II GSK 58/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 września 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 284/10 w sprawie ze skargi O. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od O. D. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 284/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę O. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] maja 2009 r. O. D. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2009, w którym ubiegała się przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, to jest 5,96 ha. W dniu [...] czerwca 2009 r. w gospodarstwie O. D. została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej. Z protokołu kontroli wynika, że inspektorzy terenowi stwierdzili, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej nr [...] (tj. 5,96 ha) jest większa od powierzchni stwierdzonej (tj. 5,46 ha). W dniu [...] października 2009 r., wraz z dokonaną korektą wniosku, O. D. złożyła oświadczenie, że działka nr [...] (położona w województwie [...] – powiat [...], gmina [...], obręb [...]) była uprawiana przez cały czas pobierania dotacji na powierzchni 6,06 ha, przy czym od roku 2009 powierzchnia uprawna wynosi 5,96 ha. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w B. przyznał O. D. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 w pomniejszonej wysokości ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Do pisma tego załączyła pomiar działki ewidencyjnej nr [...] wykonany przez uprawnionego geodetę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że trafnym było wykluczenie z płatności działki rolnej oznaczonej we wniosku na rok 2009 r. literami B, B1 (powierzchnia deklarowana 0,47 ha, powierzchnia stwierdzona – 0,00 ha) oraz pomniejszenie powierzchni działki rolnej oznaczonej literami A, A1 o 0,03 ha. Wskutek wykluczenia działki B, B1 i pomniejszenia działki A, A1 rzeczywista powierzchna wszystkich działek objętych wnioskiem wyniosła 5,46 ha. Organ wyjaśnił, że działki rolne są lokalizowane przez inspektorów w terenie za pomocą map i GPS-u, a pomiary dokonywane są za pomocą GPS. Wprawdzie w protokole kontroli w kolumnie "Uwagi" nie zamieszczono żadnych informacji, jednakże w trakcie kontroli wykonano 6 zdjęć, które odzwierciedlają stan faktyczny na całej działce ewidencyjnej nr [...] i brak jest na nich deklarowanej uprawy (łubin). Fotografie te były wykonane w pełni okresu wegetacyjnego, a zatem łubin powinien być dokładnie widoczny. Zdaniem organu, dla dokonanej oceny nie miał znaczenia załączony do odwołania pomiar działki nr [...], gdyż nie wskazywał on na rodzaj uprawy na tej działce. O. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 września 2010 r. oddalił skargę. Przytaczając treść art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, ze zm.; dalej powoływana jako "ustawa o płatnościach bezpośrednich"), a także art. 2 pkt 1a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE nr L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 18, ze zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie nr 796/2004") Sąd pierwszej instancji stwierdził, że płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznawane są do działek rolnych stanowiących w istocie powierzchnie upraw. Z kolei z art. 29 oraz art. 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że powierzchnia takich działek może być określana za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru, w tym systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, granice działki rolnej, a zatem powierzchni upraw na działce ewidencyjnej nr [...] kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi, zostały określone na dołączonym do protokołu z kontroli załączniku graficznym. Zgodnie z art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej powoływana jako "k.p.a.") w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich raport z kontroli jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Sąd pierwszej instancji uznał, że dla rozstrzygnięcia spornej w sprawie kwestii nie miał znaczenia przedstawiony przez skarżącą pomiar działki nr [...] wykonany przez uprawnionego geodetę. Pomiary dokonywane w ramach kontroli mają bowiem na celu ustalenie powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo (zwartego obszaru gruntów, na których rolnik prowadzi jedną grupę upraw), natomiast pomiar wykonany przez uprawnionego geodetę w żaden sposób do tej kwestii się nie odnosi. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie naruszył art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Sąd podkreślił ponadto, że przepisy art. 3 ust. 2 i ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich wprowadzają w postępowaniach w sprawach dotyczących płatności regulacje odmienne od przepisów k.p.a. Wynika z nich, że w przeciwieństwie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w tego rodzaju sprawach organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności, natomiast to posiadacz gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Tymczasem w toku postępowania skarżąca ograniczyła się do kwestionowania raportu kontroli z dnia [...] czerwca 2009 r., nie przedstawiając jednak – poza wspomnianym pomiarem działki ewidencyjnej wykonanym przez uprawnionego geodetę – dowodów na poparcie swych twierdzeń. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ rozpatrzył i poddał ocenie całość zgromadzonego materiału dowodowego (art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich i art. 80 k.p.a.), zaś wyniki tej oceny przedstawiono szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec podjętych ustaleń faktycznych zasadnie, zdaniem Sądu, przyznano skarżącej płatności obszarowe na 2009 r. w pomniejszonej wysokości. Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła O. D. Zaskarżyła to rozstrzygnięcie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła: I. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy zdarzeń podlegających kognicji a) art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich poprzez przyjęcie, że skarżąca nie miała prawa do jednolitej płatności obszarowej, podczas gdy spełniła warunki określone w tym przepisie, a także warunek formalny wymieniony w art. 7 ust. 2 tej ustawy, to jest posiadanie powierzchni upraw rolnych zgodnie z powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, b) art. 44 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. WE nr L 270 z dnia 21 października 2003 r., str. 1, ze zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie nr 1782/2003") i w wyniku czego przyjęcie, że skarżąca nie miała prawa do jednolitej płatności obszarowej na będące w jej posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w wysokości podanej w tym wniosku, c) art. 143b ust. 5 rozporządzenia nr 1782/2003, w wyniku czego przyjęcie, że skarżąca nie miała prawa do jednolitej płatności obszarowej na będące w jej posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w wysokości podanej w tym wniosku oraz grunty rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję, d) art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 i w wyniku czego przyjęcie, że skarżąca nie miała prawa do jednolitej płatności obszarowej na będące w jej posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w wysokości podanej w tym wniosku oraz grunty rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, jak też że na działce tej nie mogą znajdować się drzewa i wobec tego traci ona przymiot działki rolnej dla celów programów pomocy obszarowej; II. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na tej podstawie, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia przepisów: a) prawa materialnego w postaci art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich z przyczyn podanych powyżej, b) prawa materialnego w postaci art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 z przyczyn podanych powyżej, c) prawa materialnego poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy zdarzeń podlegających kognicji art. 143b ust. 5 rozporządzenia nr 1782/2003 z przyczyn podanych powyżej, d) prawa materialnego poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy zdarzeń podlegających kognicji art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 z przyczyn podanych powyżej, e) prawa procesowego administracyjnego w takim zakresie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 k.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich – naruszenie zasady ochrony praworządności i niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego, - art. 77 k.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich – naruszenie zasady kompletności materiału dowodowego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. – naruszenie zasady oceny całości materiału dowodowego. f) prawa procesowego – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.; dalej powoływana jako "p.u.s.a") w zakresie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to w takim zakresie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził, że pomiar działki rolnej dokonany przez organ administracji był niewiarygodny, bowiem nie wiadomo jakiego użyto urządzenia, jakiego typu, jakiego oprogramowania i z jakiego roku. Dane te nie zostały zawarte w raporcie kontroli z dnia [...] czerwca 2009 r., który zresztą dotyczył upraw z 2008 r. a nie 2009 r. Natomiast dołączone zdjęcia nie pozwalają na odwzorowanie stanu działki, istnienia upraw lub ich braku oraz jej granic. Nie wiadomo również, jaką działkę poddano pomiarom. Zdaniem skarżącej, istnieje duże prawdopodobieństwo błędnego określenia granic opisywanej działki, gdyż na miejscu brak jest widocznych granic pomiędzy działkami różnych rolników. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie środka odwoławczego złożonego przez skarżącą, a także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie kasacyjne według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny najpierw ocenił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem gdyby zarzuty akceptacji przez Sąd pierwszej instancji błędnych ustaleń i wadliwego postępowania dowodowego okazały się trafne, rozpatrywanie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego byłoby przedwczesne. Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Zakres stosowania regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, określony jest w art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Zgodnie z art. 3 ust. 1 omawianej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zatem w przypadkach, gdy przepisy Unii Europejskiej lub ustawy o płatnościach bezpośrednich stanowią inaczej niż regulacje zawarte w k.p.a., stosowanie przepisów k.p.a. jest wyłączone. Ustawa o płatnościach bezpośrednich w art. 3 ust. 2 zawiera regulacje odmienne od przepisów k.p.a. zawartych w rozdziale 2 działu I. W postępowaniu w sprawach wymienionych w powołanym przepisie, w tym w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich, obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów k.p.a. W sprawach tych organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że w przeciwieństwie do sformułowań zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zakres czynności, które muszą być przeprowadzone przed wydaniem decyzji we wskazanych przedmiotach określony jest w przepisach prawa wspólnotowego i omawianej ustawy. Takimi czynnościami są kontrole, o których mowa w tytule III rozporządzenia nr 796/2004 oraz w art. 30 – art. 33 ustawy o płatnościach bezpośrednich. W omawianym zakresie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania. Drugi z wymienionych przepisów zastąpiony jest w całości przez art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, który zawiera odmienną niż k.p.a. regulację dotyczącą rozpatrzenia materiału dowodowego z wyłączeniem obowiązku jego zbierania z urzędu (por. np. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 314/09, wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 744/09). Wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich postępowanie w przedmiocie dopłat bezpośrednich prowadzone jest na wniosek strony i tylko w granicach tego wniosku. To wnioskodawca określa grunty, co do których ubiega się o płatność. Zgodnie z art. 3 ust. 3 omawianej ustawy, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na wnioskodawcy. Organ natomiast rozpatruje wyczerpująco cały materiał dowodowy. Postępowanie ma charakter sformalizowany i polega na rozpoznaniu wniosku i ewentualnej konfrontacji jego treści z rzeczywistym stanem ujawnionym w czasie kontroli. W sprawie niniejszej podmiot uprawniony do przeprowadzenia kontroli po przeprowadzeniu pomiarów stwierdził, że powierzchnia zadeklarowana jest większa od stwierdzonej w czasie kontroli. Kontrola została przeprowadzona dnia [...] czerwca 2009 r., zaś raport kontroli przesłano skarżącej [...] czerwca 2009 r. Skarżąca nie skorzystała z uprawnień płynących z art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich i nie zgłosiła żadnych uwag do tego raportu w terminie 14 dni od jego otrzymania. Zauważyć należy, że zgłoszenie zastrzeżeń do raportu w lipcu 2009 r. pozwoliłoby na sprawdzenie ich zasadności i ewentualne stwierdzenie, czy na spornej powierzchni działki rolnej rzeczywiście uprawiany był łubin. Podnoszenie zarzutów do raportu kontroli w końcu października, czyli po zbiorach, nie pozwala już na żadne ustalenia przeciwne w stosunku do raportu. Wskazać należy także, że w sprawie nie chodzi o wadliwe określenie powierzchni działki ewidencyjnej należącej do skarżącej, tylko o wadliwe określenie powierzchni działki rolnej zgłoszonej do płatności bezpośrednich i włączenie do tej powierzchni działki B,B1, która w ocenie kontrolerów nie była objęta uprawami rolnymi pozostającymi w dobrej kulturze rolnej. Zaznaczyć należy, że prawidłowo sporządzony raport z kontroli jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości, zaś sposób jego podważania jest uregulowany w ustawie o płatnościach bezpośrednich. Nieskorzystanie przez rolnika z tego sposobu pozbawia go możliwości późniejszego zarzucania, iż protokół nie odzwierciedla stanu faktycznego oraz że ustalenia organu oparte na protokole kontroli są wadliwe. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz art. 80 k.p.a. są nieuzasadnione. Sąd prawidłowo uznał, że postępowanie dowodowe było prowadzone zgodnie z przepisami prawa, a poczynione na jego podstawie ustalenia są niewadliwe. Także zarzuty naruszenia prawa materialnego są nieuzasadnione. Skoro Sąd prawidłowo zaakceptował ustalenie organu, że na działce B,B1 nie prowadzono deklarowanej uprawy i działka ta, o powierzchni 0,47 ha, nie pozostawała w dobrej kulturze rolnej, to zasadnie uznał, że omawiana powierzchnia nie była uprawniona do płatności bezpośrednich. Ponieważ precyzyjny pomiar działki A,A1 wykazał powierzchnię 5,46 ha, to tylko ta powierzchnia była uprawniona do płatności zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Nie doszło zatem do naruszenia omawianego przepisu i zasadnie przyznano płatności tylko do tych gruntów, które pozostawały w dobrej kulturze rolnej. Nie naruszono także art. 143b ust. 5 rozporządzenia nr 1782/2003, bowiem do jednolitej płatności obszarowej uprawnione są tylko grunty utrzymane w dobrej kulturze rolnej (art. 143b ust. 6), a uregulowanie to zostało przeniesione do ustawy o płatnościach bezpośrednich (art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a). Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004, który to przepis dopuszcza udzielenie pomocy obszarowej także działkom, na których znajdują się drzewa, pod warunkiem, że działalność rolnicza jest tam prowadzona tak, jak na działce bez drzew. Skoro organ ustalił, że na spornej działce w ogóle nie była prowadzona uprawa łubinu, to o wyłączeniu działki z uprawnień do płatności nie zadecydowało występowanie drzew, tylko brak na spornym gruncie zgłoszonej uprawy. W tym stanie rzeczy zgłoszona do płatności powierzchnia 5,96 ha zasadnie została pomniejszona o całą działkę B,B1, która to powierzchnia nie była uprawniona do dopłat, jako nie pozostająca w uprawie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.) i zasądził od skarżącej na rzecz organu administracji 120 zł, to jest kwotę stanowiącą koszty zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.