I SA/Łd 244/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej w P. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), wydał indywidualną interpretację podatkową z dnia [...] r. Nr [...] uznającą za nieprawidłowe stanowisko podatnika – "A." Spółki z o.o. Spółki Komandytowej w przedmiocie opodatkowania podatkiem od towarów i usług przeniesienia z mocy prawa, prawa własności części nieruchomości w zamian za odszkodowanie. Uzasadniając powyższą interpretację organ podatkowy podał, że we wniosku o jej udzielenie Spółka wskazała, że jest czynnym podatnikiem VAT, a Wojewoda [...] w dniu [...] r. skierował do Spółki decyzję nr [...] ustalającą warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej oraz zatwierdzającą na potrzeby inwestycji podział nieruchomości wzdłuż linii rozgraniczających teren inwestycji. Decyzja ta, jak wskazała Spółka, została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i stanowi podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i w katastrze nieruchomości. Jak wskazywała we wniosku Spółka, decyzja zawiera stwierdzenie, w myśl którego "nieruchomości lub ich części, wydzielone liniami rozgraniczającymi teren inwestycyjny, których właścicielem nie jest Skarb Państwa - z mocy prawa - stają się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnych decyzjach". Decyzja określa termin wydania nieruchomości na dzień 30 września 2008 r., natomiast nie określa wysokości odszkodowania, ani podmiotu zobowiązanego do jego wypłaty. Część nieruchomości stanowiących własność Wnioskodawcy została objęta wymienioną decyzją i z mocy prawa stała się własnością Skarbu Państwa bez ustalenia odszkodowania. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, nie określa terminu, w jakim powinna zostać wydana decyzja ustalająca odszkodowanie. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Spółka sformułowała pytanie, "czy przeniesienie z mocy prawa - prawa własności towarów (gruntów) i wydania nieruchomości na podstawie decyzji organu władzy publicznej, w przypadku gdy nie wydano decyzji o odszkodowaniu stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług". Prezentując własne stanowisko, wnioskodawca stwierdził, że przeniesienie z mocy prawa własności towaru (gruntu) na podstawie decyzji organu władzy publicznej, w której nie określono wysokości ani rodzaju odszkodowania, ani nie wydano odrębnej decyzji określającej to odszkodowanie do dnia wydania towaru (gruntu), nie jest czynnością, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej VAT. Wnioskodawca stwierdził również, że jeżeli przy nabyciu towarów (gruntów) podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, to na dzień wydania towarów (gruntów) jest to czynność, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 VAT. Obrót stanowi wówczas cena nabycia zgodnie z art. 29 ust. 10 VAT, a czynność powinna zostać potwierdzona fakturą wewnętrzną. Obowiązek podatkowy powstaje natomiast z chwilą wydania towaru, a ponieważ wydanie towaru powinno być potwierdzone fakturą, z chwilą wystawienia faktury nie później niż 7 dni od dnia wydania towaru. Jeżeli natomiast przy nabyciu towaru podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, to w dniu wydania nieruchomości jest to czynność, która nie rodzi skutków w podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej, uznając przedstawione powyżej stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, przywołał treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, regulujących przedmiot opodatkowania, definicję towarów oraz definicję dostawy towarów. Podał, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa - prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. Następnie organ podatkowy po przedstawieniu przepisów art. 6 ust. 1 - 3ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958 ze zm.) oraz art. 12 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stwierdził, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym ma miejsce dostawa towarów (części nieruchomości) w zamian za odszkodowanie, tj. czynności o której stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1 VAT. Wyjaśnił, że odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie prawa własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. Organ podatkowy podkreślił, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania zainteresowanego, zaś inne kwestie przedstawione w stanie faktycznym, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Op - rozpatrzone. W skardze wniesionej, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, Spółka wniosła o "stwierdzenie nieważności decyzji" oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 VAT oraz niezgodność z treścią zapytania zawartego we wniosku. W uzasadnieniu skargi podniosła, że pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania przeniesienia z mocy prawa, prawa własności części nieruchomości bez wydania decyzji o odszkodowaniu. Zdaniem strony skarżącej, Minister Finansów pominął opisany we wniosku stan faktyczny, decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 25 stycznia 2008 r. ustalająca warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej, zawiera jedynie obietnicę ustalenia odszkodowania w odrębnych decyzjach. Obietnica, ta do dnia dzisiejszego nie została spełniona, gdyż nie wydano żadnej prawomocnej decyzji dotyczącej odszkodowania. Zdaniem strony skarżącej, samo oświadczenie woli bez wywołania określonych skutków prawnych nie przesądza o charakterze czynności prawnej. Organ władzy publicznej miał wszelkie uprawnienia i narzędzia, aby wywołać skutki prawne swojego oświadczenia woli zawartego w decyzji lokacyjnej poprzez wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie. Spółka podniosła, że art. 7 ust. 1 pkt 1 VAT stanowi o opodatkowaniu przeniesienia prawa do rozporządzania towarami w zamian za odszkodowanie, a nie za obietnicę odszkodowania. W konsekwencji jeśli organ wydający decyzję lokalizacyjną nie rozstrzygnął o odszkodowaniu, czynność przeniesienia prawa własności towarów nie spełnia warunków, do których zastosowanie ma wskazany przepis ustawy. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie nie wydano decyzji ustalającej odszkodowanie, to przeniesienie prawa własności towarów z nakazu organu władzy publicznej nie jest dostawą towarów, do której zastosowanie mają przepisy ustawy o podatku od towarów i usług zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1, natomiast jest to czynność, o której mowa w art. 7 ust. 2. Zdaniem strony skarżącej, podatnik nie może ponosić odpowiedzialności, a tym bardziej szkody za niewywiązanie się organu władzy publicznej z obowiązku, jaki nałożony został na niego ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i do której zobowiązał się w/w decyzją. Zaakceptowanie stanowiska Ministra Finansów oznacza, że podatnik utracił prawo własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa mimo, że nie otrzymał odszkodowania, jak również decyzji o jego ustaleniu. Zdaniem strony, tego rodzaju akt powoduje utratę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, bowiem podatnik może zostać pozbawiony prawa własności i jednocześnie zobowiązany do zapłaty podatku nie otrzymawszy rekompensaty za stratę. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty, które stanowiły uzasadnienie zaskarżonej interpretacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej interpretacji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 ppsa). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez "Emerson" Spółkę zoo Spółkę Komandytową interpretację przepisów prawa podatkowego, Sąd nie dopatrzył się naruszenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Dostawa towarów jest zaś definiowana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 VAT). Na równi z przeniesieniem prawa do rozporządzania towarami należy traktować szereg czynności, wymienionych w art. 7 ust. 1 w punktach od 1 do 7 VAT, w tym wymienione w pkt 1 przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa - prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. Traktując przeniesienie własności nieruchomości z nakazu (decyzji administracyjnej) organu administracji publicznej lub z mocy prawa za odszkodowaniem za dostawę, ustawodawca owemu odszkodowaniu przypisał funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności nieruchomości, czyniąc to przeniesienie odpłatną dostawą, a więc podlegającą opodatkowaniu VAT. Co istotne, odszkodowanie to stanowi nieodzowny (obligatoryjny) element konstrukcyjny instytucji wywłaszczenia, sprowadzającej się do pozbawienia dotychczasowego właściciela nieruchomości jej własności wbrew jego woli. Regulacja taka pozostaje w zgodzie z art. 21 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. - Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w myśl którego Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia, zaś wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Pozbawienie własności nieruchomości zawsze zatem musi być ekwiwalentne (odpłatne), co nie oznacza, iż wydanie nieruchomości i wypłata odszkodowania muszą być dokonane w tym samym momencie. Ustawodawca zezwolił bowiem na określenie wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w odrębnej decyzji, ta zaś może zostać podjęta w późniejszym terminie. Jak bowiem wynika z art. 12 ust. 4, ust. 4b i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Dz. U. Nr 80, poz. 721, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 154, poz. 958, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Okoliczność, iż w dacie wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej, skutkującej z kolei przeniesieniem własności nieruchomości, nie zostanie podjęta decyzja określająca wysokość odszkodowania za utratę własności tej nieruchomości nie zmienia charakteru czynności, jaką jest przeniesienie prawa do rozporządzania nieruchomością z nakazu władzy czy z mocy prawa. Polska regulacja prawna w tym zakresie stanowi implementację art. 14 ust. 2 lit.a) Dyrektywy 2006/112/WE. Odrębną kwestią, wykraczającą jednak poza zadane w niniejszej sprawie pytanie i sformułowane stanowisko podatnika, jest opodatkowanie takiej dostawy i moment powstania obowiązku podatkowego w związku z tą dostawa. Opodatkowanie VAT ma jednakże miejsce wówczas, gdy czynność ta zostanie wykonana przez podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 VAT w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, zaś moment powstania obowiązku podatkowego regulują przepisy działu IV zatytułowanego "obowiązek podatkowy" VAT oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, Dz. U. Nr 229, poz. 1799. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, podnieść należy, iż przeniesienie własności części należących do skarżącej Spółki nieruchomości na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r., ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji, obejmującej rozbudowę drogi krajowej nr [...] oraz zatwierdzającej podział nieruchomości, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji stanowi, wbrew zarzutowi skargi, odpłatną dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 pakt 1 VAT. Jak bowiem wynika z treści powołanej decyzji, a wskazanej w uzasadnieniu wniosku o udzielenie interpretacji, na jej podstawie należące do Spółki nieruchomości stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna (doszło do przeniesienia ich własności); przeniesienie to nastąpiło za odszkodowaniem, którego wysokość zostanie ustalona w odrębnej decyzji; decyzja ta stanowi nakaz, bowiem utrata własności nieruchomości następuje niezależnie od woli dotychczasowego właściciela nieruchomości; Wojewoda [...] stanowi organ władzy publicznej uprawniony na mocy art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a taką jest decyzja z dnia 25 stycznia 2008r.; nieruchomości stanowią towar, o którym mowa w art. 2 pkt 6 VAT. Z powyższego wyliczenia wynika zatem bez wątpienia, iż zostały spełnione wszystkie warunki uznania spornego w niniejszej sprawie przeniesienia własności należących do Spółki nieruchomości określone w przytoczonym na wstępie ar. 7 ust. 1 pakt 1 VAT, a Spółka, jako właściciel wywłaszczonych nieruchomości, dokonała ich zbycia wskutek decyzji administracyjnej, a więc władczych działań właściwego organu administracji publicznej. Bez znaczenia dla zakwalifikowania tej czynności (tj. wywłaszczenia nieruchomości) jako odpłatnej dostawy towarów, ma natomiast podnoszona w skardze, a poprzednio w uzasadnieniu wniosku o interpretację, okoliczność, iż wysokość odszkodowania nie jest znana, że nie zostało ono przyznane, zaś decyzja Wojewody [...] stwierdzająca przeniesienie własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa zawiera jedynie zapowiedź ("obietnicę") wypłaty odszkodowania, a w dacie podejmowania tej decyzji przepisy nie określały terminu wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania. Odpłatność dostawy nie oznacza bowiem, jak już szczegółowo wskazano, wypłaty wynagrodzenia w tym samym momencie, w którym następuje przeniesienie własności nieruchomości. Odpłatność ma miejsce, gdy dostawcę towarów i odbiorcę łączy stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów i wynagrodzenia – świadczenia wzajemnego (por. J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2008, Tom I, Oficyna Wydawnicza "Unimex", s. 21). W rozpoznawanej sprawie zaś tego rodzaju stosunek prawny wynika z decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r., stwierdzającej przeniesienie własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem. W konsekwencji powyższego nie sposób zgodzić się ze Spółką, iż będące przedmiotem niniejszej sprawy czynności mieszczą się w dyspozycji art. 7 ust. 2 VAT, regulującego dostawę towarów bez wynagrodzenia. Zaprezentowana regulacja prawna nie pozwala również uznać za słuszny argument skargi, wedle którego wywłaszczenie nie nastąpiło za odszkodowaniem. W decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. wyraźnie wskazano, jak podała Spółka we wniosku, iż nieruchomości stają się własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem. Jedynie ustalenie wysokości tego zobowiązania pozostawiono do uregulowania odrębną decyzją, przy uwzględnieniu, jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Okoliczności te mają charakter obiektywny, co oznacza iż odszkodowanie to nie może być ustalane dowolnie przez organ administracji publicznej. Tym samym stronie przyznano roszczenie (prawo) do żądania wydania decyzji ustalającej wysokość tego odszkodowania, a właściwy organ nie może uchylić się od podjęcia decyzji w sprawie odszkodowania. Nie zmienia to jednakże podnoszonej w skardze przez Spółkę okoliczności, z goła zasadnej, iż nieokreślenie wysokości odszkodowania ma istotne znaczenie prawnopodatkowe, skoro wysokość odszkodowania ma znaczenie przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 29 ust. 1 VAT podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest zaś kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Podobnie istotna jest data ustalenia i wypłaty odszkodowania, wpływała ona bowiem na moment powstania obowiązku podatkowego. Stosownie bowiem do § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799) w przypadku przeniesienia z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu własności towarów w zamian za odszkodowanie, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. Okoliczności te, jako następstwo podjęcia w przyszłości decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, nie mają jednakże żadnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej interpretacji, interpretacji dokonuje się bowiem w zakresie postawionego we wniosku pytania i stanowiska, to zaś w niniejszej sprawie ograniczało się wyłącznie do stwierdzenia, czy przeniesienie własności nieruchomości w drodze nakazu administracji publicznej stanowi dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 pakt 1 VAT, nie obejmowało zaś tego, czy Spółka jest podatnikiem VAT w związku z tym przeniesieniem, czy czynność ta podlega opodatkowaniu VAT, jaka jest ewentualna podstawa opodatkowania i w jakim momencie powstaje obowiązek podatkowy w VAT. Skoro zatem pytanie Spółki, a w konsekwencji i jej stanowisko dotyczyło zakwalifikowania spornych w sprawie czynności jako dostawy towarów, zaskarżoną interpretację uznać należało za zgodną z przywołanymi wyżej przepisami. Zarzut skargi naruszenia zasady zaufania do organów państwa, będący konsekwencją pozbawienia skarżącej Spółki własności nieruchomości bez ustalenia i wypłaty odszkodowania, jako wykraczający poza zakres sprawy o interpretację, jak i kompetencje organów podatkowych, uznać należało za nietrafny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. t.n.