III SA/Wa 2287/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz T. K. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., uzupełnionym w dniu [...] lipca 2009 r. T. K. - zwana Skarżącą lub Stroną w rozpatrywanej sprawie, wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. dalej "O.p.") pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Przedstawiając zdarzenie przyszłe Skarżąca wskazała, iż od 22 lat jest właścicielką nieruchomości gruntowej stanowiącej grunty rolne o powierzchni ok. 6,3 ha. Nieruchomość została nabyta od jej rodziców we wrześniu 1987 r. na podstawie umowy przekazania pod tytułem darmym gospodarstwa rolnego. Grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod zabudowę usługowo - produkcyjną ze względu na bliskość trasy AK i jej szkodliwe oddziaływanie. W stosunku do posiadanych nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy ani pozwolenie na budowę. Nieruchomość jest obecnie wydzierżawiona dwóm podmiotom gospodarczym (skład gruzu i materiałów sypkich oraz skład materiałów budowlanych). Z tego tytułu Skarżąca jest podatnikiem podatku VAT. W dniu 20 maja 2003 sprzedała na rzecz osób fizycznych wydzieloną z otrzymanej od rodziców nieruchomości działkę o powierzchni 2500 m2, przeznaczoną w uchwalonym w 1998 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budownictwa usługowo-mieszkalnego. Jednocześnie ustanowiła na rzecz tych nabywców prawo pierwokupu gruntów o powierzchni ok. 5.000 m2. Obecnie teren ten jest wydzierżawiony temu podmiotowi. W wykonaniu tego prawa, Skarżąca wydzieliła i sprzedała, na żądanie osób mających prawo pierwokupu działki. Ponadto w związku z wszczętym w 2004 r. przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad postępowaniem wywłaszczeniowym zbyła na rzecz Skarbu Państwa grunty przeznaczone pod drogę publiczną. Obecnie planuje sprzedaż kolejnej części (działki o pow. 2570 m²) opisanej wyżej nieruchomości na rzecz podmiotu uprawnionego z tytułu pierwokupu. W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym Skarżąca zwróciła się pytaniami: 1) Czy sprzedaż gruntu o pow. 2570 m2 w warunkach opisanych wyżej, podlega podatkowi od towarów i usług? 2) Czy w przypadku sprzedaży w przyszłości następnych działek wchodzących w skład nieruchomości, sprzedaż będzie podlegała podatkowi VAT? W ocenie Skarżącej planowana sprzedaż nie podlega podatkowi od towarów i usług. Podniosła, że art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u. .") określa, że działalność gospodarcza definiowana jest wyłącznie poprzez status podmiotu ustalany każdorazowo w odniesieniu do konkretnych działań. Działalnością gospodarczą są bowiem wyłącznie czynności producentów, handlowców lub usługodawców, nawet jeśli są one wykonane jednorazowo. Natomiast okoliczność, że ktoś wykonuje czynności w sposób częstotliwy (czyli stały i powtarzalny), ale nie są one wykonywane w ramach produkcji lub handlu - nie oznacza to, że tym samym wykonuje działalność gospodarczą. Podatnikiem podatku VAT jest ten kto dokonuje czynności (handlu, produkcji, świadczenia usług także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, ze wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usług, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności). Podniosła, że z orzecznictwa ETS wynika, że o opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości podatkiem VAT decyduje zamiar towarzyszący zakupowi tej nieruchomości. Wyprzedaż własnego majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego sprzedaży nie jest działalnością handlową, a tym samym nie jest działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Reasumując Skarżąca stwierdziła, że o opodatkowaniu podatkiem VAT nie może decydować status majątkowy sprzedawcy. Podobne wnioski płyną z orzecznictwa ETS, który kładzie nacisk głównie na cel nabywania nieruchomości. Podniosła, że jeżeli są one nabywane w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ich późniejsza sprzedaż podlega VAT. Jeżeli natomiast nieruchomości stanowią majątek prywatny, nigdy nie były nabyte w celu prowadzenia działalności gospodarczej - ich późniejsza sprzedaż nie podlega VAT. Nie zmienia tego faktu wydzierżawienie gruntów, zwłaszcza, jeżeli dzierżawa jest niezbędna w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych z uwagi na brak innych źródeł dochodu. Takie działalnie mieści się całkowicie w kręgu osobistych potrzeb sprzedawcy, nawet jeśli stanowią one działalność, o której mowa w art. 15 u.p.t.u. Skoro grunty nie zostały nabyte ani w celu sprzedaży, ani w celu ich wydzierżawienia - ich sprzedaż nie podlega VAT. W ocenie Skarżącej nie będą podlegać podatkowi VAT kolejne sprzedaże działek gruntu. Jest to bowiem grunt stanowiący prywatny majątek Skarżącej. Nie został on nabyty w celu jego sprzedaży. Sprzedaż działek nie jest więc działalnością handlową o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2009 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 6, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. wskazując, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. W ocenie organu z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia wynika, że nieruchomość będąca przedmiotem zapytania jest przez Skarżącą wydzierżawiona (z tego tytułu Skarżąca jest podatnikiem VAT), dlatego też w związku z osiąganiem dochodu z tytułu pobieranego czynszu, w odniesieniu do tej nieruchomości, Strona działała jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. wykonujący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy. Zdaniem organu Skarżąca jest podatnikiem podatku VAT z tytułu wydzierżawiania nieruchomości. Ponadto kilkakrotna sprzedaż gruntów w przeszłości oraz dalsze planowane dostawy w przyszłości, objęta zapytaniem nieruchomość nie może być uznana za odrębny majątek osobisty, lecz stanowi majątek wykorzystywany w działalności gospodarczej (najem z przyrzeczeniem prawa pierwokupu). Przedmiotowa działka nie korzysta też ze zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. z uwagi na przeznaczenie jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę. Minister Finansów stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.t.u. przedmiotowa dostawa będzie podlegała opodatkowaniu 22% stawką VAT. Skarżąca pismem z dnia [...] września 2009 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku o udzielenie interpretacji. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżąca zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: 1) tj. art. 120 O.p. i art. 121 § 1 O.p., 2) przepisów prawa materialnego: * art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. - art. 2 ust. 1 lit. a i art. 9 Dyrektywy Rady 2006/112/ WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L Nr 347, poz. 1 ze zmianami zwana dalej "Dyrektywą 2006/112/WE"). W uzasadnieniu podniosła, że w przypadku odprzedaży Strona występuje w charakterze podatnika co najwyżej w stosunku do tych działek, na których prowadzi działalność gospodarczą. W przypadku pozostałych działek, wchodzą one w skład majątku prywatnego Strony - nie jest na nich wykonywana żadna działalność gospodarcza, zatem przy transakcji sprzedaży tych nieruchomości Strona nie będzie występowała jako podatnik podatku od towarów i usług. Nabycie nieruchomości nastąpiło do majątku prywatnego, bez zamiaru prowadzenia na tym gruncie działalności gospodarczej. Strona otrzymała gospodarstwo rolne, które następnie ze względu na zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostało przeznaczone pod zabudowę usługowo-produkcyjną. W chwili obejmowania własności gospodarstwa rolnego zamiarem Strony było kontynuowanie działalności rolniczej. Skarżąca zarzuciła, że przy stosowaniu przepisów krajowych organ nie uwzględnił treści przepisów, jak również orzecznictwa wypracowanego na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE — nie dokonał prowspólnotowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. z 2004 r. w kontekście art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Stwierdziła, że nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dzierżawa niewielkiej powierzchni działek do niej należących powinna być przez organy podatkowe traktowana jako odpłatne wykonywanie czynności niezwiązanych z działalnością gospodarczą i również sprzedaż dzierżawionych działek nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Skarżąca wskazała, że samo dokonanie sprzedaży części działek, jak również dzierżawa powierzchni na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą nie świadczy bezpośrednio o fakcie, że Strona powinna być uznana za podatnika podatku od towarów i usług. Strona nabyła majątek bez zamiaru prowadzenia na nim działalności gospodarczej, jak również nie dokonywała sprzedaży i dzierżawy w charakterze przedsiębiorcy. Dlatego też w Jej ocenie w przypadku sprzedaży jakichkolwiek działek będących jej własnością nie powinien być naliczony podatek od towarów i usług. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ponadto na rozprawie pełnomocnik Skarżącej dodatkowo sprecyzował skargę stwierdzając, iż sprzedaż działek zarówno wcześniej wydzierżawianych jak i kolejnych działek nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."),w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przede wszystkim należy stwierdzić, że z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego jednoznacznie wynika, iż w stosunku do cześć nieruchomości o powierzchni 5000 m² Skarżąca ustanowiła prawo pierwokupu, a teren ten wydzierżawia podmiotowi, który wcześniej nabył wydzieloną z nieruchomości działkę, W wykonaniu prawa pierwokupu Skarżąca wydzieliła i sprzedała kolejne działki. Obecnie planuje sprzedaż kolejnej części działki o powierzchni 2570 m² opisanej nieruchomości na rzecz podmiotu uprawnionego z tytułu pierwokupu. W związku z tak przedstawionym zdarzeniem przyszłym w zakresie pierwszego pytania dotyczącego opodatkowania sprzedaży działki o powierzchni 2570 m² organ podatkowy prawidłowo przyjął, iż sprzedaż ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy podkreślić, że obrót nieruchomościami gruntowymi, co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług albowiem z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług, a grunty według dyspozycji art. 2 ust. 6 tej ustawy są towarem. Czynności te podlegają opodatkowaniu, jednakże tylko wtedy, gdy są dokonywane przez podatników. Podatnikami w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. są osoby prawne, jednostki organizacyjne, nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje, jak wynika z definicji zawartej w ustawie, wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. zwolniona od podatku jest dostawa terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Według prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Zgodnie z art. art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi w szczególności (...) dostawę działek budowlanych. Przez działkę budowlaną rozumie się każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną, uznaną za budowlaną przez państwa członkowskie. Opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE, dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje. Prawo wspólnotowe wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu. Należy również wskazać, że w wyroku siedmiu sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w którym - na kanwie sprawy dotyczącej sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych - wskazał, w jakich okolicznościach dany podmiot należy uznawać za podatnika VAT. Mianowicie stwierdzono w tym wyroku w szczególności, że dla uzyskania takiego statusu nie jest wystarczający sam zamiar dokonywania określonych czynności w sposób częstotliwy. NSA rozstrzygając ten spór, za trafne uznał stanowisko podatników i orzekł, że: 1) przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód, 2) ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W pełni podzielając stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie nie jest natomiast możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w każdym przypadku. W przedmiotowej sprawie jak wyżej już wskazano posiadany przez Skarżącą grunt sklasyfikowany jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako grunt przeznaczony pod zabudowę usługowo-produkcyjną. Jak podała Skarżąca we wniosku wydzielona część nieruchomości jest wydzierżawiana i w związku z osiąganym dochodem z tytułu dzierżawy jest podatnikiem podatku VAT. Jak wynika z treści art. 15 ust. 2 u.p.t.u. unormowanie to zalicza jednoznacznie do działalności gospodarczej dla potrzeb VAT takie przejawy aktywności podatnika w stosunku do towarów jak np. wynajem, czy dzierżawa, o ile są realizowane w sposób ciągły i dla celów zarobkowych. Wynika z tego, że Skarżąca jest podatnikiem podatku VAT z tytułu dzierżawy przedmiotowej nieruchomości. Skoro na przedmiotowej części nieruchomości prowadzona jest przez Skarżącą działalność gospodarcza w związku z jej wydzierżawianiem, to sprzedaż tej części nieruchomości również związana jest z tą działalnością. Tym samym w ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, iż sprzedaż wydzierżawianej wcześniej działki o powierzchni 2.570 m² dokonywana jest ramach prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. i w związku z tym, iż nieruchomość przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę, to nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Natomiast w zakresie drugiego pytania dotyczącego sprzedaży w przyszłości następnych działek wchodzących w skład pozostałej części nieruchomości, to w ocenie Sądu z przedstawionego stanu faktycznego nie wynikało jednoznacznie jak to przyjął organ, iż działki te również położone są na wydzierżawianym terenie. Należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Obowiązkiem organu dokonującego interpretacji jest natomiast w świetle art. 14c § 1 cytowanej ustawy dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega zatem między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Przy czym owo "wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego" musi być dokonane przez wnioskodawcę w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być precyzowany, czy modyfikowany w toku dalszego postępowania, np. w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wszelkie dane podlegające interpretacji winny być przedstawione we wniosku, zanim zostanie wydana interpretacja. Natomiast w przypadku braku we wniosku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego organ udzielający interpretacji wzywa składającego wniosek na podstawie art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. o jego uzupełnienie. W złożonym wniosku o udzielenie interpretacji przedstawiając stan faktyczny Skarżąca podała, iż nieruchomość jest wydzierżawiana dwóm podmiotom gospodarczym. Natomiast z dalszej części opisu stanu faktycznego wynika, że wydzierżawia wydzieloną działkę o powierzchni 5000 m². Natomiast w skardze Skarżąca w sposób jednoznaczny wskazuje, iż strona dzierżawi jedynie część powierzchni działek. Zdaniem Sądu zdarzenie przyszłe nie było przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji w sposób wyczerpujący, ale jednocześnie nie uprawniało jak przyjął to organ w udzielonej interpretacji, iż całość nieruchomości jest przez Skarżącą wydzierżawiana dwóm podmiotom. W związku z powyższym celem spełnienia warunku udzielenia pisemnej interpretacji w zakresie wyczerpującego przedstawienia przez składającą wniosek zdarzenia przyszłego, organ winien w trybie art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. oraz w związku z art. 14b § 3 O.p. wezwać stronę Skarżącą do uzupełnienia przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie stwierdzenia czy działki mające być przedmiotem dalszej sprzedaży są również wydzierżawiane. Brak zwrócenia się do Strony o uzupełnienie przedstawionego zdarzenia przyszłego w trybie art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. w powyżej wskazanym zakresie stanowi naruszenie powołanych przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd uznał za przedwczesne ustosunkowanie się do zarzutów skargi odnoszących się do stanowiska organu w przedmiocie drugiego pytania zawartego we wniosku, a dotyczącego opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży następnych działek wchodzących w skład nieruchomości. Organ podatkowy ponownie rozpatrując sprawę wezwie stronę w trybie powyżej wskazanym o uzupełnienie przedstawionego zdarzenia przyszłego, celem ustalenia czy pozostałe działki mające być przedmiotem sprzedaży są wydzierżawiane przez Skarżącą. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., o kosztach postępowania sądowego orzeczono, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.