II OSK 1692/10

Dnia 25 listopada 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia del. WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 184/10 w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 10 maja 2010 r. o sygn. akt VII SA/Wa 184/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę B. C., uchylając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...], wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Lęborskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Starosta Lęborski decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił K. W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno – usługowego na działkach nr [...] i [...], obr. 1, w Ł., przy ul. [...], według projektu zamiennego. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr WI.IV/AN/7111/36/09 Wojewoda Pomorski, po wszczęciu postępowania z urzędu, stosując art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stwierdził nieważność decyzji Starosty Lęborskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 22 lipca 2009 r. wpłynął wniosek Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany inwestycji przy ul. [...] w Ł.. Wnioskujący organ podkreślił, że decyzja ta rażąco narusza przepisy prawa, gdyż wzniesienie obiektu zrealizowanego na jej podstawie spowodowało przesłonięcie komina w budynku przyległym do budynku inwestora, należącym do B. C.. Zdaniem Wojewody Pomorskiego, ww. decyzja Starosty Lęborskiego narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, ponieważ projekt zagospodarowania działki został opracowany niezgodnie z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, a w konsekwencji decyzja wypełnia przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wskazał ponadto, że kwestionowana decyzja nie spełnia wymogu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym, obiekt budowlany, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Budynek inwestora przylega bowiem ścianą graniczną do sąsiedniego budynku B. C., który jest zdecydowanie niższy, przy czym podwyższona ściana zasłoniła komin. Zaistniało w ten sposób naruszenie § 142 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Fakt ten potwierdziły oględziny dokonane przez organ nadzoru budowlanego i protokół przeglądu kominiarskiego z dnia 28 sierpnia 2006 r. Organ podkreślił, że przesłonięcie komina przez ścianę budynku inwestora narusza warunki prawidłowej eksploatacji komina (ciąg wsteczny) oraz warunki ochrony przeciwpożarowej, co powoduje zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz zagrożenie mienia. W odwołaniu od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestor – K. W. zarzucił organowi I instancji bezpodstawne stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Wskazał na brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji nieustalenie jej prawidłowego stanu faktycznego. Inwestor stwierdził, że budynek przyległy do jego budynku nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę i użytkowanie, natomiast sporny komin stanowi – z uwagi na stan techniczny – zagrożenie nie tylko dla jego użytkowników, ale także dla najbliższego otoczenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 27 września 2004 r. Burmistrz Miasta Łeby ustalił warunki zabudowy dla spornego zamierzenia inwestycyjnego, nakładając na inwestora m.in. obowiązek uzgodnienia planowanej inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz Słowiańskim Parkiem Narodowym, a także określił maksymalną wysokość części rozbudowanej budynku. Inwestor powinien był zatem uzyskać pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na planowaną rozbudowę budynku, którego jednak nie posiadał. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż za takie uzgodnienie nie mogła być uznana istniejąca adnotacja na projekcie budowlanym "uzgodniono pod wzgl. konserwatorskim" wraz z datą "19.07.2005 oraz 7.06.2006" i pieczątką Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Jednocześnie jednak, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska organu I instancji, dotyczącego naruszenia § 142 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał bowiem, że analizie organu administracji architektoniczno – budowlanej podlega tylko i wyłącznie projekt budowlany. Skoro zatem projekt przewidywał, że komin na sąsiedniej nieruchomości spełnia określone w warunkach technicznych wymagania, to brak było podstaw do odmiennej oceny tego faktu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. C. zarzuciła powyższej decyzji wadliwość uzasadnienia oraz brak właściwej oceny zebranego materiału dowodowego, poprzez m.in. skupienie się na kwestiach nieistotnych w sprawie, tj. na braku uzgodnienia konserwatorskiego. Skarżąca wskazała, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z przepisami o ochronie środowiska, ponieważ naraża jej rodzinę na uszczerbek na zdrowiu, przez zasłonienie komina istniejącego od 50 lat oraz kumulację szkodliwych oparów samochodowych przez zakłócenie ruchu powietrza. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jaką przedstawił w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oceniając legalność podjętych w sprawie rozstrzygnięć, uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli wskazane w skardze. Sąd wyjaśnił, że decyzja Starosty Lęborskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], wydana w oparciu o art. 36a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zatwierdzająca zamienny projekt budowlany, odnosiła się do decyzji Starosty Lęborskiego z dnia [...] września 2005 r. nr [...], co wynikało wprost z jej treści. W kwestionowanej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. wskazano, iż warunki zawarte w decyzji Starosty Lęborskiego z dnia [...] września 2005 r. pozostają bez zmian. W ocenie Sądu I instancji, wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności musiało obejmować zarówno decyzję podstawową z dnia [...] września 2005 r., jak i wydaną na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane decyzję ją zmieniającą z dnia [...] czerwca 2006 r., bowiem obie te decyzje tworzą dla inwestora określoną sytuację prawną i odnoszą się do projektu budowlanego, którego rozwiązania techniczne i kształt ostateczny z nich wynika. Określona dokumentacja projektowo – techniczna (tworząca całość, uzupełniająca się) stanowi załączniki do obu tych aktów. Zdaniem WSA w Warszawie, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było możliwe kwestionowanie rozwiązań technicznych, bądź też wskazywanie na wadliwość prawną w odniesieniu do tylko jednej ze wskazanych decyzji. Decyzja o zmianie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2006 r. dotyczyła korekty projektu technicznego rozbudowywanego budynku jedynie w nieznacznym zakresie. Przedmiotem zmian wprowadzonych w roku 2006 było przeprojektowanie otworów na parterze budynku oraz otworu okiennego na piętrze, gdzie zamiast okna wprowadzono drzwi balkonowe i doprojektowano balkon. W decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. nie wprowadzono zatem żadnych elementów, które byłyby istotne z punktu widzenia B. C. (nie przewidywała żadnych prac związanych z podwyższeniem ściany i zasłonięciem komina, bądź innych, które miałyby wpływ na jego funkcjonowanie), zaś ta okoliczność była przecież istotą postępowania o stwierdzenie nieważności, jak również podstawową kwestią, którą w toku postępowania podnosiła skarżąca. Roboty budowlane, związane z rozbudową budynku, przewidziane były w pierwotnym projekcie budowlanym i wynikały z decyzji je zatwierdzającej z dnia [...] września 2005 r. Sąd I instancji podkreślił również, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie wskazał, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. z powodu naruszenia warunków technicznych wynikających z § 142 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem dokumentacja techniczna, przedstawiona do decyzji podstawowej z dnia [...] września 2005 r., nie wskazuje na takie naruszenie. Poza tym, z brzmienia § 142 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że zawarty w nim obowiązek dotyczy przewodów kominowych na nieruchomości inwestora. Odmienna interpretacja oznaczałaby uzależnienie realizacji zamierzenia inwestycyjnego od wcześniejszego przeprowadzenia przez inwestora robót budowlanych na cudzym gruncie. Poza tym, do rozbudowy przedmiotowego budynku w granicy z sąsiednią nieruchomością doszło po wcześniejszym uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na odstąpienie od przepisów techniczno – budowlanych. WSA w Warszawie nie podzielił natomiast poglądu organu odwoławczego co do wadliwości kwestionowanej decyzji Starosty Lęborskiego z powodu braku decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnieniu projektu budowlanego z wymaganiami ochrony zabytków. Jego zdaniem, zagadnienie to pozostaje poza istotnymi, z punktu widzenia stron, kwestiami związanymi z funkcjonowaniem komina należącego do skarżącej, a to z kolei ma znaczenie dla oceny skutków ujawnionego naruszenia prawa i możliwości uznania, że decyzję należy wyeliminować z obrotu prawnego, bo jej funkcjonowanie nie da się pogodzić z praworządnością. Brak uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków – w formie decyzji administracyjnej – nie stanowi w niniejszej sprawie powodu do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Nie ma bowiem żadnych dowodów, z których wynikałoby, że poza wadliwością formy, w jakiej doszło do wyrażenia stanowiska przez Konserwatora Zabytków, nie było ono merytorycznie uzasadnione. Wprawdzie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był związany wnioskiem o wszczęcie postępowania, ani przesłankami w tym wniosku wskazywanymi, to jednak organ nie mógł pominąć przyczyn, dla których taki wniosek został złożony, ani okoliczności istotnych z punktu widzenia interesów stron. Te bowiem wpływają na ocenę społeczno – gospodarczych skutków stwierdzonych przez organ uchybień i wad w kontekście konieczności ich wyeliminowania w trybie stwierdzenia nieważności. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, stosując w tym zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według obowiązujących norm. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 7 i art. 39 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że brak wymaganego uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków w formie decyzji administracyjnej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, w granicach art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 2 w związku z art. 141 § 4 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. zakazu reformationis in peius, poprzez wydanie wyroku na niekorzyść B. C., w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie wskazał okoliczności uzasadniających odstępstwo od tej zasady. B. C., udzielając odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji, możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku. Zarzut podniesiony w tym zakresie dotyczy naruszenia art. 134 § 2 w związku z art. 141 § 4 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. zakazu reformationis in peius, poprzez wydanie wyroku na niekorzyść B. C., w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie wskazał okoliczności uzasadniających odstępstwo od tej zasady. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy wyjaśnić, że naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale jedynie w przypadku, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, że na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia procedury, to wyrok, jaki by zapadł, byłby zupełnie odmiennej treści. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wykazał takiej zależności ani w samej podstawie zarzutu, ani w jego uzasadnieniu. Niewykazanie rzeczonej zależności wynika jednak z faktu, że Sąd I instancji w pełni zasadnie uznał, iż wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności musiało obejmować zarówno decyzję podstawową z dnia [...] września 2005 r., jak i decyzję ją zmieniającą z dnia [...] czerwca 2006 r., gdyż obie te decyzje tworzą dla inwestora określoną sytuację prawną i odnoszą się do projektu budowlanego, którego rozwiązania techniczne i kształt ostateczny z nich wynika. Ta kwestia, jako zasadnicza w sprawie, determinuje więc rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Decyzja Starosty Lęborskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr 297/05/06, wydana w oparciu o art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zatwierdzająca zamienny projekt budowlany, odnosiła się do decyzji Starosty Lęborskiego z dnia [...] września 2005 r. nr 297/05, co wynikało wprost z jej treści. W kwestionowanej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. wskazano, iż warunki zawarte w decyzji Starosty Lęborskiego z dnia [...] września 2005 r. pozostają bez zmian i – co istotne – powstała dokumentacja projektowo – techniczna stanowi załączniki do obu decyzji. Zatem słusznie WSA w Warszawie wskazał, że w zaistniałym stanie faktycznym nie było możliwe kwestionowanie rozwiązań technicznych, a przez to wskazywanie na wadliwość prawną w odniesieniu do tylko jednej z ww. decyzji. Decyzja o zmianie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2006 r. dotyczyła korekty projektu technicznego rozbudowywanego budynku jedynie w nieznacznym zakresie. Przedmiotem zmian wprowadzonych w roku 2006 było przeprojektowanie otworów na parterze budynku oraz otworu okiennego na piętrze, gdzie zamiast okna wprowadzono drzwi balkonowe i doprojektowano balkon. W decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. nie wprowadzono zatem żadnych elementów, które byłyby istotne z punktu widzenia interesu prawnego B. C. (decyzja zmieniająca projekt budowlany nie przewidywała żadnych prac związanych z podwyższeniem ściany i zasłonięciem komina, bądź innych, które miałyby wpływ na jego funkcjonowanie), a w rzeczy samej to ta okoliczność była istotą postępowania o stwierdzenie nieważności, jak również podstawową kwestią, którą w toku postępowania podnosiła skarżąca. Roboty budowlane, związane z rozbudową budynku, przewidziane były w pierwotnym projekcie budowlanym i wynikały z decyzji je zatwierdzającej z dnia [...] września 2005 r. Tak więc, wad prawnych w tym zakresie należało poszukiwać, obejmując postępowaniem obie ww. decyzje, czego nie uczyniono, a co prawidłowo zarzucił WSA w Warszawie, uchylając obie podjęte w sprawie decyzje. W takiej sytuacji trudno uznać za zasadny zarzut naruszenia zakazu reformationis in peius, zważywszy że postępowaniem nieważnościowym, zamiast obu wskazanych decyzji, objęto jedynie decyzję zmieniającą projekt budowlany. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu ustalenie, czy istnieją wady prawne tkwiące w decyzji. Zatem celem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, lecz ustalenie wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Ze sprawy wynika, że na projekcie budowlanym istnieje adnotacja "uzgodniono pod wzgl. konserwatorskim" wraz z datą "19.07.2005 oraz 7.06.2006" i pieczątką Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Dla przyjęcia takiej oceny skutków tego rodzaju zapisu, jaką wyprowadza z niego autor skargi kasacyjnej, należałoby adnotację tę uznać za nieistniejącą. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego twierdzi bowiem, że brak wymaganego uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, w formie decyzji administracyjnej, stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Tymczasem nie można przyjąć, że w sprawie brak wymaganego uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, wszak poczyniona adnotacja nie pozwala na taki wniosek. Wprawdzie uzgodnieniu konserwatorskiemu nie nadano formy decyzji administracyjnej, niemniej jednak cyt. zapis świadczy, że podjęto w sprawie stanowisko w trybie art. 32 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 7 i art. 39 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, natomiast niezachowanie wymogu formy decyzji nie stanowi w niniejszej sprawie powodu do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., co wskazuje na bezzasadność postawionego w tym zakresie zarzutu. Sąd I instancji w pełni zasadnie argumentuje, że nie ma żadnych dowodów, z których wynikałoby, iż poza wadliwością formy, w jakiej doszło do wyrażenia stanowiska przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, nie było ono merytorycznie uzasadnione, a tylko tego rodzaju nieprawidłowości mogłyby wpływać na byt prawny ww. decyzji. W takim stanie rzeczy, przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku rozważania, przepisy prawa, jak również ich właściwa wykładnia i zastosowanie, nie dają podstaw do jego kwestionowania. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.