VII SA/Wa 445/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. w W. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa uchylił decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 5,6 pkt 1 i ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego i działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy wolno stojącego urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 12 września 2007 r. S. Sp. z o.o. zgłosiła zamiar zainstalowania na okres 9 miesięcy urządzenia reklamowego na działce nr [...]. Kontrolowaną decyzją Prezydent [...] uznając, że inwestycja nie może być przedmiotem zgłoszenia, wniósł sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że jego oceny biorąc pod uwagę projekt złożony przez inwestora objęta nim inwestycja obejmuje słup o średnicy 1,5 m osadzony na żelbetonowym fundamencie o średnicy 1,5 m i wysokości 40 cm. Całkowita wysokość planowanego urządzenia to około 5,2 m. Powyższe wymiary i obecność fundamentu – zdaniem organu uzasadniają uznanie inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem, co powoduje, że wymaga z mocy prawa pozwolenia na budowę. Ponadto organ stwierdził, że zgłoszony obiekt budowlany przeznaczony jest do użytkowania przez 9 miesięcy – a więc dłużej niż 120 dni nadto nie spełnia kryteriów obiektu tymczasowego objętego zgłoszeniem określonych w art. 29 ust 1 pkt 12, 24, i 25 Prawa budowlanego. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka z o.o. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, 77 kpa i art. 30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] uchylająca decyzję Prezydenta [...] z [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zainstalowania przez S. Sp. z o.o. urządzenia reklamowego na działce nr [...] przy ul. [...] w W. i nakładającą na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, i na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego wnosząca sprzeciw wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru, gdyż - w ocenie organu – inwestycja objęta zgłoszeniem wymaga (z uwagi na swoje wymiary i obecność fundamentu a więc trwałe związanie z gruntem) przed jej realizacją uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia (w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten, jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora ( zgodnie z art. 30 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowana w uproszczonym trybie zgłoszenia. Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 ust 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalacją tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji (polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych ) w określonym miejscu, co spowodowało, ze możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem. Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych zmian pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu. Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był szczegółowo przeanalizować i ocenić dołączony do zgłoszenia projekt budowlany projektowanej tablicy reklamowej. Takiego badania – zdaniem Sądu organ nie przeprowadził. Dołączony do zgłoszenia projekt budowlany w części opisowej (pkt 1 i 2) wskazuje że przedmiotem zgłoszenia jest instalacja wolnostojącego słupa reklamowego o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 3,42×1,15 m usytuowanej na wysokości 0,9 m nad poziomem terenu. Nośnik reklamowy miał być zainstalowany na podstawie z elementu prefabrykowanego, o średnicy 1,5 m przestawnego, ustawionego na części chodnika. Usytuowanie podstawy nośnika w związku z tym nie wymaga wykonania żadnych prac ziemnych (pkt 1 i 3). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wskazanych w nim danych wynika iż zgłoszenie dotyczy inwestycji tj. słupa o średnicy 1,5 m, osadzonego na żelbetowym fundamencie o średnicy 1,5 m oraz iż wysokość planowanego urządzenia reklamowego to ok. 5,2 m – co rodzą wątpliwość, czy organ analizował przedstawiany przy dokonanym zgłoszeniu projekt przewidujący inne parametry projektowanego nośnika (m.in. wymiaru powierzchni ekspozycyjnej) czy też wprost przeniósł dane z treści zgłoszenia. Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonym miejscu, ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych. Zadaniem zaś organu przed podjęciem rozstrzygnięcia jest dokładne i szczegółowe przeanalizowanie dokonanego zgłoszenia oraz dołączonych do niego dokumentów w tym projektu budowlanego tak w jego części opisowej jak i graficznej a w przypadku jakichkolwiek wątpliwości obowiązek dokładnego ich wyjaśnienia. Tego obowiązku organ nie wykonał. Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 1.10.2009r. w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1461/08 "dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę". Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.