VIII SA/Wa 145/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Protokolant Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę. Zarządzeniem zastępczym z dnia [...] stycznia 2010r. Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej w skrócie ustawą o samorządzie gminnym) stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Gminy C. J. G. W uzasadnieniu tego aktu Wojewoda [...] wskazał, iż w dniu [...] marca 2009r. Rada Gminy C. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego J. G. Podstawę podjęcia uchwały stanowiła okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2008r. na podstawie art. 66 §1 k.p.k. warunkowo umorzono postępowanie wobec J. G. o czyn z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. wydanym w sprawie [...] Sąd Okręgowy w R. po rozpoznaniu odwołania skarżącego stwierdził nieważność uchwały z dnia [...] marca 2009r. Wydanym w wyniku zażalenia Komisarza Wyborczego postanowieniem z dnia [...] maja 2009r., sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w L. odrzucił zażalenie. Postanowienie stało się prawomocne w dniu jego wydania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy stwierdził, że zgodnie z art. 190 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.), zwana dalej Ordynacją wyborczą, wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek utraty prawa wybieralności lub braku tego prawa w dniu wyborów. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 Ordynacji wyborczej bierne prawo wyborcze przysługuje osobie mającej prawo wybieralności do danej rady. Nie mają prawa wybieralności osoby karane za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, wobec których wydano prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Sąd Okręgowy stwierdził, że podejmując uchwałę w sprawie wygaśnięcia mandatu Rada Gminy wbrew zapisowi art. 190 ust. 3 Ordynacji, uniemożliwiła radnemu złożenie wyjaśnień. W dacie podjęcia uchwały radny przebywał na zwolnieniu lekarskim. W tej sytuacji radny winien mieć możliwość złożenia wyjaśnień na piśmie. Takiej możliwości Rada Gminy nie zapewniła radnemu przed podjęciem uchwały. Powyższe uchybienia proceduralne skutkowały stwierdzeniem nieważności uchwały przez Sąd Okręgowy. Wojewoda podniósł, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego J. G. Wobec upływu 3 miesięcznego terminu do podjęcia przez Radę Gminy C. uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu (zgodnie z art. 190 ust. 2 Ordynacji wyborczej), Wojewoda pismem z dnia [...] października 2009r. [...] wezwał Radę Gminy do wygaszenia mandatu radnego J. G. wskazując, iż zgodnie z art.190 ust. 1 pkt 2a Ordynacji wyborczej Rada Gminy zobowiązana jest do wydania uchwały, a w przypadku braku reakcji ze strony Rady w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, organ nadzoru skorzysta z uprawnień wynikających z treści art. 98 a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Pismem z dnia [...] grudnia 2009r. Przewodniczący Rady Gminy C. poinformował organ nadzoru, że radny w dniu [...] listopada 2009r. złożył wyjaśnienia na piśmie, natomiast głosowanie nad podjęciem uchwały zostało postawione na porządku obrad sesji Rady w dniu [...] listopada 2009r. Jednakże wobec braku wymaganej większości głosów uchwała nie została podjęta. Wojewoda wskazał, iż pismem z dnia [...] grudnia 2009r. numer [...] powiadomił Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji RP o zamiarze podjęcia decyzji w sprawie wygaszenia mandatu Radnego Gminy C. J. G. W konkluzji organ stwierdził, iż wydanie zarządzenia zastępczego uznał za konieczne i w pełni uzasadnione. Skargę na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] złożył J. G. wnioskując o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości. W swej skardze jak i w piśmie z [...] kwietnia 2010 r. wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wyborczej do rad gmin poprzez przyjęcie, że nastąpiła utrata prawa wybieralności radnego J. G. w związku z art. 7 ust. 1 i 2a w/w ustawy, art. 98a ust. 2 o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że Rada Gminy C. wykazała bezczynność po wezwaniu z dnia [...] października 2009r. do wygaszenia mandatu radnego J. G. oraz nienależytym powiadomieniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w myśl tego przepisu. Za błędne uznał ustalenie organu, że nie nastąpiło zatarcie skazania o warunkowym umorzeniu postępowania wobec J. G. oraz pominięcie, że Rada Gminy C. w dniu [...] listopada 2009r. wypowiedziała się w przedmiocie wygaszenia mandatu radnego J. G. poprzez de facto podjęcie uchwały o odmowie stwierdzenia wygaszenia mandatu radnego. Skarżący podał, iż zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] stycznia 2010r. Wojewoda [...] stwierdził wygaśnięcie jego mandatu radnego Rady Gminy C. Podstawą wydania zarządzenia było naruszenie przepisu art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wyborczej, a Rada Gminy C. wezwana do podjęcia uchwały w sprawie wygaszenia mandatu radnego, nie podjęła takiej uchwały, z powodu braku wymaganej większości głosów za na sesji Rady w dniu [...] listopada 2009r. Przedmiotowe zarządzenie zostało doręczone Przewodniczącemu Rady Gminy C. w dniu [...] stycznia 2010r., zaś radnemu - jako przesyłkę z Rady Gminy C. w dniu [...] stycznia 2010r. Podniósł, iż problematyczne jest jego uprawnienie do zaskarżenia zarządzenia zastępczego w przedmiocie wygaszenia mandatu radnego, ale w świetle obowiązujących przepisów uznać je należy za dopuszczalne. W wyroku z dnia 17 lipca 2007r. sygn. akt P 19/04, Trybunał Konstytucyjny jednoznacznie stwierdził, iż art. 98a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w zakresie, w jakim uniemożliwia radnemu zaskarżenie zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie jego mandatu jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, iż ustawodawca winien pilnie dostosować przepisy ustawy do wydanego werdyktu. W związku z tym ustawą z dnia 5 września 2008r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw znowelizowano między innymi art. 98a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym wprowadzając zapis, iż uprawnioną do złożenia skargi jest również osoba, której interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy zarządzenie zastępcze. W art. 6 powołanej ustawy zmieniającej wprowadzono zapis, iż ma ona zastosowanie do kadencji następujących po kadencji, w czasie której ustawa weszła w życie. Zdaniem skarżącego przepis ten nie może się jednak odnosić do przyznanego radnemu uprawnienia do zaskarżenia zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie jego mandatu. Gdyby przyjąć inną interpretację tego przepisu, iż ma on zastosowanie dopiero od następnej kadencji, to należałoby uznać iż ustawodawca zamiast wyeliminować stan niekonstytucyjności, de facto na określony czas by stan ten przywrócił, pogarszając sytuację prawną radnych w tym zakresie w stosunku do stanu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej. Ponadto przyjęcie takiej wykładni uniemożliwiałoby radnym zaskarżenie tylko tych zarządzeń zastępczych, które zostały wydane po wejściu w życie zmienionych przepisów, co z kolei narusza zasadę równości wobec prawa. Biorąc zatem pod uwagę wykładnię celowościową i zasadę racjonalności ustawodawcy uznać należy, iż wprowadzona nowela miała na celu dostosowanie przepisów do werdyktu Trybunału, a nie ponowne wprowadzenie stanu niekonstytucyjności. W związku z tym należy przyjąć interpretację, iż przepis uprawniający do złożenia przez radnego skargi na zarządzenie zastępcze wojewody stwierdzające wygaśnięcie jego mandatu ma zastosowanie od daty jego wejścia w życie i dlatego skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna (por. stanowisko WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 09.04.2009 sygn. akt H SA/Ol 87/09). Podał, iż w 2007r. na swojej działce wybudował szambo ekologiczne. Dnia [...] czerwca 2008r. postawiono mu zarzut samowoli budowlanej, a [...] sierpnia 2008r. odbył się proces sądowy w Sądzie Rejonowym w S. Zapadł wyrok, na podstawie art. 66 §1 i art. 67 §1 kpk warunkowo umorzono postępowanie z próbą na jeden rok o czyn z art. 90 prawo budowlane ustawy z 1994r. za wybudowanie szamba na ścieki komunalne. Wyrok uprawomocnił się z dniem [...] sierpnia 2008r., od tego wyroku skarżący nie mógł się odwołać, ponieważ od [...] sierpnia 2008r. przebywał w szpitalu w R. W styczniu 2009r. na skutek skargi do Rady Gminy Przewodniczący Rady wszczął postępowanie sprawdzające, a w dniu [...] marca 2009r. Rada Gminy w C. podjęła uchwałę [...] o wygaśnięciu mandatu radnego. W wyniku odwołania skarżącego Sąd Okręgowy w R. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. stwierdził nieważność uchwały. Postanowienie niniejsze zaskarżył Komisarz Wyborczy w R. Sąd Apelacyjny w L. odrzucił zażalenie. W dniu [...] października 2009r. Wojewoda [...] wezwał Radę Gminy o podjęcie nowej uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego. Skarżący oświadczył, iż z dniem [...] sierpnia 2009r. skończyła się kara, próba jednego roku, w tym czasie nie popełnił żadnego wykroczenia i nie jest osobą karaną na dzień dzisiejszy. Wezwanie Rady Gminy - zgodnie z art. 190 ust 2 Ordynacji Wyborczej - do podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu było nieprawne. Z chwilą podejmowania uchwały zapis ten nie jest prawomocny, zastosowanie jego winno nastąpić w okresie od [...] sierpnia 2008r do [...] listopada 2008 r. Kwestię wygaśnięcia mandatu radnego przewiduje ordynacja wyborcza, w której w rozdziale 37 art. 190 ust 1 nie ma zapisu, który określałby, że za prawomocny wyrok warunkowo umorzony, popełniony z oskarżenia publicznego wygasza się mandat radnego, zapis ten został uchylony. Oprócz tego ustawa w/w w art. 190 ust 2 jasno stwierdza, że wygaśnięcie mandatu radnego w przypadkach określonych w art. 190 ust 1 stwierdza Rada w drodze uchwały najpóźniej w trzy miesiące od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu, zapis nie ma zastosowania do innego okresu, bo przyczyna nastąpiła w dniu uprawomocnienia się wyroku, tj. [...] sierpnia 2008r. Nadto podał, iż został przez organ nadzorczy pozbawiony prawa do wniesienia skargi, poprzez niedoręczenie mu zarządzenia zastępczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Stosownie zaś do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt. 7 p.p.s.a). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu nadzoru poprzez jego uchylenie (art. 148 p.p.s.a). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a ). Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zastępczego, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Na wstępie odnieść się należy do samej kwestii dopuszczalności wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze wojewody przez radnego gminy, którego to zarządzenie dotyczy. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2007 roku sygn. akt P 19/04 ( Dz. U. z 2007 r. Nr 138, poz. 974) stwierdzającego niezgodność art. 98 a ust. 3 ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym w zakresie w jakim uniemożliwia radnemu zaskarżenie zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie jego mandatu z art. 32 ust. 1 , art. 45 ust. 1 Konstytucji RP - zgodnie z nowym brzmieniem art. 98 a ust. 3 wprowadzonym ustawą z 5.09.2008 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2008, Nr 180, poz. 1111) uprawnionym do złożenia skargi jest również osoba, której interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy zarządzenie zastępcze. Ustawa zmieniająca weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i ma zastosowanie do kadencji następujących po kadencji, w czasie której weszła w życie – art. 6 ustawy. Aczkolwiek zmiana treści art. 98 a ustawy o samorządzie gminnym nastąpiła w czasie trwania kadencji Rady Gminy C., w której zasiada skarżący, to mając na uwadze fakt, iż Trybunał nie odroczył w czasie obowiązywania w/w wyroku a wadliwość powyższa ( niekonstytucyjność) istnieje od początku, to odroczenie w czasie stosowania tego przepisu niesłusznie zamykałoby skarżącemu drogę do sądu. W sytuacji gdy orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności przepisu z Konstytucją stanowi podstawę do wznowienia postępowania przed sądem lub organem administracyjnym, pozbawione racji byłoby kierowanie się przez sąd przy rozpoznawaniu skargi przepisem niekonstytucyjnym, ze świadomością, że jego zastosowanie uzasadnia wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 98 a ust. 1. ustawy o samorządzie gminnym, iż jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 190 ust. 2 i 6 i art. 194 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 24 b ust. 6, art. 26 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta ( Dz. U. Nr 113, poz. 984, Nr 127, poz. 1089 i Nr 214, poz. 1806) oraz art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie dotyczącym odpowiednio wygaśnięcia mandatu radnego, obsadzenia mandatu radnego, wygaśnięcia mandatu wójta, odwołania ze stanowiska albo rozwiązania umowy o pracę z zastępcą wójta, sekretarzem gminy, skarbnikiem gminy, kierownikiem jednostki organizacyjnej gminy i osobą zarządzającą lub członkiem organu zarządzającego gminną osobą prawną, nie podejmuje uchwały, nie odwołuje ze stanowiska lub nie rozwiązuje umowy o pracę, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu terminu określonego w ust. 1, wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze - art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Z treści powołanych przepisów wynika, że zarządzenie zastępcze stanowi środek nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego. Ma ono na celu wypełnienie luki powstałej wskutek braku działania organu samorządowego. W sprawie niniejszej Rada Gminy C. nie podjęła uchwały o której mowa w art. 190 ust. 2 Ordynacji mimo wezwania organu nadzoru. Zatem procedura poprzedzająca wydanie zaskarżonego zarządzenia zastępczego była zgodna z przepisami prawa. Z treści art. 190 ust. 2 Ordynacji wynika wprost, że w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1 rada – w drodze uchwały stwierdza wygaśnięcie mandatu. Podstawowe znaczenie ma wystąpienie enumeratywnie w ustawie wymienionych okoliczności faktycznych, które skutkują wygaśnięciem mandatu. Powyższe uwagi odnoszą się tym samym do zarządzenia zastępczego, które zastępuje uchwałę rady. Zarówno akt podejmowany przez wojewodę jak i uchwała rady stwierdzają jedynie wystąpienie określonych okoliczności. Wygaśnięcie mandatu na skutek zaistnienia jednej z okoliczności, o których mowa w art. 190 ust. 1 Ordynacji następuje co do zasady z mocy prawa, w dacie zaistnienia zdarzenia zaistniałego w normie prawnej. Zarówno uchwała rady gminy, jak i zarządzenie zastępcze organu nadzoru zmierzają do potwierdzenia skutku prawnego, jaki wystąpił z mocy prawa - wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2007 r. sygn. akt P 19/04. Z woli ustawodawcy prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego – art. 190 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji - skutkuje wygaśnięciem mandatu radnego, przy czym – jak podniesiono wyżej – wygaśnięcie następuje z mocy prawa , z momentem zaistnienia tej okoliczności. Zatem nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zatarcia skazania, które miałoby nastąpić z pozytywnym upływem okresu próby, a więc z dniem [...] sierpnia 2009 r. Instytucji zatarcia skazania nie można odnieść do instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, albowiem w tym ostatnim do skazania w ogóle nie dochodzi. Przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego ma miejsce stwierdzenie winy oskarżonego w popełnieniu zarzucanego mu czynu, jednak ze względu na charakter czynu, okoliczności jego popełnienia oraz postawę sprawcy sąd odstępuje od wymierzenia kary. W wypadku pomyślnego upływu okresu próby postępowanie karne jest zakończone, bez wymierzania kary. Natomiast w przypadku podjęcia postępowania karnego warunkowo umorzonego toczy się ono na nowo, a sprawcy wymierzana jest kara. Brak jest podstaw prawnych do przeniesienia skutków przewidzianych dla instytucji zatarcia skazania , na instytucję warunkowego umorzenia postępowania karnego. Ustawodawca zawarł kompleksową regulację dotyczącą warunkowego umorzenia postępowania karnego oraz zatarcia skazania a każda z nich dotyczy odrębnego etapu postępowania karnego. W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest fakt wydania wobec radnego J. G. prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2008r. w sprawie sygnatura akt [...], warunkowo umarzającego postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego. Wskazać również należy, że przestępstwo opisane w treści art. 90 ustawy Prawo Budowlane należy do grupy przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Niepodjęcie przez Radę Gminy C. uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego J. G. nie może skutkować zachowaniem mandatu przez radnego, który utracił prawo wybieralności. Z mocy art. 190 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 Ordynacji wyborczej nastąpiło wygaśnięcie mandatu radnego wobec którego został wydany prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Wygaśnięcie mandatu, co do zasady następuje bowiem z mocy prawa, z dniem wystąpienia przesłanek do jego wygaśnięcia. W sprawie niniejszej był to dzień [...] sierpnia 2008 r. Konieczne jest jedynie urzędowe potwierdzenie skutku prawnego, a takim aktem jest uchwała rady gminy, bądź zarządzenie zastępcze wojewody. Zarządzenie zastępcze jest więc jedynie urzędowym potwierdzeniem skutku prawnego, który nastąpił z mocy ustawy. Porządkuje ono zaistniały stan prawny w sytuacji bezczynności organu gminy. W świetle powyższego po bezskutecznym upływie terminu określonego w art. 98 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym istniała podstawa do podjęcia przez Wojewodę [...] zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego J.G. Odnosząc się do zarzutu skargi o braku stosownego pouczenia w zarządzeniu zastępczym Wojewody [...] – podnieść należy, iż skarżący zrealizował swoje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sprawa niniejsza została merytorycznie rozstrzygnięta - nie naruszono tym samym przepisów wskazanych we wniesionym środku zaskarżenia. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego powiadomienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdzić należy, iż ustawa o samorządzie gminnym w art. 98 a ust 2 wskazuje, iż Wojewoda przed wydaniem zarządzenia zastępczego, ma obowiązek powiadomić Ministra właściwego do spraw administracji publicznej o potrzebie wydania zarządzenia zastępczego. Organ nadzoru skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pismo z dnia [...] grudnia 2009 roku informujące o zamiarze wydania zarządzenia zastępczego. Zostało ono skutecznie doręczone w dniu [...] stycznia 2010 roku. Uznać, zatem należy, iż Minister został prawidłowo powiadomiony o zamiarze wydania zarządzenia zastępczego. Powyższy przepis, ani także żaden inny, nie przewiduje obowiązku informowania o skierowanym piśmie ani radnego, którego sprawa dotyczy, ani także Rady, do której skierowane było wezwanie do podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu. Z załączonego do akt sądowych wyroku w sprawie [...] wynika, iż w stosunku do radnego oskarżonego o to, że w październiku 2007 roku daty bliżej nieustalonej, w miejscowości M., gmina J., powiatu s. woj. [...], bez wymaganego zezwolenia wybudował na swojej działce nr [...] szambo na ścieki komunalne, to jest o czyn z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zostało wydane orzeczenie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2008 roku warunkowo umarzające na okres próby jednego roku postępowanie karne. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] sierpnia 2009 roku ( wyrok k. 36 akt sadowych). Występek wymieniony w art. 90 prawa budowlanego można popełnić tylko w ramach konstrukcji winy umyślnej – zamiar bezpośredni i uniemożliwia jakąkolwiek ocenę tych kwestii w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wszelkie zaś okoliczności podniesione w uzasadnieniu do skargi, a wskazujące na wyłączenie karalności popełnionego czynu zabronionego czy niemożność złożenia apelacji od w/w wyroku przez J. G. są bezprzedmiotowe, gdyż winny zostać podniesione w postępowaniu karnym, aktualnie wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2008 roku jest dla organu nadzoru wiążący. Nie ma też racji skarżący, gdy twierdzi, że " zatarcie skazania " w stosunku do niego nastąpiło z dniem zakończenia próby. Przepis art. 14 ust. 1a ustawy z 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym nakazuje usunąć z tego rejestru dane osoby, wobec której warunkowo umorzono postępowanie po upływie terminu określonego w art. 68 § 4 kk, tj. po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.