II GSK 454/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. L. O. Sp. z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 381/10 w zakresie pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w sprawie ze skargi Z. L. O. Sp. z o.o. w S. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. oddalić wniosek Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 381/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpatrzenia skargę Z. L. O. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości opatrzoną datą [...] stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca spółka do złożonej w dniu [...] lutego 2010 r. skargi nie załączyła wniosku o dofinansowanie, jak również zaskarżonej informacji w przedmiocie oceny projektu. Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4; skarga podlega opłacie sądowej. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Skoro zatem skarżąca spółka wniosła skargę niekompletną, niewypełniającą wszystkich wymogów formalnych, skutkowało to pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji stwierdził równocześnie, że do skargi wnoszonej w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie ma zastosowania art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana również jako: p.p.s.a.), dający stronie możliwość uzupełnienia lub poprawienia pisma w razie niezachowania jego warunków formalnych. Wprawdzie przepis ten nie został wymieniony w katalogu wyłączającym stosowanie określonych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawartym w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (zgodnie z którym, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy), niemniej jednak stanowiące lex specialis w stosunku do p.p.s.a. uregulowania zawarte w art. 30c ust. 2, art. 30c ust. 4 i art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie przewidują, aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd strony skarżącej do usunięcia braków skargi. W ocenie Sądu pierwszej instancji, modyfikacje postępowania sądowoadministracyjnego (m.in. poprzez skrócenie terminu do złożenia skargi, wyeliminowanie pośrednictwa organu przy jej wnoszeniu, wprowadzenie terminu do rozpatrzenia skargi) wskazują, że celem ustawodawcy było uzyskanie efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. Nie było zatem potrzeby uzupełniania braków skargi w trybie art. 49 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyły Z. L. O. Sp. z o.o. z siedzibą w S., zaskarżając to orzeczenie w całości. Strona wnosząca skargę kasacyjną domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Opierając się na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju "przez uznanie, że art. 49 § 1 p.p.s.a.", - art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego błędną interpretację, - art. 49 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie precyzuje, na jakim etapie Sąd dokonuje rozstrzygnięcia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia: czy następuje to przed czy po wykorzystaniu przez Sąd wezwania do usunięcia braków pisma w trybie art. 49 p.p.s.a. Artykuł 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wymienia w sposób enumeratywny przepisy p.p.s.a., które nie mają zastosowania w procedurze postępowania sądowego w ramach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie wymieniając w tym wykazie art. 49 p.p.s.a. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, zastosowanie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy winno nastąpić w sytuacji, gdy strona, mimo wezwania jej do uzupełnienia braków, nie dokonała ich uzupełnienia w ustawowym terminie lub też uzupełniła braki po terminie 7-dniowym od wezwania. Spółka wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że w piśmie dokonującym oceny organ, którego rozstrzygnięcie było przedmiotem skargi nie zawarł pouczenia co do konsekwencji prawnych wniesionej niekompletnej skargi, gdyż nie wskazał na przepis art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 1013/09, strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że uregulowania zawarte w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju mają charakter szczególny w stosunku do przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jako takie winny być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. Skoro zatem art. 49 p.p.s.a. nie został wymieniony w katalogu zawartym w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – to powinien znaleźć zastosowanie w sprawie. Brak możliwości wezwania strony przez Sąd do usunięcia braków formalnych byłby nadmiernym formalizmem i pozbawiłby stronę prawa do sądu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz orzeczenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost między innymi art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji, wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną poprzez wyraźne wskazanie zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, wyznaczając tym samym granice skargi kasacyjnej, poza które Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony wyjść. Strona wnosząca skargę kasacyjną oparła złożony środek odwoławczy na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny strona wyznaczyła zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego błędną interpretację, a także art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez uznanie, że art. 49 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w sprawie, przy czym zakres zaskarżenia w przypadku ostatniego z zarzutów – z uwagi na nieprecyzyjne jego wskazanie w petitum skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny ustalił na podstawie argumentów zawartych w uzasadnieniu złożonego środka odwoławczego. Z uwagi na charakter sprawy, rozpoznanie wskazanych wyżej zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić należy uwagami odnoszącymi się do trybu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach regulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370), reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji nastręcza szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Opisany w art. 30e omawianej ustawy zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W art. 30e ustawodawca ustanowił zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Artykuł 30c ust. 2 omawianej ustawy stanowi również, że skarga podlega opłacie sądowej. Stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Natomiast w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W związku z powyższymi uregulowaniami zawartymi w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istota zagadnienia objętego zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy "skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obejmuje swą definicją "warunki formalne pisma", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Należy zatem zauważyć, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie posługuje się pojęciem "skarga niekompletna". Powołana ostatnio ustawa w Rozdziale 1 Działu III pt. "Pisma w postępowaniu sądowym" odwołuje się do pojęcia "warunki formalne". Regulacje zawarte w tymże Rozdziale 1 Działu III p.p.s.a., a także treść uregulowań z Rozdziału 2 tego Działu pt. "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) dowodzą, że przez "warunki formalne" z art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46-48 p.p.s.a. oraz art. 57 § 1 p.p.s.a. Natomiast ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne". Do ustawy tej zostało wprowadzone pojęcie "niekompletna skarga". Zgodnie bowiem z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Wprawdzie ostatnio powołany przepis pojęcia tego nie precyzuje, jednakże w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustawodawca wskazał, że skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją wymienioną w tym przepisie. Oznacza to, że skarga kompletna została zdefiniowana w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 omawianej ustawy oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy. Innymi słowy kompletność skargi, o której stanowi art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 tej ustawy. Zwrócić należy także uwagę, że skarga z art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania z art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy, o jakich mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. – jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przedstawione wyżej uregulowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków. W rozpoznawanej sprawie bezsporne między stronami jest to, że do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka nie załączyła wniosku o dofinansowanie oraz zaskarżonej informacji w przedmiocie oceny projektu, a zatem dokumentów wymienionych w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, niezbędnych do uznania, że skarga jest kompletna w rozumieniu tego przepisu. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zobligowany był do pozostawienia skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Oceny tej nie zmienia podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument, że organ, którego rozstrzygnięcie było przedmiotem skargi nie zawarł w piśmie dokonującym oceny pouczenia co do konsekwencji prawnych wniesionej niekompletnej skargi, gdyż nie wskazał na art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wspomniany przepis określa sytuacje, których zaistnienie prowadzi do pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Przepis ten nie dotyczy natomiast obowiązku pouczania strony przez organ o możliwości i zasadach, na jakich możliwe jest wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie był wobec tego uprawniony do oceny stanowiska strony w tym zakresie. Marginalnie jedynie należy wskazać, że w zaskarżonej informacji (którą strona przesłała bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego) organ zawarł pouczenie, że stosownie do art. 30c ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przysługiwało stronie prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 14 dni kalendarzowych od otrzymania pisma ze wspomnianą informacją. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną na postawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSA i WSA 2008/2/23). ----------------------- 9