I OZ 532/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2010 r. sygn. akt. III SA/Gd 162/10 oddalające wniosek J. P. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt. III SA/Gd 162/10 w sprawie ze skargi J. P. na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy postanawia: oddalić zażalenie J.P. pismem z dnia [...] marca 2010 r. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w G. o interpretację art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. Z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). Powiatowy Urząd Pracy w G. odpowiedział na powyższe żądanie pismem z dnia 11 marca 2010 r. nr KR.KP.523-1019/06/10, które to pismo stało się przedmiotem skargi J. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt. III SA/Gd 162/10, skargę J.P. odrzucił. W uzasadnieniu w/w postanowienia stwierdził, że skarga J.P. nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako: "P.p.s.a.") kategorii aktów lub czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Z tych względów uznał, że skarga w niniejszej sprawie jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu. J.P. pismem z dnia 13 maja 2010 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o dokonanie wykładni w/w postanowienia, wyrażając wątpliwość, czy jego przedmiotem jest skarga na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w G., czy też skarga na odmowę usunięcia naruszenia prawa przez Powiatowy Urząd Pracy w Gdańsku. Uzasadniając wniosek, podał, że nie składał skargi na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] marca 2010 r., lecz za pośrednictwem tego urzędu wniósł skargę na odmowę usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. sygn. akt. III SA/Gd 162/10 w/w wniosek oddalił. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowienie z dnia 10 maja 2010 r. jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 P.p.s.a. Wskazał, że sentencja postanowienia jest jasna i wynika z niej, że Sąd odrzucił skargę, natomiast w uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał zasadnicze powody rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że nie zachodzi sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia z jego uzasadnieniem i jasne są skutki i cele powziętego rozstrzygnięcia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia J.P. do Naczelnego Sąd Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia podał, że przedmiotem jego wniosku nie były zastrzeżenia co do kompletności postanowienia, lecz niejasności, które zostały już częściowo sprostowane. W ocenie skarżącego Sąd nie rozpoznał wniesionej przez niego skargi na odmowę usunięcia naruszenia prawa, lecz przedmiotem rozstrzygnięcia uczynił pismo Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Przy czym, w jego ocenie nie można utożsamiać skargi na pismo ze skargą na odmowę usunięcia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na wstępie wyjaśnić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że w tej sytuacji nie zachodzi konieczność dokonania wykładni postanowienia z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt. III SA/Gd 162/10, gdyż w ramach wykładni nie mieści się żądanie wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono uzasadnione w jego motywach. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odwołując się do treści art. 3 § 2 pkt 1 - 8 i art. 3 § 3 P.p.s.a., wskazał, iż żądanie skarżącego nie mieści się w żadnej kategorii aktów lub czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Ponadto zauważyć należy, że to w reakcji na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skarżący wniósł skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i co więcej pismo to zostało powołane przez skarżącego w jej treści. W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji przyjmując, że postulowana przez skarżącego interpretacja art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. Z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) nie mieści się w kategorii aktów lub czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych, prawidłowo uznał, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest w/w pismo, albowiem w jego treści organ zawarł stwierdzenie, uznane przez skarżącego za odmowę usunięcia naruszenia prawa. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2, art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.