III SA/Wa 106/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji wymiarowej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2007 r. oddala skargę 1. Burmistrz Miasta P. (dalej jako Burmistrz), decyzją ostateczną z [...] lipca 2007 r., ustalił S. K. (dalej jako "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2007. 2. Pełnomocnik Skarżącego, pismem z 16 kwietnia 2008 r., złożył do Burmistrza Miasta P. wniosek o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami z [...] lipca 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2006 i w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2007. Zwrócił się o uchylenie tych decyzji. Nadto pełnomocnik Skarżącego wniósł o orzeczenie o ustaleniu podatku od nieruchomości naliczonego według stawek jak dla nieruchomości niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za podstawę wznowienia pełnomocnik wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a wniosek o zmianę stawek podatku uzasadnił stanem technicznym nieruchomości, uniemożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej. Zaznaczył, że Skarżący podnosił okoliczności złego stanu technicznego nieruchomości w 2006 r., kiedy to prowadził postępowanie odwoławcze, w tym sądowoadministracyjne od decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości za rok 2005. 3. Burmistrz, decyzją z [...] czerwca 2009 r., wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w związku art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja), odmówił, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji wymiarowej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2007. Burmistrz wskazał na brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. 4. Pełnomocnik strony, w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej jako SKO), wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji, poprzez uznanie, iż w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne uzasadniające wzruszenie decyzji ostatecznej oraz naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji poprzez brak w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów i omówienia dowodów. 5. SKO, decyzją z dnia [...] października 2009 r., utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję. Zdaniem SKO nie zaistniała przesłanka wznowienia wskazana przez Skarżącego, ponieważ Skarżący jeszcze przed wydaniem przez Burmistrza Miasta P. decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., podniósł sprawę złego stanu technicznego budynków, o czym świadczy treść wniosku o wznowienie. SKO wskazało, że także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z 5 października 2007 r. sygn. III SA/Wa 1216/07 dotyczącej skarżącego, stwierdził, że " (...) skarżący w toku postępowania (dot. wymiaru zobowiązania pieniężnego na rok 2005 - wyjaśnienie Kolegium) pismem 16 sierpnia 2005 r. zawiadomił organ pierwszej instancji o tym, że budynki znajdujące się na nabytej przez niego nieruchomości wymagają remontu". Dlatego stan techniczny budynków uniemożliwiający wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej, wskazywany jako przesłanka wznowienia w sprawie, nie jest nowym dowodem czy też nową okolicznością. 6. Skarżący, w skardze z 30 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł o uchylenie zakwestionowanych i poprzedzających je decyzji, zarzucając: a/ naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 Nr 98, poz. 1071, dalej jako K.p.a.) polegające na błędnym ustaleniu okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę decyzji poprzez uznanie, że grunty, budynki i budowle są związane z działalnością gospodarczą oraz że przedmiot opodatkowania jest i może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności; b/ naruszenie przepisów prawa materialnego art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm., dalej jako upl), polegającego na "(...) błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu ustawowych pojęć budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zdaniem Skarżącego, ze względów technicznych przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem do podatkowania powinny być zastosowane niższe, wskazane w skardze stawki. 7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi. 8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: 9. Skarga nie jest zasadna. 10. W ocenie Sądu ustalenia przyjęte przez organy podatkowe były prawidłowe, a punktem spornym jest sposób zastosowania przesłanek wznowienia postępowania. 11. Skarżący, we wniosku o wznowienie postępowania z 16 kwietnia 2008 r., jako podstawę wznowienia wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, tj. tzw. "nowe okoliczności lub dowody". 12. Niekwestionowane w sprawie jest to, że uwagi o złym stanie technicznym przedmiotu opodatkowania – przede wszystkim budynków – były podnoszone przez skarżącego już podczas postępowania już w 2006 r., o czym świadczy treść wniosku o wznowienie postępowania z 16 kwietnia 2008 r., jak też treść orzeczenia Sądu z 5 października 2007 r. sygn. III SA/Wa 1216/07. 13. SKO zwróciło uwagę na fakt ten w zakwestionowanej decyzji, trafnie uznając, że wzmiankowana okoliczność złego stanu technicznego przedmiotu opodatkowania była organowi znana (s.4 i 5 decyzji)". 14. Zdaniem Sądu, skoro okoliczność złego stanu technicznego nieruchomości była znana organom podatkowym, nie można uznać jej za "nową" okoliczność, uzasadniającą wznowienie postępowania. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (zob. np. Komentarz do art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). 15. Sąd zauważa, że w tej sytuacji, jeżeli organ podatkowy znał w dniu wydania decyzji wskazane jako nowe okoliczności lub dowody– tak jak w badanej sprawie – wznowienie postępowania, byłoby naruszeniem prawa (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97, Temida (CD), Sopot 2002). 16. W ocenie Sądu, argumenty podnoszone przez skarżącego w skardze, były analizowane w postępowaniu zwykłym i dlatego, jako już znane, nie mogą być skutecznymi przesłankami wznowienia postępowania, których następstwem byłoby wydanie decyzji treści wnioskowanej przez stronę. 17. Z tych powodów, decyzja o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o podatek od nieruchomości za 2007 r. jest zgodna z prawem i Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), był zobowiązany orzec, jak w sentencji.