieniężnych przed wydaniem prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd doprowadzić może do bankructwa przedsiębiorstwa i zwolnienia wszystkich współpracujących z nim kierowców. Brak wstrzymania wykonania powyższych decyzji administracyjnych, a w szczególności decyzji, która jest przedmiotem niniejszej skargi spowoduje skutki nie tylko trudne, ale wręcz niemożliwe do odwrócenia. Wyegzekwowanie zaś owych kar z zastrzeżeniem, iż podlegać będą one ewentualnemu zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżącego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie będzie zaś miało żadnego znaczenia, jako, że spółka nie będzie już mogła prawidłowo funkcjonować i zbankrutuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest więc uzasadniony. Nadto wskazano, że na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić toczące się postępowanie administracyjne, jeżeli od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym zależy rozstrzygnięcie toczącego się postępowania administracyjnego. Powołując się na orzeczenie z dnia 13 czerwca 2008 roku o sygn. I FZ 221/08 ( Opubl. LEX nr 479145), w którym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził następujący pogląd: "Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. W sprawach sądowoadministracyjnych, zwłaszcza w tych, które dotyczą szeroko rozumianego prawa daninowego, zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym." wskazano, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej dotyczącej zgodności z prawem nakładania kar administracyjnych na podstawie przepisu art. 18 ust 5 u.t.d., pomijano w zupełności aspekt konstytucyjności powyższego przepisu. W ocenie skarżącego Sądy nie dokonują samodzielnie oceny powyższego przepisu oraz praktyki nakładania kar administracyjnych z punktu widzenia przepisów ustawy zasadniczej. Oceniając wniosek strony o zawieszenie postępowania na podstawie kryteriów; celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, należy mieć na względzie także, czy interes prawny strony w postępowaniu został właściwe zabezpieczony. W ocenie strony skarżącej sama tylko możliwość wznowienia postępowania po uznaniu przepisu, który stał się niekonstytucyjny, nie stanowi o właściwym zabezpieczeniu interesu prawnego strony postępowania, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Bowiem w wypadku wyegzekwowania kar administracyjnych, działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego, zostanie w sposób oczywisty zniweczona. Zaś sama możliwość odzyskania kar administracyjnych nie daje możliwości ponownego rozpoczęcia jej dalszego prowadzenia. W ocenie skarżącej w obecnym stanie wobec toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, postępowania o stwierdzenie niezgodności z Ustawą zasadniczą, art. 18 ust 5 u.t.d., który był podstawą nałożenia kary administracyjnej na skarżącego, oraz wobec okoliczności, że sam zakres podmiotowego oraz przedmiotowego stosowania art. 18 ust 5, wywołuje rozbieżności, choćby w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek o zawieszenie toczącego się postępowania, jest w pełni uzasadniony oraz zasługuje na uwzględnienie. Uzgadniając poszczególne zarzuty skarżąca wskazuje, iż stosownie do treści art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ administracyjny z zastrzeżeniem przepisów ustawy może nałożyć w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną na podmiot naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym. Z kolei § 11 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 roku o sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, wydanego na podstawie z art. 89 ust 5 u.t.d. w/w ustawy - stanowi, że podstawą wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym są stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej, które zamieszczono w protokole kontroli. Przepis art. 89 ust. 5 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym upoważnił; ministra właściwego do spraw transportu, ministra właściwego do spraw wewnętrznych i ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia sposobu przeprowadzania kontroli podczas kontroli drogowych i kontroli w przedsiębiorstwie. Upoważnienie ustawowe udzielone przez ustawodawcę w art. 89 w/w ustawy obejmowało określenie sposobu przeprowadzania kontroli, nie obejmowało natomiast i nie obejmuje umocowania do określenia uprawnień organu administracyjnego w zakresie wykorzystywania wyników kontroli ponad uprawnienia wynikające z art. 75 ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca określił w art. 75 w/w ustawy zakres, w jakim mogą być wykorzystywane wyniki kontroli. Wskazać należy, że zgodnie z art. 75 ustawy o transporcie drogowym - wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania: administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy; karnego lub karno-skarbowego; w sprawach o wykroczenia; przez organy Państwowej Inspekcji Pracy; przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. Zatem z § 11 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 roku w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, jest niezgodny z art. 75 oraz art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz wykracza poza umocowanie ustawowe wynikające zarówno z w/w przepisu jak i art. 89 ust 5 ustawy. Organ administracyjny nałożył karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nałożono decyzją administracyjną wydaną na podstawie protokołu kontroli sporządzonego podczas kontroli, podczas gdy przepisy ustawy zawierają zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli, określony w art. 75 ustawy o transporcie drogowym. Powyższy przepis nie daje możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego o nałożenie kary administracyjnej za naruszenie art. 18 ust 5 lit a oraz lit c ustawy o transporcie drogowym, na podstawie w/w dokumentu. Skoro przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają umocowania do wykorzystywania protokołu kontroli w celu nałożenia na stronę kary pieniężnej oraz nie stanowią, że protokół stanowi podstawę nałożenia tej kary pieniężnej. Z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika okoliczność przewozu okazjonalnego osób (art. 4 ust 11 u.t.d.) oraz krajowego transportu drogowego (art. 4 ust 4 i ust 1 u.t.d.). Abstrahując od trafności zaskarżonej decyzji w zakresie stwierdzenia umieszczenia taksometru oraz lampy na pojeździe skarżącego, należy wskazać, iż umieszczenie powyższych urządzeń nie jest samodzielną podstawą dla nałożeniu na skarżącego kary za naruszenie art. 18 ust 5 u.t.d. Organ administracji nie może nakładać kary za jakiekolwiek naruszenia ustawy o transporcie drogowym, skoro nie zebrał materiału dowodowego wskazującego na odpowiedzialność skarżącej spółki. Ustawa nie dzieli przesłanek odpowiedzialności, na te które należy ustalić i na te które są obojętne dla odpowiedzialności skarżącej. Organ administracyjny winien zebrać materiał dowodowy, z którego wynika fakt odpowiedzialności strony postępowania, albo umorzyć postępowanie. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie nie można przyjąć odpowiedzialności skarżącego za naruszenie przepisu ustawy, bowiem nie ustalono podstawowych przesłanek tej odpowiedzialności. Stosownie do brzmienia art. 123 k.p.a. organ administracyjny w celu rozstrzygnięcia poszczególnych kwestii wynikłych w toku postępowania, nie dotyczących istoty rozstrzygnięcia w sprawie wydaje postanowienia. Skoro organ administracji I instancji nie wydał postanowienia w zakresie odmowy dopuszczenia dowodu, które skarżąca mogła zaskarżyć w trybie wskazanym w art. 142 k.p.a., to tym samym naruszono art. 142 k.p.a., art. 123 § 1 i § 2 oraz 124 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazano, że organ I instancji nie wydał postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych strony, podczas gdy organ I instancji miał taki obowiązek, zaś powyższe postanowienie jest zaskarżalne w trybie określonym w art. 142 k.p.a. Strona nie ma możliwości zaskarżenia postanowienia w trybie art. 142 k.p.a., które nie istnieje. Brak wydania powyższego postanowienia w sposób elementarny narusza prawo strony do zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy dopuszczenia dowodów, których przeprowadzenia żądała strona, na okoliczności sporne w sprawie. Mające wpływ na sprawę, naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust 4 i 5 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 roku w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego wskazuje, że w dacie przeprowadzenia kontroli drogowej wobec skarżącej, tj. w dniu [...] sierpnia 2009 roku, z oczywistych przyczyn nie mogło obowiązywać rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 2 września 2009 roku, zaś w przedmiocie sposobu przeprowadzenia kontroli drogowej i uprawnień strony wiążące były przepisy obowiązującego w dacie przeprowadzania kontroli drogowej - rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 roku w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego. Nadto kierowca skarżącej, (jak uznały w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy administracyjne), nie był samodzielnym przedsiębiorcą zaś w dacie kontroli, wykonywał jedynie przewozy na rzecz skarżącej. W zaskarżonej decyzji organ administracji uznał, że z paragonu fiskalnego nie wynika rodzaj usługi, która została wykonana na rzecz skarżącej. Wobec powyższego wskazano, że jedynym dowodem, z którego wynikał rodzaj usługi wykonywanej na rzecz skarżącego było zeznanie świadka - kierowcy D. M.. W ocenie skarżącej powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem § 6 ust 4 i 5 obowiązującego w dacie kontroli drogowej, w/w rozporządzenia ministra infrastruktury, gdyż powyższy kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie skarżącą (udostępniał w toku kontroli dokumenty, wnosił uwagi do protokołu, podpisywał protokół). Taką rolę kierowcy zatrudnionego przez skarżącego, zdaje się także potwierdzać ustawodawca w art. 70 ust 4 u.t.d., w wypadku gdy na miejscu kontroli drogowej nie ma kontrolowanego lub osoby zastępującej kontrolowanego. Rolę kierowcy jako "reprezentanta" kontrolowanego przedsiębiorcy w toku kontroli, zdaje się także potwierdzać § 2 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia obowiązującego w dacie kontroli drogowej przeprowadzonej wobec skarżącego. Skoro ustawodawca zastrzegł dla kierowcy pojazdu wykonującego przewóz rolę osoby reprezentującej przedsiębiorcę, to nie sposób pogodzić ze sobą dwóch sprzeczności, tj. reprezentowania skarżącej przez kierowcę w toku kontroli i rolę kierowcy jako świadka, bowiem skoro kierowca reprezentuje stronę w toku kontroli to nie może być świadkiem, lecz winien zostać przesłuchany w charakterze strony po wyczerpaniu inicjatywy dowodowej na miejscu kontroli, albo w charakterze świadka po wszczęciu postępowania administracyjnego, kiedy przedsiębiorca ma już status strony postępowania administracyjnego. Gdyby koncepcja obydwu organów administracyjnych była trafiona, wówczas należałoby uznać, że skarżąca nie była w żaden sposób reprezentowana w toku kontroli. Konkludując - dowód z przesłuchania świadka D. M. dopuszczono, jako dowód na rodzaj wykonanej przez skarżącego usługi z mającym wpływ na wynik postępowania art. 75 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. Powyższy dowód jest jedynym, z którego wynika, że skarżąca mogła wykonywać w dniu kontroli przewóz okazjonalny, zatem wobec ustalenia przesłanki przewozu okazjonalnego za pomocą dowodu sprzecznego z prawem (§ 6 ust 4 i 5 w/w rozporządzenia) zachodzą, przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy organowi I instancji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 i § 2 k.p.a., art. 140 kpa w zw. z art. 24 § 1 ust 1 i 4 k.p.a., poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy podczas gdy została ona wydana przez Inspektora Transportu Drogowego M. Z., która z uwagi na fakt przeprowadzenia przed wydaniem decyzji - kontroli drogowej, z której sporządzono protokół będący podstawą wszczęcia postępowania i nałożenia kary pieniężnej na skarżącej oraz faktu, że byłą świadkiem w/w kontroli, podlegała obligatoryjnemu wyłączeniu od sporządzenia decyzji organu I instancji zgodnie z wyżej cytowanym art. 24 § 1 ust 1 i 4 k.p.a. Wskazano, że Inspektor Transportu Drogowego, który przeprowadza kontrolę drogową jest przedstawicielem organu administracji w rozumieniu art. 24 § 1 ust 4 k.p.a. bowiem reprezentuje Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej, zatem po przeprowadzeniu kontroli drogowej winien zostać wyłączony z urzędu od udziału w sprawie w tym od sporządzenia i podpisania decyzji administracyjnej. Jego zdaniem, użyte w art. 24 § 1 k.p.a. sformułowanie "podlega wyłączeniu" wskazuje, że wyłączenie następuje z mocy prawa ergo zbędne jest wydawanie w tej sprawie odrębnego postanowienia. Wyłączenie pracownika od czynności decydujących w sprawie powoduje odstąpienie tej od wszelkich działań w toku postępowania. W dalszej kolejności wskazano, że inspektor transportu drogowego, który wydał decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej uczestniczył we wszystkich czynnościach procesowych w toku kontroli, tj. zabezpieczał dowody, w tym dokumenty okazane przez skarżącego oraz przesłuchiwał w charakterze świadka kierowcę skarżącego. Ponadto w/w inspektor był świadkiem dokonanej kontroli w rozumieniu art. 24 § 1 ust 4 k.p.a. Należy mieć na względzie także okoliczność, że osoba, która przeprowadza kontrolę drogową, nie jest osobą bezstronną w rozumieniu art. 24 § 3 k.p.a., albowiem wyrabia swoje przekonanie dotyczące naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w oparciu o swoje spostrzeżenia dokonane w toku kontroli, a nie w oparciu o przekonanie wynikające z wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu w czynnościach decydujących, tj. wydaniu decyzji, uczestniczył pracownik tego organu, który podlegał wyłączeniu z mocy prawa na podstawie art. 24 k.p.a. Wobec powyższego decyzja organu I instancji, jest obciążona kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 ust 7 k.p.a. Równocześnie wskazano, że praktyka przeprowadzenia kontroli drogowej oraz sporządzania protokołu z wyników kontroli drogowej, który w fazie postępowania administracyjnego stanowi podstawę faktyczną wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za stwierdzone w nim naruszenia prawa oraz wydawanie decyzji administracyjnej przez tego samego urzędnika, który sporządził protokół z kontroli oraz był obecny przy kontroli narusza art. 7, art. 8 kpa oraz art. 11 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Powyższe naruszenie prawa to w istocie naruszenie prawa strony do praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, który nie wyrabia swojego przekonania w oparciu o wrażenia wynikające z kontroli drogowej, lecz rozstrzyga sprawę w oparciu o obiektywną ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Organ administracji II instancji, utrzymując decyzję I instancji w żaden sposób nie wykazał, aby w/w praktyka była zgodna z art. 24 k.p.a. W ocenie skarżącej nie sposób pogodzić dwóch funkcji, które winny być wykonywane przez niezależnych od siebie urzędników organu I instancji: kontrolnej (przeprowadzenie kontroli drogowej i stwierdzenie faktów istotnych podlegających ocenie jako naruszenie prawa materialnego, bądź brak takiego naruszenia) i orzeczniczej (wydanie decyzji i ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jako dającego podstawę do nałożenia kary, bądź jej brak). Wskazano, że ani z ustawy o transporcie drogowym, ani z rozporządzeń wydanych na jej podstawie, nie wynika prawo organu do stosowania w/w praktyki. W ocenie skarżącej, na podstawie zebranych w sprawie dowodów, nie sposób przyjąć, że kara pieniężna za naruszenie art. 18 ust 5 lit c została nałożona zgodnie z art. 92 ustawy o transporcie drogowym. Okoliczność, naruszenia powyższego przepisu przez skarżącego oparto na dwóch dowodach: fotografii banerów oraz zeznaniach kierowcy skontrolowanego pojazdu. Strona wskazała, iż z protokołu sporządzonego na miejscu kontroli nie wynika okoliczność dokonania oględzin urządzenia umieszczonego na dachu pojazdu oraz urządzenia umieszczonego w pojeździe. Poza powyższym w aktach sprawy brak dowodów na okoliczność, że baner umieszczony na dachu był podświetlony. Z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika aby plastyk umieszczony na dachy, był zaopatrzony w instalację elektryczną. Same zeznania świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu nie przesądzają okoliczności umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego. Rozstrzygające znaczenie w tym zakresie mają cechy konstrukcyjne rzeczy umieszczonej na dachu pojazdu. W ocenie pełnomocnika strony dokonanie oględzin powyższego urządzenia oraz prawidłowe utrwalenie jego cech konstrukcyjnych ewentualnie dowód z opinii biegłego w tym zakresie lub okoliczność zabezpieczenia przez organy administracyjne dokumentacji technicznej baneru lub jego instalacji elektrycznej baneru umieszczonego na dachu skontrolowanego samochodu mogłyby przesądzić o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 18 ust 5 lit c ustawy o transporcie drogowym. Wskazuje, iż powyższych dowodów brak w aktach sprawy. Wobec powyższego naruszenie art. 18 ust 5 lit c ustawy o transporcie drogowym przez mandanta w ustalonym stanie faktycznym - jest co najwyżej twierdzeniem organów administracyjnych, bowiem powyższa okoliczność - nie została natomiast wykazana dowodami zebranymi w sprawie. Nadmieniono, iż ciężar dowodu w zakresie udowodnienia naruszenia art. 18 ust 5 lit. c) ciążył, zgodnie z dyrektywą art. 77 § 1 kpa na organie administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, bowiem dyspozycja przepisu art. 81 kpa nie wyłącza zastosowania tego przepisu. Strona ma bowiem prawo do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, co gwarantuje jej art. 81 w zw. z art. 10 kpa, natomiast obowiązkiem obydwu organów było zgromadzenie materiału dowodowego zgodnie z dyrektywą art. 77 § 1 kpa. W ocenie strony skarżącej decyzja Komendanta Policji - art. 81 kpa ma funkcję wyłącznie gwarancyjną i nie daje organom administracyjnym prawa do uznaniowej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego - wbrew zasadom ustalania stanu faktycznego w postępowaniu administracyjnym wynikającym, m.in. z art. 77 kpa, 7 kpa, 6 kpa. Wskazano, że zgodnie z unormowaną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83: "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)." W ocenie skarżącej nie zebrano materiału dowodowego z którego wynika okoliczność, że skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny osób oraz okoliczność, że skarżąca fizycznie naruszyła art. 18 ust 5 lit a) oraz lit c) u.t.d. Przyjęcie, że powyższe przesłanki warunkujące odpowiedzialność skarżącego za naruszenie w/w przepisów wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jedynie z dowolnej oceny materiału dowodowego przez organy administracyjne obydwu instancji, nie zaś z rzetelnej oceny dowodów zebranych w sprawie. Skarżąca zaprzecza okoliczności, że z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynikają przesłanki odpowiedzialności skarżącej za naruszenie art. 18 ust 5 lit a) oraz lit c) u.t.d., w konsekwencji jej zdaniem nie było przesłanek dla nałożenia kary administracyjnej, bowiem strona swoim zachowaniem nie wypełniła znamion odpowiedzialności za naruszenie w/w przepisu. Niezależnie od powyższego, przepisy art. 18 ust. 5 udt. mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 (zasada demokratycznego państwa prawnego i wyprowadzane z niej bardziej szczegółowe zasady legislacji i ochrony interesów w toku oraz zasada swobody i wolności działalności gospodarczej); ponadto przepisy pozostają w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z poźn. zm.); kolidują z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Jej zdaniem definicja przewozu okazjonalnego, nie ma charakteru indywidualnego przewozu przypisanego do licencji, o której mowa w art. 5 u.t.d. Z treści art. 5 i 18 ust. 4 u.t.d. wynika, że przewóz okazjonalny wykonywany jest nie tylko na podstawie licencji, ale także na podstawie zezwoleń. Nie sposób, zatem wywieść dychotomicznego podziału przewozu okazjonalnego z uwagi na licencję określoną w art. 5 i 6 w/w ustawy. W ramach licencji, o której mowa w art. 5 mogą być wykonywane przewozy regularne, regularne specjalne oraz przewóz kabotażowy. Przewóz okazjonalny może być wykonywany także na podstawie zezwolenia określonego w art. 18 u.t.d. Zatem licencja określona w art. 6 u.t.d. nie jest wyszczególniona z powodu rodzaju przewozu jaki jest wykonywany w ramach jej realizacji, albowiem transport drogowy taksówką realizuje przewozy okazjonalne. Z tych powodów wnoszono jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga analizowana przez Sąd w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o jego prawną ocenę w świetle zastosowanych przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 utrzymując w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. o nałożeniu na "[...]" Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 10000 zł. Sąd przyjmuje ustalony podczas kontroli stan faktyczny. Podczas tej kontroli ustalono, że pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wykonywano przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym. Przewozy te wykonywano z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru zakazu umieszczania dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zatrzymanym pojazdem kierował Pan D. M.. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem nr [...]. Po zakończeniu postępowania, organ I instancji wydał decyzję, w której przyjął wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczaniu na dachu pojazdu lamp i innych urządzeń technicznych oraz wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zdaniem sądu strona wykonywała transport drogowy osób bowiem kierowca okazał o kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ponadto kierujący zeznał, iż wykonuje przewozy drogowe osób, a na pojeździe znajdowały się napisy "przewóz osób" oraz numer telefonu. Kierowca zeznał, iż wykonuje przewozy drogowe osób na rzecz skarżącego. Okoliczność wykonywania przez skarżącego przewozów wynika z całokształtu materiału dowodowego zebranego w momencie kontroli, tj. - dokumentacji fotograficznej wskazującej, iż na dachu kontrolowanego pojazdu zamieszczono urządzenie techniczne z napisem "[...]", - okazanego wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób, którą legitymuje się skarżący, - zabezpieczonego wydruku z kasy fiskalnej, - zeznań kierowcy wskazujących na wykonywanie przewozów drogowych osób na podstawie licencji skarżącego. Wyżej zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny tj. dotyczy wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Kara pieniężna została nałożona na skarżącego za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz umieszczania i używania pojeździe taksometru. Z zeznań kierowcy oraz dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, iż na dachu pojazdu umieszczone zostały urządzenia techniczne, zaś w pojeździe znajdował się drogomierz marki [...] o numerze fabrycznym [...] połączony przewodem elektrycznym z kasą fiskalną. Umieszczone na dachu pojazdu urządzenie techniczne było podłączone do instalacji elektrycznej. Skarżąca zaprzecza okoliczności, że z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynikają przesłanki odpowiedzialności skarżącej za naruszenie art. 18 ust 5 lit a oraz lit c u.t.d., w konsekwencji jej zdaniem nie było przesłanek dla nałożenia kary administracyjnej, bowiem strona swoim zachowaniem nie wypełniła znamion odpowiedzialności za naruszenie w/w przepisu. Niezależnie od powyższego, jej zdaniem przepisy art. 18 ust. 5 udt. mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją. W ocenie Sądu w okolicznościach faktycznoprawnych tej sprawy nie budzi wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia, jest przedsiębiorca (skarżący) – adresat zaskarżonej decyzji. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez skarżącego (por. protokół przesłuchania skarżącego w charakterze świadka znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy). Organ orzekający w sprawie, którego decyzję zaskarżono, prawidłowo uznał zatem, że w dniu kontroli skarżąca wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) utd w zw. z Lp. 2.9 pkt 3 załącznika do ustawy, jak również wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (naruszenie art. 5 ust. 1 utd w zw. z Lp. 1.1 załącznika do ustawy). W myśl art. 4 pkt 1 utd krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (...). Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, stosownie do art. 5 ust. 1 wymienionej ustawy, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 utd, wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką; licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta, stosownie do art. 6 ust. 4 utd, udzielana jest na określony pojazd i obszar (...). Według ustaleń organów dokonanych w niniejszym postępowaniu firma skarżąca posiada licencję wystawioną na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Licencja ta niewątpliwie nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 utd dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie została bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzuje, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem licencja ta, jako nieodpowiadająca warunkom licencji "taksówkowej", uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym, jako przewozy osób, które nie stanowią przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Tymczasem ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 utd, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 utd). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych, w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b utd, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym (utd) art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Wydaje się, że w ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 utd, przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 utd. Na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczanie i używanie w pojeździe taksometru oraz sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) i c) utd, to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką. Trudno przyjąć za zasadną tezę skarżącego jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 utd naruszały w jakimkolwiek zakresie konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP), albowiem wprowadzone przez ustawodawcę zakazy dotyczące sposobu wykonywania przewozów okazjonalnych: po pierwsze - nie dotykają istoty tej konstytucyjnej swobody, a ponadto - są zgodne z zasadą proporcjonalności. Sama zasada wolności działalności gospodarczej nie ma również charakteru absolutnego, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie (por. wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK-A 2004/4/31). Nie sposób też uznać, aby postanowienia tego przepisu prowadziły do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Jeśli chodzi o zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji należy zauważyć, iż przyjęta przez Konstytucję formuła równości wobec prawa mieści się w ogólnym, opisowym pojęciu równości jako przynależności danych podmiotów do tej samej klasy, którą wyróżniamy z punktu widzenia cechy uznanej za istotną i nie jest tożsama z pojęciem identyczności. Równość wobec prawa należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. W świetle powyższego, podważane przez skarżącego unormowania art. 18 ust. 5 utd nie naruszają konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w przepisie art. 32 Konstytucji. Nie różnicują bowiem w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych. Ustawa w tej części uregulowań traktuje jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących swoją działalność na podstawie ogólnej licencji transportowej, wydanej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 utd, zmierzając jedynie do wyraźnego odróżnienia tych przedsiębiorców od podmiotów świadczących specyficzne usługi transportu drogowego osób taksówką (na podstawie art. 6 ust. 1 utd), które w świetle tej ustawy zobowiązane są do spełnienia wielu innych, surowszych wymogów w zakresie prowadzonych usług przewozowych. Ustalenia organów świadczą ewidentnie o tym, iż to skarżący wykonywał sporny przewóz okazjonalny bez licencji (naruszenie art. 5 ust. 1 utd), dopuszczając się również naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) utd, za które to naruszenia ustawa w art. 92 ust. 1 i 4 przewiduje kary pieniężne w wysokości wynikającej – według poszczególnych naruszeń - z załącznika do tej ustawy. W skardze, powołuje się przepis art. 24 pkt 1 k.p.a., jakoby wykonujący inspektor pozostawał ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy mogły mieć wpływ na jego prawa i obowiązki. Czynności kontrolne dokonane w trakcie kontroli drogowej nie powodują zawiązania pomiędzy kontrolującym a kontrolowanym takiego stosunku. Kontrola zdaniem sądu opisuje jedynie stan faktyczny zastany w danym momencie. Fakt stwierdzenia określonych naruszeń nie powodował zawiązania stosunku przedmiotowej sprawy, tj. nałożenie kary pieniężnej na skarżącą nie ma wpływu na prawa i obowiązki inspektora. Przepis art. 24 § 1 pkt 4 Kpa wyłącza pracownika organu od udziału w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym lub jest jeszcze przedstawicielem jednej ze stron. Z treści tego przepisu wynika, że wskazany w nim powód wyłączenia pracownika zachodzi wówczas, gdy w sprawie będącej przedmiotem postępowania pracownik złożył zeznania jako świadek lub został powołany w tej sprawie jako biegły i przedłożył organowi stosowna opinię, albo pracownik ten bierze udział w postępowaniu dokonując w imieniu osoby reprezentowanej czynności procesowych wywołujących skutki bezpośrednio na rzecz osoby reprezentowanej jednocześnie, zaś jako pracownik organu dokonuje czynności procesowych kształtujących sytuację prawną reprezentowanego jako strony postępowania. W niniejszej sprawie kontrolujący inspektor nie składał zeznań w charakterze świadka, nie przedkładał żadnej opinii jako biegły, nie dokonywał żadnych czynności w imieniu skarżącego. Zatem nie można mówić o jakichkolwiek podstawach do wyłączenia od udziału w sprawie inspektora, który przeprowadził kontrolę. Organ wskazuje ponadto, iż argumentacja przyjęta przez pełnomocnika w skardze kwestionowałaby bezstronność każdej czynności wykonanej przez pracownika z upoważnienia organu. Reasumując, kontrolujący inspektor w niniejszej sprawie, jako przedstawiciel Inspekcji Transportu Drogowego powołanej do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie między innymi transportu drogowego, nałożył stosownie do art. 93 ust 1 i ust 2 ustawy o transporcie drogowym karę pieniężną. Należy zauważyć, że kara pieniężna w może zostać nałożona i wyegzekwowana już w momencie kontroli w stosunku do ukaranego niebędącego przedsiębiorcą krajowym łub przedsiębiorcy wykonującego osobiście przewóz drogowy. W ww. wypadkach inspektor przeprowadzający kontrolę nakłada karę pieniężną. Tym kontrolujący inspektor ma prawo nałożyć karę po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w oparciu o ustalenia kontrolne. Nie są trafne argumenty skargi dotyczące braku możliwości wykorzystania wyników kontroli, tj. protokołu kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie naruszenia ustawy o transporcie drogowym wprost określił możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem. Podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas tej kontroli stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zatem kwestia badania zakresu umocowania ustawowego art. 89 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest bezprzedmiotowa. Nie są trafne argumenty skargi dotyczące braku możliwości wykorzystania wyników kontroli, tj. protokołu kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca w art. 92 a ust. 3 i 4 oraz art. 93 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wprost określił możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem. Podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zatem kwestia badania zakresu umocowania ustawowego art. 89 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest bezprzedmiotowa. Zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie dokumentacji technicznej i instalacji elektrycznej baneru umieszczonego na dachu skontrolowanego samochodu nie znajduje uzasadnienia. Przedmiotowy baner z uwagi na treść umieszczonego na nim napisu jest niewątpliwie urządzeniem technicznym o którym mowa w art. 18 ust 5 lit c. ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten formułuje zakaz umieszczania lampy lub innego urządzenia technicznego na dachu pojazdu przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, którym realizuje się przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym. Z treści art. 18 ust 5 lit c. ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby lampa w chwili kontroli musiała dawać sygnał świetlny. W przepisie tym mowa jest jedynie o pewnej właściwości przedmiotu, a nie o sposobie korzystania z niego. Regulacja zawarta w art. 12 ust. 1b ustawy o transporcie drogowym, nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką Oznacza to, że w ustawie o transporcie drogowym istnieje wyraźny podział na przewozy okazjonalne i wykonywane taksówką, (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 355/09). Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). W uzasadnieniu decyzji wymieniono dowody na podstawie, których został ustalony stan faktyczny w sprawie, zatem bezpodstawny jest zarzut wydania decyzji wyłącznie w oparciu o ww. protokół kontroli. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz w utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Reasumując, powyższe decyzje pozostają w zgodzie z mającymi w tej sprawie zastosowanie ww. przepisami prawa materialnego, jak również zostały wydane z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z przepisów art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.