I SA/Rz 139/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek /spr./ Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 11 maja 2010r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania - oddala skargę - Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął poniższy stan faktyczny i prawny sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez S.Z. (dalej: strona/skarżący) od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2009r. nr [...] Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, iż pismem z dnia [...] września 2009r. strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o wydanie decyzji "odnośnie obowiązku opłacania wysokości składki zdrowotnej wypływającej z faktu dokumentu określającego przedmiot mojej działalności oznaczonej symbolem 5020Z". W odpowiedzi na to pismo organ, wskazanym wyżej pismem z dnia [...] października 2009r., poinformował stronę, iż nie jest organem właściwym do wydawania decyzji w przedmiocie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Właściwym organem w tej mierze jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Organ poinformował także ogólnie, o sposobie obliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz o jej wysokości. Od tego pisma S.Z. wniósł odwołanie, w którym zwrócił się z prośbą o jednoznaczne potwierdzenie bądź zaprzeczenie prawidłowości jego postępowania odnośnie odliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Dodał, iż jego intencją jest dotarcie do NSA, który "stwierdzi nieważność orzeczenia Izby Skarbowej". We wstępnym stadium postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w R. ustalił, że w sprawie nie został wydany akt administracyjny, od którego przysługiwałoby prawo wniesienia odwołania (także innego środka zaskarżenia np. zażalenia). Dyrektor zauważył, iż od takiego pisma jakie w niniejszej sprawie zostało skierowane do strony nie przysługuje odwołanie. Stwierdził, że w sprawie zaistniała przedmiotowa przesłanka niedopuszczalności odwołania, tj. brak przedmiotu zaskarżenia. Jako podstawę prawną podjętego w postanowieniu rozstrzygnięcia organ powołał art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60, ze zm., zwanej dalej: Ordynacją podatkową). W skardze strona zarzuciła, iż w/w postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w R. wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2010r. I SA/Rz 899/09. W uzasadnieniu tego wyroku sąd zajął stanowisko, iż postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma nie będącego decyzją lub postanowieniem (a stanowiącym czynność materialno-techniczną), nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, albowiem nie mieści się w katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu podatkowego wyrażonego w tym postanowieniu. Postanowienie to znajduje bowiem podstawy w przepisach prawa. Zdaniem Sądu, w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w R. prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania. W myśl art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zapis art. 228 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast między innymi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Organ odwoławczy, po otrzymaniu odwołania, zobowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania (patrz: wyrok NSA z dnia 10 marca 2009r., sygn. akt II OSK 316/08, publ.: LEX nr 526409). Dopuszczalność odwołania, co słusznie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w R., jest wyznaczona przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. Przesłanki przedmiotowe, to istnienie aktu, od którego przepisy prawa przewidują środek zaskarżenia w postaci odwołania. Poza sporem pozostaje, iż w niniejszej sprawie odwołanie od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] października 2009r. nr [...]., złożył legitymowany podmiot, a więc zaistniała pierwsza z w/w przesłanek dopuszczalności wniesienia odwołania (przesłanka podmiotowa). W rozpoznawanej sprawie brak jest natomiast przesłanki przedmiotowej dopuszczalności odwołania, tj. aktu administracyjnego (decyzji), od którego przysługiwałby prawnie określony środek zaskarżenia (odwołanie). Sąd stwierdza, iż od wydanego w stosunku do strony pisma informującego, przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołania (także żadnego innego, np. zażalenia). Tym samym w sprawie zasadnym było stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych, tj. wskutek braku przedmiotu zaskarżenia. Odnośnie, zawartego w odpowiedzi na skargę, wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie o odrzucenie skargi sąd zauważa, iż powołany przez organ wyrok z dnia 19 stycznia 2010r. I SA/Rz 899/09 zapadł w nieco innym stanie faktycznym. Mianowicie w sprawie tej wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania nie kończyło postępowania w sprawie, bowiem w dalszym ciągu znajdowała się ona na etapie postępowania przed organem I instancji. Natomiast w rozpoznawanej sprawie, wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w R.postanowienia o niedopuszczalności odwołania, niewątpliwie powoduje sytuację procesową w której, postępowanie w sprawie należy uznać za zakończone. Tak więc, wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.